Κοινότητα - Πύλη - Περιοδικό Φοιτητών Πανεπιστημίου Αιγαίου -- Πρωτοβουλία MyAegean

Να θέσω λοιπόν κι εγώ ένα θέμα :
Τα τελευταία περιπου τρία χρόνια παρατηρώ ότι υπάρχει πάρα πολύ μοναξιά, ανεξαρτήτου ηλικίας, εμφάνισης, χαρακτήρα....κι είναι ένα θέμα που γενικώς συζητιέται πολύ!
Νομίζω πως οφείλεται σε πολλούς παράγοντες και σίγουρα( να το τονίσω αυτό πριν αρχίσουν τα σχόλια!!!) ΦΤΑΙΝΕ ΚΑΙ ΤΑ ΔΥΟ ΦΥΛΑ!!!
Βγαίνω έξω και βλέπω μεγάλες παρέες που απαρτίζονται είτε μονο απο αγόρια είτε μόνο απο κοπέλες και κατα τη γνώμη μου (σε αντίθεση με παλαιότερα) οι πιθανότητες του να έρθουν σε επαφή κάποιοι απο αυτούς τους ανθρώπους είναι σχετικά μηδαμινές....δηλαδή να γνωριστούν,ασέ που ακόμη και να γνωριστούν η έκβαση συνήθως είναι μαλλον άσχημη!
Αυτά απο μένα προς το παρόν,πείτε κι εσείς τη γνώμη σας!

Συμφωνώ pocahontas.
Αλλά μιάς και μιλάς για μοναξιά γενικά,
θα ήθελα να τονίσω και την πλευρά της καθημερινής μοναξιάς
ανεξαρτήτου φύλου.
Δηλαδή την περίπτωση να νιώθεις μοναξιά και απο άτομα του ίδου φύλου.
Δεν το χεις παρατηρήσει?

Μα δεν έννοούσα μόνο μια διάσταση της μοναξιάς noone, απλά σε αυτήν αναφέρθηκα εγώ για αρχή,φυσικά και υπάρχει και μοναξιά απο πλευράς ίδιου φύλου. Όπως έχει αρχίσει να εξαλείφεται και η φιλία νομίζω...πολλοί κάνουμε παρέα εντελώς συμβατικά και περιστασιακά χωρίς να θεωρούμε τον άλλη/την άλλη φίλο/φίλη μας!!!

Νομίζω ότι πλέον παίζει μεγάλο ρόλο τα βιώματα που έχει ο καθένας απο την προσωπική του ζωή,
παρατηρώ σε άλλους αλλά και σε μένα τον όρο φιλία με όρους ή με όρια όπως οτ έιπες και έσύ συμβατικές παρέες.

Υπάρχει πάντα ο φόβος το τι κρύβει τελικά ο άλλος κάτω απο την επιφάνεια ή το κατα πόσο μπορείς να έχεις εμπιστοσύνη σε κάποιον.

Προσωπικά με ειλικρίνεια δηλώνω ότι πλέον όσο μεγαλώνω βλέπω ότι δεν μπορώ να έχω εμπιστοσύνη στους άλλους για αυτά τα πράγματα που με απασχολούν και ανυσηχούν περισσότερο.
Αν σκεφτούμε και το πόσο γρήγοροι είναι οι ρυθμοί στην κοινωνία μας και το πόσο απαιτητικοί έχουμε γίνει καταλαβαίνουμε ότι δεν υπάρχει χρόνος για αληθινή επαφή μεταξύ δύο ανθρώπων,
και δεν υπάρχει και υπομονή ώστε να περιμένεις απο τον άλλο να σου δείξει το καλύτερο κομμάτι του εαυτού του.

Και ποιόν να κατηγορήσεις άλλωστε για αυτό?
Ο καθένας απο εμάς θέλει το καλύτερο για τον εαυτό του.
Όμως αυτό που δεν αντέχω είναι ότι μοιάζει η απλότητα να έχει κομματιαστεί τελευταία.

