Με τούτες τις λίγες γραμμές καταλαβαίνουμε αμέσως ότι η Τέχνη δεν είναι μια αμελητέα παράμετρος, ούτε και τίθεται το ερώτημα: «Είναι άραγε αναγκαία για το μέσο άνθρωπο;» Πρόκειται λοιπόν, για την πνευματικότητα γιατί η τέχνη είναι η έκφραση της εσωτερικής αναζήτησης, της αγωνίας, ίσως ακόμα κι αυτής της ίδιας της λίμπιντο όπως έχει ειπωθεί πολλές φορές μεταξύ καλλιτεχνών. Η τέχνη υπήρχε πάντα, από τις σκοτεινές σπηλιές της αυγής του ανθρώπου μέχρι τα σαλόνια των εξπρεσιονιστών και μεταμοντέρνων...Κι εδώ τίθεται μια διαλογική βάση..Ποιος είναι ο καλλιτέχνης; Ποιος δικαιούται να φέρει το «προφίλ» του καλλιτέχνη; Στο ίδιο το ερώτημα κρύβεται και η καχυποψία καθώς και η αποτύπωση μίας ευρείας άποψης ότι η τέχνη προορίζεται για μία ελίτ, έναν κλειστό κύκλο ατόμων που ως μύστες αλληλοδιαπλέκονται με εσωστρέφεια. Αρκεί να αναφέρουμε οτι καλλιτέχνης τιτλοφορείται οποιοσδήποτε καταπιάνεται με τη δημιουργία. Όσο κι αν αυτό ακούγεται γενικόλογο η δημιουργία με σκοπό την έκφραση αποτελεί τη βάση της τέχνης ετυμολογικά τουλάχιστον. Σε πιο ουσιαστικό επίπεδο ο ερασιτέχνης...ο εραστής της τέχνης είναι ο κοινωνός της, αυτός που την υπηρετεί έστω και περιστασιακά..οπότε και δανείζεται το χρίσμα του καλλιτέχνη. Ο Περί-τεχνος εραστής της αυτός που στο τέλος δεσμεύεται... γίνεται ο κατ’ εξακολούθηση εργάτης της και δικαιωματικά λαμβάνει τον τίτλο του καλλιτέχνη. Ο αποδέκτης της τέχνης είναι ο οποιοσδήποτε έχει το στοιχειώδες αισθητικό κριτήριο και εν τέλει αυτός που τη βιώνει ως μέρος της πνευματικότητας του. Δηλαδή λίγο πολύ είμαστε όλοι αποδέκτες της τέχνης, αλλά η συνειδητότητά μας διαφέρει. Σίγουρα όμως υπάρχουν και ροπές στο τι μας αρέσει, τόσο στο είδος της τέχνης αλλά και στο περιεχόμενό της. Για παράδειγμα πολλοί αρέσκονται στη θέαση πινάκων άλλοι θαυμάζουν τα γλυπτά, επίσης ακόμα και στον ίδιο χώρο υπάρχουν διαφοροποιήσεις...οι οπαδοί της κλασσικής τέχνης και οι εραστές της αφηρημένης...και παει λέγοντας. Το θέμα είναι ότι η τέχνη είναι παντού, αποτελεί κομμάτι μας και μέρος της ιστορίας του ανθρώπινου γένους.

Δε θα επεκταθούμε σε εκφράσεις cliché για το σήμερα της τέχνης και την τάση απαξίωσης των πάντων σε ό,τι αφορά την κουλτούρα τύπου ταχυφαγείου. Ούτε για το ρόλο της τηλεόρασης και τον πνευματικό «ευνουχισμό» της υπεραπλούστευσης και της ύπνωσης. Αυτά θα τα εναποθέσουμε στα πόδια των χρηστών της «ρουτινιάρικης» δημοσιογραφικής γλώσσας. Το παρόν πόνημα θέλει να διακατέχεται από μία αισιοδοξία, τέτοια που να πιστεύει στις αλήθειες του ατόμου, στις πανανθρώπινες αξίες που μας ενώνουν. Γιατί οι ανάγκες μας είναι κοινές, όσο κι αν γίνεται κατήχηση από «κάποιους» ωστέ να ξεχαστούν. Η τέχνη είναι εδώ, την αναπνέουμε, τη ζούμε και μας αξίζει.


Η μεταμόρφωση του Ναρκίσσου. Ίσως το πιό χαρακτηριστικό έργο του Σαλβαντόρ Νταλί...γιατί όμως;;;

Ο Σαλβαντόρ Νταλί στο Βυζαντινό Μουσείο από τις 15 Ιανουαρίου έως τις 22 Μαρτίου 2007.

Τον τελευταίο καιρό χαίρομαι πραγματικά που το ελληνικό κοινό θα έχει την ευκαιρία να έρθει σε επαφή με έναν εκπρόσωπο του σουρεαλισμού, που προσωπικά θεωρώ και πολυδιαφημισμένο και παραδόπιστο και τέρας εγωκεντρισμού αλλά και τέρας ευφυΐας. Μια προσωπικότητα controversial που θα έλεγαν οι κριτικοί τέχνης, ένας αμφιλεγόμενος-γιατί τα μεγάλα πνεύματα έτσι είναι-ένας ενορχηστρωτής της παράνοιας και του σαρκικού πόθου, της κατά κόσμον τρέλας και της παραίσθησης. Ο Σαλβαντόρ Νταλί, λοιπόν, έρχεται υπό μορφήν γλυπτών, μας «μιλάει» μέσα από το σμίλεμα του ορείχαλκου με 12 γλυπτά και με 21 λιθογραφίες μας εξιστορεί τη δική του λατρεία, τη δική του «αρρώστια», το σαράκι της δημιουργικότητάς του. Και όλα αυτά; Στο Βυζαντινό Μουσείο από τις 15 Ιανουαρίου 2007 έως τις 22 Μαρτίου του ιδίου έτους. Τα έργα είναι από την ιδιωτική συλλογή «Qu Art» και το προνόμιο της κατοχής τους αποδίδεται στο συλλέκτη Τζον Χέιντζ, ο οποίος είχε συναντήσει τον Νταλί στην Ισπανία το 1979.

Γιατί όμως στο βυζαντινό μουσείο; Ο Σαλβαντόρ Νταλί είχε μία στενότατη σχέση με την καθολική εκκλησία. Τον διακατείχε μία μεταφυσική αναζήτηση η οποία διαχεόταν σε διαφορετικές μορφές, δηλαδή χωρίς να περιορίζεται στα στενά πλαίσια του χριστιανισμού. Όσοι, λοιπόν βρεθούν στην Αθήνα, θα δουν ένα μεταφυσικό Νταλί, έναν Νταλί που δίνει στην καθημερινότητα διαστάσεις μεταφυσικές, μέσα από αντικείμενα και παραστάσεις. Η αναζήτησή του αυτή έρχεται να προστεθεί στη Βυζαντινή τέχνη του μουσείου που ως βάση της έχει ακριβώς αυτό το στοιχείο.