Κοινότητα - Πύλη - Περιοδικό Φοιτητών Πανεπιστημίου Αιγαίου -- Πρωτοβουλία MyAegean

Είπα να ανοίξω ένα θεματάκι πάνω στην ευθανασία και θα ήθελα να ακούσω απόψεις - για να βοηθήσουμε λίγο την συζήτηση να συμφωνήσουμε στο εξής:

Ευθανασία είναι ο ιατρικώς υποβοηθούμενος θάνατος

Πιστεύετε ότι είναι σωστό να γίνεται και αν ναι σε ποιες περιπτώσεις;
Ποιοι είναι οι ηθικοί προβληματισμοί/νομικοί προβληματισμοί;
Πιστεύετε ότι σχετίζετε με την έκτρωση - ως ένας εκούσιος τερματισμός μιας ανθρώπινης ζωής;

Όσον αφορά το δημοψήφισμα - ήθελα να βάλω και άλλες επιλογές αλλά δεν τα κατάφερα. Βο´ηθεια καποιος...? Θέλω να εχει

Ναι υπό όρους/ ΔΞΔΑ

και ποιος μπορει να καθορισει ποιος θα ζησει ή ποιος θα πεθανει? Κατ' εμε μονο ο Θεος το κρινει... Ολοι εχουν δικαιωμα στη ζωη...Μπορει να βρεθουν εμποδια μπροστα τους αυτο δε σημαινει οτι πρεπει να λυγισουν και να πεσουν, αλλα να παλεψουν ωστε να τα ξεπερασουν..

Προσωπικά, δεν πιστεύω σίγουρα πως η ευθανασία μπορεί να συσχετιστεί με την έκτρωση... Στην έκτρωση δεν δίνεις καν την ευκαιρία σε μια νέα ζωή να υπάρξει. Αντίθετα, η ευθανασία ίσως και να είναι ένας τρόπος να απαλλαγεί κάποιος ο οποίος πάσχει από μια ασθένεια βαριάς μορφής και υποφέρει ή γενικά δεν μπορεί να αντέξει την κατάσταση στην οποία έχει επέλθει. Αυτό βέβαια δε σημαίνει πως όσοι αρρωσταίνουν πρέπει και να διαλέγουν να πεθάνουν. Απλά σε μερικές περιπτώσεις (και μάλλον πολύ ιδιαίτερες και ακραίες) είναι μια λύση… Ίσως η έσχατη, αλλά λύση...

Νομίζω όμως, πως όσοι επιλέγουν να κάνουν ευθανασία, προηγουμένως υπογράφουν κάτι χαρτιά που δηλώνουν ότι είναι σύμφωνοι με αυτή τους την επιλογή.

Και δύο ερωτησούλες, καθώς δε γνωρίζω και πολλά πάνω στο θέμα…
Η ευθανασία ως πράξη είναι νόμιμη γενικά? Και αν ναι, σε ποιες περιπτώσεις?
Και ποια η επίσημη θέση της ιατρικής πάνω στο θέμα αυτό?

Εχετε δεί την ταίνια "Johnny got his Gun?" είναι παααρα πολύ παλια και έχει να κάνει με έναν στρατιώτη που χάνει τα άκρα του, το φώς του και την δυνατότητα να μιλάει. μόνο ακούει. Δείτε αυτήν την ταινία γιατί εκτός απο τα αρκετά αντιπολεμικά μυνήματα, δίνει απαντήσεις και σε αυτό το θέμα...

yparxei epishs k mia allh tainia''h thalassa mesa mou''poy ws basiko thema exei thn epithymia enos antrwpou na pethanei gt dn antexei allo th zwh toy meta apo ena atyxhma k kata poso einai dikh toy apofash....einai poly lepto thema,isws kata periptwseis na einai mia lysh alla gia na mh genikeytoun aytes oi periptwseis kalytera einai k na mhn nomimopoihthei kati tetoio...

Σε κάποιες χώρες είναι νόμιμη η ευθανασία με την έγκριση των συγγενών του ασθενή σε κάποιες άλλες χώρες όμως είναι παράνομη κυρίως για θρησκευτικούς λόγους.