Πολλές φορές πάντως σε μέρη μικρά όπως τα νησιά που ζούμε το πρόβλημα εντοπίζεται αλλού. Κυρίως στο πώς έχεις ήδη χαραστηριστεί απο την κοινωνία, το τί έχει ακουστεί για σένα και τα ποιά λάθη σου έχουν έρθει στο φώς.

Eσύ τιί λές pocahontas?

noone έγραψε: Πολλές φορές πάντως σε μέρη μικρά όπως τα νησιά που ζούμε το πρόβλημα εντοπίζεται αλλού. Κυρίως στο πώς έχεις ήδη χαραστηριστεί απο την κοινωνία, το τί έχει ακουστεί για σένα και τα ποιά λάθη σου έχουν έρθει στο φώς.

Κοιτα noone για αυτό το τελευταίο δεν μπορώ να σου απαντήσω,η αλήθεια είναι ότι δεν καταλαβαίνω σε τι βάση το θέτεις, πάντως αν εννοείς ότι στα μικρα νησιά ο ίδιος ο κόσμος σε περιθωριοποιεί(γιατι κατι τέτοιο καταλαβα απο τα λεγόμενα σου), νομίζω ότι δεν έχει να κάνει με αυτό που λέω έγω,είναι μια εντελώς διαφορετική διάσταση απο αυτή που εγώ έθεσα και την οποία πολύ καλά ανέλυσες παραπάνω.....Είναι κατι εντελώς άλλο, εσύ μιλάς για κάτι ατομικό και για την αντιμετώπιση απο τους άλλους.

Όσο για την πολύ καλη ανάλυση που έκανες, ακόμη και οι σχέσεις μας οι οποιες σχέσεις μας ερωτικές φιλικές,έχουν μπει στη λογική της αγοράς της προσφοράς και της ζήτησης,της καταναλωτικής μανίας.Όπως πολύ καλά είπες δεν υπάρχει υπομονή....αφού όλα κινούνται με γρήγορους επαναλαμβανόμενους ρυθμούς! Σε όλα υπάρχει υπερπροσφορά κι εμείς υπερκαταναλώνουμε, χωρίς να σκεφτόμαστε! Κι αν μπεις στη διαδικασία να σκεφτεις, να αποστασιοποιηθείς όσο μπορεις φυσικά,θα χαρακτηριστείς οπισθοδρομικός "κολλημένος" και άλλα τέτοια!
Αυτά! Αν δε σε κάλυψα, διευκρίνησε μου και τα ξαναλέμε!

Παράθεση: δεν καταλαβαίνω σε τι βάση το θέτεις, πάντως αν εννοείς ότι στα μικρα νησιά ο ίδιος ο κόσμος σε περιθωριοποιεί(γιατι κατι τέτοιο καταλαβα απο τα λεγόμενα σου), νομίζω ότι δεν έχει να κάνει με αυτό που λέω έγω,είναι μια εντελώς διαφορετική διάσταση απο αυτή που εγώ έθεσα

Nαι οκ έχεις πολύ δίκιο, είναι εντελώς άλλο θέμα...


Δε ξέρω πάντως το σκεφτόμουν αυτές τις μέρες και κατέληξα ότι οι στιγμές που ένιωσα έντονα ότι δεν υπάρχει μοναξιά και είχα την κατανόηση άλλων ήταν πάντα στο ξεκίνημα μίας φιλίας μου με κάποιον ή μίας σχέσης.

Ε μετά αυτό το συναίσθημα συνεχίζει πιο υποτονικά αλλά μερικές φορές ξεφτίζει κιόλας.


Δεν ξέρω...

