Η εξαιρετική ταινία «Once» σε σκηνοθεσία John Carney.

Πρόκειται για μια ταινία χαμηλού κόστους που γυρίστηκε μόλις σε 17 ημέρες, βραβεύτηκε σε διεθνή φεστιβάλ αλλά και «εξασφάλισε» μια υποψηφιότητα για Όσκαρ καλύτερου τραγουδιού. Πάρα πολύ καλή η ιστορία της ταινίας, δυνατό σενάριο (και αυτό ανήκει στον John Carney…) και εξαιρετικές ερμηνείες από τους Glen Hansard (των the frames) και Marketa Irglova.

Εδώ έχουμε να κάνουμε με μια ρομαντική ιστορία (με σωστές όμως δόσεις... όχι από αυτές τις άνευρες και ανιαρές που μας πασάρουν οι Αμερικάνοι που μόνο καλό σινεμά δεν προσφέρουν, καλές πωλήσεις ίσως...) που ξεδιπλώνεται στο Δουβλίνο με πρωταγωνιστές έναν Ιρλανδό και μια νεαρή, ανύπαντρη μητέρα από την Τσεχία. Υπάρχει μια δυνατή έλξη αλλά και μεγάλη χημεία ανάμεσα στους δύο που πραγματικά απογειώνει την ταινία και την κάνει ακόμα πιο ενδιαφέρουσα. Να σημειώσουμε ότι εκτός από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους ο Glen Hansard και η Marketa Irglova (που εξαιτίας αυτής της χημείας που αναφέραμε παραπάνω ο έρωτας τους συνεχίστηκε και έκτός γυρισμάτων) ανέλαβαν και το soundrack της ταινίας «αναγκάζοντας» έτσι τον Bob Dylan να τους καλέσει να ανοίξουν τις συναυλίες του που πραγματοποίησε στα πλαίσια της διεθνούς περιοδείας του.
Να τη δείτε, να τη δείτε...

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ : John Carney
ΣΕΝΑΡΙΟ : John Carney
ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΟΥΝ : Glen Hansard, Marketa Irglova, Bill Hodnett, Danuse Ktrestova.
Περισσότερα: http://www.imdb.com/title/tt0907657/

Ο πολύ καλός ραδιοφωνικός σταθμός «Δίεση 101.3».

Ένας σταθμός που όχι μόνο δεν σε προσβάλει (υπάρχουν σταθμοί που το κάνουν και αυτό) αλλά όταν κοιτάς το σημερινό τοπίο των αθηναϊκών fm και θέλεις να απομονώσεις τα καλά ραδιόφωνα δεν μπορείς να μην τον συμπεριλάβεις σε αυτά… από τους λίγους σταθμούς της πρωτεύουσας που υποστηρίζουν καλή (ελληνική αλλά και ξένη μουσική) και έχουν όντως κάτι να προτείνουν.

Είμαι από εκείνους τους ανθρώπους (αν και δεν μου αρέσει να μιλάω σε πρώτο πρόσωπο) που πάντα πίστευαν ότι το ραδιόφωνο γενικότερα δεν είναι μόνο … «μουσική» και «συντροφιά» και όλα αυτά τα χαριτωμένα που αρεσκόμαστε να χρησιμοποιούμε στις εκφράσεις μας όταν πιάνουμε την συζήτηση για αυτό το μέσο… είναι κυρίως μια «φωλιά» που στεγάζει αρκετές ανήσυχες σκέψεις, ιδέες, δημιουργίες και προτάσεις και σίγουρα «φωτίζει με την κριτική του σκέψη» πολλές άγνωστες πτυχές του πολιτισμού (αλλά ενίοτε και της σύγχρονης πολιτικής πραγματικότητας, για να μην ξεχνιόμαστε...).

Ο συγκεκριμένος ραδιοφωνικός σταθμός διαθέτει όλα τα παραπάνω όπως σίγουρα διαθέτει (πέρα από την ισχυρή άποψη των παραγωγών του) και ένα εύρος από μουσικές που έχουν κάτι να σου «πουν»… επιλέγοντας κομμάτια τόσο από το ελληνικό όσο και από το ξένο ρεπερτόριο, μπλέκοντας το παλιό με το καινούργιο δημιουργεί όλες τις (καλές σίγουρα) προϋποθέσεις για μια καλή και ουσιαστική ακρόαση... φυσικά δεν λείπουν και οι προτάσεις για καινούργιες ελληνικές αλλά και ξένες μουσικές κυκλοφορίες, για σημαντικές εκδόσεις βιβλίων, αναφορές στο θέατρο και τον κινηματογράφο αλλά και γενικότερα σε σημαντικά event. Είπαμε, στις τάξεις του σταθμού υπάρχουν «ανήσυχα» μυαλά καθιστώντας τον ως ένα από τα πιο γοητευτικά ραδιόφωνα των τελευταίων ετών.

