Τα καθεστωτικά μέσα ενημέρωσης καθημερινά διαμορφώνουν εντυπώσεις, πληροφορούν και παραπληροφορούν στα πλαίσια που τους επιτρέπει η περίφημη Αστική Δημοκρατία στην οποία εκούσια ή ακούσια έχουμε οι περισσότεροι εναποθέσει τις τύχες μας. Βιώνουμε άλλα δύο συνταρακτικά γεγονότα παρόμοιας έντασης, και με τον όρο «ένταση» εννοείται η προβολή και η σημασία που δίνεται από τα ΜΜΕ:
Ένας άνθρωπος μακριά από την πατρίδα του, ένας πρόσφυγας των πολέμων που βυσσοδομεί η Δύση κείτεται νεκρός και διαμελισμένος! Ο νεαρός Χαμίντ, ένας δεκαπεντάχρονος αφγανικής καταγωγής είχε την ατυχία να «συναντήσει» μια βόμβα «ορφανή». Ένας Ασιάτης Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος  για τον οποίο δε στήθηκε καμία επικοινωνιακή φιέστα, ούτε έγινε πάνω στο νεκρό του σώμα κάποια από τις γνωστές ιδεολογικές σπέκουλες.  Ένα ακόμα θύμα της απάνθρωπης ζωής στην μεγάλη πόλη, ένας από εμάς.

Ο καιρός περνάει και φτάνουμε στις μέρες του διαβόητου «Μνημονίου». Το διεθνές οικονομικό σύστημα μας δείχνει  με τον πιο σκληρό τρόπο άλλη μια από τις κρίσεις του. Τα μέτρα πολλά και οι κρατικές αποφάσεις επιβλητικές και με συνοπτικές διαδικασίες. Ο λαός μουδιασμένος αντιδρά μαζικά και πάνω στο μπάχαλο της κινητοποίησης έχουμε νέους νεκρούς, αυτή τη φορά μέσα σε μια τράπεζα. Το συμβάν δεν είναι ατύχημα, όλα δείχνουν πως πρόκειται για συντονισμένη ενέργεια. Η κοινή γνώμη σοκάρεται και ένα ολόκληρο κίνημα αποκτά ενοχές. Η κρατική βία είναι όμως εδώ ισχυρή και δυναμική, δεν έπαψε ποτέ να υπάρχει.

Μακριά από τα φώτα της επιτακτικής ενημέρωσης, της καθημερινής διαμόρφωσης της κοινής γνώμης μια άτυπη γενοκτονία συντελείται. Καθημερινά εργάτες θυσιάζονται στο σύγχρονο Μολώχ^*  της παραγωγικότητας, των αριθμών της ανάπτυξης και των υπερκερδών των κεφαλαιοκρατών. Πρόκειται για τα εργατικά ατυχήματα τα οποία φτάνουν σε εξωφρενικούς αριθμούς αν αναλογιστούμε τον μέσο όρο νεκρών κατα τη διάρκεια ενός πολέμου. Ένα  πόλεμος που μαίνεται και δεν χαίρει της ίδιας εκτίμησης από την τηλεόραση και τους διοπτροφόρους «σοβαρούς» τιμητές της αλήθειας. Ένα κράτος συνένοχο στο έγκλημα αυτό σιωπά. Η βία που ασκεί με τη συναίνεση που δίνει στις πρακτικές της εκμετάλλευσης δυστυχώς δε συγκινεί το ίδιο το ευρύ κοινό.

Δε φταίει η ίδια η φύση των πραγματικών γεγονότων, έχουμε να κάνουμε με τη στρεβλή νοηματοδότηση της ενημέρωσης. Η ιεράρχηση της είδησης καθορίζεται από ένα πολύπλοκο σύστημα σχέσεων εξουσίας.  Η ίδια η δημοσιογραφία είναι μια εξουσία, που διαπλέκεται όμως πολύ καλά με την εξουσία του εκάστοτε καθεστώτος. Οι ισχυροί καθορίζουν εν τέλει την ενημέρωση κατά πώς εξυπηρετεί τα συμφέροντά τους. Στην Κοινοβουλευτική Δημοκρατία, εν προκειμένω, οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι διαπλέκονται με τους οικονομικούς παράγοντες και όλοι μαζί με τους δημοσιογράφους.

6 Δεκέμβρη 2010. Δύο χρόνια μετά το συνταρακτικό γεγονός που μπήκε στα σπίτια μας μέσα από την τηλεόραση. Ένας Δεκέμβρης που παραλληλίστηκε με τα «Δεκεμβριανά» του 1944. Ένας Δεκέμβρης που έβαψε το αίμα ενός ακόμα αθώου θυμίζοντάς μας πως η κρατική βία είναι εδώ. Πόσους Δεκέμβρηδες παρόμοιας έντασης θα χρειαστούμε άραγε για να δούμε το δάσος και όχι μόνο το δέντρο;

Ας μη γελιόμαστε, είμαστε όλοι Αλέξανδροι, Χαμίντ, τραπεζικοί υπάλληλοι, είμαστε όλοι υποψήφια θύματα της «Δημοκρατίας».

*Μολώχ ή Μολόχ (Εβραϊκά Μολέκ απ' το μελέκ = Βασιλιάς). Θεός των Μωαβιτών στον οποίο θυσίαζαν ανθρώπους κι ιδιαίτερα παιδιά. Μεταφορικά: Θεός της σφαγής των ανθρώπων. Μνημονεύεται στη Βίβλο, σχετικά με τη θυσία των παιδιών.

--ανώνυμος αναγνώστης.

_____
φωτό: (my.aegean.gr ΦωτοGallery αρχείο), (jaz1111), (U8IK) ~ επιμέλεια από ομάδα Σύνταξης my.aegean.gr