Κοινότητα - Πύλη - Περιοδικό Φοιτητών Πανεπιστημίου Αιγαίου -- Πρωτοβουλία MyAegean

Δήλωση Ελλήνων πανεπιστημιακών-νομικών κατά της βίας

Όλως τυχαίως...

«Δεν έχω δείγματα παρακράτους. Οι εξηγήσεις, τις οποίες έδωσε η ΕΛ.ΑΣ., είναι επαρκείς»

Ό,τι θυμόμαστε χαιρόμαστε... (ή όχι-και-τόσο)

...καλοδουλεμένο βιντεάκι, με πολύ 'δυνατές' εικόνες-φωτογραφίες που κυκλοφορεί πολύ τελευταία στο net...

"Το τέλος του φόβου..."

Από magiconteam

Έλεος πια, με αυτή τη φωτογραφία.
Ό,τι του φανεί του καθενός, οτιδήποτε για το εύκολο συναίσθημα.

Oρίστε τί έγινε στο Σύνταγμα..

"Ούτε στον πόλεμο δε γίνονται αυτά"


..και η επίσημη θέση της Αστυνομίας

"Δακρυγόνες ουσίες δε ρίξαν ποτέ οι αστυνομικοί μέσα σε κλειστό χώρο"


Aυτή είναι η πιο καλή από τις πρόσφατες φωτογραφίες, εντοπίζω έναν λανθάνοντα σουρεαλισμό.

Επανέρχομαι, λοιπόν, σχετικά με τα της 29/6.

Τα Μ.Μ.Ε. έδωσαν τρομακτική έκταση στο γεγονός πως κάποιοι φερόμενοι συνδικαλιστές της Ε.ΘΕ.Λ. συνεργάζονταν με τα ΜΑΤ και είχαν ακροδεξιά δράση. Τόσο πολύ φούσκωσαν το γεγονός που πραγματικά εμένα προσωπικά μου φάνηκε σα να ήθελαν να στρέψουν την προσοχή από τη χημεία και τα τέρατα που είχαν επιτελεστεί εκείνη την ημέρα.


Διαρκώς ανακυκλώνεται η άποψη πως τα ΜΑΤ χτυπούσαν "άπλυτους", μαυροντυμένους με "παλαιστινιακά" και αλφάδια και χουλιγκάνια. Πάλι η προσωπική μου άποψη και μαρτυρία είναι πως έδειξαν υπερβάλλοντα ζήλο στο να τραμπουκίσουν και να χτυπήσουν εντελώς άνανδρα ηλικιωμένους, άοπλους, ακουκούλωτους και γενικότερα άτομα που δεν συμμετείχαν σε σύρρξη ούτε καν φραστικά πολλές φορές. Είναι χαρακτηριστικό πως στις προσαγωγές για πολλούς δεν υπάρχουν καν στοιχεία, άρα για άλλη μια φορά γίνονται για τα μάτια του κόσμου.

Όμως οφείλω να τονίσω πως αυτή την φορά υπήρχε ένας έντονος "τσαμπουκάς", φάνηκε πως είχαν εντολές μηδενικής ανοχής και τον αέρα του "σκοτώνω και δεν πληρώνω", σίγουρα η 29η Ιουνίου 2011 υπήρξε μια από τις πιο βίαιες ημέρες για το κέντρο τα τελευταία 10 χρόνια

Αυτό που έχουν καταφέρει η κυβέρνηση με την αστυνομία είναι να στρέψουν ένα πολύ μεγάλο μέρος του κόσμου καταφανώς εναντίον τους και μάλιστα σε μεγάλο ποσοστό άτομα που πριν ήταν αδιάφορα ή τηρούσαν και θετική στάση προς την καταστολή.
Πλέον είναι δύσκολο να κυκλοφορούν έξω "χαλαροί" τόσο οι πολιτικοί όσο και η αστυνομία...

