Έτσι πίστευα τουλάχιστον ότι θα γίνει, αλλά η ίδια μας η ανάγκη για επιβίωση άλλα υπαγορεύει: Να τρέχουμε πάνω κάτω σαν τρελοί μην μπορώντας να κοιτάξουμε τη ζωή στα μάτια, να έχουμε τυπικές διαθέσεις και συμπεριφορές, να αγγίζουμε επιδερμικά όλα αυτά που μας συμβαίνουν χωρίς αντίδραση, να εξαντλούμαστε στο 8ωρο και 10ωρο της δουλειάς (και εγώ μια απ΄ τα ίδια), να ξυπνάμε νωρίς το πρωί, αλλά στα πιο σημαντικά θέματα να μην έχουμε ξυπνήσει ποτέ, να δείχνουμε σε κάθε μας βήμα όλη αυτή την προχειρότητα που μας χαρακτηρίζει σαν λαό. Που πρώτα πράττουμε και μετά σκεφτόμαστε. Που κυνηγάμε να εξυπηρετηθούμε, αλλά στην ουσία κυνηγάμε να εξαπατηθούμε. Ώρες-ώρες μου έρχεται στο μυαλό αυτή η ατάκα του Σταυρίδη από παλιά ελληνική ταινία -δεν θυμάμαι ποια- που έλεγε: «και τα λεφτά σου χάνεις, και τη δουλειά σου δεν κάνεις»...

Τώρα μας ενοχλεί που δεν έχουμε βενζίνη και δεν μπορούμε ούτε μια μέρα να μετακινηθούμε με τα λεωφορεία. Μας ενοχλεί που ο ΟΤΕ πάει σε ιδιωτικά χέρια, αλλά από τη στιγμή που έγιναν οι απεργίες των εργαζομένων (και όταν μάθαμε ότι δεν είχαμε τηλέφωνο και γρήγορη σύνδεση στο Internet). Πριν δεν μας ενοχλούσε γιατί δεν είχε άμεσο αντίκτυπο στη ζωή μας. Σε λίγο που δεν θα έχουμε ούτε δουλειά, τότε θα θυμηθούμε να νοιαστούμε για τις υπόλοιπες ιδιωτικοποιήσεις, γιατί τότε θα νιώσουμε ότι απειλείται το συμφέρον μας. Πριν από περίπου δύο μήνες είχαμε τις διακοπές του ηλεκτρικού ρεύματος λόγω των γνωστών γεγονότων με την ΔΕΗ... Λες και το γουστάρουμε, το έχουμε στο DNA μας φαίνεται να καλλιεργείται εις βάρος μας όλο αυτό το σκηνικό.

Το θέμα όμως δεν είναι πολιτικό αλλά ανθρώπινο και κοινωνικό. Μια κοινωνία όμως πρέπει να μάθει και να απαιτεί και να είναι μπροστά από τις εξελίξεις (και όχι μπροστά από την τηλεόραση). Τι να το κάνω να κάθομαι μπροστά από τo χαζοκούτι και να λέω «δεν βλέπεις τι γίνεται;» στην εκάστοτε τραγική -γιατί περί τραγικής πρόκειται- εξέλιξης. Εγώ τι κάνω -γιατί εντάξει, γράφω αυτό το κείμενο, αλλά αυτό δεν λέει κάτι από μόνο του- και γενικώς τι κάνουμε; Σκεφτείτε αυτό μόνο, αυτό το ερώτημα: «τι κάνουμε;» Μάλλον εγκλήματα εις βάρος της ίδιας μας της προσωπικότητας... Αυτογκόλ και μια ήττα που δεν χωνεύεται εύκολα.. Χάσαμε τη μπάλα γενικότερα…

Είμαστε εδώ και πολλά χρόνια «κάτω από το στόμα του λύκου». Απλά τώρα που μας αγγίζει η καταστροφή το συνειδητοποιούμε. Μέχρι να ηρεμήσουν πάλι τα πράγματα και να πέσουμε πάλι σε χειμερία νάρκη -καλοκαιριάτικα, πλάκα θα έχει!!!- δεν νομίζετε; Πάντως νομίζω ότι βρίσκομαι σε καλό δρόμο καθώς εδώ και καμμιά 10αριά ημέρες δεν έχω δει καθόλου τηλεόραση. Ακούω αρκετό ραδιόφωνο ως συνήθως, αλλά δεν έχω δει καθόλου τηλεόραση. Προτιμώ να ασχολούμαι με εκείνα τα project με downtempo και deep θέματα που δουλεύω με δυο φίλους αυτή τη περίοδο, ή ακόμα καλύτερα να βρω μια λύση για να κάνω πιο ευχάριστη την ζωή μου (δεν αναφέρομαι στο οικονομικό φυσικά). Ξεκινάω με το να στρέφω αλλού το βλέμμα μου όταν η ώρα είναι οκτώ...