Κοινότητα - Πύλη - Περιοδικό Φοιτητών Πανεπιστημίου Αιγαίου -- Πρωτοβουλία MyAegean

Πανεπιστήμιο Αιγαίου:

Απόφαση Πρυτανικού Συμβουλίου: Αναβολή ημερομηνίας εκλογών

Σχετικά με την επιστολή παραίτησης του προέδρου της οργανωτικής επιτροπής


Πανεπιστήμιο Αθηνών - Πολυτεχνείο Αθηνών:

Αίτημα για πρωθυπουργική παρέμβαση

Απάντηση προέδρου οργανωτικής επιτροπής

( από άλλο σχετικό thread ΚΣ Συλλόγου μελών ΔΕΠ: Εκλογική διαδικασία )

Πανεπιστήμιο Αθηνών - Πολυτεχνείο Αθηνών:

Συνάντηση με τον πρωθυπουργό για τον νόμο-πλαίσιο ζητούν οι πρυτάνεις

[Αλληλογραφία με πρωθυπουργό]

Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης:

Παραιτήθηκε ο πρύτανης του Πανεπιστημίου Θράκης από τη Σύνοδο των Πρυτάνεων


Συνέντευξη του αναπληρωτή υπουργού Παιδείας (περιέχει και την απαντητική επιστολή του πρωθυπουργού προς τους πρυτάνεις):

24.12.2011 έγραψε: «Να εφαρµοστεί ο νόµος και θα κριθεί στην πράξη» Τελικά χρειάζεται «Καλλικράτης» στα πανεπιστήμια και στα ΤΕΙ; «Θέλω να θυµίσω ότι τις τελευταίες δεκαετίες ακολουθήθηκε ένα µοντέλο ανάπτυξης στην τριτοβάθµια εκπαίδευση που είχε αρκετές στρεβλώσεις. Πολλές φορές µάλιστα, η δηµιουργία τµηµάτων στα πανεπιστήµια και στα ΤΕΙ, ακόµη και η δηµιουργία Ιδρυµάτων, δεν λογοδοτούσε σε αντικειµενικά και ορθολογικά ακαδηµαϊκά - εκπαιδευτικά κριτήρια. Πολλές φορές εµφιλοχώρησαν προσωπικές φιλοδοξίες, πολιτικά, ακόµη και τοπικιστικά κριτήρια. Αποτέλεσµα είναι να βρισκόµαστε σήµερα µπροστά σε έναν πανεπιστηµιακό χάρτη που χρειάζεται εξορθολογισµό. Αυτός ο εξορθολογισµός όµως πρέπει να υπαχθεί σε έναν εθνικό στρατηγικό σχεδιασµό. ∆εν πρέπει να γίνει ούτε αποσπασµατικά ούτε να µας επιβληθεί από την πραγµατικότητα ή την ανάγκη της στιγµής. Πρέπει επίσης να είναι απόρροια ενός εξαντλητικού διαλόγου ανάµεσα στην Πολιτεία, στην πανεπιστηµιακή κοινότητα και στην κοινωνία, που θα καταλήξει σε µια “υψηλή συµφωνία”».

Μυτιλήνη, 16 Ιανουαρίου 2012 έγραψε: Επιστολή Καθηγητή κ. Κώστα Ζώρα περί διορισμού νέας πενταμελούς επιτροπής Αγαπητές και αγαπητοί συνάδελφοι, εγκάρδιες ευχές για καλή προσωπική και ακαδημαϊκή χρόνια. Η «δημοκρατία», όπως την αντιλαμβάνεται το Υπουργείου Παιδείας, επιχειρεί και πάλι να «εξαναγκάσει» την αποδοχή εκ μέρους της κοινότητάς μας τριών προσέτι φορέων δοτής εξουσίας. Περισσότερο παρά ποτέ πιστεύω πλέον ότι η μη νομιμοποιητική συμμετοχή μας, στις όποιες «εκλογικές» διαδικασίες στο πλαίσιο του εκλέγειν και εκλέγεσθαι, συγκροτεί ύψιστο ακαδημαϊκό καθήκον και όταν τελικώς θριαμβεύσουν η αξιοπρέπεια και η αυτοδιοίκηση, όλοι θα λένε «ήταν η καλύτερη στιγμή τους». Με θερμούς φιλικούς και συναδελφικούς χαιρετισμούς, Καθηγητής, Κώστας Ζώρας πρ. Αντιπρύτανης Πανεπιστημίου Αιγαίου

