Η Ταινία ...η μάλλον οι 13 ταινίες του αφιερώματος «Νέο σινεμά από τη Σκανδιναβία» που πραγματοποιείται αυτές τις μέρες σε Αθήνα (στο «Τριανόν», 1-7 Νοεμβρίου) και Θεσσαλονίκη («Παύλος Ζάνας, 8-15 Νοεμβρίου). Το αφιέρωμα διοργανώνεται από τη Διεύθυνση Κινηματογράφου του ΥΠΠΟ και τις πρεσβείες Δανίας, Νορβηγίας και Σουηδίας.
Πρόκειται για μία πραγματικά πολύ καλή προσπάθεια (έχω την αίσθηση πως θα αποτελέσει ένα από τα κορυφαία αφιερώματα στο σινεμά που έχουν γίνει ποτέ από ελληνικής πλευράς) η οποία δίνει βάρος στην ανάδειξη ταινιών από τους σύγχρονους εκφραστές του σκανδιναβικού σινεμά...
Εχουμε λοιπόν 3 χώρες οι οποίες έχουν σίγουρα πολλά κοινά στοιχεία αλλά το σημαντικότερο είναι να εστιάσουμε την προσοχή μας σε αυτά τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που διέπουν τις ταινίες που τις εκπροσωπούν. Οι Δανοί κινηματογραφιστές μπορεί σε πρώτο επίπεδο να φαίνεται ότι δίνουν έμφαση στα πεπραγμένα της κοινωνίας τους όμως αυτό δεν είναι παρά μία «παραπλάνηση». Περισσότερο «αγγίζουν» υπαρκτές θεματολογίες γύρω από τον άνθρωπο σε παγκόσμια όμως κλίμακα,ξεφεύγοντας απο την στενή «παρακολούθηση» των δικών τους εγχώριων κοινωνικών εξελίξεων...
Ο Νορβηγικός κινηματογράφος «αντιπαραθέτει» έναν αρκετά πιο εμπορικό τρόπο και εκφράστηκε μέσα από επιτυχίες καθώς ο σκηνοθέτης Πέτερ Νάες με την είσοδο της νέας χιλιετίας ...κέρδισε και την υποψηφιότητα για Οσκαρ με την ταινία «Ελινγκ, ο άνθρωπος μας» ενώ η Σάρα Γιόνσεν με τα «Χειμωνιάτικα φιλιά» κέρδισε στο Φεστιβάλ Κάρλοβι Βάρι το βραβείο των Κριτικών.
Οσον αφορά τους κινηματογραφιστές της Σουηδίας και τις δικές τους σύγχρονες δημιουργίες, θα έχουμε την ευκαιρία να δούμε νέους σε ηλικία παραγωγούς να «καταθέτουν» τις δικές τους απόψεις και να τις εκφράζουν σε ταινίες όπως το «Ξαφνικά» του Γιόχαν Μπρίσινγκερ (στην οποία πρωταγωνιστεί ο ελληνικής καταγωγής Αθανάσιος Σούλης). Συμμετέχουν και οι μετανάστες δεύτερης γενιάς Αμιρ Τσάμντιν («Θεού Θέλοντος») και Γιόζεφ Φάρες («Ζοζό»). Τα εισιτήρια (ανά ημέρα) είναι 7,5 ευρώ και 6 ευρώ το φοιτητικό. Όσοι θα είστε στις 2 πόλεις αυτό το διάστημα,μην το σκεφτείτε καν...

Η Αποστολία Παπαδαμάκη και η ομάδα Quasi Stellar.
Παρουσίασαν στο Θέατρο Αλκμήνη (από 18 έως 27 Οκτωβρίου) την νέα τους δουλειά «Mano a Mano». Εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα μακρύ και εσωτερικό ταξίδι στο οποίο καλούμαστε να θυμηθούμε πόσο ασφαλείς νιώθαμε όταν ήμασταν παιδιά. Μια άσκηση μνήμης περισσότερο που ξύνει παλιές πληγές κα φέρνει στην επιφάνεια ξεχασμένα γεγονότα του παρελθόντος. Μια καταμέτρηση των κερδισμένων και των χαμένων καθώς μας καλεί να πιστέψουμε στο αδύνατο,το ιδανικό όπως το φανταζόμασταν κάποτε. Αραγε κερδίσαμε η χάσαμε όλα αυτά τα χρόνια; Ίσως μερικοί να καταφέρνουν να διατηρούν η ακόμα και να πραγματοποιούν τα όνειρα τους...