Δεν κέρω τι έτος είσαι,αν έχεις τελειώσει.... Πάντως για μένα προσωπικά που είμαι 4ο και μετραω μήνες για να τελειώσω...όσο κι αν μερικές φορές με στεναχωρεί έχω μάθει πια πως αυτό το συναίσθημα,αυτό που εγώ πιστευα ότι υπάρχει ήταν τελικά μια ουτοπία! Γιατί κάποια στιγμή απέκτησα τόσους εχθρούς,όσους δεν πίστευα...(χωρίς πραγματικά να έχω κάνει κακό σε άνθρωπο,πραγματικά το λέω!)
Μπορεί να ακουγεται ψυχρό,πικρόχολο, απαισιόδοξο και ειδικά για το νεαρο της ηλικίας μου, αλλά μετα απο αυτά τα 4 χρόνια το μεγαλύτερο μάθημα που πήρα ήταν ο ρεαλισμός! Ο ΡΕΑΛΙΣΜΟΣ! Δεν πιστευω πια σε αυτο που κάποτε θεωρούσα φιλία, προσπαθώ να έχω πολλούς γωστούς με τους οποίους έχω καλές σχέσεις...η καλήτερή μου φίλη είναι η οικογένεια μου, η πιο έμπιστη κι ανιδιοτελής!
Δεν είναι τόσο κακό όσο ακούγεται δεν μπορείς να έχεις την απαίτηση απο τον άλλον να σου φερθεί όπως του φέρεσαι, να νιώθει όπως νιώθεις,να σκέφτεται όπως σκέφτεσαι....Αυτό για οποια σχέση είτε αυτή είναι φιλική είτε ερωτική!
Υ.Γ. Στο πρώτο έτος είμαστε όλοι αδέρφια,κολλητάρια, στο 2ο φιλαράκια....στο 3ο λέμε κάνα γεια...ε! στο 4ο λέμε απο πίσω τι είμαστε....ή δε γνωριστήκαμε "ποτέ"....

Αυτά αγαπητέ noone,φιλακια!!!

Αν σκεφτούμε και το πόσο γρήγοροι είναι οι ρυθμοί στην κοινωνία μας και το πόσο απαιτητικοί έχουμε γίνει καταλαβαίνουμε ότι δεν υπάρχει χρόνος για αληθινή επαφή μεταξύ δύο ανθρώπων,
και δεν υπάρχει και υπομονή ώστε να περιμένεις απο τον άλλο να σου δείξει το καλύτερο κομμάτι του εαυτού του.

Και ποιόν να κατηγορήσεις άλλωστε για αυτό?
Ο καθένας απο εμάς θέλει το καλύτερο για τον εαυτό του.
Όμως αυτό που δεν αντέχω είναι ότι μοιάζει η απλότητα να έχει κομματιαστεί τελευταία.


Γρήγοροι ρυθμοί ζωής? Στα φοιτητικά χρόνια? Μήπως βιαζόμαστε να κρίνουμε? Γιατί δε νομίζω οτι όλοι πνιγόμαστε τόσο πολύ...

Τουλάχιστον από πλευράς χρόνου.

Το πρόβλημα ίσως με τις φιλίες μεταξύ των παιδιών που σπουδάζουν εκτός του σπιτιού τους ειναι ίσως το οτι εν μια νικτύ αποχωριστίκαμε όλοι παρέες χρόνων και βρεθήκαμε ξαφνικά να κάνουμε παρέες με άτομα που ούτε καν
ξέραμε.Αναπόφεκτα υπάρχει η περίπτωση να μην βρεθείς με άτομα με κοινά ενδιαφέροντα.Αυτό μπορεί να ίσχυε και για κάποιες παλιές μας φιλίες αλλα σε εκείνη την περίπτωση υπήρχαν και πολλές κοινές εμπειρίες και χρόνια φιλίας που βοηθούσαν να ξεπεραστεί αυτο το εμπόδιο. Όταν όμως βρίσκεσαι μόνος και κάνεις καινούργιες γνωριμίες χρείαζεσαι κοινά ενδιαφέροντα, κοινό τρόπο σκέψης ακόμα και ίδια αισθηση του χιουμορ(πολύ σημαντικό για μένα).Πολλές φορές αυτά δεν τα βρίσκουμε. Και έτσι καταλήγουμε να κάνουμε παρέες από συμβατικότητα όπως είπε και η pocahontas. Από το να μείνεις μόνος...