Στους φοιτητές δεν υπάρχει ακόμα επίσημη ενημέρωση για το θέμα των εκλογών, αν και το ένα μέλος της επιτροπής είναι καθηγητής στη ΣΘΕ (Σάμος).

Απλώς ξεφτιλίζονται όταν γράφουν τέτοια.

Είναι σαν να μας λέει κάποιος ότι θα οδηγεί χωρίς δίπλωμα, επειδή δε θέλει να "νομιμοποιήσει" το θεσμό των μαθημάτων οδήγησης που του επιβάλλονται από το υπουργείο, επειδή θεωρεί δημοκρατικό του δικαίωμα να είναι αυτοδίδακτος. Ή αντίστοιχα, ένας χειρούργος να θέλει να χειρουργεί χωρίς να έχει πάει πανεπιστήμιο, για τον ίδιο λόγο. Ή ένας πλούσιος να μη θέλει να πληρώνει φόρο, επειδή δε θέλει να "νομιμοποιήσει" την αναδιανομή εισοδήματος. Σαν τους καπνιστές που δεν τηρούν το νόμο για το κάπνισμα, επειδή ο νόμος τους ξεβολεύει.

Κανείς μας δεν είναι αρμόδιος να κρίνει αυτοβούλως, αν θα "νομιμοποιήσει" ένα νόμο. Αν ήταν έτσι, ο καθένας θα έκανε ό,τι ήθελε και θα "νομιμοποιούσε" μόνο τους νόμους που τον συμφέρουν.
Οι ανθρώπινες κοινωνίες εφηύραν τους νόμους, προκειμένου κανένας να μην κάνει ό,τι θέλει. Αλλά οι νόμοι να ρυθμίζουν τις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων, καθώς και τις σχέσεις μεταξύ κράτους και κοινωνίας. Αυτά τα έμαθα στη θεωρία των μαθημάτων "Δίκαιο" και "Κοινωνιολογία" στο λύκειο.
Ο συγκεκριμένος καθηγητής, ως καθηγητής του Τμήματος Κοινωνιολογίας με γνωστικό αντικείμενο τους πολιτικούς θεσμούς, θα έπρεπε να τα γνωρίζει αυτά καλύτερα από εμένα που τα έμαθα στο λύκειο πριν μερικά χρόνια.
Αν λοιπόν ο κ. καθηγητής βάλει στις εξετάσεις (ή στις προόδους) κάποια ερώτηση σχετικά με το ρόλο των νόμων στις σύγχρονες δημοκρατικές κοινωνίες, οι φοιτητές του θα πρέπει να του γράψουν ότι: Τους νόμους τους τηρούμε μόνον εάν μας αρέσουν. Εάν σε κάποιον πολίτη δεν αρέσει ένας νόμος, θα πρέπει να μην τον τηρήσει για να μην τον νομιμοποιήσει.
Αφού αυτό το παράδειγμα δίνει ο ίδιος με την επιστολή του. Τουλάχιστον εγώ αυτό κατάλαβα όταν τη διάβασα.

