Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης που πραγματοποιήθηκε από τις 16 έως τις 25 Νοεμβρίου και επικεντρώνεται σε δημιουργούς με ξεχωριστή γραφή οι οποίοι έχουν αναγνωριστεί διεθνώς για την προσφορά τους στον κινηματογράφο και γενικότερα στον πολιτισμό.
Το συγκεκριμένο Φεστιβάλ λαμβάνει χώρα κάθε Νοέμβριο στην πόλη της Θεσσαλονίκης και κάθε χρόνο μέσα από τα αφιερώματα του δίνει ένα ξεχωριστό τόνο στην πολιτιστική ζωή αυτής της χώρας (θα λέγαμε ότι δίκαια κατέχει ένα σημαντικό ρόλο στον σύγχρονο πολιτισμό όπως αυτός εκφράζεται σήμερα). Το 1992 ξεκίνησε με πολλά φιλόδοξα σχέδια ώστε να εδραιωθεί ως το σημαντικότερο κινηματογραφικό γεγονός των Βαλκανίων και να γίνει ο χώρος που θα «στεγάσει» τις δημιουργίες πολλών νέων κινηματογραφιστών.

Το Φεστιβάλ φυσικά δεν είναι μόνο οι προβολές των ταινιών του. Το πρόγραμμα του περιλαμβάνει ένα πλήθος από ομάδες και εκδηλώσεις όπως είναι το Διεθνές Διαγωνιστικό τμήμα, το Πανόραμα του Ελληνικού Κινηματογράφου, οι Ματιές στα Βαλκάνια, οι Ημέρες Ανεξαρτησίας καθώς και εκθέσεις, συναυλίες κ.α.

Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με ένα απλό φεστιβάλ σαν και αυτά που πραγματοποιούνται συχνά πυκνά στη χώρα μας που τα «αντιλαμβάνεται» μια μικρή μερίδα κόσμου με αποτέλεσμα να ξεχαστούν μετά από κάποιο διάστημα...Εδώ έχουμε κάθε χρόνο την τιμή να φιλοξενούμε το κορυφαίο φεστιβάλ κινηματογράφου της νοτιανατολικής Ευρώπης (αλλά και το παλαιότερο φεστιβάλ σε ολόκληρα τα Βαλκάνια που «στέγασε» τις ταινίες πρωτοεμφανιζόμενων κινηματογραφιστών από όλο τον κόσμο). Ξεκίνησε το 1960 με τον τίτλο «Εβδομάδα Ελληνικού Κινηματογράφου» και από το 1992 έγινε διεθνές και περιείχε Διαγωνιστικό τμήμα ταινιών μεγάλου μήκους πρωτοεμφανιζόμενων σκηνοθετών. Από τότε το Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης εμφάνισε (και εμφανίζει) μια σταθερά ανοδική πορεία η οποία του επέτρεψε να διαμορφώσει ένα πάρα πολύ καλό προφίλ και να φτάσει στο σημείο σήμερα να παρουσιάζει πρωτοποριακές ανεξάρτητες παραγωγές από ολόκληρο τον κόσμο και ξεπερνώντας φυσικά κατά πολύ το πλαίσιο μέσα στο οποίο ξεκίνησε. Στη σημερινή του μορφή το φεστιβάλ συνεργάζεται στενά με αρκετούς τοπικούς, εθνικούς, περιφερειακούς και διεθνείς κινηματογραφικούς θεσμούς καθώς και με πρεσβείες άλλων χωρών «κερδίζοντας» όλο και περισσότερο θετικές κριτικές, γνώμες και «παγιώνοντας» έτσι την (έτσι και αλλιώς) σημαντική θέση του στον ελληνικό πολιτισμό.

