Κοινότητα - Πύλη - Περιοδικό Φοιτητών Πανεπιστημίου Αιγαίου -- Πρωτοβουλία MyAegean

Μύθος.
Οι πολιτικοί μηχανικοί μου έλεγαν σε παλαιότερες συζητήσεις ότι ολόκληρος ο φέροντας είναι πακτωμένος με το έδαφος.
Η πραγματικότητα είναι.
Ναι..Αν ο φέροντας έχει υπόγεια τότε εν μέρη είναι πακτωμένος, αρκεί η εξωτερική περίμετρος των τοιχίων του υπογείου ( ή των υπογείων ) να εφάπτονται πάνω σε βράχο, και να μην έχουν περιμετρικά γεμίσει με μπάζα.
Το ερώτημα που μπαίνει είναι αν αυτή η μερική πάκτωση του φέροντα που έχει υπόγεια, αντικαθιστά αυτά που προσφέρει η αντισεισμική ευρεσιτεχνία που έχω.
Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι τα υπόγεια και η ευρεσιτεχνία προσφέρουν ένα και το αυτό που δεν είναι άλλο από την πάκτωση της κατασκευής στο έδαφος.
Δεν είναι όμως το ίδιο διότι διαφέρουν σε πάρα πολλά σημεία.
Πάκτωση με πάκτωση έχει μεγάλη διαφορά.
1) Η Πρώτη διαφορά είναι ότι ο φέροντας με τα υπόγεια πακτώνει μεν την κατασκευή στο έδαφος, αλλά δεν σταματάει τις στροφές στους κόμβους.
Η διαφορά του φέροντα με υπόγεια με την ευρεσιτεχνία είναι ότι δεν πακτώνει κάθε κολόνα ή τοιχίο ξεχωριστά, αλλά γενικά τον φέροντα περιμετρικά.
Οπότε πολλά κεντρικά υποστυλώματα παραλαμβάνουν στροφές στους κόμβους.
2) Η Δεύτερη πολλή μεγάλη διαφορά των δύο διαφορετικών μεθόδων είναι η εξής.
Άλλο η πάκτωση των βάσεων με το έδαφος, και άλλο η παρεμπόδιση της παραμόρφωσης του δώματος.
Δηλαδή απλά δεν είναι το ίδιο, διότι οι στροφές ή ροπές σε κάθε κόμβο της κατασκευής εξαλείφονται μόνο με την παρεμπόδιση παραμόρφωσης του δώματος του υποστυλώματος που προσφέρει η ευρεσιτεχνία, και όχι με την απλή πάκτωση της βάσης του με το έδαφος.
Η Διαφορά έγκειται στο ότι μόνο η ευρεσιτεχνία εκτρέπει τις πλάγιες φορτίσεις του σεισμού στις κατακόρυφη τομή του υποστυλώματος, διότι αυτό συμβαίνει μόνο με την παρεμπόδιση της παραμόρφωσης του δώματος.
Το υπόγειο ή...Η Απλή πάκτωση βάσης εδάφους τις περιορίζει... δεν τις σταματάει 100%.
Η Απλή κατασκευή χωρίς τα υπόγεια ή την ευρεσιτεχνία είναι 100% ευάλωτη στις ροπές ή στροφές στους κόμβους.
Συμπέρασμα
Τα υπόγεια ή η πάκτωση εδάφους βάσης που προσφέρει και η ευρεσιτεχνία προσφέρουν κάποια έξτρα προστασία στις κατασκευές, διότι σταματούν εν μέρη τις στροφές στους κόμβους αλλά η παρεμπόδιση της παραμόρφωσης του δώματος είναι το κάτι άλλο, διότι σταματάει τις ροπές των κόμβων 100%
Μόνο αυτή η μέθοδος σταματά 100% ακόμα και τα μεγάλα τοιχία να κατεβάζουν μεγάλες ροπές.
3) Είναι το μόνο σύστημα παγκοσμίως που έχει την δυνατότητα να ελέγχει το πλάτος ταλάντωσης και την ιδιοσυχνότητα των κατασκευών 100%

Καλό όλους τους δομοστατικούς να διεξάγουμε μία σοβαρή συζήτηση έξω από την πεπατημένη γνώση της αντισεισμικής τεχνολογίας των κατασκευών μέσα σε αυτό το φόρουμ. Βασικά σας καλώ να διεξάγομαι μία έρευνα την οποία θα μετατρέψω σε πείραμα πάνω στην σεισμική βάση που διαθέτω.
Ένα φόρουμ είναι χρήσιμο μόνο αν η συμμετοχή γίνει συνεργασία και έχει αποτέλεσμα.
Όλα τα άλλα είναι κουτσομπολιά.

Εφαρμοζόμενο πεδίο έρευνας Μέθοδος όπλισης υποστυλωμάτων

Η συμπεριφορά της δομής κατά τη διάρκεια ενός σεισμού είναι βασικά μια οριζόντια μετατόπιση (ας ξεχάσουμε για μια στιγμή οποιαδήποτε κατακόρυφη συνιστώσα) που επαναλαμβάνεται μερικές φορές.
Αυτή η σεισμική ενέργεια (που μετράται από την επιτάχυνση εδάφους) δημιουργεί οριζόντιες φορτίσεις, στροφές στους κόμβους του φέροντα οργανισμού που μετατρέπονται σε τέμνουσες. Μέσο των κόμβων οι οποίοι ενώνουν τα υποστυλώματα με τους δοκούς η δομή αποθηκεύει αυτήν την ενέργεια πάνω στον κορμό αυτών των δύο στοιχείων και εν συνεχεία την αποδίδει προς την αντίθετη κατεύθυνση Το ερώτημα είναι...πια είναι η καλύτερη μέθοδος όπλισης των υποστυλωμάτων ώστε αυτά να μπορούν να παραλάβουν περισσότερες σεισμικές φορτίσεις ( χωρίς να αστοχούν ) από ότι παραλαμβάνουν σήμερα με την πεπατημένη μέθοδο σχεδιασμού.

Η αντίδραση των κόμβων προς την φόρτιση του σεισμού είναι δεδομένη, και είναι η πεπατημένη μέθοδος σχεδιασμού.
Αν θέλουμε να ενισχύσουμε τον φέροντα οργανισμό πρέπει να βοηθήσουμε τους κόμβους ( χωρίς να τους καταργούμε ) με μία άλλη έξτρα μέθοδο παραλαβής σεισμικών φορτίσεων ώστε η μία μέθοδος να βοηθά την άλλη.

Δύο είναι οι παράγοντες που δημιουργούν την παραμόρφωση ή αλλιώς την στροφή όλων των κόμβων του φέροντα οργανισμού όταν αυτός μετατοπίζεται από τον σεισμό.
α) παράγοντας.
Στον σεισμό το κάθε ένα υποστύλωμα ξεχωριστά δέχεται επάνω του μία ροπή ανατροπής η οποία τα αναγκάζει να χάσουν την εκκεντρότητα ανασηκώνοντας την βάση τους, δημιουργώντας στροφές σε όλους στους κόμβους της κατασκευής.
Σήμερα για να περιορίσουμε τις στροφές στη βάση βάζουμε ισχυρές πεδιλοδοκούς στα υποστυλώματα.
Στα μεγάλα επιμήκη υποστυλώματα, (τοιχία) λόγω των μεγάλων ροπών που κατεβάζουν είναι πρακτικά αδύνατη η παρεμπόδιση της στροφής με τον κλασικό τρόπο κατασκευής των πεδιλοδοκών.
β) παράγοντας
Η ελαστικότητα που έχει ο κορμός του υποστυλώματος το αναγκάζει να χάσει την εκκεντρότητα και να δημιουργήσει στροφές στους κόμβους.