Τέλος, θα πρέπει κάποτε οι δημόσιοι υπάλληλοι να αντιληφθούν ότι δεν εργάζονται στη δουλειά του μπαμπά τους, για να αποφασίζουν αυτοί και μόνον αυτοί για όποια αλλαγή γίνει ή δε γίνει. Είναι υπάλληλοι και πρέπει να υπακούν στις οδηγίες του αφεντικού τους, που στην προκειμένη περίπτωση είναι η Βουλή και το Υπουργείο Παιδείας, αλλά και όλοι εμείς που τους πληρώνουμε με τους φόρους μας. Όποιος δεν θέλει να εργαστεί υπό τις νέες συνθήκες, είναι ελεύθερος να βρει μία άλλη, καλύτερη δουλειά.

e3iswsi έγραψε: Τέλος, θα πρέπει κάποτε οι δημόσιοι υπάλληλοι να αντιληφθούν ότι δεν εργάζονται στη δουλειά του μπαμπά τους για να έχουν τον πρώτο λόγο για όποια αλλαγή γίνει ή δε γίνει. Είναι υπάλληλοι και πρέπει να υπακούν στις οδηγίες του αφεντικού τους, που στην προκειμένη περίπτωση είναι η Βουλή και το Υπουργείο Παιδείας, αλλά και όλοι εμείς που τους πληρώνουμε με τους φόρους μας. Όποιος δεν θέλει να εργαστεί υπό τις νέες συνθήκες, είναι ελεύθερος να βρει μία άλλη, καλύτερη δουλειά.

ωπ, εστιάζω σε αυτό, όχι για να δημιουργηθεί "flame-war", αλλά για να προσδώσω άλλη μια προέκταση στην κουβέντα (και να καταλήγει και κουβέντα, όχι επιθέσεις αλλά ούτε και μια "καταγραφή ενημερώσεων" μονάχα).

Αν αφαιρέσει κανείς την έννοια του "δημόσιος" υπάλληλος (και το δούμε λίγο πιο αποστασιοποιημένα, όχι προκατειλλημένα), η έννοια του υπαλλήλου έχει από μια άποψη -και η οποία είναι σεβαστή- την έννοια του εκτελεστικού/διεκπαιραιωτικού οργάνου.
ΟΜΩΣ: ας μην αφήνουμε απέξω στην συνολική εικόνα, πως υπό νορμάλ συνθήκες οι νόμοι υποτίθεται πως διαμορφώνονται με μια συνοχή ("κοινωνική συμφωνία ανθρώπων" όπως είπες θαρρώ) που οφείλουν να τους αποδέχονται όλοι, εφόσον είναι σωστοί και δίκαιοι στον μεγαλύτερο βαθμό. Όπως και να έχει, το αστικό πολίτευμα που έχουμε και οι πτυχές "ξεχειλώματος" του υπάρχουν σε αυτό, επιτρέπει αυτή τη συν(εν)οχή να είναι σε μερικές περιπτώσεις και πλασματική, ή "πλασμένη"...

Θεωρητικά, υπάρχουν άνθρωποι που συμμετέχουν και συν-δημιουργούν τα νομικά-νομοθετικά πλαίσια, και αντιστοίχως οι "ομάδες πίεσης" που λέγαμε και στο Λύκειο as well, που δρουν κι εκείνες ως ένας κοινωνικός καταλύτης (ή υπό άλλες συνθήκες κι ως ένα κοινωνικό "λιπαντικό") ανάμεσα στα διάφορα μέρη και πλευρές.

Είναι ευθύνη κι υποχρέωση του κάθε νοήμονος πολίτη σε κάθε χώρα ή κοινωνική ομάδα ή διαστρωμάτωση να έχει μια συνέπεια στο νου και στην δράση του, συνάμα με μια ευσυνειδησία της θέσης στην οποία βρίσκεται. Θεωρητικά μιλώντας, οι "συνδικαλιστικοί" σχηματισμοί (εφόσον δεν είναι εκφυλισμένοι φυσικά) αποτελούσαν/ούν σε ένα πιο συνεκτικό βαθμό ένα χώρο δράσης, ζύμωσης και πίεσης σε περιπτώσεις που προκαλείται κοινωνική αδικία εις βάρος κάποιας ομάδας συμφέροντος. Είναι λογικό και αναμενόμενο. Έτσι χοντρικά λειτουργούν πάντα οι κοινωνίες... Μέσα από τις ζυμώσεις αυτές (ναι, από τις συγκρούσεις στην ουσία προκύπτει επιπλέον δημιουργία, είναι αναπόφευκτο) φτάνουμε απλώς σε κάποιες καταστάσεις που είναι ίσως (θεωρητικά) καλύτερες από τις προηγούμενες. Η "ζυγαριά" όμως θέλει και τις δύο πλευρές να "ζυγιστούν" για να λειτουργήσει η ισορροπία...