Πίσω από τα μικρόφωνα του πρώην «Σταθμού» θα βρείτε (και) τους: Θεόφιλο Δουμάνη, Κώστα Αρβανίτη, Δήμητρα Τριανταφυλλίδου, Εφη Γαλώνη, Πέτρο Κουμπλή και Παναγιώτη Μιχαλαριά... Τέλος, να σημειώσουμε την έντονη παρουσία των μουσικών του παραγωγών και το Σαββατοκύριακο (άρα και την έντονη -ευτυχώς- απουσία των playlist), κάτι που αν μη τι άλλο καταγράφεται και συμβάλει έτσι στην συνολικά καλύτερη παρουσία των αθηναϊκών Ρ/Σ. Πάλι καλά, γιατί με την κατρακύλα που έχουν πάρει τα τελευταία χρόνια τα ραδιόφωνα της Αττικής ήμουν έτοιμος να συντονιστώ (όχι πως δεν το κάνω και αυτό όταν «φορτώνω» άσχημα με αυτό το σάπιο τοπίο των ραδιοφώνων, που δεν είναι θέμα ραδιοφώνου, είναι θέμα παιδείας) στα παράσιτα των μεσαίων τις πρώτες πρωινές ώρες... ίσως η μελωδία τους να είναι πιο γλυκιά απο τις άγριες προθέσεις κάποιων «παραγωγών» και «ιδιοκτητών» και δεν ξέρω και εγώ τι άλλο. Εννοείται στους 101.3 να συντονιστείτε, εκεί τα πράγματα είναι ακόμα ραδιοφωνικά...

Ο πολύ καλός δίσκος του Θάνου Μικρούτσικου «Για φωνή και ορχήστρα» που κυκλοφόρησε από τη Legend.

Πρόκειται για μια εξαιρετική δουλειά, μια θαυμάσια προσέγγιση σε παλαιότερες συνθέσεις του Θάνου Μικρούτσικου με τη συνοδεία της Καμεράτας υπό τη διεύθυνση του Αλέξανδρου Μυράτ.

Εδώ το ερμηνευτικό βάρος σηκώνει εξ ολοκλήρου η Ρίτα Αντωνοπούλου παλιά μας γνώριμη από την συμμετοχή της στην ομάδα Σπείρα-Σπείρα μαζί με τον Σταμάτη Κραουνάκη... και νομίζω πως καλύπτει και με το παραπάνω τις ... απαιτήσεις μας όσον αφορά στο εγχείρημα της να ξαναπεί (άρα και να επαναπροσδιορίσει την σημασία των τραγουδιών) θέματα που καλώς η κακώς μπαίνουν πάντα σε διαδικασία σύγκρισης όταν αποφασίζει κάποιος να τα βγάλει από το συρτάρι... προσωπικά τολμώ να πω ότι κάποιες από τις συγκεκριμένες εκτελέσεις ξεπερνούν ακόμα και τις αυθεντικές (π.χ. το «Άννα μη κλαις» ή τα «κύματα») καθιστώντας έτσι αυτή τη δουλειά ως μια από τις καλύτερες των τελευταίων ετών για την ελληνική δισκογραφία... και μην μου πείτε ότι «εντάξει δεν είχε κάτι να προτείνει ο Μικρούτσικος και βρήκε την εύκολη λύση των επανεκτελέσεων» γιατί μας πρότεινε μια πολύ καλή φωνή και 14 καλές συνθέσεις με διαφορετικό ηχόχρωμα μιας και η Καμεράτα αν μη τι άλλο προσέγγισε τα θέματα με έναν τέτοιο εκφραστικό τρόπο που το αποτέλεσμα έτσι όπως παρουσιάζεται στο cd ανεβάζει (πολύ) ψηλά τον πήχη της ελληνικής δισκογραφίας. Στο κάτω-κάτω (της γραφής) είναι προτιμότερη μια καλή επανεκτέλεση ή διασκευή τραγουδιών (ανακαλύπτεις έτσι και ξεχασμένα κομμάτια της ελληνικής -πλούσιας- δικογραφίας) από «νέες» και «φρέσκες» προτάσεις ...που δεν σου προσφέρουν κάτι καινούργιο.

