Κοινότητα - Πύλη - Περιοδικό Φοιτητών Πανεπιστημίου Αιγαίου -- Πρωτοβουλία MyAegean

Απο μικρός θυμάμαι τον ευατό μου να
γράφω ασυνάρτητες σκέψεις , ιδεές,
όνειρα που είχαν έρθει σιωπηλά στο φώς
της ημέρα και να με έχουν κατακλύσει,
λές και τις στιγμές εκείνες ζούσα αυτά
που ονειρευόμουν.

Άλλες φορές θυμάμαι τον ευατό μου να
γράφει για να ξορκίσει το κακό, τις
μαύρες σκέψεις που γεμίζουν την
πραγματικότητα όταν δεν έχεις απο τί
άλλο να πιαστείς. Ίσως είμαι υπερβολικός
αλλά είναι που το νιώθω αυτό το σαράκι
να με κατακλύζει και μερικές στιγμές να
μην αφήνει κανένα χώρο στην καρδιά μου
για να γεμίσει.

Ίσως είναι αυτό που λένε μερικοί για τη
ζωή κάποιοι βλέπουν τη ζωή σαν ένα
μισοάδειο ποτήρι, άλλοι σαν μισογεμάτο.

Ε εγώ μάλλον είμαι στους πρώτους. Αν και
πραγματικά το ομολογώ κάνω μεγάλη
προσπάθεια να νιώσω το δεύτερο...αλλά
δεν ξέρω τι μου συμβαίνει κάθε φορά και
καταλήγω στο πρώτο.

Αν ήμουν βουδιστής θα ήξερα θα έφταιγε
σίγουρα τί είχα κάνει στην προηγούμενη
ζωή μου.Αλλά έλα που δεν είμαι...
Χάος...

Σου χει τύχει ποτέ να νιώθεις ένα
συναίσθημα απόγνωσης να σε κατακλύζει,
μία ανάγκη να είσαι αλλού, παρόλο που
μπορεί εκείνη τη στιγμή να είσαι με την
καλύτερη παρέα στον κόσμο με άτομα που
πραγματικά σε αγαπάνε και σε νοιάζονται
και δεν ζητούν τίποτε άλλο απο σενα παρά
να είσαι ευτυχισμένος αλλά παρόλααυτά να
νιώθεις εγκλωβισμένος, να νιώθεις μία
έντονη τάση φυγής και άρνησης?

Έ αυτή είναι η καθημερινότητα μου, είναι
συνεχώς σε ένα λαβύρινθο, σε ένα
κομφούζιο, που όλα μοιάζουν μπερδεμένα
και χωρίς σκοπό.

Μία τέτοια φορά είχα φύγει απο κάπου για
μία βόλτα, είχα ανάγκη να φύγω, λές και
το μυαλό μου δεν μπορούσε να ανεχτεί
άλλο τις σκέψεις μου και έπρεπε να
επαναστατήσει ενάντια στην άδικη κριτική
που κάτι μέσα μου είχε συνηθίσει να
δέχεται.

Θυμάμαι τον ευατό μου να τρέχω,
πραγματικά σαν τρελλός...Να τρέχω να
ξεφύγω απο τί? Απο τον ευατό μου,
απίστευτο, τώρα που το σκέφτομαι, αν με
έβλεπα απο ψηλά δεν ξέρω αν θα είχα
ξεκαρδιστεί στα γέλια ή θα τρόμαζα.

Μάλλον το δεύτερο.
Τότε μου συνέβη το πιό παράξενο πράγμα,
όταν πιά απο το λαχάνιασμα δεν μπορούσα
άλλο να περπατήσω, ακούμπησα σε ένα
τοίχο.

Εκεί πάνω έγραφε :

Mέσα στο ρεύμα της ζωής,
μέσα στο ρεύμα της ζωής,
απόψε καποιος πνίγεται.

Τι γλυκειά που είναι η παραίτηση μερικές
φορές, όταν νιώθεις τα πάντα γύρω σου να
χορεύουν μέσα σε παράλογους ρυθμούς,
όταν όλα μοιάζουν να είναι άγνωστα και
βυθισμένα σε μία άβυσσο πόνου και
μίσους.

Ακόμα και η ίδια η ζωή, εκείνες τις
στιγμές μοιάζει μικρότερη, σχεδόν
μηδενική και όλες οι επιθυμίες μοιάζουν
αστείες.