Μια παράσταση για να πραγματοποιηθεί φυσικά και έχει συντελεστές. Οι οποίοι αξίζουν να αναφερθούν ένας προς έναν για την εξαίσια δουλεία που έκαναν όλο αυτό το διάστημα. Το Concept και η Χορογραφία είναι της Αποστολίας Παπαδαμάκη, η πρωτότυπη μουσική και σύνθεση ανήκουν στον πολύ καλό μουσικό Blend,η δραματουργία είναι της Τζωρτζίνας Κακουδάκη και της Κωνσταντίνας Γεωργέλου ενώ τα σκηνικά-κοστούμια είναι του Κωσταντίνου Ζαιμάνη. Επίσης οι Φωτισμοί ήταν του Λευτέρη Παυλόπουλου ενώ Βοηθός Χορογράφου η Κωνσταντίνα Γεωργέλου. Ερμήνευσαν οι ηθοποιοί: Κωνσταντίνος Γιαννακόπουλος, Ιπποκράτης Δελβερούδης, Δημήτρης Καμινάρης, Χαρά Κότσαλη, Μαρκέλλα Μανωλιάδη, Αποστολία Παπαδαμάκη. Τι να πούμε εμείς; Δεν έχουμε λόγια για όλο αυτά. Προσωπικά ήταν από τις 5-6 καλύτερες θεατρικές παραστάσεις που έχω δει στη ζωή μου (έστω και αν πήγα από ...σπόντα της τελευταίας στιγμής). Συγχαρητήρια για τη δουλειά και για το αποτέλεσμα.

Το τελευταίο δισκογραφικό βήμα της Νατάσσας Μποφίλιου. Κυκλοφόρησε πριν από μερικούς μήνες από την Μικρή Αρκτο με τίτλο «Εν λευκώ». Περιέχει 2 μόνο τραγούδια (αλλά τι τραγούδια όμως...), έχουμε να κάνουμε εδώ δηλαδή με ένα cd-single προάγγελο του επερχόμενου δίσκου της Νατάσσας. Πρόκειται για τη δεύτερη δισκογραφική της κατάθεση μετά από εκείνο τον καταπληκτικό δίσκο «100 μικρές ανάσες» που κυκλοφόρησε πριν από 2 χρόνια. Νεαρή σε ηλικία, ταλαντούχα, με μια σπάνια ερμηνεία για τα ελληνικά δεδομένα καταφέρνει και εδώ (μαζί με τους Γεράσιμο Ευαγγελάτο και Θέμη Καραμουρατίδη) να μας κερδίσει. Όταν ερμηνεύει έχει ένα απίστευτο δέσιμο με το τραγούδι,γίνεται ένα με αυτό και του δίνει άλλο «χρώμα» με τον τρόπο που το υποστηρίζει είτε πρόκειται για ροκ κομμάτι είτε για μία μπαλάντα. Όσο για το υλικό του δίσκου; Η «Συννεφιά» και το «εν λευκώ» σε κερδίζουν από την πρώτη στιγμή. Σου υπενθυμίζουν με ένα δικό τους τρόπο ότι είμαστε εδώ, ότι η γενιά μας είναι εδώ έτοιμη να διεκδικήσει, έτοιμη να χάσει ή να κερδίσει... κυρίως όμως έτοιμη να εκφραστεί όπως γουστάρει εκείνη...
Όσοι ασχολούνται τα τελευταία χρόνια με την ελληνική δισκογραφία θα θυμούνται την συμμετοχή του Γεράσιμου Ευαγγελάτου και της Νατάσσας Μποφίλιου στην Δεύτερη Ακρόαση της Μικρής Αρκτου πριν από 3 χρόνια όπου ουσιαστικά μας ...συστήθηκαν για πρώτη φορά. Λοιπόν χαιρόμαστε πραγματικά που τους «ξανασυναντάμε» με αφορμή αυτή την σημαντική κυκλοφορία,χαιρόμαστε που πριν από μερικούς μήνες διαβάσαμε συνέντευξη της στο περιοδικό «Δίφωνο», μια συνέντευξη που φυσικά και μας κέρδισε καθώς μόνο τετριμμένα λόγια δεν διαβάσαμε... Χαιρόμαστε που έχουμε στη δισκοθήκη μας την συγκινητική ερμηνεία της (ακαπέλα) στο παραδοσιακό «στο'πα και στο ξαναλέω», μια διασκευή που κυκλοφόρησε μόνο στο CD που συνόδευε το τεύχος του περιοδικού (τεύχος 141) .