Κλείνοντας αξίζει τον κόπο να αναφέρουμε τα μέλη της Καμεράτας που στο μουσικό τους μέρος ανταποκρίθηκαν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο και ανέδειξαν ακόμα περισσότερο τις (έξυπνες αλλά λιτές) συνθέσεις του Θάνου Μικρούτσικου (που τα λόγια τους «επενδύονται» από μεγάλους μάστορες του στίχου όπως τον Αλκη Αλκαίο, Κώστα Τριπολίτη, Λίνα Λικολακοπούλου) και ...αιτιολογώντας (και) την δική μου εμμονή για αυτή τη δουλειά. Πάμε λοιπόν στα ονόματα και αμέσως μετά στο Stereo (ή στο laptop, με ό,τι βολεύεται ο καθένας) για να ακούσουμε ξανά αυτές τις επανεκτελέσεις, ελπίζοντας φυσικά το επόμενο βήμα της Ρίτας Αντωνοπούλου να αποτελείται από καλές και καινούργιες μελωδίες. Μόνο μην μελαγχολήσετε από το (βαρύ είναι η αλήθεια) ύφος των τραγουδιών του...

Καμεράτα-ορχήστρα φίλων της μουσικής: Τζουλιέτα Αβετιάν, Ολγα Κιμ, Σβετλάνα Σεβέλεβα, Λιου Τζινγκ, Οτίλια Αλιτέι, Νάσος Μαρτζούκος, Βασίλης Παπάς, Λουίζε Σταλ, Ελενα Ταβαντζή, Αγγέλα Φαναριώτη, Αλί Μπαζεγκμεζλερ, Λαρίσα Βιλεγκζάνινα, Λαουρέντιου Ματασάρου, Ελισάβετ Σέφερ, Ρενάτο Ρίπο, Σουζάν Σακαλάκ, Κρίστοφερ Χάμφρις, Αγγελος Ρεπαπής, Βασίλης Λιαρμακόπουλος.

Το πολύ καλό (και πρωτότυπο στο σύνολο του) βιβλίο της Τζέλης Χατζηδημητρίου «39 καφενεία και ένα κουρείο»

Εξαιρετικό σαν ιδέα, αρκετά ελεύθερο σαν κατάθεση μιας και δεν υπακούει σε κάποιο συγκεκριμένο κώδικα γραφής. Κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1997 αλλά έκτοτε ακολούθησαν δύο ακόμη εκδόσεις το 1999 και το 2001 από τις Πανεπιστημιακές εκδόσεις Κρήτης. Με το που πιάσαμε στα χέρια μας αυτή τη πολύ σημαντική έκδοση, κολλήσαμε αμέσως. Έχει ένα τρόπο να σε ταξιδεύει μέσα από τις εικόνες της...

Εικόνες είπα; (έστω, έγραψα...). Μάλιστα, εικόνες, καθώς το μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου καλύπτεται από εικόνες παραδοσιακών καφενείων της Λέσβου. Διαβάζοντας το γυρίζουμε από χωριό σε χωριό (από την Συκαμιά μέχρι το Πλωμάρι) και ανακαλύπτουμε σημαντικά καφενεία τα οποία στο πέρασμα του χρόνου δείχνουν αναλλοίωτα και στέκονται πάντα «ζωντανά», αποτελώντας έτσι ένα σημαντικό κομμάτι του πολιτισμού του νησιού. Πολιτισμός δεν είναι μόνο ένας καλός δίσκος ή ένας όμορφος πίνακας, πολιτισμός είναι κυρίως η ίδια μας η συμπεριφορά και ο τρόπος με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε αλλά κυρίως προσεγγίζουμε πράγματα (και ανθρώπους φυσικά...), που είναι δίπλα μας... Λοιπόν αυτό το βιβλίο (και φυσικά οι χαρακτηριστικές φωτογραφίες της Τζέλης Χατζηδημητρίου) είναι ένα ουσιαστικό και «ταπεινό» αν θέλετε δείγμα πολιτισμού καθώς μας πετάει κατάμουτρα, με ωραίο όμως τρόπο, την ηρεμία (ναι, την ίδια την ηρεμία της ζωής) και την απλή τέχνη που τείνει να εξαφανιστεί. Ίσως αν τα αναζητήσουμε όλα αυτά στα πιο απλά πράγματα να αγαπήσουμε λίγο περισσότερο τον ίδιο μας τον εαυτό...