Long story short:
το να αντιδρά κανείς έχει θετικά, με την άποψη πως η "αμφισβήτηση" καταστάσεων γεννά ή τροφοδοτεί την εξέλιξη. Τα κίνητρα της αντίδρασης και το "whole picture" είναι δύσκολο να βρεθούν κι να αναγνωριστούν, αν γνωρίζει κανείς μονάχα την ...κορυφή του παγόβουνου. Αν πρέπει να δομήσουμε μια καλή επιχειρηματολογία για κάτι, χρειάζεται γνώση επί του θέματος και όλου του "καστ" του "θεατρικού έργου".
...χμ..

inertia έγραψε: Είναι ευθύνη κι υποχρέωση του κάθε νοήμονος πολίτη σε κάθε χώρα ή κοινωνική ομάδα ή διαστρωμάτωση να έχει μια συνέπεια στο νου και στην δράση του, συνάμα με μια ευσυνειδησία της θέσης στην οποία βρίσκεται. Θεωρητικά μιλώντας, οι "συνδικαλιστικοί" σχηματισμοί (εφόσον δεν είναι εκφυλισμένοι φυσικά) αποτελούσαν/ούν σε ένα πιο συνεκτικό βαθμό ένα χώρο δράσης, ζύμωσης και πίεσης σε περιπτώσεις που προκαλείται κοινωνική αδικία εις βάρος κάποιας ομάδας συμφέροντος. Είναι λογικό και αναμενόμενο. Έτσι χοντρικά λειτουργούν πάντα οι κοινωνίες... Μέσα από τις ζυμώσεις αυτές (ναι, από τις συγκρούσεις στην ουσία προκύπτει επιπλέον δημιουργία, είναι αναπόφευκτο) φτάνουμε απλώς σε κάποιες καταστάσεις που είναι ίσως (θεωρητικά) καλύτερες από τις προηγούμενες. Η "ζυγαριά" όμως θέλει και τις δύο πλευρές να "ζυγιστούν" για να λειτουργήσει η ισορροπία...

Επειδή όμως είναι εκφυλισμένοι οι "συνδικαλιστικοί" σχηματισμοί, και τόσα χρόνια (που υπήρχαν λεφτά και μαζί τα τρώγανε) ήταν μαθημένοι η "ζυγαριά" να ταυτίζεται πάντα με τη δική του άποψη (=συμφέρον), γι' αυτό κι εγώ έγραψα την τελευταία παράγραφο. Καιρός πια να συνειδητοποιήσουν σε ποιά θέση βρίσκονται, για να υπάρξει επιτέλους ισορροπία.

Κατά τ' άλλα είναι όλα όπως τα λες.


**
ΥΓ: Έκανα μια μικρή προσθήκη στην προτελευταία παράγραφο του προηγούμενου μηνύματος.
ΥΓ 2: Έκανα μια αλλαγή στην τελευταία παράγραφο για να είναι λίγο πιο σαφές αυτό που θέλω να πω.

Πάλι καλά δηλαδή που οι ίδιοι άνθρωποι που τόσα χρόνια διαχειρίζονταν τις κεντρικές αποφάσεις για τα θέματα της παιδείας, μέσα σε μία πενταετία κατάλαβαν τα λάθη τους και επιχειρούν να διορθώσουν την κατάσταση.

Γράφεις λες και οι υπουργοί και αξιωματούχοι του υπ. Παιδείας και όλες οι "επιτροπές σοφών" τόσα χρόνια ήταν αμέτοχοι στο "πάρτυ", και το μόνο που φταίει είναι ο συνδικαλισμός των εργαζομένων και των φοιτητών, με τις παθογένειες που αυτός έχει.