Όσοι δεν έχετε ακούσει αυτή τη δουλειά ...αποκτήστε την σύντομα (μαζί και το «100 μικρές ανάσες»). Και σε όσους πιστεύουν ότι σήμερα δεν υπάρχουν σημαντικές γυναικείες φωνές στη χώρα μας βάλτε τους να ακούσουν τις 2 δουλειές των παιδιών. Όσο για μένα; Την τοποθετώ ήδη (ξέρω ότι θα ακουστεί ...βιαστικό, η ακόμα και ιεροσυλία, αλλά δεν το έχω ξαναγράψει για καμία άλλη φωνή της τωρινής γενιάς) δίπλα στις σημαντικότερες γυναικείες φωνές του ελληνικού πενταγράμμου. Δίπλα στην Αλεξίου, τη Βιτάλη, τη Μαρίκα Νίνου, την Αρβανιτάκη, τη Σαββίνα Γιαννάτου, τη Ρόζα Εσκενάζυ, τη Ρίτα Αμπατζή...

Η πολύ καλή εκπομπή του...η μήπως των; Πραγματικά μας είναι αδύνατον να επιλέξουμε μία εκπομπή από το εξαιρετικό πρόγραμμα του «Lobby FM 101.8». Επειδή η φυσιογνωμία και η εικόνα του συγκεκριμένου Ρ/Σ είναι τέτοια που αποτελεί ένα από τα στολίδια της Ελλάδας στο Ραδιοφωνικό τοπίο των FM. Λειτουργεί στην πόλη της Καβάλας απο το 1992 (ξεκίνησε ως «Ράδιο Αρμονία». Ξεχώρισε αμέσως για το μεράκι του και την υψηλής ποιότητας εκπομπές του (αυτό το αντιληφθήκαμε γρήγορα και τρέξαμε αμέσως να συντονιστούμε). Και όντως συντονιστήκαμε ...γενικότερα καθώς το συγκεκριμένο ραδιόφωνο δεν ξεχωρίζει μόνο για τις μουσικές του επιλογές. Διακρίνεται για την άμεση ενημέρωση του, το λόγο των παραγωγών του καθώς και (όπως πληροφορηθήκαμε) και για τις άριστα εξοπλισμένες του εγκαταστάσεις. Τι λέγαμε για τον 108 Μυτιλήνης; Να λοιπόν που και σε μία άλλη πόλη της ελληνικής περιφέρειας βρίσκει κανείς Ραδιόφωνο με άποψη, ζωντάνια, υψηλή αισθητική και χαρακτήρα που κάθε άλλο παρά προσβάλει την νοημοσύνη μας. Όσον αφορά το δυναμικό του σταθμού; Μας έκανε ιδιαίτερη εντύπωση το γεγονός ότι με το σταθμό συνεργάζονται άνθρωποι με ...μπόλικες γνώσεις (αλλά και το μεράκι τους δεν πάει πίσω) στο χώρο. Κώστας Γεωργίου, Ειρήνη Στεφοπούλου (κάτι μου θυμίζει...) αλλά και άνθρωποι σαν την Κατερίνα Καζαντζή που αν μην τι άλλο ξέρουν να μας φτιάχνουν τη διάθεση το σαββατοκύριακο και να ανανεώνουν την έννοια Ραδιόφωνο (όχι όπως οι περισσότεροι με τις άψυχες playlist). Είπαμε υπάρχει και το internet για ακρόαση. www.lobbyfm.gr… όχι θα κάτσουμε να σκάσουμε με τα λαϊκοσκυλάδικα και τα μοντέλα που έχουν βάλει να παριστάνουν τους παραγωγούς...

Το πολύ καλό μυθιστόρημα «σε μαύρα πλήκτρα» της Τζούλιας Γκανάτσου.
