Κοινότητα - Πύλη - Περιοδικό Φοιτητών Πανεπιστημίου Αιγαίου -- Πρωτοβουλία MyAegean

Γράφει ο Αλέξανδρος Γερασίμου
Είμαστε τελικά μια χώρα που απλά  επιβιώνουμε. Που αφήνουμε τους εαυτούς μας όμηρους σε χαμένες ευκαιρίες. Μόνο  που τις ευκαιρίες πρέπει να τις αρπάζεις από τα μαλλιά, αλλιώς φεύγουν και σε  αφήνουν πίσω τους να μετράς ακόμα μια αποτυχία... ακόμα μια άχρωμη και άγευστη  στάση απέναντι στις  κοινωνικές  προκλήσεις.

Δεν  ξέρω τι παραπάνω θα μπορούσα να γράψω εδώ. Σίγουρα δεν θα γράψω κάτι που δεν  έχει ήδη ειπωθεί, αλλά θα προσπαθώ καθημερινά να κάνω κάτι που δεν έχει ήδη γίνει.  Τουλάχιστον όχι από τους περισσότερους. Ποτέ δεν ήμουν με αυτούς που έπεφταν  εύκολα στα δίχτυα του λαϊκισμού και της μόνιμης γκρίνιας και άρνησης. Πόσο  μάλλον όταν αυτοί εξυπηρετούσαν –άθελα τους κάποιοι εξ αυτών- πολιτικά και  κομματικά παιχνίδια...

Το  θέμα δεν είναι η πολιτική αλλά ποιος κάνει πολιτική. Το ίδιο ισχύει και για  όλους εμάς στον κοινωνικό καθημερινό αγώνα μας απέναντι σε ότι μας κάνει  χειρότερους και όχι καλύτερους. Δεν θα κατέβω στην Ομόνοια να διαδηλώσω έτσι  για πλάκα, για να λέω ότι πήγα, ούτε για να δικαιολογήσω τις κομματικές μου  πεποιθήσεις. Θα κατέβω όταν υπάρχει λόγος -που δυστυχώς υπάρχουν πολλοί- αλλά  έξω από τα όρια που επιβάλλουν οι οργανωμένες παρατάξεις. Υπάρχουν και άλλες  μορφές αντίδρασης, αρκεί να γίνονται με υπευθυνότητα, γνώση και συμμετοχή. Είμαστε  άλλωστε 40 χρόνια μετά το Μάη του 68, εν έτει 2008 αυτό πρέπει να μας  απασχολεί. Αλλά μάλλον απλώς ενημερωνόμαστε όπως το πουλί στην παρακάτω  φωτογραφία, χαζεύοντας χωρίς να πράττουμε.

Ανήκουμε  σε μια γενιά που μάλλον είναι μπερδεμένη. Ενώ παράγει έργο –σε πολιτιστικό και  γενικότερα σε κοινωνικό επίπεδο- κάπου δείχνει να τα χάνει. Ευθύνες για αυτό  φυσικά έχει και η προηγούμενη γενιά, αλλά και η κακή χρήση της ενημέρωσης που  αποπροσανατολίζει τους νέους από τα πραγματικά σημαντικά θέματα. Θέματα που  καίνε και ζητάνε άμεσα λύση. Θέματα που όσο δεν κάνουμε κάτι θα μείνουν πάντα  ανοιχτά και θα μας κατατρώνε μέρα με την μέρα, ώρα με την ώρα... Ειδικά για  αρκετούς από εμάς που παρόλο που δουλεύουμε, ζούμε ακόμα με τους γονείς μας με  ότι αυτό συνεπάγεται (αν και αυτό είναι φαινόμενο που παρατηρείται σε όλους  τους μεσογειακούς λαούς). Ισως για αυτό κρατάμε όλοι μας μια επιφύλαξη για όλα,  καλλιεργούμε μιζέρια και καχυποψία και συμπεριφερόμαστε με μια τυπική διάθεση  αφού δεν μπορούμε να τιθασεύσουμε τον ίδιο μας τον εαυτό...

Τα  προβλήματα πάντως εξακολουθούν να μας κατασπαράζουν. Από τα έξοδα που είναι το  μόνιμο αγκάθι τα τελευταία χρόνια για τον Έλληνα καταναλωτή, την ίδια στιγμή  που ο μισθός του είναι φυσικά πολύ κατώτερος. Μέσα σε όλα αυτά έχουμε και τις  ¨εισφορές των κορόιδων¨  όπως πολύ σωστά  επισημάνθηκε σε καθημερινή εφημερίδα (η αλήθεια είναι γιατί να μας πειράξει,  μήπως δεν είμαστε ?). Σε τι αναφέρομαι ? Μα φυσικά στην ρύθμιση από βουλευτές  για βουλευτές για την δεύτερη τους σύνταξη, απαιτώντας από τους  -ήδη επιβαρημένους- φορολογούμενους πολίτες  την καταβολή των ασφαλιστικών εισφορών. Κίνηση εύστοχη για τους βουλευτές,  άστοχη όμως για τον κρατικό προυπολογισμό της χώρας.

Δεν  θα κάνω μαθήματα πολιτικής, ούτε κοινωνικής συμπεριφοράς. Απλά μου φαίνεται  παράταιρο για την Ελλάδα του 2008 με την σπάνια γεωγραφική της θέση, με τα  μεσογειακά της πεύκα (που εξαφανίζονται ή καίγονται σιγά σιγά), με την πλούσια  πολιτιστική της διαδρομή που αγνοείται από κάποιους, με την σημερινή γενιά των  σημερινών 25άρηδων που έχουν να δώσουν πράγματα –και ήδη δίνουν- να ζούμε μέσα  σε ένα νοσηρό κλίμα: Με τα κυκλώματα του τίποτα, με τα οικονομικά και  καιροσκοπικά συμφέροντα, με το βιασμένο περιβάλλον, με τα άσχημα κτίρια, με τις  κακές υποδομές, με την κακογουστιά και την ύπνωση στην οποία έχουμε περιέλθει. Ας  δώσουμε λίγο χώρο στους γύρω μας και χρόνο στον εαυτό μας... Ίσως τότε θα  μπορέσουμε να ζήσουμε ουσιαστικά...