Ο νόμος είναι κακογραμμένος και σε πολλά σημεία εισάγει με άτεχνο και ασαφή τρόπο ξένα δάνεια (που από κάποιος κομπλεξικούς περνιώνται για "εξευρωπαϊσμός") με την "ελπίδα" να διορθωθούν με πλάγιο τρόπο καταστάσεις που κανείς ποτέ δεν τολμάει να αγγίξει γιατί όλοι φοβούνται το πολιτικό κόστος.

Αναφέρομαι φυσικά στον χωροταξικό σχεδιασμό και τη χρηματοδότηση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, καθώς τον στρατηγικό σχεδιασμό της έρευνας και της σύνδεσης των γνώσεων και καινοτομιών με την υγιή επιχειρηματικότητα μέσα στην κοινωνία.

Για όλα αυτά αυτός ο νόμος είναι εμφανές ότι δεν προτείνει καμία βιώσιμη δομή για τα επόμενα χρόνια, και φυσικά η θέση "ας εφαρμοστεί πρώτα" είναι γελοία ως ιδέα.

Αυτό που καταλαβαίνω εγώ είναι ότι όλοι, υπουργείο, πρυτάνεις, καθηγητές/φοιτητές, καίγονται να φύγει το θέμα από πάνω τους ως ξεχωριστές μονάδες γιατί αναμένουν τα χειρότερα με την κατάσταση της χώρας (πτώχευση εντός ή εκτός ευρωζώνης κτλ.) και τότε θα φανεί η πραγματική γύμνια όλων.

Είναι ενδιαφέρον όμως που ένας νέος άνθρωπος, μετά από τόσο καιρό που τα θέματα της εκπαίδευσης είναι στην επικαιρότητα, υιοθετεί αβασάνιστα μια τόσο απλοϊκά αντιδραστική θέση:

Όσοι είναι υπάλληλοι κάποιου, ας το βουλώσουν και ας ακολουθήσουν τις άνωθεν εντολές, επειδή αυτός που τις εκδίδει μπορεί να βάλει πάνω τους μία ταμπέλα που λέγεται "νόμος" ή "υπουργική απόφαση", ανεξάρτητα αν και κατά πόσο υπάρχει δίκιο ή άδικο ή αντιφάσεις και ανακολουθίες.

Μάλλον κάτι λέει για την πραγματική κατάντια ορισμένων ιδρυμάτων και τις ευθύνες των ανθρώπων που διαμορφώνουν την "ακαδημαϊκή" κουλτούρα μέσα σε αυτά.

Mερικές σκέψεις από έναν πρώην "νομοθέτη"

Ούτε ο χρόνος ούτε το κλίμα προσφέρονται για καταγραφή των θετικών πλευρών μιας αποτίμησης. Απαριθμώ μερικά από τα αρνητικά.

– Δεν μπόρεσα να ολοκληρώσω την οριστική επίλυση του προβλήματος των επαγγελματικών δικαιωμάτων με την δημιουργία ενιαίων επαγγελματικών φορέων. Αυτό δεν οφείλεται στις συντεχνιακές αντιδράσεις, τις οποίες και αγνόησα. Οφείλεται στην δυσκολία του εγχειρήματος. Το ότι το πρόβλημα δεν είχε λυθεί επί 30 χρόνια δεν μπορεί να αποτελέσει δικαιολογία.

– Δεν κατάφερα να αλλάξω σημαντικά την κατάσταση στα πανεπιστήμια (κυρίως) και στα ΤΕΙ (δευτερευόντως). Και πάλι, αυτό δεν οφείλεται στις αντιδράσεις. Νομίζω ότι έπρεπε να προχωρήσουμε σε ριζικότερες αλλαγές και με ταχύτερο ρυθμό. Οι διεθνείς οργανισμοί υποστηρίζουν ότι οι μεταρυθμίσεις στα πανεπιστήμια απαιτούν 20 χρόνια. Εμείς δεν είχαμε στην διάθεσή μας παραπάνω από δύο. Δεν έπεισα όμως γι’ αυτό εκείνους που έπρεπε.