Καμιά φορά ακόμα και στην προσπάθεια να δείξουμε τον εαυτό μας δημιουργούμε την λάθος εντύπωση στους άλλους.Πολλές φορές γίνεται αυτό σε μια νέα γνωριμία. Αυτό συμβαίνει γιατί παραποιούμε στοιχεία του εαυτού μας για να γίνουμε αρεστοί στους άλλους.Ή μπορεί απλά να πεταξαμε ένα λαθος αστείο τη λάθος στιγμή και να παρεξηγήθηκε,οτιδήποτε.

Στην τελική μπορεί να μην υπάρχει και άτομο που να ταιριάζεις μαζί του.Ιδίως αν είσαι σε νησί και οι επιλογές σου είναι περιορισμένες όσον αφορά τις παρέες.Συμβαίνει καμιά φορά.Δε σημαίνει ντε και καλά οτι κάτι είναι στραβό με σένα...

Όσον αφορά τις φιλίες γενικά μεταξύ των ανθρώπων , ναι το έχω παρατηρήσει και εγώ. Όσο μεγαλώνουμε τόσο πιο δύσκολα γίνονται φιλίες. Αλλά αυτό είναι και λίγο αναπόφεκτο. Κακά τα ψέμματα γινόμαστε ολοένα και πιο σύνθετοι χαρακτήρες όσο μεγαλώνουμε. Αλλιώς όταν είσαι 12 και αλλιώς όταν είσαι 20-21. Δε σου αρκεί μονάχα να βγεις να παίξεις μπάλα ή να μιλίσεις για το παιδικό που είδες στην τηλεόραση. Αποκτάς άλλες ανησυχίες...

Αυτό που μένει για μένα αναλλοίωτο είναι η ανάγκη σου να μιλήσεις για αυτές.

Γιατί όμως δε μιλάμε?Έλα μου ντε.Ίσως γιατί φοβόμαστε. Ίσως πάλι γιατί νομίζουμε οτι θα μας περιγελάσουν.Βασική αιτία για μένα είναι η απογοήτευση που νιώθει ένας άνρθωπος καθώς μεγαλώνει από τους ανθρώπους γύρω του.Αν φας μια-δυο ,πέντε-δέκα απογοητεύσεις πόσο πια κουράγιο να έχεις για νέες παρέες?Και όσο να ναι δεν θα έχεις μια
επιφυλακτικότητα απεναντί τους?Το λιγότερο.Βάλε και το οτι όταν μεγαλώνουμε καθε άνθρωπος εχει τις δικές του εγνιες και δύσκολα ασχολείται με τον διπλανό του.Ακούμε και συνέχεια "Ποτέ μην εμπιστεύεσαι τους άλλους".Δε θέλει και πολυ...

Απλα τα παρατάμε και οι ίδιοι σε κάποιο σημείο.

Απλά δεν πιστεύω οτι αυτό έιναι το ιδανικό ούτε και είναι λύση.Άτομα που δε θα ταιριάζεις και θα σε απογοητεύουν θα βρίσκεις πάντα οτι και να γίνει. Το ζήτημα νομίζω έιναι αυτή η απογοήτευση να μη σε εμποδίσει να γνωρίσεις καλύτερα καποιον που θα μπορούσε να γίνει φίλος σου.Γιατί συμβαίνει και αυτό.Και είναι κρίμα στις μέρες που ζούμε.