Και αυτός ο παράγοντας που συντελεί στην παραμόρφωση των κόμβων έχει όρια αντοχής.
Όσο η μετατόπιση κρατά κάθε τμήμα οποιουδήποτε μέλους
εντός ελαστικής περιοχής, όλη η ενέργεια που είναι αποθηκευμένη στη δομή θα κυκλοφορήσει στο τέλος του κύκλου, προς την αντίθετη κατεύθυνση.
Κανένα πρόβλημα....όμως..
Εάν η σεισμική ενέργεια (που μετράται από την επιτάχυνση εδάφους) είναι πάρα πολύ μεγάλη, θα παράγει υπερβολικά μεγάλες μετατοπίσεις που θα προκαλέσουν μια πολύ υψηλή καμπυλότητα στα κατακόρυφα και οριζόντια στοιχεία. Αν η καμπυλότητα είναι πολύ υψηλή, αυτό σημαίνει ότι η περιστροφή των τμημάτων των στηλών και των δοκών θα είναι πολύ πάνω από την ελαστική περιοχή (Θλιπτική παραμόρφωση σκυροδέματος πάνω από το 0,35% και τάσεις των ινών του οπλισμού πάνω από το 0,2 %).
Όταν η περιστροφή περάσει πάνω από αυτό το όριο ελαστικότητας, η δομή αρχίζει να «διαλύει την αποθήκευση της ενέργειας «μέσω πλαστικής μετατόπισης, το οποίο σημαίνει ότι τα τμήματα θα έχουν μια υπολειμματική μετατόπιση που δεν θα είναι σε θέση να ανακτηθεί (ενώ στην ελαστική περιοχή όλες οι μετατοπίσεις ανακτούνται).
Βασικά ο σχεδιασμός της αντοχής ενός σημερινού κτιρίου περιορίζετε στα όρια του ελαστικού φάσματος σχεδιασμού, και μετά περνά στις προεπιλεγμένες πλαστικές περιοχές, οι οποίες είναι προεπιλεγμένες περιοχές αστοχίας, (συνήθως είναι τα άκρα των δοκών) ώστε να μην καταρρεύσει η δομή. (Η δομή καταρρέει όταν αστοχήσουν τα υποστυλώματα με λοξό
/ σχήμα αστοχίας) Αν τα τμήματα που βιώνουν τις πλαστικές παραμορφώσεις, ξεπερνούν το όριο του σημείου θραύσης, και είναι και πάρα πολλές πάνω στην δομή, η δομή θα καταρρεύσει.
Όλα τα πάρα πάνω είναι λίγο πολύ γνωστά από τους μηχανικούς και ήταν ένας πρόλογος, καθώς γνωστή είναι πια από εσάς, και η έχτρα μέθοδος που προτείνω ( για να βοηθήσω την υπάρχουσα αναφερθείσα πεπατημένη μέθοδο σχεδιασμού της απόκρισης των κόμβων ) και δεν είναι άλλη από την πάκτωση του κάθε ενός υποστυλώματος της κατασκευής με το έδαφος.
Σκοπός του πειράματος είναι να βρούμε την βέλτιστη αντίδραση του υποστυλώματος στην πλάγια φόρτιση του σεισμού χωρίς αστοχία και συγχρόνος να εμποδίσουμε τόσο την στροφή ( ανασήκωμα ) της βάσης του, όσο και στο να κρατήσουμε μέσα στην ελαστική περιοχή την ελαστικότητα των στοιχείων

Η αντίδραση του κορμού των στοιχείων μέσο του κόμβου είναι δεδομένη για όλες τις μεθόδους όπλισης των υποστυλωμάτων, οπότε δεν εξετάζουμε αυτό.

Το ερώτημα της έρευνας είναι αν είναι καλύτερα...
α) Να πακτώσουμε την βάση του υποστυλώματος με το έδαφος.
β) Να πακτώσουμε το δώμα του υποστυλώματος με το έδαφος αλλά με υπαρκτή την συνάφεια του σκυροδέματος πάνω στον τένοντα + τον κοχλία περίσφιξης στο δώμα.
γ) Να πακτώσουμε το δώμα του υποστυλώματος με το έδαφος, αλλά ο τένοντας να περνά ελεύθερος το υποστύλωμα μέσα από σωλήνα και να έχει στο δώμα ένα περικόχλιο περίσφιξης που μεταξύ αυτού και του δώματος να παρεμβάλλεται ένα ελατήριο.
δ) Ή να πακτώσουμε το δώμα του υποστυλώματος με το έδαφος, αλλά ο τένοντας να περιβάλλεται από έναν ελαστικό μανδύα ο οποίος θα έχει πρόσφυση με τον τένοντα εσωτερικά και με το σκυρόδεμα εξωτερικά ( + τον κοχλία με το ελατήριο στο δώμα )
ε) Ή να πακτώσουμε το δώμα του υποστυλώματος με το έδαφος με την δ) μέθοδο, αλλά να εφαρμόσουμε στο δώμα μία δεύτερη μερική προένταση στα πλαίσια την επαλληλίας?
Υ.Γ
Σε όλες τις περιπτώσεις εφαρμογής είναι δεδομένη η πάκτωση του μηχανισμού με το έδαφος. Δεν εξετάζετε αυτό.

Πια μέθοδο θεωρείται ότι είναι η καλύτερη? α,β,γ,δ ή η ε ?

Συνέχεια της προηγούμενης ανάρτησης.
α) Να πακτώσουμε την βάση του υποστυλώματος με το έδαφος.
Αυτή η μέθοδος είναι καλή μόνο όταν το υποστύλωμα έχει μορφή κάτοψης γωνιακού σχήματος, ή είναι μεγάλο επιμήκη υποστύλωμα.
Βασικά όσο πιο άκαμπτο είναι το υποστύλωμα τόσο καλύτερα δουλεύει.
Σταματά το ανασήκωμα της βάσης, δεν σταματά την ελαστικότητα των μικρών υποστυλωμάτων.
Συνιστώ αυτήν την μέθοδο στις εξής περιπτώσεις.
1) Σε χαμηλού ύψους κατασκευές με μεγάλα επιμήκη φέροντα τοιχία και κοιτόστρωση.
2) Σε ανεμογεννήτριες για την πάκτωση του μεταλλικού κορμού της
3) Για να βελτιώσουμε τα χαλαρά εδάφη θεμελίωσης.
Βασικά είναι η πιο οικονομική λύση, αλλά η προστασία που προσφέρει στον σεισμό είναι τουλάχιστον 50% μικρότερη από τις άλλες προτάσεις.
Αν δεν υπάρχουν υπόγεια είναι μία συμφέρουσα λύση για να σταματήσουμε το ανασήκωμα των βάσεων.
Εκτός των βάσεων, μπορούμε να πακτώσουμε και τους πεδιλοδοκούς ή ολόκληρη την κοιτόστρωση για πρόσθετη προστασία, και είναι μία καλή πρόταση για να συνεργασθεί και με τις άλλες μεθόδους.

β) Να πακτώσουμε το δώμα του υποστυλώματος με το έδαφος αλλά με υπαρκτή την συνάφεια του σκυροδέματος πάνω στον τένοντα + τον κοχλία περίσφιξης στο δώμα.