– Οι αλλαγές στην υποβολή και την αξιολόγηση των ερευνητικών προγραμμάτων δεν ήταν επαρκείς. Επρεπε να είχα προχωρήσει και σε αλλαγές του σχεδιασμού των ερευνητικών προτεραιοτήτων. Το ότι ήταν δύσκολο γιατί δεν υπήρχε καμιά υποδομή, και πάλι δεν μπορεί να αποτελέσει δικαιολογία.

– Δεν ολοκλήρωσα τις αλλαγές που πρέπει να γίνουν στις εισαγωγικές εξετάσεις. Οι αλλαγές στις μετεγγραφές, όσο δύσκολες και αν ήταν πολιτικά και όσο καλές για τα ιδρύματα, δεν επαρκούν. Είναι βέβαια χρήσιμες για την διασφάλιση της κοινωνικής δικαιοσύνης, αλλά δεν λύνουν το πρόβλημα των νέων παιδιών με το άγχος που δημιουργούν και το κόστος που προκαλούν στις οικογένειές τους.

Γενικά, λόγω της πολιτικής παράδοσης στον χρόνο παραμονής στο υπουργείο παιδείας, αλλά και των έκτακτων συνθηκών της χώρας, ο σχεδιασμός μου έπρεπε να έχει ορίζοντα 1.5 έτους. Τα δύσκολα θέματα που άνοιξα χρειάζονταν περισσότερο χρόνο ή μεγαλύτερη αποφασιστικότητα (όχι μόνο δική μου).

Οπωσδήποτε το θέμα αυτό χρειάζεται περισσότερη συζήτηση - όχι μόνο για μια πληρέστερη καταγραφή, αλλά και προκειμένου να αναλυθούν οι λόγοι που εμπόδισαν την υλοποίηση των αναγκαίων πολιτικών.

Άρθρο: Εκτροπές και παρεκτροπές σε χορό γύρω από τα ΑΕΙ

Οι πανεπιστημιακοί και το προσωπικό των ΑΕΙ βιώνουν εδώ και δεκαετίες τις συνέπειες σπασμωδικών παρεμβάσεων από περαστικές κυβερνήσεις, ελλείψει ενός επεξεργασμένου στρατηγικού σχεδιασμού.

Κατά το τελευταίο έτος, βιώνουν την επιχείρηση καθολικής σπίλωσης, που εφαρμόστηκε ως εργαλείο-αποκύημα πολιτικής κρίσης σε όλους πρακτικά τους επαγγελματικούς κλάδους. Από το τέλος του θέρους, οπότε και ψηφίστηκε ο νέος νόμος για την τριτοβάθμια εκπαίδευση, ως σήμερα, το προσωπικό των ΑΕΙ δέχεται έναν ορυμαγδό υπουργικών αποφάσεων, παρεμβάσεων και δηλώσεων εκ μέρους του υπουργείου Παιδείας, επιλέγοντας να μην εκφράζεται συχνά δημόσια (σεβόμενο την κρίσιμη πολιτική-οικονομική κατάσταση), μέσα από μια στάση προσμονής της επαναφοράς στη σύνεση.

Είναι όμως καιρός να καταγραφούν ορισμένα μόνο από τα συμβαίνοντα, προτού οι συνέπειες των ποικίλων εκτροπών και παρεκτροπών, που έχουν εν τω μεταξύ τελεστεί, θέσουν πλέον εν μεγίστω κινδύνω το πολυδιάστατο έργο των Ελληνικών Πανεπιστημίων…

sgep έγραψε: Γράφεις λες και οι υπουργοί και αξιωματούχοι του υπ. Παιδείας και όλες οι "επιτροπές σοφών" τόσα χρόνια ήταν αμέτοχοι στο "πάρτυ", και το μόνο που φταίει είναι ο συνδικαλισμός των εργαζομένων και των φοιτητών, με τις παθογένειες που αυτός έχει. Ο νόμος είναι κακογραμμένος και σε πολλά σημεία εισάγει με άτεχνο και ασαφή τρόπο ξένα δάνεια (που από κάποιος κομπλεξικούς περνιώνται για "εξευρωπαϊσμός") με την "ελπίδα" να διορθωθούν με πλάγιο τρόπο καταστάσεις που κανείς ποτέ δεν τολμάει να αγγίξει γιατί όλοι φοβούνται το πολιτικό κόστος.

