Κοινότητα - Πύλη - Περιοδικό Φοιτητών Πανεπιστημίου Αιγαίου -- Πρωτοβουλία MyAegean

του Αλέξανδρου Γερασίμου
Με τρομάζουν οι επαναλήψεις. Γενικά δεν είναι στις… προτιμήσεις μου και νιώθω μεγάλη βαρεμάρα όταν «πέφτουν» επάνω μου. Τους γυρίζω την πλάτη σκέφτομαι πως πάνω από ένα-δυο λεπτά δεν πρόκειται να αντέξω τόση «κονσέρβα». Άσε που σου αφήνει και την ίδια γεύση …Κάπως έτσι είναι η σημερινή κατάσταση στο ελληνικό ραδιόφωνο.

Στην Αθήνα βέβαια οι Ρ/Σ είναι σε χειρότερη κατάσταση, θα έλεγα ότι μοιάζουν με ασθενή που χρειάζεται άμεσα μάσκα οξυγόνου… Στην επαρχία οι Έλληνες ακροατές μπορούν να αισθάνονται πιο ασφαλείς καθώς όταν ξέρουν και νιώθουν το έργο των τοπικών Ρ/Σ και την προσφορά τους τότε αυτό που βιώνουν είναι και πιο ουσιώδες. Άσε που μπορούν και να απομονώνουν πιο εύκολα τα ελπιδοφόρα μηνύματα και να πετάνε τις άχρηστες πληροφορίες χωρίς δεύτερη σκέψη στα σκουπίδια…

Ως φαν του ραδιοφώνου από πιτσιρικάς άρχισα να ακούω οτιδήποτε ταίριαζε με τα γούστα μου… Μετά από κάποια χρόνια πιο ώριμος και με ολοένα και περισσότερη σιγουριά άνοιξα παρτίδες με πολλά «μέτωπα». rock, blues, jazz, soul, electronica, world music. Άντε να ξεμπλέξεις μετά...

Νιώθω πως όλα αυτά είναι ένα ταξίδι και εγώ ο επιβάτης. Άλλες φορές το κάνω μόνος αυτό το ταξίδι και άλλες φορές έχω ..κόσμο δίπλα μου.
Έχω πάει παντού χρησιμοποιώντας διαφορετικά μέσα κάθε φορά. Στην Αργεντινή και στα tangos, στην Κρήτη και στις μαντινάδες, στην Πορτογαλία και στα fados. Αλλά και σε “κόσμους” διαλεχτούς όπως είναι αυτοί των Lorie Anderson, Astralon, Κ.Βήτα, Άτρια, Tuxedomoon, Lali Puna, Marseaux (ακούστε τον τελευταίο τους δίσκο Peeka Boo και θα με θυμηθείτε).

Το συναίσθημα όμως ήταν ακόμη πιο όμορφο όταν είχα τη χαρά να ακούσω αγαπημένα μου κομμάτια μέσα από διάφορες συχνότητες του ελληνικού ραδιοφώνου (τελευταία και από επισκέψεις στο χώρο του διαδικτύου). Αλλά και να ανακαλύπτω πάρα πολλά άγνωστα σε μένα ονόματα από τον ελληνικό αλλά και τον ξένο χώρο (εκεί να δείτε συγκινήσεις). Έβλεπα πως υπήρχαν Ρ/Σ με συγκροτημένη θέση και άποψη που έθεταν νέα στάνταρτ στο μαγικό τοπίο των FM. Αργότερα όταν και άρχισε η δική μου ενασχόληση με τα ερτζιανά όλα αυτά τα θεωρούσα δεδομένα. Απέναντι στους ακροατές αλλά και απέναντι στον ίδιο μου τον εαυτό. Δεν ήθελα να τους δώσω «μασημένη τροφή». Δεν ήθελα εξαρχής να συμβιβαστώ με τέτοιες καταστάσεις.

Ήμουν (και είμαι) δεκτικός σε οτιδήποτε όμορφο μπορούσε να δώσει μια ευχάριστη νότα μέσα στην καθημερινότητα. Χαιρόμουν όμως όταν ανακάλυπτα πως και άλλοι παραγωγοί (ευτυχώς αρκετοί) έκαναν το ίδιο. Χώρια που η γνώση τους ήταν για μένα σημαντική παρακαταθήκη.

Το τελευταίο διάστημα όμως κάπου τους έχω χάσει (τώρα η μορφή επικοινωνίας ακούει στο όνομα playlist). Έχω την ελπίδα όμως ότι θα τους ξαναβρώ. Και θα βρω και άλλους καινούργιους (μα που κρύβεστε;) που θα επανακαθορίσουν το συναρπαστικό ταξίδι του ραδιοφώνου και θα διατηρήσουν την αυθεντικότητά του στο ακέραιο.
Θα βρεθούν νέες φωνές με ανατρεπτική διάθεση, με σημαίνοντα λόγο και με αισθητική που θα φλερτάρει με κάθε «γωνιά» των ψυχικών περιοχών…

Ρόδα είναι και γυρίζει. Αυτοί που τα θυσιάζουν όλα (μα όλα;) στο βωμό της «διαφημιστικής πίτας», αυτοί που κάποτε είχαν «απαρνηθεί» το αγγλοσαξονικό τραγούδι από τα προγράμματά τους τώρα το «χρειάζονται» για προφανείς λόγους. Ανταλλάσσουν τη φαντασία, το μεράκι, την όρεξη για κάτι καινούργιο σε αυτό το χώρο (που χρειάζεται άμεσα ανανέωση) με εύκολες κινήσεις που για την ώρα τους εξυπηρετούν και τους ικανοποιούν. Μόνο που αν το ψάξει κάνεις σε δεύτερο επίπεδο οι κινήσεις τους αυτές είναι απόλυτα προβλέψιμες…