Συγχαρητήρια καταφέρατε να μας πεισμώσετε όσο δεν πάει, τόσο που θυμίζει τις "λαμπρές" εποχές της 7ετίας

Αστυνομική Βία: H μαρτυρία του δημοσιογράφου Μ. Κυπραίου

Αυτή τη φορά τα επεισόδια γίνονταν Φιλελλήνων και Ξενοφώντος. Με μεγαλύτερη ένταση. Χωρίς κουκουλοφόρους. Τα ΜΑΤ έριχναν αδιάκριτα και αναίτια χειροβομβίδες κρότου λάμψης και χημικά. Το ίδιο σκηνικό. Κανένα έλεος σε κανέναν. Τα ΜΑΤ χτυπούσαν με τα κλομπ ό,τι κινιόταν. Μια φρενίτιδα οργής και βίας. Σαν κοπάδι καρχαριών.

Αυτό με έκανε να μπω στις αρχές μιας στοάς επί της Φιλελλήνων, να μεταδίδω και να τραβώ φωτογραφίες από εκεί.

Αυτό ήταν το μοιραίο λάθος μου.

Οπισθοχωρώντας μια ομάδα των ΜΑΤ, ο διμοιρίτης με ρωτάει γιατί τραβάω φωτογραφίες. Ξέροντας τη διαδικασία του λέω είμαι δημοσιογράφος και του δείχνω την ταυτότητα της Ενώσεως Συντακτών. Μάταια. Αυτό τον εξόργισε.
Αφού με στόλισε σε «άψογα γαλλικά», με δείχνει με το δάκτυλο σε έναν από την ομάδα του. Κατάλαβα πως κάτι θα γινόταν. Αλλά πίστευα πως το πολύ-πολύ να εισέπραττα καμία «βουρδουλιά».
Όχι. Ο ευτραφής άνδρας των ΜΑΤ σε κλάσματα δευτερολέπτων πετάει μπροστά μου μια χειροβομβίδα κρότου-λάμψης.

Όταν η προβλεπόμενη απόσταση έκρηξης είναι 50 μέτρα, καταλαβαίνετε τι έπαθα όταν η έκρηξη έγινε στους 50 πόντους. Ένιωσα όλο το σώμα μου να τινάζεται, πέφτω μέσα στην στοά και για δευτερόλεπτα νόμιζα πως ήμουν νεκρός. Λίγο μετά ένιωσα χέρια να με σηκώνουν και θολά να προσπαθώ να τους δω. Δεν μπορούσα όμως να τους ακούσω.

Ήταν ο Γιώργος, ο Τάκης, η Μαρία, η Κωνσταντίνα, ο Νίκος και ο Πρόδρομος, όπως έμαθα μετά. Ζαλισμένος και λουσμένος με λίτρα νερού, προσπαθούσα να συνέλθω.

«Πρέπει να φύγεις να πας στο νοσοκομείο» μου έλεγαν με νοήματα.
Κατάλαβα πως έπρεπε να το κάνω αμέσως. Με δυσκολία άρχισα να ανεβαίνω την Φιλελλήνων. Για να κατευθυνθώ προς το Ζάππειο και μετά στον Ευαγγελισμό, πεζός. Μαζί και δεκάδες άλλοι απλοί πολίτες, κάποιοι από αυτούς με τα παιδιά τους που προσπαθούσαν να διαφύγουν.

Εκεί όμως μας περίμενε μια δεύτερη μεγάλη έκπληξη.

Μια ομάδα δειλών (ας μου επιτραπεί η έκφραση) της «Ομάδας Δέλτα» με μηχανές μας περικυκλώνει, όπως οι Ινδιάνοι τη μονάδα του στρατηγού Κάστερ.
Άρχισαν να μας βρίζουν και να μας χτυπούν.
Προσπαθώντας να καλύψω έναν άγουρο έφηβο, ήταν δεν ήταν 15 ετών, δέχθηκα απανωτά χτυπήματα στη μέση και τα πόδια, με τις μηχανές να έρχονται επάνω μας με φόρα και μερικά μέτρα πριν από εμάς οι οδηγοί τους να φρενάρουν απότομα.

Κανονικός τραμπουκισμός και «νόμιμη» βία.