Οσο για μάς; Παρευρεθήκαμε δυστυχώς στη συμπρωτεύουσα μόνο την πρώτη μέρα του φεστιβάλ. Το γεγονός αυτό από μόνο του δεν μας «χάλασε» καθόλου (το αντίθετο μάλιστα, μια χαρά περάσαμε). Παρακολουθήσαμε στο «Ολύμπιον» την προβολή της ταινίας «My Blueberry Nights» του Ουόνγκ Καρ Ουάι. Πρόκειται για έναν από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες. Γεννημένος στη Σαγκάη σε ηλικία πέντε ετών μετακόμισε με τους γονείς του στο Χονγκ Κονγκ. Η ταινία του Days of Being Wild απέσπασε πέντε Βραβεία στο διαγωνισμό κινηματογραφικών βραβείων του Χονγκ Κονγκ. Έκτοτε ακολούθησαν πολλές διακρίσεις (όπως με το Fallen Angels) μέχρι να φτάσουμε στο 2007 και το My Blueberry Nights. Το κεντρικό πρόσωπο της ταινίας η Ελίζαμπεθ έπειτα από ένα δύσκολο χωρισμό ξεκινάει ένα ταξίδι στην Αμερική προσπαθώντας να σταθεί στα πόδια της σε μια ξένη χώρα. Δουλεύοντας ως γκαρσόνα σε διάφορες περιοχές της χώρας η Ελίζαμπεθ θα γνωρίσει ανθρώπους με πολλά προβλήματα σαφώς περισσότερα από τα δικά της. Μόνο τότε θα καταλάβει ότι η δική της φυγή δεν είναι παρά απόρροια μιας βαθιάς εσωτερικής ανάγκης και όχι αποτέλεσμα που επέφεραν τα προβλήματα της όπως νόμιζε η ίδια... Μπορεί το σενάριο να δείχνει αδιάφορο και η θεματολογία του κάπως «ελαφριά» αλλά δεν είναι έτσι... Η ματιά του σκηνοθέτη (σε αντίθεση με αρκετές κριτικές εμάς μας άρεσε η προσέγγιση του), το σενάριο, η διανομή των ρόλων (πολύ καλή η τραγουδοποιός Norah Jones στον πρωταγωνιστικό ρόλο) καθώς και η πολύ καλή μουσική επένδυση του Ry Cooder μας έκαναν να γυρίσουμε χαμογελαστοί πίσω στην Αθήνα...Άλλωστε υπάρχει πολλή και (καλή) συνέχεια...τα υπόλοιπα τον Μάρτιο στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης.

Το «Θέατρο της Ημέρας». Πρόκειται για μια εταιρία αστική, μη κερδοσκοπική και ιδρύθηκε το 1992 από την Ανδρομάχη Μοντζόλη και τον Λάκη Κουρετζή και αποτελεί οργανισμό καλλιτεχνικής και παιδευτικής θεατρικής έκφρασης που έχει ως στόχο την καλλιέργεια, τη διαμόρφωση και την μετάδοση των πολιτιστικών αξιών της Ελλάδας στον Ευρωπαϊκό χώρο.

Σύμφωνα με τους ίδιους ότι το θέατρο διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στο πολιτιστικό γίγνεσθαι κινούμενο σε επίπεδο κοινωνικό, ψυχολογικό, παιδευτικό, αισθητικό, αποτελεί ουσιώδες μέσον επικοινωνίας, συναισθηματικής αφύπνισης, παιδευτικό εργαλείο και μέσο καλλιέργειας των ανθρωπίνων σχέσεων εμείς έχουμε να πούμε (η μάλλον να συμπληρώσουμε) ότι στο συγκεκριμένο θέατρο συντελείται μια πραγματικά σπουδαία δουλειά με έντονο το παιδευτικό χαρακτήρα μακριά από κάθε είδους...γκλαμουριές και ψεύτικες (άνευρες) διαφημίσεις... έχουμε δηλαδή τη χαρά να παρουσιάσουμε μια δουλειά που εκφράζεται ποικιλόμορφα και δρα μέσα σε ένα ανοιχτό πλαίσιο προσφέροντας (και διαδίδοντας) έτσι ένα σημαντικότατο έργο στον σύγχρονο ελληνικό πολιτισμό.