Με αυτήν την μέθοδο δεν υπάρχει η δυνατότητα να ελέγξουμε την ελαστικότητα του φέροντα οργανισμού 100%.
Οι τάσεις των ινών του τένοντα παραλαμβάνονται από το σκυρόδεμα του υποστυλώματος καθ ύψος ( λόγο της συνάφειας που υπάρχει μεταξύ σκυροδέματος και τένοντα )
Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να έχουμε πολύ μικρή αντίδραση στο δώμα από τον κοχλία.
Ο τένοντας σε αυτή την μέθοδο αντιδρά όπως ο γραμμικός οπλισμός και ακολουθεί την ελαστικότητα τον φέροντα οργανισμού.
Το αποτέλεσμα είναι να μην μπορούμε να ελέγξουμε αποτελεσματικά την ταλάντωση.
Ακόμα το ελατήριο στο δώμα μας είναι άχρηστο οπότε δεν το τοποθετούμε, οπότε δεν θα έχουμε σεισμική απόσβεση, και η αστοχία αν υπάρξει θα είναι απότομη και εκρηκτική.
Δεν συνιστώ αυτήν την μέθοδο σαν την καλύτερη.
Προσφέρει όμως μεγαλύτερη ασφάλεια από την α) μέθοδο.
Είναι μία οικονομική μέθοδος για μικρού ύψους κατασκευές η οποίες διαθέτουν μεγάλα επιμήκη υποστυλώματα. Στα επιμήκη υποστυλώματα αυτή η μέθοδος είναι πιο αποτελεσματική, διότι αυτά από μόνα τους έχουν μικρή ελαστικότητα, και από την άλλη δεν έχουν πρόβλημα στο τα παραλάβουν μεγάλες θλιπτικές τάσεις.
Σε αυτά τα υποστυλώματα τοποθετούμε δύο μηχανισμούς στα άκρα τους για να μπορούν να δέχονται αμφίπλευρες καταπονήσεις.
Σε αυτά με σχήμα κάτοψης L τοποθετούμαι 3 μηχανισμούς και σε αυτά με σχήμα κάτοψης + τέσσερις μηχανισμούς στα άκρα τους.

γ) Να πακτώσουμε το δώμα του υποστυλώματος με το έδαφος, αλλά ο τένοντας να περνά ελεύθερος το υποστύλωμα μέσα από σωλήνα και να έχει στο δώμα ένα περικόχλιο περίσφιξης που μεταξύ αυτού και του δώματος να παρεμβάλλεται ένα ελατήριο.

Με αυτήν την μέθοδο σχεδιασμού εκτός του ότι σταματάμε το ανασήκωμα του πέλματος της βάσης καθώς και το ανασήκωμα του δώματος στο υποστύλωμα, κατορθώνουμε και να ελέγξουμε για πρώτη φορά παγκοσμίως όλο το φάσμα ταλάντωσης και παραμόρφωσης των κατασκευών γενικός και να ρυθμίσουμε τον μηχανισμό έτσι ώστε η κατασκευή να ευρίσκεται πάντα μέσα στην ελαστική περιοχή είτε οι κατασκευές είναι πλαισιακές, είτε είναι ασύμμετρες, είτε είναι σιδεροκατασκευές, είτε κατασκευές από Ο.Σ είτε ξύλινες είναι το ίδιο και το αυτό.
Ακόμα επειδή ο τένοντας είναι μονοκόμματος από το βάθη της γεώτρησης μέχρι το δώμα και δρα σαν τένοντας προέντασης, αντιδρά διαφορετικά από τον αδρανή γραμμικό οπλισμό στον μηχανισμό ορόφου και γενικά σε κάθε άλλον μηχανισμό.
Τα συγκεντρωμένα φορτία επί των υποστυλωμάτων που δημιουργούν αυτόν τον μηχανισμό ορόφου ( για διάφορους λόγους ) βασικά τείνουν να σπάσουν το υποστύλωμα όταν αυτό περάσει από την ελαστική περιοχή στην πλαστική και μετά στο σημείο θραύσης.
Η αντίδραση του τένοντα προς την παραμόρφωση που του επιβάλει η ελαστικότητα του υποστυλώματος σταματά και το υποστύλωμα να παραμορφωθεί. Αυτή η αντίδραση του τένοντα προς την παραμόρφωση που του επιβάλει το υποστύλωμα μεταφέρετε στα άκρα του εξασκώντας θλιπτικές εντάσεις στα άκρα του υποστυλώματος στο δώμα.
Αυτές τις θλιπτικές τάσεις τις αναλαμβάνει εύκολα το υποστύλωμα. Έχουμε σταματήσει κατ αυτόν τον τρόπο με την αντίδραση του τένοντα προς την παραμόρφωση και τον μηχανισμό ορόφου, και τις στρεπτομεταφορικές ταλαντώσεις.
Αν ένας άνθρωπος πνίγεται στην θάλασσα δεν αρκεί να του πετάξουμε ένα σχοινί.
Πρέπει αυτό το σχοινί πρώτον να το πιάσει αυτός που πνίγεται και από την άλλη να το κρατάμε και εμείς ή να το δέσουμε κάπου σε ένα σταθερό σημείο. Μόνο τότε το σχοινί θα φέρει αυτόν που πνίγεται έξω στην στεριά.
Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να σταματήσουμε και εμείς την ροπή ανατροπής σε κάθε υποστύλωμα της κατασκευής, οπότε και τις παραμορφώσεις στους κορμούς των φερόντων στοιχείων. Απαραίτητο είναι όμως να πακτώσουμε τον τένοντα στο έδαφος και το δώμα, όπως απαραίτητο είναι το σχοινί που σώζει τον άνθρωπο από τον πνιγμό να είναι αμφίπλευρα πακτωμένο. Αυτό δεν συμβαίνει στην πεπατημένη μέθοδο σχεδιασμού και πρέπει να αλλάξει.
Ακόμα το ελατήριο ή ο υδραυλικός μηχανισμός στο δώμα είναι τοποθετημένοι εκεί για να εξασφαλίζουν σεισμική απόσβεση κόντρα προς το ανασήκωμα του υποστυλώματος στο δώμα.
Ξέρουμε ότι κάθε δύναμη που αντιτίθεται ελαστικά προς τις σεισμικές φορτίσεις εφαρμόζει σεισμική απόσβεση η οποία βοηθά την απόκριση του φέροντα οργανισμού στο να παραλάβει τις φορτίσεις σταδιακά και ομαλά όπως τα αμορτισέρ των αυτοκινήτων.
Όταν τα αμορτισέρ των αυτοκινήτων τερματίσουν σε μία μεγάλη λακκούβα, παύει η ελαστικότητα γιατί τερματίζουν. Το ίδιο συμβαίνει και με την προτεινόμενη μέθοδο.
Όταν τερματίσει το ελατήριο στο δώμα, τερματίζει και το ανασήκωμα του υποστυλώματος στο δώμα, καθώς και το πλάτος ταλάντωσης της κατασκευής. Τερματίζει και το ανασήκωμα της βάσης του. Τερματίζει και η χαμένη εκκεντρότητα των υποστυλωμάτων. Οπότε τερματίζει και η καμπύλη στους κορμούς των δοκών και των υποστυλωμάτων. Βασικά τερματίζει η παραμόρφωση και η αστοχία των κατασκευών.
Γιατί όμως προσπαθώ να σταματήσω αυτό το ανασήκωμα του δώματος κάθε ενός επιμήκους υποστυλώματος ?
Γιατί το ανασήκωμα του δώματος, η ελαστικότητα, και το ανασήκωμα της βάσης των υποστυλωμάτων είναι οι κύριες αιτίες που τα υποστυλώματα χάνουν την εκκεντρότητα τους και προκαλούν την παραμόρφωση των κόμβων, οι οποίοι κόμβοι με την παραμόρφωση που υφίστανται λυγίζουν τον κορμό στα υποστυλώματα και τις δοκούς και τα σπάνε.
Οπότε... βιδώστε το ... και σώστε το!