Χωρίς ακοή, χτυπημένος και να σφαδάζω από τους πόνους έφτασα στον «Ευαγγελισμό». Όμως δεν εφημέρευε και έπρεπε να πάω στον «Ερυθρό». Στην κατάσταση που ήμουν, ούτε ένα ασθενοφόρο δεν υπήρχε να με μεταφέρει…
Έφτασα με μεγάλη δυσκολία στον Ερυθρό. Οι γιατροί και το προσωπικό της κλινικής ΩΡΛ και οι παθολόγοι ήταν το λιγότερο άψογοι.

Πέρασα δέκα εφιαλτικές ημέρες προσπαθώντας να σώσουν οι γιατροί την ακοή στο δεξί αυτί, πρωτοστατούντος του καθηγητή κ. Βαθυλάκη. Δυστυχώς όμως η ζημιά ήταν πολύ μεγάλη. Είχε επέλθει πλήρης κώφωση και στα δύο αυτιά. Είχε καταστραφεί πλήρως το βασικό όργανο ακοής ο κοχλίας και στις δύο πλευρές του κεφαλιού.

Ήμουν κωφός…

Οι αστυνομικοί των ΜΑΤ είχαν κάνει καλά τη δουλειά τους.
Άφησαν ανάπηρο έναν πολίτη. Και αυτός ήμουν εγώ.

κλαίιιιιιωωω!!













^
έχει κι άλλα μπόλικα, ξεκινούν από τη μέση της σελίδας εδώ:
http://my.aegean.gr/gallery/Other_Stuff/Fun_Stuff/?g2_page=11 !!!

χάνει ο Chuck Norris από το organo????!!!!!!!

Στην Καλαμάτα, στο περιθώριο παράστασης του πολύπαθου 17ο Φεστιβάλ Χορού.

"Κατάντια...".

( προσωπική σελίδα βουλευτή )


edit (19.07.2011): inertia (ή όποιος άλλος), θα σε παρακαλούσα να μην παρεμβαίνεις με οποιονδήποτε τρόπο στα post μου, ιδιαίτερα εφόσον δε με έχεις ρωτήσει πρώτα σχετικά.

Ευχαριστώ και, μιας και δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι ανάλογο, ελπίζω να μη χρειαστεί να το ξαναζητήσω από κανέναν.

edit (20.07.2011): 2o και 3ο edit, επειδή κάποιοι μάλλον δεν καταλαβαίνουν από επιχειρήματα.




____

edit: @ slide [με την εγγραφή σου στην κοινότητα δηλώνεις ρητά πως υπάρχει πλήρης δικαίωμα των υπευθύνων/moderators να επεμβαίνουν -αν κριθεί σκόπιμο- σε posts μελών. H εν λόγω "παρέμβαση" είναι μηδαμινής σημασίας προφανώς, ωστόσο όταν σου γίνεται μια επισήμανση σε κάποιο topic ή οπουδήποτε αλλου, καλό είναι να τη σέβεσαι. Σε πιθανές επανηλλημένες "επιθέσεις", λεκτικές ή άλλου τύπου προς τους υπευθύνους της κοινότητας, απλώς μειώνεις τον εαυτό σου και μόνο. Με τη στάση σου, αγγίζοντας τα όρια του "abuse" της κοινότητας όμως, ενδέχεται να υπάρξουν πολύ πιο βαριές "κυρώσεις".

Παρακαλούμε να περιορίζεις τα "πάθη" σου καθώς δεν είναι κανείς εδωμέσα "υπηρέτης" σου. end-of-story]

κάτι που έπεσε επίσης στην αντίληψή μου..!