Πιστεύοντας πολύ σε αυτή τη προσπάθεια αλλά και στις δυνατότητες που μπορεί να παρουσιάσει η υποκριτική τέχνη οι άνθρωποι του Θεάτρου Της Ημέρας δουλεύουν πάρα πολύ και αναπτύσσουν δραστηριότητες σε τομείς όπως το Θεατρικό (όπου παρουσιάζονται έργα από το ελληνικό και ξένο ρεπερτόριο με ιδιαίτερη έμφαση στους νέους συγγραφείς), στην παιδευτική θεατρική έκφραση (όπου γίνονται παραστάσεις έργων για παιδιά με κεντρικό άξονα τη μέθοδο του θεατρικού παιχνιδιού και την ενεργό συμμετοχή των παιδιών στα θεατρικά δρώμενα), στο εργαστήρι παιδαγωγικής θεάτρου-θεατρικού παιχνιδιού (3ετούς φοίτησης), στα σεμινάρια παιδαγωγικής θεάτρου (ετήσια και ταχύρρυθμα), στις έρευνες και προσεγγίσεις θεατρικών τεχνικών και στη δημιουργική απασχόληση και έκφραση για παιδιά. Πάντως δεν απευθύνεται μόνο σε παιδιά όλη αυτή η προσπάθεια...Αρχίζω να υποψιάζομαι πως μάλλον το αντίθετο πρέπει να συμβαίνει. Μήπως τελικά εμείς οι «μεγάλοι» πρέπει να διδαχτούμε από τέτοιες ωραίες (και ουσιώδες) πρωτοβουλίες; Όταν συναντάς τέτοιες συμπεριφορές σε αυτή τη χώρα αν μη τι άλλο νιώθεις πως τα πράγματα βαδίζουν προς το καλύτερο...και η εικόνα της Ελλάδας δεν είναι (τουλάχιστον όχι μόνο) ούτε οι σαπουνόπερες στην τηλεόραση ούτε τα κουτσομπολίστικα περιοδικά των κυριακάτικων εφημερίδων...

Το Θέατρο Της Ημέρας αποτελεί έναν ζεστό και φιλόξενο χώρο όπου λαμβάνουν χώρα πολλές καλλιτεχνικές και πολιτιστικές δραστηριότητες: παρουσιάσεις βιβλίων, εικαστικές εκθέσεις, μουσικές και ποιητικές βραδιές, κοινωνικές εκδηλώσεις. Δημιουργείται έτσι ένα καλλιτεχνικό στέκι ένας όμορφος χώρος όπου ο καθένας μπορεί (η μάλλον ξέχασα μόνο οι κουλτουριάρηδες μπορούν να πάνε π.χ. σε μια παρουσίαση βιβλίου, οι υπόλοιποι θα πρέπει να καθίσουν στον καναπέ του σπιτιού τους μπροστά στην τηλεόραση γιατί έχουν μάθει σε αυτό το μοντέλο ζωής και άντε τώρα εσύ να τους αλλάξεις γνώμη...) να πιει το ποτό του (υπάρχει και δυνατότητα φαγητού στο μπαρ) μετά την παράσταση και να απολαύσει μετά τις 11 το βράδυ (κάθε Πέμπτη - Παρασκευή - Σάββατο - Κυριακή) μουσικό πρόγραμμα με πιάνο, μικρά σύνολα έντεχνου τραγουδιού και τις ειδικές μουσικές βραδιές που συχνά πυκνά γίνονται εκεί. Φυσικά και να πάτε για εμάς τα αυτονόητα παραμένουν αυτονόητα και όχι ιδανικά...

Ο πολύ καλός ραδιοφωνικός σταθμός «105.5 στο κόκκινο».
Πρόκειται για έναν πολύ καλό σταθμό τόσο στην ενημέρωση όσο και στις μουσικές του επιλογές. Έχοντας μόλις 2 χρόνια ζωής στα FM της Αττικής ο σταθμός ξεχώρισε αμέσως για την σοβαρότητα, την διάρκεια και τον σεβασμό που έδειξε από την πρώτη μέρα της λειτουργίας του στους ακροατές. Έχοντας το «προνόμιο» να είναι ο μόνος πραγματικά πολυφωνικός σταθμός της Αττικής (ρίξτε μια ματιά στο πρόγραμμα του και θα καταλάβετε) και με εκπομπές ουσίας και πλούσιου λόγου καλύπτεται σχεδόν αποκλειστικά από εκπομπές και όχι από τις playlist που εφαρμόζουν τα τελευταία χρόνια στα ραδιόφωνα κάτι τυχάρπαστοι που μοναδικός τους σκοπός είναι να τα κονομήσουνε πουλώντας ένα ψεύτικο προϊόν (πολλές φορές μάλιστα και κακό προϊόν) προσβάλλοντας τη νοημοσύνη του ακροατή... ξέρετε υπάρχουν και άλλοι τρόποι για να έρθουν οι διαφημίσεις σε ένα σταθμό δεν χρειάζεται να τα ισοπεδώσουμε όλα. Αλλά μάλλον δεν το ξέρετε...