δ) Ή να πακτώσουμε το δώμα του υποστυλώματος με το έδαφος, αλλά ο τένοντας να περιβάλλεται από έναν ελαστικό μανδύα ο οποίος θα έχει πρόσφυση με τον τένοντα εσωτερικά και με το σκυρόδεμα εξωτερικά ( + τον κοχλία με το ελατήριο στο δώμα )

Αυτή η μέθοδο έχει περισσότερα πλεονεκτήματα από την γ) μέθοδο τοποθέτησης και η απόκριση της κατασκευής προς την πλάγια μετατόπιση της κατασκευής είναι πολύ καλύτερη, η τοποθέτηση γίνετε ευκολότερη, η προστασία του τένοντα από την διάβρωση μεγαλύτερη.
1) Η απόκριση της κατασκευής σε έναν σεισμό μεγαλώνει όταν οι φορτίσεις του σεισμού παρεμποδίζονται από ελαστικές δυνάμεις απόσβεσης.
Το ελαστικό υλικό που περιβάλει τον τένοντα και που έχει αμφίπλευρη συνάφεια και με τον τένοντα και με το σκυρόδεμα εφαρμόζει σεισμική απόσβεση και ταυτόχρονα διαμοιράζει της τάσεις των φορτίσεων σε περισσότερη επιφάνεια, αξονικά καθ ύψος.
Ακόμα αυτή η ελαστικότητα του υλικού επικάλυψης του τένοντα χρησιμεύει για να προστατεύει το σκυρόδεμα επικάλυψης από την εκρηκτική αστοχία που του προκαλεί η διαφορετική καμπυλότητα αυτού και του χάλυβα που εφαρμόζετε πάνω στον κορμό του υποστυλώματος, καθώς και ο διαφορετικός συντελεστής ελαστικότητας που έχουν αυτά τα δύο υλικά στην έλξη σε συνδυασμό με την συνάφεια.
2) Η τοποθέτηση γίνετε ευκολότερη διότι δεν χρειάζεται πια ο τένοντας να περάσει μέσα από σωλήνα.
3) Η συνάφεια μεταξύ του ελαστικού υλικού και του τένοντα παρεμποδίζει την επαφή του τένοντα με τον αέρα οπότε εξασφαλίζουμε ότι δεν θα έχουμε διάβρωση του τένοντα.

Ακόμα πρέπει να καταλάβεται ότι έχω αλλάξει την αρχική μου μέθοδο της προέντασης.
Αρχικά έλεγα ότι εφαρμόζουμε προένταση μεταξύ του δώματος και του εδάφους. Αυτή όμως η μέθοδο μου δημιουργούσε το εξής πρόβλημα.

( Τα προεντεταμενα στοιχεια δεν εχουν πλαστιμοτητα, αρα δεν μπορουν να απορροφησουν ενεργεια, αρα σπανε ψαθυρα,αρα -->κατάρρευση. )
Πολύ σωστά....

Τι κάνω για να αποφύγω το πρόβλημα αυτό?
Απλά δεν εφαρμόζω προένταση μεταξύ δώματος και γεώτρησης όπως έλεγα παλιά.
Καταρχήν.. πριν την κατασκευή των υποστυλωμάτων, κατά την εκσκαφή, εφαρμόζω προένταση μεταξύ του ύψους της βάσης θεμελίωσης ( έδαφος ) και του μηχανισμού της άγκυρας που είναι στα βάθη της γεώτρησης.
Η προένταση αυτή είναι η διπλάσια από ότι είναι τα αξονικά φορτία που θέλω να αντέχει. ( συντελεστής ασφαλείας )
Η αρχική προένταση μεταξύ εδάφους και του μηχανισμού της άγκυρας που είναι στα βάθη της γεώτρησης, γίνετε για να υπάρξει πολύ ισχυρή πρόσφυση
( πάκτωση ) της άγκυρας στα πρανή της γεώτρησης, αλλά δεν καταπονώ τα υποστυλώματα πια με θλιπτικές τάσεις προέντασης όπως συμβαίνει όταν η προένταση εφαρμόζετε μεταξύ του δώματος και του εδάφους.
Μετά αφού εφαρμόσουμε την πάκτωση της άγκυρας ισχυρά στο έδαφος, γεμίζουμε με ένεμα την γεώτρηση
Μετά ενώνουμε τον τένοντα που εξέχει με ένα περικόχλιο για να επιμηκυνθεί μέχρι το δώμα σταδιακά.

Πάνω στο δώμα παρεμβάλλουμε μεταξύ του τένοντα και του δώματος ένα ελατήριο το οποίο απλά σφίγγουμε με έναν κοχλία.
Δεν εφαρμόζουμε καμία άλλη δεύτερη προένταση.
Μόνο αν θέλουμε εφαρμόζουμε μια δεύτερη μικρή προένταση στο δώμα, και αυτό θα το κάνουμε στα πλαίσια της επαλληλίας για να αυξήσουμε την ικανότητα του σκυροδέματος προς τις τέμνουσες.

Το ελατήριο στο δώμα αφήνει τον φέροντα οργανισμό να ταλαντωθεί μέσα στο ελαστικό φάσμα, εφαρμόζοντας συγχρόνως σεισμική απόσβεση διότι παρεμποδίζει την παραμόρφωση του δώματος.
Δεν αφήνει όμως τον φέροντα να περάσει στην πλαστική περιοχή αστοχίας.
Βασικά είναι ένας μηχανισμός και μία μέθοδος που ρυθμίζει την ταλάντωση του φέροντα οργανισμού, ώστε αυτή να ευρίσκεται πάντα μέσα στην ελαστική φάση, παρεμποδίζοντας όμως αυτόν να περάσει στην πλαστική περιοχή.
Ταυτόχρονα έχεις και πιο γερή θεμελίωση.
Η γνώμη μου είναι ότι αυτή η μέθοδος δεν αλλάζει τα στατικά που εφαρμόζουν σήμερα γιατί απλά επεμβαίνει μόνο για να βοηθήσει προσθετικά τον φέροντα να παραμείνει μέσα στην ελαστική περιοχή κατά την οριζόντια μετατόπιση και δεν τον επιβαρύνει με προεντάσεις.
Οπότε δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα με τον ισχύοντα κανονισμό.

Για τον σεισμό στο Νεπάλ.
Θέμα συζήτησης σε φόρουμ μηχανικών μεταξύ εμένα και των μηχανικών για την αντισεισμική μου πρόταση.
http://www.emichanikos.gr/showthread.php?6846-%CE%95%CE%BA%...#post37959
Η αλήθεια που προσπαθούν να κρύψουν επιμελώς τα περισσότερα φόρουμ των μηχανικών.
Επικαλούνται ότι κάνω διαφήμιση για την αντισεισμική μου ευρεσιτεχνία και το ένα μετά το άλλο μου κλειδώνουν το θέμα.
Δεν προωθώ διαφημίζωντας την ευρεσιτεχνία γιατί ακόμα δεν έχω προιόν. Προωθώ την τεχνολογία των αντισεισμικών κατασκευών
Είναι εμφανές ότι τους έχω στριμώξει αρκετά, διότι δεν μπορούν να μου απαντήσουν ουσιαστικά στις ερωτήσεις μου. Αυτοί όμως αντί να δουν την χρησιμότητα της ευρεσιτεχνίας και να με βοηθήσουν, αυτοί απεναντίας με πολεμούν.
Είπα κάτι νέο?... δεν το πιστεύω... είμαστε στην Ελλάδα.
Δείτε εδώ πόσο ενδιαφέρονται για την ασφάλειά μας. Τους καταγγέλλω για την στάση τους, και τους καθιστώ υπεύθυνους για ότι νέο θύμα υπάρξει από τους σεισμούς. Μπορείς να πεις ότι δεν μπορώ να κάνω κάτι καλύτερο για τους σεισμούς, αλλά δεν μπορείς να κρύβεις την αλήθεια επιμελώς γιατί τότε είσαι συνυπεύθυνος στην τραγωδία.