Παράθεση: Syntagma, ground-zero of the global resistance movement by Jérôme E. Roos on July 10, 2011 In a truly incredible display of positive mindedness and global consciousness, Syntagma square has already proven that another world is possible. Syntagma Square, Sunday July 10th It’s 9:30pm. The square is slowly filling up with people. The sound installation has just been set up, protest music is blasting from the speakers and is reflected by the empty walls of Parliament. The atmosphere is jovial, friendly and unpretentious. There is electricity in the air on this warm summer night in Athens. I’m amazed by the sheer diversity of people here. They come from all walks of life and seem to form a broadly representative cross-section of society: from the usual suspects — hippies, leftists and anarchists — to undogmatic young couples with children. Even conservatives and nationalists seem to be represented. I’ve seen retired people sitting side-by-side with university students, middle-aged men having beers on the steps in front of Parliament, tourists from all over the world observing it all in amazement, sympathizers and activists airing their solidarity and support. I even saw an old lady — she must have been well past 80 — socializing with a bunch of protesters in their mid-20s. I’m also amazed by the immense work people are putting into sustaining this movement. All of it seems to bloom out of nothing, in a truly organic grassroots kind-of way, but behind the scenes, a humble group of hardcore activists work day and night to provide the platform upon which this incredible outpouring of popular unity can flourish. The most beautiful thing about it is that the people in this organizing hub categorically refuse to take credit for the incredible project they’ve managed to lift off the ground. They are a testament to the fact that another world is possible. A world with humble leaders who just want to allow others to flourish, rather than basking in the limelight themselves. Hundreds of volunteers are engaged in the most wide-ranging daily chores, from making food to translating extensive transcripts — and they carry all of it out with a degree of love and conviction I’ve never encountered anywhere else before. Indeed, on Syntagma, the only lazy Greeks seem to be the stray dogs that have made the square their home over the past couple of weeks. Something extremely exciting is happening here tonight. My new friends at the square have set up a live video link with the indignants in Paris, Madrid, Barcelona and Lisbon. Tonight, some of Europe’s main squares will join each other in a pan-European debate on the future of our crisis-ridden continent. It’s yet another confirmation of the fact that our revolution knows no borders. What we’re witnessing here tonight is a grand social experiment in creating a new democracy — from the grassroots up to the global level. It’s absolutely exhilarating to be a part of this and to see that even in the harshest of circumstances (or perhaps only in the harshest of circumstances) humanity manages to unfold its purest and most beautiful essence before the world. Right now, I’m sitting next to a Brazilian friend underneath the canvas of the media & communications tent — an impromptu multimedia hive that includes an internet café, a print room, archives and a radio station. He’s Skyping in Spanish with representatives of the occupations in Lisbon, Madrid and Barcelona. Meanwhile, right next to me, a Belgian girl is having a heated debate with a Turkish guy, and a group of Greek activists is discussing their next moves for the night. I haven’t even spent twelve hours here yet, but I’ve already gotten to practice my Spanish, French and Italian. The incredibly friendly Greek people excuse the fact that I don’t speak Greek and, despite the communication barrier, always welcome me with a smile. Now a French guy comes in carrying a video camera. Apparently, he’s making a documentary about the epic protests and revolutions of 2011. He just arrived from Madrid and will be making his way to Cairo soon. We are here in the thousands. People of the world, united in a struggle that is not just limited to the plight of the Greek people — but one that affects us all. This, if anything, is the globalization of consciousness. I will never forget the Canadian lady who came by earlier. With tears in her eyes, she thanked Maria — one of the most incredible people I have met here so far — for her commitment to the peaceful Greek revolution. Overcome by emotion and stumbling over her words, she told her something I will never forget: “thank you, people of Greece, for giving the world hope.” Maria, true to style, responded by refusing to take any credit for it all. But it’s exactly her humility that gives me and the people of the world hope that we really can create a better place for all. This revolution is global. But Syntagma Square is right there at the forefront of it. ____ πηγή: roarmag.org

Aρχές Αυγούστου, και μαζί με τη δροσιά, μας τελείωσε και η αγανάκτηση.

_ Απομακρύνθηκαν οι σκηνές από την πλατεία Συντάγματος

Τώρα είναι ώρα εθνικής ανάτασης - σε λίγο θα ξαναδούμε ημίτρελους να φορούν τη σημαία σαν χλαμύδα και να βγαίνουν στους δρόμους.

Ακόμη και αυτό να μη γίνει, βρήκαν χρυσή ευκαιρία όλοι οι γνωστοί μαϊντανοί να καρπωθούν λίγη δημοσιότητα για μία επιτυχία στην οποία δεν έχουν συμβάλει στο ελάχιστο.