Το ραδιόφωνο της ανανεωτικής αριστεράς αυτό κάνει η μάλλον κάνει ακριβώς ότι δεν κάνουν αυτοί οι «κοσμοπολίτες διευθυντούληδες». Επικοινωνεί πραγματικά με τον Έλληνα πολίτη, αφουγκράζεται τις αγωνίες του, τις ανάγκες του, υπερασπίζει τα δικαιώματα που δικαιολογημένα μας ανήκουν αλλά αδικαιολόγητα μας τα παίρνουν πίσω, κάνει λάθη και δεν νιώθει ενοχές για αυτό, μαθαίνει από αυτά και γίνεται καλύτερο...και φυσικά μέρα με τη μέρα (και όχι από τη μια στιγμή στην άλλη, με την νοοτροπία του «ετσιθελισμού» που κουβαλάνε ορισμένοι) κερδίζει όλο και περισσότερους πόντους στην εκτίμηση μας...νομίζω ότι τελικά ο συγκεκριμένος Ρ/Σ θα ανεβαίνει ολοένα και περισσότερο και θα αφήνει το στίγμα του στην καθημερινότητα. Αυτός άλλωστε είναι και ο κύριος λόγος που ξεχωρίζει ένα καλό από ένα κακό ραδιόφωνο... και ξέρετε το καλό μπορεί να γίνει καλύτερο, το κακό όμως θα παραμείνει κακό.

Πίσω από τα μικρόφωνα του θα βρείτε σημαντικούς ανθρώπους που ο καθένας από αυτούς έχει ξεχωριστά πράγματα να σας πει. Έχοντας μια δυνατή πρωινή ζώνη με θέματα της επικαιρότητας και όχι μόνο, αλλά και μια μεγάλη γκάμα από (πολλές και διαφορετικές μεταξύ τους) μουσικές κατορθώνει συνολικά να διαμορφώσει ένα στιλ ραδιοφώνου που ομολογώ ότι είχα χρόνια να δω στους αθηναϊκούς μεγάκυκλους... ξέχασα όμως τους ανθρώπους του γιατί χωρίς αυτούς το αποτέλεσμα δεν θα ήταν (καθόλου) το ίδιο. Στο κόκκινο και στους 105.5 θα συναντήσετε (μεταξύ άλλων) τους: Βαγγέλη Βέκιο, Φωτεινή Λαμπρίδη, Αλέξη Βάκη, Γιώργο Ανανδρανιστάκη, Βαγγέλη Χερουβείμ, Γιώργο-Ικαρο Μπαμπασάκη, Μάνο Στεφανίδη, Μαρία Πανοσιάν και τον καλό μου φίλο Γιώργο Ξυλούρη. Το ποιες ώρες θα το ανακαλύψετε μόνοι σας (η μαγεία του ραδιοφώνου άλλωστε δεν είναι και το άγνωστο;). Το μόνο σίγουρο είναι δεν θα ακούσετε να παίζει προγραμματισμένη λίστα (και όταν αυτό συμβεί -πράγμα σπάνιο- όχι με συγκεκριμένα τραγούδια-σουξέ)...

Τώρα που το θυμήθηκα, τον Κόκκινο ξεκίνησα να τον ακούω από τις εκπομπές του Γιάννη Αγγελάκα προ διετίας. Τώρα έπειτα από 2 χρόνια έχω σαφώς περισσότερους λόγους για να συντονιστώ στους 105.5...και αυτό το κέρδισαν αυτά τα 2 χρόνια μέρα με τη μέρα (και όχι από τη μια στιγμή στην άλλη)...