(Μακάρι το επόμενο post μου να είναι μικρότερο)

Η απάντηση σε αυτό το ζήτημα είναι πολύ μικρή και απλή. Μοναξιά υπάρχει γιατί εμείς την προκαλούμε. Ζούμε πια πίσω από κλειστά παντζούρια και σε καμία περίπτωση δεν εννοώ αυτό στην κυριολεξία. Απλά οι καταστάσεις μας έχουν κάνει να είμαστε πολύ πιο επιφυλακτικοί από όσο θα έπρεπε και να μην ανοιγόμαστε στους άλλους, ούτε οι άλλοι σε εμάς με τη σειρά τους.

Μου έχει τύχει άπειρες φορές να νομίζω ότι δεν έχω κάτι κοινό με πολλά άτομα, που, όμως αν καθήσω να συζητήσω μαζί τους, διαπιστώνω ακριβώς το αντίθετο.

Αν είμαστε απλά τυπικοί, κάποια στιγμή, αυτά που έχουμε να πούμε θα εξαντληθούν (πόσες φορές θα μιλήσεις για τον καιρό, το δύσκολο μάθημα, τον αγώνα στην τηλεόραση...); Είναι λογικό μετα΄από κάποιο σημείο, αν δεν υπάρχει τίποτα άλλο να πούμε, να μένουμε απλά στις παρέες από συμβατικότητα...

ΣΥΜΦΩΝΩ ΜΕ sweet_disgrase.

ΤΗ ΜΟΝΑΞΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΚΑΛΟΥΜΕ ΜΟΝΟΙ ΜΑΣ.ΙΣΩΣ ΒΕΒΑΙΑ ΓΙΑΤΙ ΕΧΕΙ ΚΟΙΝΩΣ ΚΑΕΙ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ Η ΓΟΥΝΑ ΜΑΣ & Η ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ ΠΛΕΟΝ ΔΥΣΚΟΛΑ ΚΕΡΔΙΖΕΤΑΙ.
ΕΙΜΑΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΝΟΜΙΖΑ ΠΩΣ ΕΙΧΑ ΠΟΛΛΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΚΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΟΔΟ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΑΠΟΔΕΙΧΤΗΚΕ ΠΩΣ ΔΕΝ ΕΧΩ ΚΑΙ ΤΟΣΟΥΣ!
ΕΠΕΙΔΗ ΛΟΙΠΟΝ ΕΧΩ ΚΑΕΙ ΥΠΗΡΞΑ ΓΙΑ ΜΕΓΑΛΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ ΠΟΛΥ ΜΟΝΑΧΙΚΗ!
κΑΤΑΛΑΒΑ ΟΜΩΣ ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΛΥΣΗ ΑΥΤΗ.
ΣΚΕΦΤΗΚΑ ΛΟΙΠΟΝ ΠΩΣ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΝΙΩΘΩ ΜΟΝΑΞΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ ΝΑ ΑΝΟΙΓΟΜΑΙ ΠΟΛΥ ΣΕ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΚΑΙ ΟΥΤΕ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ ΝΑ ΜΙΛΩ ΜΕ ΚΟΣΜΟ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ,ΑΓΩΝΕΣ & ΔΥΣΚΟΛΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΟΠΩΣ ΑΝΑΦΕΡΘΗΚΑΝ ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΜΕΛΗ.
ΠΟΛΥ ΑΠΛΑ ΔΕΝ ΒΑΖΟΥΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ ΣΕ ΕΠΙΚΥΝΔΥΝΟΤΗΤΑ!ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΦΙΛΟΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΓΥΡΩ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΤΟΥΣ ΔΙΝΕΙΣ "ΧΩΡΟ" ΝΑ ΣΕ ΒΛΑΨΟΥΝ!
Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΦΙΛΟΣ ΣΟΥ & ΑΝΤΑΞΙΟΣ ΤΗΣ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗΣ ΣΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΕΑΥΤΟΣ ΣΟΥ ΚΑΙ ΜΟΝΟ!!