Στην Ελλάδα διαθέτουμε εδώ και πολλά χρόνια από τους πιο σύγχρονους αντισεισμικούς κανονισμούς στον κόσμο!
Εν τούτης οι κατασκευές δεν αντέχουν σε οποιοδήποτε μεγάλο σεισμό.
Υπάρχουν πάρα πολλοί αστάθμητοι παράγοντες οι οποίοι μπορούν να επιφέρουν την καταστροφή και στις ποιο σύγχρονες αντισεισμικές κατασκευές στον κόσμο.
Αυτοί οι αστάθμητοι παράγοντες οι οποίοι μπορούν να επιφέρουν την καταστροφή είναι
Α) Κατά πόσο ισχυρός είναι ο σεισμός, και το κυριότερο πόση θα είναι η τελική επιτάχυνση που θα φθάσει κάτω από την βάση της κατασκευής.
Β) Κατά πόσο επιφανειακός είναι.
Γ) Κατά πόσο κοντά στην κατασκευή μας είναι.
Δ) Κατά πόσο απορροφά τους κραδασμούς το έδαφος μεταφοράς των σεισμικών κυμάτων εκτεινόμενο από το επίκεντρο του σεισμού μέχρι και τις βάσεις της κατασκευής μας
Σκοπός μας σήμερα με την πεπατημένη μέθοδο του σύγχρονου αντισεισμικού κανονισμού είναι να κατασκευάσουμε δομές που:
α) σε συχνούς σεισμούς μεγάλης πιθανότητας να συμβούν δεν θα πάθουν τίποτα,
β) σε σεισμούς μέσης πιθανότητας να συμβούν θα πάθουν μικρές, επιδιορθώσιμες ζημιές και
γ) σε πολύ ισχυρούς σεισμούς μικρής όμως πιθανότητας να συμβούν δεν θα έχουμε απώλειες ανθρώπινων ζωών.

Άρα δεν θα πρέπει να χρησιμοποιούμε τον όρο "απόλυτα" στις αντισεισμικές κατασκευές.
Θα πρέπει να χρησιμοποιούμε τον όρο "ποιοτικές" κατασκευές που σημαίνει εφαρμογή τουλάχιστον των απαιτήσεων όλων των κανονισμών.

Η ποιότητα των κατασκευών και η ασφάλειά τους, είναι και συνάρτηση της οικονομικής κατάστασης των χωρών, μεταξύ των άλλων παραγόντων.

Είναι ευνόητο ότι φτωχές χώρες δεν μπορούν να συγκριθούν με χώρες όπου έχουν ακριβούς σύγχρονους αντισεισμικούς κανονισμούς.
Στον τελευταίο ισχυρό σεισμό στην Κεφαλονιά είχαμε καταστροφές.
Γενικά τα σπίτια άντεξαν και έσωσαν πολλές ζωές, αλλά καταστροφές σε κατασκευές υπήρξαν.
Άλλωστε το λέει και ο κανονισμός ( Σύμφωνα με τους σύγχρονους κανονισμούς, ο αντισεισμικός σχεδιασμός των κτιρίων γίνεται με βάση τις απαιτήσεις ικανοτικού σχεδιασμού και πλαστιμότητας. Η αναπόφευκτη ανελαστική συμπεριφορά υπό ισχυρή σεισμική διέγερση κατευθύνεται σε επιλεγμένα στοιχεία και μηχανισμούς αστοχίας. )
Ο σεισμός στο φτωχό Νεπάλ ήταν 900 φορές πιο μεγάλος από ότι ήταν στην Κεφαλονιά.
Αν κούφια η ώρα αυτός ο σεισμός γίνει σε κατοικημένη περιοχή με μικρό εστιακό βάθος δεν θα μας σώσει ο σύγχρονος αντισεισμικός σχεδιασμός της Ελλάδας.
Τα θύματα θα είναι λιγότερα μεν, αλλά οι καταστροφές πολύ μεγάλες.
Το πόσο μεγάλες καταστροφές και το πόσα πολλά θύματα θα έχουμε εξαρτάτε από την επιτάχυνση του σεισμού που τελικά θα φθάσει κάτω από τις κατασκευές, και λιγότερο από το πόσο σύγχρονοι είναι οι κανονισμοί.
Οπότε από τα αναφερθέντα συμπεραίνουμε τα εξής.
α) Κανένας κανονισμός δεν είναι απόλυτος.
β) Οι κατασκευές είναι πολύ ακριβές και δεν είναι δυνατόν οι πάντες να απολαμβάνουν την ασφάλεια που πρέπει να έχουν.
Εγώ βλέπω ένα μεγάλο κενό που λέγετε ... όπου φτωχός και η μοίρα του.
Και βλέπω ακόμα ότι το αν πάθουμε καταστροφές από τον σεισμό ή όχι είναι και θέμα τύχης, η οποία εξαρτάτε από τους αστάθμητους παράγοντες.
Φυσικά είναι και θέμα σχεδιασμού.
Συμπέρασμα... δεν υπάρχει απόλυτος αντισεισμικός σχεδιασμός σήμερα, και δεν πρέπει να αναφερόμαστε σε απόλυτο σχεδιασμό.
Οπότε υπάρχει μεγάλη ανάγκη σήμερα να εφεύρουμε έναν πιο σύγχρονο αντισεισμικό σχεδιασμό ο οποίος να ανταποκρίνεται στον απόλυτο αντισεισμικό σχεδιασμό, με μικρότερο κατασκευαστικό κόστος.
Αρκεί ένα αναπάντητο ερώτημα για να καταρριφθεί μια συγκεκριμένη θεωρία για χάρη κάποιας καινούριας.
Το ερώτημα που τίθεται στον σημερινό σύγχρονο αντισεισμικό κανονισμό είναι το εξής.
Μπορεί ο σύγχρονος αντισεισμικός κανονισμός υπό μία πολύ ισχυρή σεισμική διέγερση να περιορίσει και να ελέγξει το εύρος του πλάτους ταλάντωση της κατασκευής ώστε αυτή να παραμένει πάντα μέσα στην ελαστική περιοχή, ανεξαρτήτως της έντασης που θα έχει η μετατόπιση του εδάφους, και του χρόνου διέγερσης?
Βασικά μπορεί να ελέγξει το εύρος της παραμόρφωσης που προκαλεί ο πολύ μεγάλος σεισμός στην κατασκευή?
Φυσικά και δεν μπορεί. Ο σύγχρονος κανονισμός το λέει καθαρά. ( Η αναπόφευκτη ανελαστική συμπεριφορά υπό ισχυρή σεισμική διέγερση κατευθύνεται σε επιλεγμένα στοιχεία και μηχανισμούς αστοχίας. )
Η προτεινόμενη μέθοδος του αντισεισμικού συστήματος μπορεί να το κάνει. Μπορεί να ελέγξει την παραμόρφωση ολόκληρου του φέροντα οργανισμού του κτηρίου και να το κρατάει πάντα μέσα στην ελαστική περιοχή ταλάντωσης, σταματώντας αυτό να ταλαντωθεί περισσότερο και να περάσει σε ανελαστική συμπεριφορά κατά την οποία έχουμε αστοχίες και καταρρεύσεις. Αυτό είναι το ΝΕΟΝ που επιτυγχάνει η αντισεισμική προτεινόμενη ευρεσιτεχνία, και όχι μόνο.


Πως επιτυγχάνει η προτεινόμενη ευρεσιτεχνία να ελέγξει την ταλάντωση των κατασκευών ( αρχικά.. με απλά λόγια )
Αν πάνω σε ένα τραπέζι τοποθετήσεις δύο υποστυλώματα.
Το ένα το βιδώνεις με το τραπέζι και το άλλο απλά ακουμπά πάνω στο τραπέζι.
Αν ένας κουνήσει το τραπέζι, το υποστύλωμα που απλά ακουμπάει ασύνδετο πάνω στο τραπέζι θα ανατραπεί από την ταλάντωση που υφίσταται
Το βιδωμένο στο τραπέζι υποστύλωμα αντέχει απεριόριστες πλάγιες ταλαντώσεις χωρίς να ανατραπεί, ή να παραμορφώσει τον κορμό του.
Αυτό ακριβώς εφαρμόσαμε σε κάθε υποστύλωμα της κατασκευής, για να αντέχει απεριόριστες πλάγιες ταλαντώσεις.
Κατά την ταλάντωση που προκαλεί ο σεισμός, το κάθε υποστύλωμα της κατασκευής σηκώσει την βάση του, σηκώνει το δώμα του, και χάνει την εκκεντρότητά του.
Τότε ο κάθε ένας κόμβος αλλάζει μοίρες και αυτό έχει ως αποτέλεσμα να στρέφει παραμορφώνοντας τον κορμό του σώματος του υποστυλώματος και της δοκού και τα σπάει.
Ενώνοντας αμφίπλευρα το δώμα κάθε ενός επιμήκη υποστυλώματος με το έδαφος με τον μηχανισμό της αντισεισμικής ευρεσιτεχνίας σταματάμε το ανασήκωμα του δώματός τους και αυτό έχει ως αποτέλεσμα να σταματά και το ανασήκωμα της βάσης τους και να μην χάνουν την εκκεντρότητά τους. Αυτό σημαίνει ότι και οι κόμβοι δεν αλλάζουν τις μοίρες τους, και δεν στρέφουν παραμορφώνοντας τους κορμούς των δοκών και των υποστυλωμάτων. Κατ αυτόν τον τρόπο βοηθάμε τους κορμούς των φερόντων στοιχείων με μία έχτρα μεγάλη απόκριση προς τις σεισμικές φορτίσεις του σεισμού, διότι καταργούμε τις ροπές των κόμβων, κατορθώνοντας με αυτόν τον τρόπο να έχουμε τον απόλυτο αντισεισμικό σχεδιασμό.

