for ( i=1, i++, i<=oo ) 


     «Νέα τραγωδία στο πέταλο του Μαλιακού το απόγευμα του Σαββάτου» 


//non end

Πότε θα σταματήσουν όλα αυτά? Πότε θα ηρεμήσει η ψυχή μας? Πότε θα καταφέρω να πείσω τη μάνα μου να ότι μπορώ να βγω στην εθνική με την ελπίδα ότι θα φτάσω στον προορισμό μου βαδίζοντας στα δύο? Πότε θα βγει ένας ενσυνείδητος που υπεύθυνα θα αναλάβει την ευθύνη της θέσης του και θα ζητήσει συγγνώμη καθώς θα υποβάλλει την παραίτησή του, με την ελπίδα ότι ένας νεότερος και εξίσου ευσυνήδειτος θα αναλάβει καθήκοντα και θα εκπληρώσει τις υποσχέσεις του?



Πότε, εμείς οι ίδιοι θα συνειδητοποιήσουμε τη σημασία της κατάστασης και θα απαρνηθούμε τον ωχαδελφισμό, αλλά και τον κομπλεξισμό που μας χαρακτηρίζει ως έθνος?

Ναι, εμείς είμαστε που ανεχόμαστε αυτήν την κατάσταση, εμείς που είτε υποστηρίζουμε τα πρόσωπα και τις απόψεις που κυριαρχούν στην πάροδο των χρόνων είτε αδρανούμε απέναντι σε αυτό που μας δυσαρεστεί και θεωρούμε λάθος. Εμείς είμαστε το κράτος, αυτή η έννοια που δέχεται και μία επίκριση σε κάθε τρεις κουβέντες του Έλληνα!



Που πήγε το φιλότιμο για το οποίο καυχόμαστε?!