Είναι αρκετές οι περιπτώσεις που με έχουν προβληματίσει. αρκετές και από το οικογενειακό μου περιβάλλον. Μία με εξόργισε .Μία ασθενής από την Αμερική η οποία είχε πέσει σε κώμα για 20 χρόνια. Ο άντρας της είχε ζητήσει ευθανασία αλλά το οικογενειακό της περιβάλλον ήταν αντίθετο και το θέμα πήγε στα δικαστήρια. Πρέπει να πούμε ότι η νοσηλεία τέτοιων περιπτώσεων είναι αρκετά ακριβή καθώς δεν είναι ότι απλά πιάνεις ένα κρεβάτι παραπάνω. Ο εξοπλισμός που βοηθά να διατηρηθεί η ζωή του ασθενή δεν είναι ότι πιο εύκολο. Αν δε συμπεριλάβουμε και το ψυχικό κόστος επί 20 χρόνια τότε συζητάμε για την καταστροφή μίας ακόμα ζωής, αυτού που πραγματικά έχει αναλάβει το χρέος να βρίσκετε στο πλευρό του ασθενή. Δεν απλό το θέμα καθώς έχουν υπάρξει περιπτώσεις δολοφονιών με φόντο την ευθανασία αλλά από την άλλη είναι πολύ περισσότερα τα περιστατικά που ζωές ολόκληρων οικογενειών μαζί με αυτή του ασθενή καταστράφηκαν αφήνοντας μόνο οδυνηρές αναμνήσεις.

αν ήμουν καταδικασμένος να κείτομαι σε ένα κρεβάτι με τα μέλη μου να μην κινούνται , να μην μπορώ να μιλήσω ή να αντιδράσω στα ερεθίσματα του περιβάλλοντος με τον οποιοδήποτε τρόπο (καθώς ο εγκέφαλός μου θα είναι το μόνο πράγμα που θα λειτουργεί) ελπίζω ότι κάποιος θα με σκοτώσει αφού δεν θα μπορώ να το κάνω μόνος μου.

Λοιπόν υπάρχουν 2 διαφορετικές προσεγγίσεις στο θέμα ευθανασία:

"η ενεργητική προσέγγιση" : προβαίνω σε κάποια ενέργεια πάνω στον ασθενή με σκοπό να βάλω τέλος στη ζωή του πχ: μαθαίνω ότι ένας ασθενής έχει τελικού σταδίου διεγνωσμένο καρκίνο του εγκεφάλου με μεταστάσεις σε οστά/πνεύμονες και πριν να περιμένω την νόσο να εξελιχθεί, προβαίνω στη χορήγηση μιας θανατηφόρου ουσίας.

"Η παθητική προσέγγιση" : δεν προβαίνω σε κάποια ενέργεια η οποία θα παρατείνει τη ζωή ενός ασθενούς. Πχ έχω έναν καρκινοπαθή τελικού σταδίου που η νόσος εξελίσεται, μέχρι που κάποια στιγμή κάνει μια επιπλοκή: ξέρω ότι αν τον διασωληνώσω μπορώ να τον κρατήσω στο μηχάνημα για αρκετό καιρό ακόμη - αντίθετα δεν το κάνω και έτσι οδηγώ τον ασθενή στον θάνατο.

Η πρώτη είναι νόμιμη μόνο στην Ολλανδία [και έχουν γίνει και κάποια βήματα στο Βέλγιο]. Η δεύτερη έχει θεσμοθετηθεί σε πολλές χώρες αλλά χρησιμοποιείται και άτυπα πολύ συχνά στα νοσοκομεία.

Η ευθανασία σε ασθενή ο οποίος έχει λόγο και είναι σε θέση να αποφασίσει για τη μοίρα του μου φαίνεται απολύτως σωστή. Ναι, ισοδυναμεί με αυτοκτονία, απλά βοηθάνε και οι ιατροί. Άλλος ένας τρόπος.

Τώρα, η ευθανασία σε ασθενή ο οποίος δεν μπορεί να αποφασίσει για το μέλλον του... Εδώ τα πράγματα είναι πιο σκούρα. Η ευθανασία θα έπρεπε να είναι η λύση σε περιπτώσεις όπου η τεχνητή παράταση της ζωής δεν θα κάνει τον ασθενή να γίνει καλά κάποια στιγμή, απλώς τον κρατάνε στην ζωή. Τυπικά. Πιστεύω κανείς δεν θέλει μια τέτοια ζωή, ούτε ο ίδιος ο ασθενής, ούτε οι συγγενείς του, ούτε πιθανώς οι ιατροί.