1) Υποθέστε ότι τοποθετούμε ένα ράβδο από χάλυβα μέσα στο βούτυρο.
Αν τραβήξουμε την ράβδο του χάλυβα με το χέρι μας το βούτυρο θα φέρει μία μικρή αντίδραση λόγο του μηχανισμού της συνάφειας που έχει με τον χάλυβα, και μετά δεν θα αντέξει το τράβηγμα και θα αφήσει το σίδερο να βγει έξω από το βούτυρο.
Τι θέλω να πω.
Δεν φτάνει να έχουμε έναν ισχυρό ράβδο από χάλυβα. Πρέπει και το άλλο υλικό που αγκαλιάζει τον χάλυβα να είναι αρκετά δυνατό ώστε με το μηχανισμό της συνάφειας να το συγκρατήσει μέσα του. Αν δεν είναι αρκετά δυνατό, και δέκα ράβδους να έχουμε τοποθετήσει μέσα στο βούτυρο αυτό δεν θα γίνει ποτέ πιο δυνατό.
Δηλαδή το ταγκό θέλει δύο. Ο χάλυβας είναι πολύ πιο ισχυρός από το σκυρόδεμα, και δεν συνεργάζονται τόσο ώστε οι εφελκυστικές ικανότητες του χάλυβα να εξαντληθούν 100% Αυτό για μένα λέγετε ανεπάρκεια ορθού σχεδιασμού στον σημερινό σύγχρονο αντισεισμικό σχεδιασμό, και σπατάλη χάλυβα που ανεβάζει το κόστος χωρίς όφελος.
Λύση του προβλήματος....η ευρεσιτεχνία χρησιμοποιεί άλλο μηχανισμό, τον μηχανισμό της προέντασης ο οποίος δεν χρειάζεται την συνάφεια. Ο μηχανισμός της προέντασης εξασκεί μόνο προκαταβολικές θλιπτικές δυνάμεις κόντρα στις τυχόν εφελκυστικές δυνάμεις που αναπτύσσονται στον σεισμό στα άκρα των επιμήκη υποστυλωμάτων τις οποίες το σκυρόδεμα έχει τις προδιαγραφές να παραλάβει άνετα.
2) Αν κάνουμε τραμπάλα πάνω στην χαλύβδινη ράβδο που καθόμαστε υπάρχει κάποια ισορροπία διότι το υπομόχλιο είναι στο κέντρο της χαλύβδινης ράβδου. Αν κατανέμουμε την φορά των δυνάμεων που δημιουργούνται στην τραμπάλα θα δούμε ότι η ράβδος στο σημείο του υπομοχλίου δέχεται δύο ροπές, η μία δεξιόστροφη και η άλλη αριστερόστροφη. Αυτές οι αντίρροπες στροφές ροπών πάνω στην ράβδο χωρίζονται σε δεξιές και αριστερές ακριβώς πάνω από το υπομόχλιο και δημιουργούν ένα μηχανισμό πολύ μεγάλων εφελκυστικών τάσεων. Οπότε η μεγαλύτερη καταπόνηση της ράβδου δημιουργείτε πάνω από το υπομόχλιο, και λέγετε μηχανισμός.
Αν όμως αντί της τραμπάλας έχουμε έναν μοχλό σαν αυτόν που ξεκολλάμε η σηκώνουμε πάρα πολύ βαριές πέτρες, στον οποίον η θέση του υπομοχλίου είναι κοντά στο άκρο του βάρους που σηκώνουμε θα παρατηρήσουμε ότι με μία μικρή δύναμη στο άλλο άκρο του σηκώνουμε πολλαπλά φορτία. Τι παρατηρούμε εδώ... ότι με μία μικρή δεξιόστροφη ροπή λόγο της θέσης του υπομοχλίου δημιουργείτε μία πολύ πιο ισχυρή αριστερόστροφη ροπή στο άλλο άκρο της ράβδου.
Ας κρατήσουμε στο μυαλό μας τι ανάφερα πριν για την συνάφεια χάλυβα - σκυροδέματος και τι ανάφερα για τον μηχανισμό του μοχλού για πέτρες, και πάμε τώρα να εξετάσουμε βάση αυτών που ανέφερα τον μηχανισμό των υποστυλωμάτων στις κατασκευές.
Τα καθ ύψος υποστυλώματα του φέροντα οργανισμού μιας πολυώροφης κατοικίας εκτείνονται από την βάση της κατασκευής μέχρι το δώμα. Η βάση κάθε υποστυλώματος είναι εγκλωβισμένη μέσα στα θεμέλια του εδάφους ή των πετρωμάτων.
Ένα μέτρο πάνω από την βάση στον κορμό του υποστυλώματος έχουμε πάντα αστοχίες σοβαρές και εξηγώ γιατί συμβαίνει αυτό. Η βάση της κολόνας είναι εγκλωβισμένη μέσα στα θεμέλια οπότε ο κορμός του υποστυλώματος κοντά στην βάση έχει μηδενική ελαστικότητα. Από την άλλη οι πάνω όροφοι έχουν πολύ μεγάλη ελαστικότητα. Λόγο αυτής της αναπόφευκτης διαφοράς ελαστικότητας και μη ελαστικότητας πάνω στον κορμό του ιδίου υποστυλώματος δημιουργείτε μηχανισμός υποστυλώματος ( υπομόχλιο ) ένα μέτρο πάνω από την βάση.
Οπότε το υποστύλωμα σε έναν σεισμό συγκεντρώνει τις πιο πολλές καταπονήσεις ένα μέτρο πάνω από την βάση.
Δηλαδή το κάθε ένα υποστύλωμα του φέροντα στον σεισμό μετατρέπετε σε έναν μοχλό για πέτρες με το υπομόχλιο να βρίσκετε πλησίον της βάσης. Αφού το υπομόχλιο διαχωρίζει τις ροπές σε δεξιές και αριστερές, στο υποστύλωμα της κατασκευής συμβαίνει το ίδιο. Δηλαδή από τον μηχανισμό του υποστυλώματος ισογείου προς την βάση έχουμε αντίθετης φοράς εφελκυστικές τάσεις από ότι έχουμε από τον μηχανισμό και πάνω.
Φτάσαμε στο κομβικό σημείο να καταλάβετε γιατί σπάνε πάντα τα υποστυλώματα του ισογείου σε αυτό το σημείο.
Από τον μηχανισμό προς την βάση έχουμε ένα με δύο μέτρα μήκους χάλυβα πακτωμένο μέσο συνάφειας με το σκυρόδεμα, να τραβάει προς τα κάτω,...κόντρα στο άλλο μέρος του χάλυβα που εκτείνεται από τον μηχανισμό του υποστυλώματος και πάνω μέχρι το δώμα και τραβάει προς τα πάνω. Δηλαδή είναι σαν να έχουμε έναν άνθρωπο να τραβά ένα σκοινί από την μία κόντρα σε είκοσι άλλους από την άλλη μεριά του σκοινιού. Δηλαδή η σινάφια από τον μηχανισμό του υποστυλώματος προς την βάση έχει πολύ μικρή δυναμική αντίσταση συγκρίνοντας αυτή με την άλλη πλευρά δυναμικής του υποστυλώματος.
Για αυτό τον λόγο σπάνε τα υποστυλώματα εκεί, και ο χάλυβας είναι πάντα τραβηγμένος σαν γκαστρωμένος και ποτέ κομμένος. Η διαφορά δυναμικού των των δύο υλικών καταστρέφει εύκολα την συνάφεια αφενός και η διαφορά δυναμικού που εφαρμόζει το υπομόχλιο στις δύο πλευρές αποτελειώνει την αντίδραση του υποστυλώματος.
Όταν σπάσουν τα υποστυλώματα του ισογείου τι να την κάνουμε την ελαστικότητα των πάνω ορόφων?
Ξέρετε διαμερίσματα να μπορούν να πετάνε στον αέρα?
Λύση
Με την πατέντα δεν υπάρχει ούτε διαφορά δυναμικού, διότι η πάκτωση εκτείνεται στα βάθη της γεώτρησης ούτε μηχανισμός δημιουργείται γιατί αντιδρά ο ελεύθερος τένοντας στον μηχανισμό του υποστυλώματος και σταματά την παραμόρφωσή του.