Η Τζέλη Χατζηδημητρίου γεννήθηκε το 1962 στη Μυτιλήνη. Μετά την αποφοίτηση της από τη βιομηχανική σχολή Θεσσαλονίκης σπούδασε κινηματογράφο στη Ρώμη. Από το 1988 δουλεύει στην Ελλάδα ως φωτογράφος. Έχει λάβει μέρος σε ομαδικές εκθέσεις φωτογραφίας στην Ελλάδα και έχει κάνει δύο ατομικές εκθέσεις στην Πάδοβα και στη Βενετία της Ιταλίας. Το 1996 κυκλοφόρησε το βιβλίο της «Το άγιο νερό: Ιαματικές πηγές της Λέσβου».

Εκτός από τις φωτογραφίες της Τζέλης Χατζηδημητρίου στο βιβλίο θα συναντήσετε (και θα διαβάσετε φυσικά) κείμενα των: Αλέκου Φασιανού, Γιώργου Χρονά, Γιώργου Νικολακάκη, Ευθυμίου Παπαταξιάρχη, Θανάση Παρασκευαίδη και Φωτεινής Φραγκούλη. Κείμενα που αν μη τι άλλο κάνουν την έκδοση ακόμα πιο ελκυστική και ενδιαφέρουσα. Προσέξτε τα κείμενα αυτά όπως και τις φωτογραφίες της Τζέλης... και αν έχετε το χρόνο (όσοι δεν είστε στη Λέσβο), πάρτε το πλοίο -δεν πειράζει που είναι χειμώνας αυτή την εποχή ίσως μπορέσετε να δείτε πιο συναρπαστικά μέρη αρκεί να το θέλετε- και επισκεφτείτε ένα από αυτά τα καφενεία... δεν μπορώ να σκεφτώ καλύτερη αντίδραση στην μίζερη και ανύπαρκτη καθημερινότητα που προσπαθούν να μας επιβάλλουν... άλλωστε, η ίδια η φωτογράφος αφιερώνει αυτό το βιβλίο σε όσους γνώρισαν και αγάπησαν τη Λέσβο.

Το άκρως τολμηρό, ώριμο και συνεπέστατο μηνιαίο περιοδικό της Καβάλας «Περιωδικό της πόλης»

Ένα από τα καλύτερα περιοδικά της χώρας (με τα καλύτερα ποιοτικά χαρακτηριστικά σίγουρα...), με έντονο χαρακτήρα και ύφος ξεχωρίζει αμέσως για τα ποικίλα και πλούσια θέματα του και τον ισχυρό λόγο των συντακτών του. Έχοντας φτάσει -αισίως- τα 114 τεύχη θα λέγαμε ότι συνολικά σηματοδοτεί ένα νέο ύφος στο γράψιμο, στην ενημέρωση και εν τέλει στην προσφορά στον πολιτισμό της Καβάλας (και κατ επέκταση της Ελλάδας...).

Η θεματολογία του όχι μόνο αγγίζει αλλά «σφραγίζει» θα λέγαμε σημαντικά τμήματα του σύγχρονου πολιτισμού όπως αυτός εκφράζεται και διοχετεύεται προς τα έξω: πεζογραφία, ποίηση, μουσική, θέατρο κ.α. Άκρως ενθαρρυντικό για την πνευματική μας ανάταση θα λέγαμε ότι αποτελεί το τελευταίο τεύχος του 2007, με παλιές και καινούργιες αναφορές σε πεζογραφήματα από Καβαλιώτες συγγραφείς. Ενδεικτικά αναφέρω τα «οι άγγελοι χορεύουν στο ποτάμι» της Κάλη Καρατζά, «σχεδόν σούπερ» της Εύης Λαμπροπούλου, «βρώμικη πόλη» του Δημήτρη Κεραμευς, «αναστρέψιμα υλικά» του Βασίλη Κυριλλίδη, «μέρες παραδείσου» του Σάκη Παπαδημητρίου κ.α.