Πρόκειται για το πρώτο της μυθιστόρημα (κυκλοφορεί απο τις εκδόσεις Γκοβόστη). Εχοντας σπουδάσει Πληροφορική στην Αθήνα, με μάστερ στην ασφάλεια των Πληροφοριών στο Λονδίνο (Πανεπιστήμιο του Λονδίνου- R.H.U.L) δείχνει να γνωρίζει καλά τους αριθμούς...αλλά και από μουσική γνωρίζει. Πώς να μην το αγαπήσουμε αυτό το μυθιστόρημα όταν μας προκαταλαμβάνει θετικά (και «ύπουλα» θα έλεγα....) με τους στίχους «I awoke on impact, under surveillance from the camera eye, searching high and low…» από Queensryche;
Κατά τα άλλα μπορούμε να πούμε ότι έχουμε να κάνουμε με ένα βιβλίο που το χαρακτηρίζουν ...οι πληροφορίες οι οποίες είναι συνδεδεμένες (η μήπως όχι;) μεταξύ τους. Πληροφορίας παραμύθι για το νεογέννητο έρμαιο, πληροφορίας εχθροπραξίες: η γνωριμία, πληροφορίας αδυναμία: το ανθρώπινο είδος, πληροφορίας... φτάνει, θα τα βρείτε τα υπόλοιπα μόνοι σας... Άλλωστε ο καθένας έχει την δική του αφετηρία και την δική του οπτική γωνία για τα πράγματα... αρκεί να μπορεί να προσεγγίσει την ματιά του άλλου. Εμείς ακόμα δεν έχουμε προσεγγίσει σε μεγάλο βαθμό την ματιά της Τζούλιας Γκανάτσου. Αλλά μέχρι στιγμής είμαστε σίγουροι πως βρήκαμε έναν καλό χειριστή της ελληνικής γλώσσας που μέσα από αυτή τη δουλειά μας προτείνει κάτι εξαιρετικά ενδιαφέρον. Αναζητήστε το...

Η συναυλία του πολύ καλού συγκροτήματος «Ματ σε 2 Υφέσεις» την περασμένη Τετάρτη στο ατελιέ Σπύρου Βασιλείου (Γουέμπστερ 5, Ακρόπολη). Πρόκειται για ένα σχήμα που δημιουργήθηκε πριν από μερικά χρόνια και έχει στο ενεργητικό του μια κυκλοφορία («Ψέμα σαν αλήθεια») όπου περιείχε εξαιρετικά κομμάτια όπως το «με κυνηγά ο θάλασσα» η « το όνειρο της Perpetua». Απαρτίζεται από σπουδαίους μουσικούς (άλλωστε στην ενορχήστρωση,στην παραγωγή και στην επιμέλεια παραγωγής βλέπουμε ονόματα όπως αυτά του Νίκου Ξυδάκη και του Haig Yazdjian) ενώ και στο δίσκο είχαμε συμμετοχές όπως του Νίκου Γράψα, του Ross Dally, του Βασίλη Ρακόπουλου, του Χρήστου Θηβαίου. Ματ σε 2 υφέσεις κάνουν οι: Δημήτρης Βαρελόπουλος, Αλέξανδρος Καψοκαβάδης, Γιώργος Κοντογιάννης, Πέτρος Λαμπρίδης, Σπυριδούλα Μπάκα, Γιάννης Τσιουλάκης, Κώστας Τσιουλάκης. Με ήχο που πατάει γερά στο σήμερα δίχως να ξεχνά την παράδοση και με θετική διάθεση που δείχνει το πόσο πολύ υποστηρίζουν με μεράκι τη δουλειά τους μας χάρισαν πολύ καλές στιγμές προχθές... Θα έλεγα πως είναι η συνέχεια της προσπάθειας που ξεκίνησαν οι Δυνάμεις του Αιγαίου τη δεκαετία του 80 και συνέχισαν οι Χαΐνηδες τη δεκαετία του 90... Μόνο που τώρα υπάρχουν πολλά αξιόλογα συγκροτήματα στο χώρο και έχει ήδη δημιουργηθεί ένας πυρήνας, μία σκηνή με αυτές τις συνιστώσες... Είτε έχουν σαν άξονα τη Jazz, είτε την παράδοση της χώρας μας, είτε χρησιμοποιώντας ακόμα και ηλεκτρονικά στοιχεία στις δουλειές τους. Έχουν όμως κάτι κοινό... Σου «φωνάζουν» πως είμαστε εδώ, δουλεύουμε και ψάχνουμε τον ήχο μας, είμαστε μία παρέα, μία ομάδα με την πραγματική έννοια της λέξης... Εμείς τι να πούμε; Ότι θα στηρίξουμε (με μεγάλη μας χαρά) τις προσπάθειες τους είναι αυτονόητο...