http://www.makeleio.gr/?p=342329
Η απόλυτη ΠΑΤΕΝΤΑ για τον ΣΕΙΣΜΟ! ΔΕΙΤΕ το Απόλυτο Αντισεισμικό Σύστημα! – “Σκάνδαλο που το κράτος δεν με βοηθάει για να σώσουμε παγκοσμίως ανθρώπινες ζωές και περιουσίες!” (ΒΙΝΤΕΟ)

Καταρχήν σας προτρέπω να διαβάσετε ένα άρθρο μου σε αυτό το φόρουμ, σχετικό με τέσσερα μεγάλα προβλήματα του Ε.Α.Κ προς επίλυση. http://www.ecivil.gr/t435-topic
Μετά θέλω να σας κάνω και μερικές πρόσθετες ερωτήσεις, και αν θέλετε απαντάτε.
1) ( Τα προεντεταμενα στοιχεια δεν εχουν πλαστιμοτητα, αρα δεν μπορουν να απορροφησουν ενεργεια, αρα σπανε ψαθυρα,αρα -->κατάρρευση. )
Τα υποστυλώματα του ισογείου μιας πολυώροφης κατασκευής στην πραγματικότητα είναι προεντεταμένα διότι δέχονται πολλά φορτία, και από την άλλη υπάρχει η αντίδραση του εδάφους.
Οπότε αν υποθέσουμε ότι τουλάχιστον το ισόγειο είναι άκαμπτο και οι πάνω όροφοι έχουν ελαστικότητα, αμέσως αμέσως και μόνο από αυτόν τον λόγο έχουμε την δημιουργία μηχανισμού ορόφου, και από την άλλη τα υποστυλώματα του ισογείου δεν έχουν ουδεμία πλαστιμότητα.
Ερώτηση. α)
Αν σπάσουν τα υποστυλώματα του ισογείου διότι δεν είναι πλάστιμα ποιος κρατάει τους πλάστιμους πάνω ορόφους?
Τι κάνετε για αυτό το πρόβλημα?
Ερώτηση β)
Αν το στοιχείο του υποστυλώματος του ισογείου είναι άκαμπτο και η συμβαλλόμενη δοκός του κόμβου είναι ελαστική αυτό δεν μετριάζει στο ήμισυ την αποθήκευση ενέργειας και βοηθάει την δοκό να περάσει σε ανελαστική συμπεριφορά γρηγορότερα από ότι οι άλλοι δοκοί των πάνω ορόφων, διότι στους πάνω ορόφους έχουμε την αποθήκευση σεισμικής ενέργειας και από τα δύο στοιχεία του κόμβου?
Τι κάνετε για αυτό το πρόβλημα?
Ερώτηση γ) Πως σταματάτε τον αναφερθέντα μηχανισμό ορόφου σύμφωνα με τον ΕΑΚ?

Όλα αυτά τα προβλήματα που ανέφερα στο φόρουμ που σας προτρέπω να διαβάσετε, και αυτά που αναφέρω σε αυτήν την ανάρτηση, για να λυθούν μία λύση υπάρχει μόνο. Να χρησιμοποιήσουμε ένα σύστημα το οποίο να έχει την δυνατότητα να ελέγχει τα παραμορφωσιακά μεγέθει των κατασκευών ώστε οι κατασκευές να ταλαντώνονται πάντα μέσα στην ελαστική ζώνη μετατόπισης και να μην περνούν ποτέ σε ανελαστικές καταστάσεις.
Αυτά που σας λέω είναι ερευνητική εργασία δική μου, και μία τέτοια εργασία δεν είναι διαφημιστικό προιόν. Είναι εφαρμοσμένη έρευνα, για την οποία ούτε καν πληρώνομαι.
Σας υπενθυμίζω και μία προηγούμενη ανάρτηση για να σας εξηγήσω τον λόγο που γράφω εδώ μέσα.

Το τι θέλω το λέω πάρα κάτω.
( Η ιστορία της επιστήμης δεν είναι μια συνεχής και γραμμική διαδικασία συσσώρευσης νέων γνώσεων, αλλά αντίθετα σημαδεύεται από σοβαρές ασυνέχειες, τομές και άλματα, που καθιερώθηκαν να λέγονται επιστημονικές επαναστάσεις. Κάθε εποχή έχει τις δικές της επιστημονικές αλήθειες και αυτές εκφράζονται συνολικά με τη λέξη παράδειγμဝ. Κάθε ιστορική περίοδος λοιπόν έχει το δικό της παράδειγμဝ, τις δικές της επιστημονικές θεωρίες. Ακόμα και αν πάψουν να ισχύουν στο μέλλον, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπήρξαν αληθινές, αφού, όταν αυτές διατυπώθηκαν, μπορούσαν να απαντήσουν στα ερωτήματα που έθεταν οι επιστήμονες της εποχής. Αρκεί όμως ένα αναπάντητο ερώτημα για να καταρριφθεί μια συγκεκριμένη θεωρία για χάρη κάποιας καινούριας. Η νέα θεωρία γίνεται, τότε, ανώτερη, γιατί μπορεί να απαντάει στο ερώτημα που δεν μπορούσε να απαντήσει η προηγούμενη, να εξηγεί μεγαλύτερο αριθμό φαινομένων και να διατυπώνει ακριβέστερες προβλέψεις.
Μια νέα θεωρία πατάει με το ένα πόδι στη συσσωρευμένη γνώση, αλλά με το άλλο δίνει μια κλωτσιά και αλλάζει ότι ίσχυε μέχρι κείνη τη στιγμή. Φαίνεται πως η επιστημονική πρόοδος (όπως κάθε πρόοδος εξάλλου) είναι περισσότερο το προϊόν μιας ρήξης με την παράδοση παρά η συνέχειά της.)