Η καινούργια δισκογραφική δουλειά του Κωνσταντίνου Βήτα με τίτλο «Αργος».
Κυκλοφορεί από τη Λύρα και πρόκειται για ένα διπλό άλμπουμ με 28 κομμάτια, 28 μικρές η μεγάλες ιστορίες της πόλης της Αθήνας...γιατί μόνο όταν βιώνεις την καθημερινότητα μιας μεγαλούπολης μπορείς να γράψεις τέτοιες ξεχωριστές ιστορίες.

Το να ζεις σε μια μεγαλούπολη δεν είναι πάντα εύκολο. Φυσικά και είσαι σε πλεονεκτική θέση, νομίζεις με μια παιδική αφέλεια ότι μπορεί να έχεις σχεδόν τα πάντα (άσχετα αν χρωστάς σε όλο το κόσμο επιμένεις να αγοράζεις και να πηγαίνεις παντού, λες και όλα αγοράζονται) αλλά τις περισσότερες φορές σε τριγυρίζει μια απίστευτη μοναξιά και δεν ξέρεις που να κρυφτείς... ο Κωνσταντίνος Βήτα πάντως δεν κρύβεται ούτε από τον εαυτό του ούτε από τους (σταθερούς και ολοένα αυξανόμενους) ακροατές του... δεν διστάζει να τσαλακώσει την εικόνα του, να πει τις δικές του ιστορίες όπως τις νιώθει εκείνος μακριά από τις δισκογραφικές επιταγές και συνήθειες... Δεν το έκανε ούτε όταν έπαιζε στο «καφέ παράσταση» των Εξαρχείων το 1992 ούτε στις καλές συναυλίες του στο «Ρόδον» πριν από 3 χρόνια που αποτυπώθηκαν και σε cd/dvd ούτε όταν τραγουδούσε με εκείνα τα περίεργα –για τότε- ραπ φωνητικά του πάνω σε drum ‘n’ bass φόρμες «δεν είναι μόνο αυτό που μας κυνηγά, έξτρα φόροι έξτρα φ.π.α, έξτρα σκατά και ένας πόλεμος δίπλα μας που κανείς δεν το σταματά και κανείς δεν κινδυνεύει...» δεν το έκανε ούτε στο πρώτο του σόλο άλμπουμ «Σούπερ Στέλλα» μετά την διάλυση των Στέρεο Νόβα, δεν το κάνει ούτε τώρα σε αυτό το ολοκαίνουργιο διπλό άλμπουμ...

Θα μου πείτε (και θα έχετε και δίκιο) γιατί δεν κάνω μια αναφορά για το μουσικό μέρος της συγκεκριμένης δουλειάς και όχι για τα συναισθήματα που μπορεί να βγάζει προς τα έξω... Ίσως επειδή ακούγοντας και τα 2 cd (το δεύτερο περιέχει ambient κομμάτια) βιώνω και εγώ την (τρομακτικά προβλέψιμη πολλές φορές) καθημερινότητα αυτής της πόλης. Μπαίνω σε ένα λεωφορείο, στο τρένο, στο μετρό (δεν έχω αμάξι, μήπως είναι καλύτερα έτσι;), διασχίζω αυτούς τους αθηναϊκούς δρόμους που μοιάζουν όλοι να είναι ίδιοι και περιμένω να συμβεί κάτι που δεν θα είναι ίδιο με όλα τα άλλα. Ένα από αυτά (που δεν είναι ίδιο με όλα τα άλλα) είναι ο «Αργος» (από το υπομονετικό σκυλί του Οδυσσέα ο τίτλος) του Κωνσταντίνου Βήτα...

Η πολύ καλή φωτογραφική εργασία της Χαράς Βαρσαμίδου που κυκλοφόρησε μέσα στο 2007 με τίτλο «Εσοπτρα», από τις εκδόσεις «τέταρτο». Αποτελείται από δύο ενότητες οι οποίες πραγματοποιήθηκαν σε δυο χρονικές περιόδους, το 2004 και το 2007.