Από τους πολιτικούς έτσι κι άλλιώς δεν περιμένω σπουδαία πράγματα, καθώς τους θεωρώ τεμπέληδες και ανίκανους. Οι καθηγητές όμως, είναι μια τάξη που υπολύπτομαι, και άρα έχω κάποιες προσδοκίες και κάποιες απαιτήσεις από αυτούς.
Τί κάνουν οι καθηγητές για να διορθώσουν αυτές τις ατέλειες του νέου νόμου;
Μερικοί πράγματι συνεισφέρουν. Όσοι όμως απλώς φωνάζουν να μην εφαρμοστεί ο νέος νόμος, χωρίς ταυτόχρονα να προτείνουν τίποτα καλύτερο, είναι σαν να ισχυρίζονται ότι ο παλιός νόμος είναι ό,τι τελειότερο υπάρχει και άρα δεν υπάρχουν περιθώρια βελτίωσης. Αλλά δεν είναι έτσι.
Ο 40 ετών παλιός νόμος έχει πάρα πολλά προβλήματα, με μεγαλύτερο την παντοδυναμία των κομματικοποιημένων ατόμων. Αυτή τη διεφθαρμένη κατάσταση την ονομάζουν "δημοκρατικό και δημόσιο χαρακτήρα".
Ένα σχετικό άρθρο: http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=421598

sgep έγραψε: Όσοι είναι υπάλληλοι κάποιου, ας το βουλώσουν και ας ακολουθήσουν τις άνωθεν εντολές, επειδή αυτός που τις εκδίδει μπορεί να βάλει πάνω τους μία ταμπέλα που λέγεται "νόμος" ή "υπουργική απόφαση", ανεξάρτητα αν και κατά πόσο υπάρχει δίκιο ή άδικο ή αντιφάσεις και ανακολουθίες.

Μην παραφράζεις τα λόγια μου!
Προφανώς και πρέπει όλοι να λένε τη γνώμη τους και οι εντός ακόμα περισσότερο να μας δίνουν τα φώτα τους. Αλλά η τελική απόφαση δε θα παρθεί από αυτούς και μόνον αυτούς, καθώς δεν είναι η επιχείρησή τους για να αποφασίζουν μόνοι τους. Είναι δημόσιο και αυτοί είναι εκεί υπάλληλοι.
Καλώς ή κακώς, τη βουλή κάποιοι την εξέλεξαν για να λαμβάνει τέτοιες αποφάσεις. Τους υπαλλήλους δεν τους εξέλεξε κανείς.

Και όταν αναφέρομαι γενικώς σε δημοσίους υπαλλήλους, εννοώ τους δημοσίους υπαλλήλους σε όλα τα πόστα:
Από τον υπάλληλο του δήμου που αντιδρά στο να μπουν GPS στα δημοτικά οχήματα για να μη φανεί ότι εκτελεί ιδιωτικά δρομολόγια με βενζίνη που πληρώνουμε εμείς, το γιατρό που απεργεί επειδή τώρα με το Διαύγεια δεν μπορεί τόσο εύκολα να κλέψει όσα πριν, και γενικά όλους όσους δε θέλουν να αλλάξουν τα πράγματα επειδή έχουν βολευτεί σε μια κατάσταση.
Αυτά, για να μη βγαίνουμε πολύ off-topic.

Δεν παραφράζω τα λόγια σου.

Σαν τους καπνιστές που δεν τηρούν το νόμο για το κάπνισμα, επειδή ο νόμος τους ξεβολεύει.