Φυσικά, αν η ευθανασία είναι τελείως ελεύθερη και νόμιμη, είναι πιθανόν να χρησιμοποιείται αδιακρίτως και σε περιπτώσεις όπου υπάρχουν και εναλλακτικές -- ίσως σαν μία εύκολη λύση. Επίσης, αν η επιλογή είναι στα χέρια του ιατρού, πρέπει να είναι σε θέση να κρίνει αν είναι η καλύτερη επιλογή (αν ο ίδιος ο ασθενής δεν μπορεί να το κάνει). Πέρα απο αυτό, δεν βλέπω γιατί οι ηθικοί προβληματισμοί να είναι πιο έντονοι απο αυτούς σχετικούς με την αυτοκτονία.

Τώρα, όσον αφορά την σύγκριση με την έκτρωση... Η έκτρωση γίνεται προς συμφέρον της μητέρας (τις περισσότερες φορές), ενώ η ευθανασία αφορά αποκλειστικά τον ασθενή. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι η έκτρωση είναι ευθανασία στο μωρό, η οποία όμως γίνεται για λόγους πέρα απο την ίδια υγεία και αξιοπρέπεια του μωρού... Ίσως είναι ένα παράδειγμα του που θα μπορούσε να φτάσει η νομιμοποίηση της κανονικής ευθανασίας.

Παιδιά σοβαρά τώρα...

Δέν μπορώ να καταλάβω ένα πράγμα: πώς γίνεται να είναι παράνομη η ευθανασία και έχει νομιμοποιηθεί σε αρκετές χώρες η θανατική ποινή. Είναι πραγματικά μυστήριο.

Πιστεύω οτι η ευθανασία θα πρέπει να γίνεται σε κάποιες πολύ ακραίες περιπτώσεις. Οπως είπε και ο Cubilone, Σε περιπτώσεις βασανισμού απο πόνο και μηχανική υποστήρηξη που αντί να χρησημοποιηθεί προς βοήθεια και θεραπεία κάποιου που έχει ελπίδα, χρησιμοποιείται προς επέκταση ενός μαρτυρίου, τότε ναί πιστέυω οτι θα ήταν καλό.

Μία ιστορία που μου είχε πεί η μητέρα μου όταν ήταν ασκόμενη στον Άγιο Σάββα, αφορούσε ένα 19 χρονο παλικάρι το οποίο είχε καρκίνο του πνεύμονα σε προχορημένο στάδιο. Εκείνη την νύχτα είδε η μητέρα μου μία άλλη μητέρα να παρακαλάει να αφαιρέσουν τα μηχανήματα για να ξεκουραστεί επιτέλους το παιδί της, διότι κάθε ανάσα πλέον γινόταν ενα μαρτύριο πόνου.

Αυτή και άλλες πολλές ιστορίες δείχνουν το οτι ναί μέν είναι γλυκιά ή ζωή αλλά όταν είναι τόσο επώδυνη και μάταιη τότε είναι καλύτερη η αφαίρεση. Δέν καταλαβαίνω γιατί όλοι θεωρούμε τον Θάνατο σαν κάτι κακό ή κάτι σαν -πως να το θέσω- Πράξη απελπισιας ή δολοφονία...
Το να γλιτώνεις κάποιον απο τους πόνους είναι προτιμότερη χρήση του θανάτου απο το να Π.Χ. εκτελείς κάποιον εγκληματία γλιτόνωντάς τον απο τον σοφρονισμό που πρέπει να είναι σκληρός, αλλά και απο τις τύψεις για το κακό που προκάλεσε.

Τώρα για αυτόν που έχει λόγο στην ευθανασία του... Είναι λίγο δύσκολο να έχει κάποιος τον λόγο. Συνήθως τα άτομα έχουν επέλθει σε μία κατάσταση που δέν τους επιτρέπει την σωστή διάδραση με το περιβάλλον. Ειδηκότερα όσον αφορά τους καρκινοπαθείς, τα τελευταια στάδια είναι τόσο επώδυνα που είναι δύσκολο ακόμα και να μιλήσουν. Τότε πιστεύω οτι θα πρέπει να αποφασίζουν οι γονείς - αν είναι ακόμα εν ζωή- ή κάποιο Πολυ πολύ κοντινό συγγενικό πρόσοπο.
Διστυχώς όμως ζούμε σε τέτοιους καιρούς που το χρήμα κινεί τα πάντα και το συμφέρον έχει μπολιάσει σχεδόν κάθε είδος αγάπης, νοθεύοτάς το. Οπώτε είναι δύσκολο να ξεχωρήσει ο γιατρός για το αν αυτός που επιβαρύνεται με αυτην την απόφαση έχει κάποιο συμφέρον. Εκεί, Οπως και σε πολλούς άλλους τομείς κατα την γνώμη μου, πρέπει η Ιατρική να "συνδιαλεχτεί" με άλλες επιστήμες...