Στην πρώτη ενότητα η Χαρά Βαρσαμίδου παρουσιάζονται τα πορτραίτα δώδεκα νέων οι οποίοι κοιτάζουν επίμονα προς την μεριά της φωτογράφου (η προς εμάς όπως τους βλέπουμε στην έκδοση) σε τέτοιο βαθμό που αντιλαμβάνεσαι ότι τα παιδιά αυτά υποδύονται τον εαυτό τους σε μια κατάσταση η οποία δεν είναι πραγματική... γάμος, εγκυμοσύνη, ακρωτηριασμός, σωματικός πόνος. Τα νεαρά αυτά άτομα μοιάζουν να μην φωτογραφίζονται αλλά να κοιτάνε απλά με απάθεια το φακό.
Μπροστά όμως στον καθρέφτη τα άτομα αυτά έχουν όλο τον έλεγχο για να προβάλλουν το σώμα τους η το κεφάλι τους απλά οι κινήσεις τους είναι διαφορετικές...

Στην δεύτερη ενότητα η προσέγγιση είναι περισσότερο διεισδυτική και λεπτομερής καθώς οι έννοιες όπως ο χρόνος, η κίνηση, η ακινησία και η αυτοφωτογράφιση συναντώνται στην φαντασίωση ενός προσώπου αυτή τη φορά όπως αυτές αποτυπώνονται στο φακό...

Η Χαρά Βαρσαμίδου γεννήθηκε στην Κομοτηνή το 1978. Σπούδασε φωτογραφία στο ΤΕΙ Αθηνών. Ως υπότροφος του ΙΚΥ πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στο University of Westmister του Λονδίνου. Έργο της έχει παρουσιαστεί σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό, όπως ο Διεθνής Μήνας Φωτογραφίας (2004), η Φωτοσυγκυρία (2005) και οι Φωτογραφικές Συναντήσεις Κυθήρων (2006), όπου και της δόθηκε το βραβείο Νέων Φωτογράφων. Εμείς τι να πούμε; Φυσικά και μας άρεσε αυτή η δουλειά για αυτό και την παρουσιάζουμε άλλωστε. Να φανταστείτε ότι την ανακαλύψαμε εντελώς τυχαία οπότε δεν μένει παρά να την ανακαλύψετε και εσείς. Θα τη βρείτε και σε πολύ καλή τιμή. Δεν γνωρίζουμε παρά ελάχιστα για την τέχνη της φωτογραφίας. Πάντως θεωρήσαμε σωστό να παρουσιάσουμε αυτή τη δουλειά. Επειδή αγαπάμε όλα αυτά που παρουσιάζουμε.Ελπίζουμε να τα αγαπήσετε και εσείς...

Το πολύ καλό μουσικό περιοδικό ΔΙΦΩΝΟ. Πρόκειται ουσιαστικά για το μοναδικό περιοδικό που «υπηρετεί» και παρουσιάζει το «καλό ελληνικό τραγούδι» όπως συνηθίσαμε να λέμε τόσα χρόνια. Φυσικά και πρόκειται για καλό τραγούδι δεν έχει γράψει καλά τραγούδια ο Μάνος Λοΐζος, ο Άκης Πάνου η ο Μιλτιάδης Πασχαλίδης (για να πάμε στους πιο σύγχρονους)... εκτός αν θεωρούν κάποιοι καλούς συνθέτες η μουσικούς κάποιους άλλους δεν ξέρω πραγματικά τι σκέφτονται με αυτά τα λαϊκοποπσκυλάδικα που μας κατακλύζουν με λίγη δόση ...ροκ στο τέλος θα πρέπει να νιώθουμε ενοχές όταν βάζουμε να ακούσουμε π.χ .τον «Βραχνό Προφήτη» του Θανάση Παπακωνσταντίνου... σαν κυνηγημένοι που αντιστεκόμαστε στη βλακεία και στην έλλειψη παιδείας που υπάρχει στη χώρα μας.