Αν λοιπόν ο κ. καθηγητής βάλει στις εξετάσεις (ή στις προόδους) κάποια ερώτηση σχετικά με το ρόλο των νόμων στις σύγχρονες δημοκρατικές κοινωνίες, οι φοιτητές του θα πρέπει να του γράψουν ότι: Τους νόμους τους τηρούμε μόνον εάν μας αρέσουν. Εάν σε κάποιον πολίτη δεν αρέσει ένας νόμος, θα πρέπει να μην τον τηρήσει για να μην τον νομιμοποιήσει

Εσύ παραπάνω έγραφες ότι όσοι αντιδρούν στον νόμο δεν το κάνουν επειδή έχουν αντεπιχειρήματα αλλά επειδή απλώς "δεν τους αρέσει" και επειδή "έχουν βολευτεί" με την υπάρχουσα κατάσταση.

Και γενικότερα, όσα κατά καιρούς γράφεις πάνω στο θέμα, είναι απίστευτα μονόπαντα και αντιφατικά.

Όσοι πρότειναν κάτι, όσο διαδικαστικό και ανώδυνο κι αν ήταν, απλώς αγνοήθηκαν.
"Προχωρήστε και ας τα βρουν μετά στα δικαστήρια".

Κατηγορείς τους πολιτικούς ως απόλυτα αναξιόπιστους την ίδια στιγμή που θεωρείς ότι οι νόμοι που ψηφίζονται από αυτά τα άτομα είναι καλών προθέσεων και προοπτικών!

Επιπλέον, συνεχίζεις να γράφεις σαν η πολιτική να είναι κάτι έξω από τις κοινωνικές δραστηριότητες. Δεν είναι, και αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει με τον καινούριο νόμο. Απλώς θα καλυφθεί κάτω από ένα διαφορετικό πέπλο συμβιβασμών και σχέσεων επιρροής.

Όπως έχει συμβεί άπειρες φορές, και στον χώρο της εκπαίδευσης και γενικά, δύο πλευρές (χωρισμένες σε υποομάδες) προσπαθούν να αποκτήσουν και να διαχειριστούν τις δομές εξουσίας.

Ποιες θα είναι αυτές οι "προσωπικότητες" που θα εκλεγούν στα συμβούλια;
Επιχειρηματίες; Δηλαδή, ο επιχειρηματικός κόσμος δεν έχει δημιουργήσει σκάνδαλα με την εμπλοκή του στην πολιτική ζωή κάθε χώρας; Άνθρωποι της τοπικής αυτοδιοίκησης; Αυτοί δεν ελέγχονται στην πλειονότητά τους από κόμματα της κεντρικής εξουσίας και δεν είναι πλήρως εξαρτώμενοι από αυτά; Καθηγητές; Πάρα πολλοί καθηγητές έχουν ανοικτές διασυνδέσεις με τα ίδια κόμματα και τις επιχειρήσεις που τόσα χρόνια ήταν βουτηγμένα στη διαφθορά. Πολλοί περισσότεροι ωφελήθηκαν έμμεσα από τις αποφάσεις και τις διευκολύνσεις που το "σύστημα" τόσα χρόνια τους εξασφάλιζε και τηρούσαν μία δημόσια στάση "βολικής" απάθειας προς οτιδήποτε. Όλα αυτά τα χρόνια, η στάση όλων αυτών ποια ήταν και πώς ξαφνικά την επανακαθορίζουν με τόση ευκολία;

Φυσικά και το θεσμικό πλαίσιο πρέπει να αλλάξει.
Φυσικά και οι καθηγητές και οι πρυτάνεις θα στηρίξουν πρώτα και κύρια τα δικά τους συμφέροντα έναντι "εξωτερικών" ελέγχων.
Φυσικά και έχει χαθεί χρόνος.

Αλλά θεωρώ χυδαία την πολιτική του υπουργείου και των προθύμων υποστηρικτών του, που, παρά τις ενέργειές τους όλα αυτά τα χρόνια, έχουν ακόμα το θράσος να διακηρύσσουν ότι έχουν ηθική ανωτερότητα σε αυτή τη διαμάχη, ότι δήθεν εκπροσωπούν το μόνο "υγιές κομμάτι" της παιδείας και της κοινωνίας.