Πολλές φορές λοιπόν σκεφτόμαστε είτε νιώθουμε την επιταγή να κινούμαστε «πιο γρήγορα», για να προλάβουμε όσα περισσότερα μπορούμε στον μικρότερο δυνατό χρόνο. Κόμπακτ πράγματα, υλικά και άυλα στοιχεία που μας περιτριγυρίζουν, μοιάζουν να μας υποδηλώνουν άμεσα ή έμμεσα πως, προσπαθώντας να τα αποκτήσουμε ή να τα έχουμε κοντά μας, μπορούμε να απολαμβάνουμε ...ψιχάλες ζωής.

Είναι όμως, αλήθεια, τα μικρά ή μεγαλύτερα πράγματα αυτά που καθορίζουν την ευτυχία ή την πόρευσή μας προς την καλυτέρευση της καθημερινότητάς μας; Πολλοί θα συμφωνήσουν, πολλοί θα διαφωνήσουν. Για να’μαι ειλικρινής, ούτε κι εγώ θα έλεγα πως γνωρίζω καθαρά. Όμως πιστεύω πως αυτή μας η «αδυναμία» να κατανοήσουμε είναι συνάμα και η συναρπαστική ιδιότητα της ίδιας μας της ύπαρξης. Είναι μέρος της φύσης μας και της «κληρονομιάς» μας που κουβαλάμε ως άνθρωποι, να διψάμε και να πασχίζουμε να βελτιωνόμαστε, να καλύψουμε αυτό το ακόρεστο αίσθημα ολοκλήρωσης, επιζητώντας μικρές ή μεγάλες σταγόνες ευτυχίας και ικανοποίησης...

Έχω ανοιχτό το παράθυρο και μόλις μια περαστική μπόρα έχει έρθει για «επίσκεψη» στην πόλη. Σβήνω τα φώτα, κλείνω τα μάτια, αφήνω τον αρχικά μονότονο ήχο από τη βροχή να οδηγήσει τις σκέψεις μου. Είναι υπέροχος ο ήχος της κάθε ψιχάλας έτσι όπως πέφτει πάνω στο περβάζι. Μετά από λίγο αρχίζεις να αντιλαμβάνεσαι πως ακολουθείται ένας ρυθμός, μια ελαφριάς μορφής μελωδία. Με τα μάτια κλειστά, οι αισθήσεις χαλαρώνουν, ο νους καθαρίζει, οι σκοτούρες παίρνουν «ρεπό» και μια γλυκιά αίσθηση αρχίζει να σε συνεπαίρνει. Ένα τόσο σύνηθες φαινόμενο, όπως είναι μια φθινοπωρινή βροχή μπορεί να αποτελέσει μια ευχάριστη συντροφιά, ένα γλυκό νανούρισμα, ή μια διακριτική ...χορωδία. Και σκέφτεσαι, πόσο δυνατό μπορεί να είναι το όλο αίσθημα, από κάτι τόσο «απλό» και «κοινότυπο», όπως μια περαστική μπόρα...

Τέτοιες μικρές στιγμές, μπορεί να σε πλημμυρίσουν σκέψεις και ποικίλα συναισθήματα. Τέτοιες μικρές στιγμές μπορεί νοητά να σε ταξιδέψουν σε πλήθος εικόνων ή αναμνήσεων. Μια ξεκαρδιστική καταδίωξη μαζί με φίλους σ’ένα βροχερό βράδυ για να προλάβετε το τελευταίο λεωφορείο, μια άλλη φορά που γυρνούσες σπίτι χωρίς ομπρέλα, με αποτέλεσμα να στραγγίζεις για ώρα τα μουσκεμένα ρούχα αλλά και να καταλήξεις να κρεβατωθείς σπίτι για αρκετές ημέρες, ή άλλη στιγμή, όπου όλη η παρέα βρίσκεται σε ένα ντελίριο παλιμπαιδισμού και αρχίσατε να πλατσουρίζετε και να γελάτε χοροπηδώντας στη βροχή...

Αλήθεια, η ζωή είναι γεμάτη από στιγμές. Όλες αυτές γεμίζουν ένα τεράστιο σακούλι εμπειριών, κι είναι ίσως αυτές οι εμπειρίες που μας συντροφεύουν, όσα χρόνια κι αν περάσουν. Στιγμές χαράς ή λύπης, ανεμελιάς ή άγχους, που όσο περνά ο χρόνος, όλες αφήνουν μια γλυκάδα, μια δροσερή ανάμνηση...

Ο μελωδικός «χορός» των ψιχάλων της βροχής, που μπορείς να πεις πως προοικονομούν τον ερχομό του χειμώνα και το οριστικό «διαζύγιο» από το καλοκαίρι, φαίνεται σαν να σε προσκαλούν σε ένα ταξίδι, μια πορεία, μια διαδρομή... Τι πιο φυσικό και αυτονόητο πράγμα από την ίδια την πορεία της ζωής; Μια πορεία συνεχών αλλαγών, μια πορεία εναλλαγής στιγμών, βιωμάτων, σκέψεων, αλλά και πράξεων... Κι ας είναι και «πιο γρήγορα, πιο γρήγορα», πάντοτε μπορούμε να βρούμε τον κατάλληλο χρόνο για να απολαύσουμε το όποιο «ταξίδι». Ακόμη κι αν αυτό είναι σύντομο πολύ ή ιδιαίτερα μακρύ, δεν αξίζει άραγε τον κόπο; Μυριάδες άλλωστε στιγμές, αποτελούν τα βιώματα και εμπειρίες που μας συντροφεύουν στην όλη πορεία της ζωής μας... Κι όλες αυτές ακριβώς οι εμπειρίες την καθιστούν μοναδική... Το ταξίδι το δικό σας άραγε, πόσες τέτοιες στιγμούλες περιλαμβάνει; Κλείστε τα μάτια, κι αφεθείτε, με την πρώτη ευκαιρία...

Γ.Α.

__

Κείμενο & εικονογράφηση: Γιάννης Αποστολόπουλος