Το ΔΙΦΩΝΟ ακόμα και αν διαφωνούμε σε πολλά σημεία μαζί του (θεωρούμε ότι κάπου έχει επαναπαυτεί και έχει καθιερώσει έναν παρωχημένο τρόπο γραφής και ενημέρωσης), ακόμα και αν φαντάζει ...ακραίο έντεχνο, ακόμα και αν μοιάζει λίγο «τα ξέρω όλα, δεν θέλω να ακούσω τίποτα» δεν παύει να είναι ένα περιοδικό που έχει αντέξει (και έχει αντέξει καλά, κάποια στιγμή πρέπει να έπεσε δεν είμαι σίγουρος αλλά σηκώθηκε γρήγορα και στάθηκε και πάλι όρθιο, για αυτό είμαι σίγουρος) στο χρόνο (πολλά χρόνια τώρα). Έχοντας στη σύνταξή του ανθρώπους με ειδικές γνώσεις γύρω από το ελληνικό τραγούδι αποτελεί πια το μοναδικό περιοδικό που σε ενημερώνει (σωστά τις περισσότερες φορές) για τις νέες ελληνικές (αλλά και ξένες) κυκλοφορίες. Με πάρα πολλά αφιερώματα σε παλαιότερους συνθέτες και στιχουργούς (ξεχασμένους η όχι) μοιάζει πολλές φορές με άσκηση μνήμης όταν το πιάνεις κάθε μήνα στα χέρια σου...άσκηση μνήμης είπα; Λάθος, άσκηση...ενημέρωσης σε πολλές άγνωστες πτυχές του ελληνικού πενταγράμμου...

Θυμάμαι πολλά περιοδικά που προσπάθησαν να κάνουν το ίδιο αλλά ο χρόνος δεν τους δικαίωσε (ο χρόνος είναι ο χειρότερος γιατρός...). Όσες καλές προθέσεις και να είχαν δεν έχει σημασία. ΜΕΛΩΔΙΑ, ECHO, ΔΙΑΠΑΣΩΝ (το πιο πρόσφατο παράδειγμα). Γενικά τα μουσικά περιοδικά είναι ...πρόβλημα στη χώρα μας (το ΠΟΠ & ΡΟΚ έκλεισε πρόσφατα, μακάρι να κάνω λάθος). Το ΔΙΦΩΝΟ έδειξε (και δείχνει) αυτή τη διάρκεια... και κάθε μήνα αυτή η προσπάθεια δικαιώνεται και κερδίζει πόντους... Πολύ καλά και τα cd που συνοδεύουν το περιοδικό όλα αυτά τα χρόνια μαζί τους και οι ιστορίες των τραγουδιών. Για να μην σας κουράσω με τα cd του περιοδικού θα σταθώ μόνο στο τελευταίο (τεύχος Νοεμβρίου, αρ:146) με την Μαρίκα Νίνου...πως να μην γοητευτείς όταν ακούς τραγούδια όπως η ταμπακιέρα, το βουνό, Ζαίρα, η Σεράχ από αυτή τη μεγάλη και σημαντικότατη φωνή του ελληνικού τραγουδιού...και ας πέρασαν πενήντα χρόνια από το θάνατό της.

Στις σελίδες του περιοδικού θα βρείτε αξιόλογες στήλες (μόνιμες η όχι), άρθρα, δισκοκριτικές, αφιερώματα, συνεντεύξεις κ.α. Τα υπογράφουν μεταξύ άλλων) οι Κώστας Αγοραστός, Δημήτρης Κανελλόπουλος, Σύσσυ Καπλάνη, Οδυσσέας Ιωάννου, Κωστής Δρυγιαννάκης, Λιάνα Μαλανδρενιώτη, Μαργαρίτα Μυτιληναίου, Πέτρος Δραγουμάνος. «Αναζητήστε το στα περίπτερα» που λένε και στις διαφημίσεις... πλάκα κάνω, καλό διάβασμα φυσικά.

Ακούμε, αγαπάμε και προτείνουμε...

Η στήλη "Calling Out Of Context", ταξιδεύει τις μουσικές της διαδρομές με όμορφη συντροφιά...