Ο Ελληνικός Αντισεισμικός Κανονισμός ( Ε.Α.Κ ) βασικά είναι ένας κανονισμός ο οποίος βασίζετε στην ελαστικότητα των κατασκευών.
Η ελαστικότητα είναι μια χρήσιμη αντίδραση του φέροντα οργανισμού όταν γίνετε ένας σεισμός, διότι είναι ένας μηχανισμός απόσβεσης της σεισμικής ενέργειας. Τον ίδιο μηχανισμό απόσβεσης έχουν και τα αμορτισέρ των αυτοκινήτων για να μας προστατεύουν από τις λακκούβες.
Δεν μπορεί κανείς να πει ότι η ελαστικότητα δεν είναι χρήσιμη στις δομικές κατασκευές.
Αυτή η μέθοδος όμως παρουσιάζει πάρα πολλά προβλήματα διότι οι δομικές κατασκευές έτσι όπως φτιάχνονται ούτε αυτοκίνητα είναι, ούτε είναι φτιαγμένες από λάστιχο.
Τα υλικά κατασκευής στα έργα έχουν διαφορετικές προδιαγραφές ως προς την ελαστικότητα, την αντοχή σε εφελκυσμό και θλίψη.
Η συνεργασία των υλικών με την διαφορετικότητα προδιαγραφών που παρουσιάζουν καθιστά τον φέροντα οργανισμό να μην μπορεί να έχει την απαιτούμενη ελαστικότητα που χρειάζεται σε ένα πολύ ισχυρό σεισμό, διότι τα υλικά του που είναι κατασκευασμένος δεν είναι από λάστιχο, και έχουν διαφορετική ελαστικότητα.
Οπότε σε πολύ μεγάλους σεισμούς ο φέροντας αδυνατεί να έχει την ελαστικότητα που χρειάζεται και περνά σε ανελαστικές παραμορφώσεις, και αστοχίες.
Αυτός είναι και ο λόγος που δεν μπορούν οι πολιτικοί μηχανικοί να πουν ότι σχεδιάζουν με τον απόλυτο αντισεισμικό σχεδιασμό.
Η ελαστικότητα από την άλλη, εκτός από το καλό της σεισμικής απόσβεσης, παρουσιάζει και πάρα πολλά προβλήματα πάνω στην φέρουσα κατασκευή.
Το μεγαλύτερο από τα προβλήματα της ελαστικότητας είναι η παραμόρφωση του φέροντα οργανισμού.
Ο φέροντας οργανισμός, λόγο και της ελαστικότητας που σχεδιάζετε να έχει σε έναν σεισμό, παραμορφώνει τους κορμούς των φερόντων στοιχείων δηλαδή τους κορμούς της δοκού και της κολόνας.
Αυτά τα φέροντα στοιχεία δέχονται μία στρέψη στον κορμό τους που τους δημιουργεί μία καμπύλη και τα παραμορφώνει μέχρι να σπάσουν.
Μικρός σεισμός μικρή παραμόρφωση...μεγάλος σεισμός μεγάλη παραμόρφωση.
( Η καλύτερα να λέμε μεγάλη και γρήγορη μετατόπιση με μεγάλη χρονική διάρκεια,= μεγάλη παραμόρφωση )
Μεγάλη παραμόρφωση = σπάσιμο και κατάρρευση.
Τι κάνω εγώ και μπορώ να πω ότι έχω εφεύρει τον απόλυτο αντισεισμικό σχεδιασμό?
Απλά μπόρεσα να ελέγξω την παραμόρφωση του φέροντα οργανισμού.
Δεν αφήνω την κατασκευή ( βασικά την κάθε μία κολόνα ) να παραμορφωθεί πολύ.
Ελέγχο την ταλάντωση της κάθε μίας κολόνας χωριστά, ( και με τον έλεγχο όλων μαζί ελέγχω την ταλάντωση σε όλο τον φέροντα ) έτσι ώστε αυτή να βρίσκεται πάντα μέσα στην ελαστικότητα που αντέχει. Δεν την αφήνει η πατέντα να περάσει σε ανελαστικές παραμορφώσεις.
Και δεν μιλάμε για μηχανισμό ή σύστημα που απλά παρεμποδίζει ή εφαρμόζει σεισμική απόσβεση.
Μιλάμε για μία μέθοδο και ένα μηχανισμό που μπορεί να ελέγξει την παραμόρφωση του φέροντα ώστε αυτός να ταλαντεύεται πάντα μέσα στην ελαστική περιοχή, ασχέτως της έντασης και της διάρκειας του σεισμού.
Ποιος μηχανικός και ποιος κανονισμός ανά τον κόσμο δεν θα ήθελε ένα σύστημα σαν αυτό που έχω?
Πολιτικοί Μηχανικοί απαντήστε επί αυτού... και μετά μιλάμε για το πως το κατορθώνει αυτό η πατέντα, χωρίς καμία αρνητική επίδραση επί του σχεδιαζόμενου ΕΑΚ

Αν θες να αποδείξεις ότι μία μέθοδος μιας αντισεισμικής τεχνολογίας σαν την δική μου είναι καλή και αξίζει να εφαρμοστεί, ο μόνος σίγουρος τρόπος να το αποδείξεις σήμερα 100% είναι να κατασκευάσεις μία οικοδομή σε πραγματική κλίμακα 200 τετραγωνικών μέτρων και ύψους 8 ορόφων πάνω σε μία σεισμική βάση και να κάνεις δοκιμές με διαφορετικής κλίμακας σεισμικές δονήσεις.
Αυτά τα πειράματα είναι πανάκριβα, διότι στοιχίζουν πάνω από τέσσερα εκατομμύρια ευρώ το ένα, και γίνονται μόνο στο εξωτερικό.
Η άλλη λύση είναι να κάνεις προσομοιώσεις πάνω σε προγράμματα Η/Υ που στην καλύτερη περίπτωση σου δείχνουν ένα 80% της αλήθειας του πειράματος. Οι προσομοιώσεις αυτές έχουν το καλό ότι δείχνουν το 80% της αλήθειας για ένα δωμάτιο, ή για έναν ουρανοξύστη. Η αξιοπιστία αυτών των προσομοιώσεων εξαρτάτε και από την αξιοπιστία του προγράμματος, και του επιστήμονα που εργάζεται πάνω στο πρόγραμμα.
Η άλλη λύση είναι να κάνεις πραγματικά πειράματα με μοντέλα υπό κλίμακα πάνω σε μικρές σεισμικές βάσεις.
Και αυτά τα πειράματα πάνω σε μικρά μοντέλα δείχνουν την αλήθεια κατά 80%
Συνήθως τα πανεπιστήμια στην εφαρμοσμένη έρευνα που κάνουν, για να έχουν ποιο σίγουρα αποτελέσματα, εφαρμόζουν πάνω σε ένα μοντέλο πρώτα προσομοίωση σε Η/Υ και μετά κάνουν το ίδιο πείραμα σε μικρή σεισμική βάση, ώστε να μπορούν να επαληθεύσουν τα αποτελέσματα της προσομοίωσης. Έτσι μπορούν και πλησιάσουν την αλήθεια της έρευνας πάνω από το 80%, κοντά στο 90%.
Ο άλλος τρόπος που βλέπεις 100% την αλήθεια των πειραμάτων είναι να κατασκευάσεις δύο ακριβώς όμοια μοντέλα σε διαστάσεις και βάρος, αλλά με διαφορετική μέθοδο σχεδιασμού και να τα δοκιμάσεις και τα δύο πάνω σε μικρή σεισμική βάση.
Δηλαδή κάνεις σύγκριση της μιας μεθόδου με την άλλη.
Αν το ένα μοντέλο σπάσει και το άλλο δεν πάθει τίποτα αυτό δείχνει την αλήθεια.
Αυτά τα συγκρίσιμα πειράματα έκανα και εγώ, και απέδειξα 100% την αλήθεια.
Όλα τα άλλα που λένε οι μηχανικοί είναι λόγια του αέρα.
Θέλοντας να έχω ακόμα μεγαλύτερη αξιοπιστία των πειραμάτων που έκανα έκανα και κάτι άλλο ποιο τρελό και ποιο μεγάλο.
Αντί να κουνήσω τα μοντέλα με τρία g επιτάχυνση που 3 g είναι ο μεγαλύτερος σεισμός που έγινε ποτέ στον κόσμο, εγώ τα κούνησα με 10g
Ότι στατιστικό λάθος και να έχουν τα πειράματα με μικρά μοντέλα, με μία επιτάχυνση 10g αυτό το λάθος εξαφανίζετε.
Αν ποτέ γινόταν ένας σεισμός 10g πάνω στην Γη, αυτός θα γινόταν μόνο αν η Γη συγκρουόταν με έναν άλλο πλανήτη.