Το «Περιωδικό της πόλης» αξίζει την εκτίμηση μας, το σεβασμό μας, και την στήριξη μας (αγοραστική ή ότι άλλο θέλετε) καθώς δρα εντελώς ανεξάρτητα και ριζοσπαστικά, καταρρίπτοντας παρωχημένους τρόπους γραφής και φέρνοντας με ουσιαστικό τρόπο (χωρίς ψευτοκουλτουριάρικούς ...λυγμούς) ένα νέο ήθος και συνείδηση στην ίδια μας τη ζωή. Την ίδια ώρα που άλλοι στο όνομα της ποιότητας που τόσο ευαγγελίζονται καρπώνονται κρατικές επιχορηγήσεις, ένα περιοδικό σε μια όμορφη πόλη (και όπως αποδεικνύεται καθημερινά κέντρο και πηγή πολιτισμού από ανθρώπους κάθε ηλικίας) αρκετά χιλιόμετρα μακριά από εδώ (την Αθήνα εννοούμε δυστυχώς...), μας «συνδέει» με μια άλλη πιο ανθρώπινη πραγματικότητα και μας βγάζει από το ψέμα στο οποίο ζούμε. Το θέμα είναι να βρει από εκεί και πέρα κανείς την δική του αλήθεια...

Περισσότεροι «Σταθμοί» - Νέα & Εκδηλώσεις...

Προβολές από την Κινηματογραφική Λέσχη της Βιβλιοθήκης του Πανεπιστημίου Αιγαίου στη Σύρο

Η Κινηματογραφική Λέσχη της Βιβλιοθήκης του Πανεπιστημίου Αιγαίου συνεχίζει τις προβολές της τον μήνα Φεβρουάριο, με ένα αφιέρωμα στο πάντα επίκαιρο θέμα του ρατσισμού.

ΤΕΤΑΡΤΗ 6 Φεβρουαρίου 2008

• ΜΑΝΤΕΨΕ ΠΟΙΟΣ ΘΑ 'ΡΘΕΙ ΤΟ ΒΡΑΔΥ
  GUESS WHOS COMINE TO DINNER Κωμωδία 1967
  Αμερικάνικη ταινία σε σκηνοθεσία Στάνλει Κράμερ με τους: Σίντνει Πουατιέ, Κάθριν Χέπμπουρν, Σπένσερ Τρεισι κ.α
  Ενα πλουσιοκόριτσο από το Σαν Φραντσίσκο αναγγέλει ότι θα παντρευτεί ένα μαύρο και οι συγγενείς της ανακαλύπτουν πως είναι περισσότερο οπισθοδρομικοί από ό,τι νόμιζαν. Η ταινία έχει τιμηθεί με Οσκαρ σεναρίου και γυναικείας ερμηνείας για την Κάθριν Χέπμπουρν.

• ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ
  AMERICAN HISTORY X Κοινωνική 1998 Έγχρ. Διάρκεια: 119'
  Αμερικανική ταινία σε σκηνοθεσία Τόνι Κέι με τους: Έντουαρντ Νόρτον, Έντουαρντ Φερλόνγκ, Φαϊρούζα Μπαλκ
  Ένας Αμερικανός νεοναζί, που μόλις αποφυλακίστηκε για το φόνο δύο μαύρων, προσπαθεί να πείσει το μικρότερο αδελφό του, ο οποίος τον έχει ως ίνδαλμα, για το αδιέξοδο της ρατσιστικής φιλοσοφίας του μίσους.

Πάρτι γνωριμίας από το μουσικό περιοδικό "MUZINE", στο καφέ του Βιβλιοπωλείου IANOS στην Αθήνα

Tην Παρασκευή 1η Φεβρουαρίου και ώρα 10:30μμ, στο καφέ του Βιβλιοπωλείου IANOS (Σταδίου 24) λίγο πριν την έκδοση του τρίτου τεύχους του περιοδικού "MUZINE", πραγματοποιείται ένα πάρτυ γνωριμίας με τους αναγνώστες του στην Αθήνα.

Θα παίζουν μουσική (DJ-Set) οι συντάκτες του Muzine, επίσης, θα πωλούνται και τα δύο τεύχη που έχουν εκδοθεί ως τώρα και όσοι προμηθευτούν το Muzine εκείνη τη βραδιά θα μπορούν να διαλέξουν ανάμεσα στα CD "7 μέρες μετά" από τους Chromatic Sequence και στον πρώτο δίσκο των Abbie Gale "Family Life". Όπως αναφέρεται ακόμη, όσοι νέοι συνδρομητές εγγράφονται θα λαμβάνουν δωρεάν το ομώνυμο CD των Tara King Theory.

Η είσοδος είναι ελεύθερη.
http://www.ianos.gr
http://www.haramada.com/muzine

---

Ακούμε, αγαπάμε και προτείνουμε...

Η στήλη "Calling Out Of Context", ταξιδεύει τις μουσικές της διαδρομές με όμορφη συντροφιά...