Ξέρεις για τί μιλάω, πρέπει να το έχεις
νιώσει και εσύ...

Άλλωστε πάντα το μυαλό μας παίζει
παράλογα παιχνίδια, πότε συμμαχεί με την
καρδιά σου και πότε την πολεμάει
ακατάπαυστα ώστε μέσα στην αρένα να
πάψει κάθε φωνή κάθε αντίδραση, ή απο
την άλλη να πάψει κάθε λογική και να
γίνει ο σκοπός ένα με τη ζωή.

Θυμάμαι εσένα κάτι τέτοιες στιγμες, ν
κοιτάς τον ήλιο και να λές με εκείνο το
προφητικό ύφος, λές και άνηκες σε κάποια
σέκτα που σου είχε κληρονομήσει τα
αιώνια μυστικά της ότι όλα γίνονται βάση
ενός σχεδίου, βάση καποιας ανώτερη
λογικής και ίσως όλα αυτά να ήταν μέρος
της.

Ε ξέρεις τι σκεφτόμουν πάντα, άν και
έμοιαζα να θέλω να το πιστέψω...Ότι
ήσουν ένα θύμα, υπερβολικά εύπιστος
φιλαράκι...

Μακάρι να ήταν αλήθεια όλο αυτό που
πιστέυεις αλλά δεν υπάρχει τρόπος να
μάθουμε μέχρι να πεθάνουμε...Άσε που δε
ξέρω άν υπάρχει μετεμψύχωση, όχι τίποτε
άλλο, θέλω να απολάυσω τη ζωή, κρατώντας
μία πισινή.

Τι να πιστέψω άλλωστε όταν βλέπω τον
κόσμο να καταστρέφεται μέρα με τη μέρα?

Όχι δεν έχω όρεξη να το ρίξω στη ποιήση,
ούτε να στοχαστώ θέλω πάνω σε
φιλοσοφικές υποψίες, εμφανή σημάδια
αμπελοφιλοσοφίας.

Θα σου πώ μόνο τι κατάλαβα για σένα και
για μένα, για τη ζωή μας που εξατμίζεται
καθώς ο καθένας τραβά τον δρόμο του
βαριά φορτωμένος απο σημάδια και
επιθυμίες.

Όταν με κοίταζεις λυπημένο και σιωπούσες
κατάλαβα ότι:

Στο καταφύγιο ο ένας του άλλου είναι που
ζούν οι άνθρωποι.
Ότι κάθε απουσία ενός ανθρώπου που
αγάπησα είναι σαν να λείπει ένα κομμάτι
απο την καρδιά μου.
Και εκείνη την αιώνια αλήθεια που τώρα
πιά που δείχνω να έχω χάσει κάθε σημάδι
πίστης και προσδοκίας είναι αυτή που με
σηκώνει κάθε πρωί απο το κρεβάτι μου και
απο την αιώνια λήθη μου.

Ποιά είναι αυτή? Τί άλλο θα μπορούσε να
είναι σε αυτό τον κόσμο που κάθε αξία
έχει αμφισβητηθεί και μοιάζει
αναμνηστικό σε μία φωτογραφία που
στολίζει το τζάκι, τα κρύα βράδυα του
χειμώνα?

Είναι η μόνη πραγματικότητα φίλε μου και
η μεγαλύτερη τρέλλα μας

να κάνουμε στόχο
της ζωής μας υπέρτατο την απόλαυση του
παρόντος,

αυτή την στιγμή που τώρα
περνάει και δεν θα ξαναέρθει, που θα
χαθεί στα σκοτάδια του χρόνου, να μπορώ να γευτώ την ελευθερία,
το ότι δεν είμαι απλά ένα πιόνι αλλά έχω συνείδηση ,

ότι μπορω να αγγίξω τον κόσμο και έστω για
μιά στιγμή να μπορώ να αγγίξω την
ομορφία της ύπαρξης και όσα τώρα είναι.



Μή βιάζεσαι, μην ανησυχείς βρίσκεσαι εδώ
μόνο για μια σύντομη επίσκεψη και μίας
και δεν ξέρω αν απο αυτό το δρόμο θα
περάσω ξανά ή ο δρόμος μου θα συνεχίσεί
κάπου στην επόμενη στροφή, πως μπορώ
άλλο να αμελώ την μόνη υποχρέωση που έχω
σε αυτό τον κόσμο, το να ζώ και να
ονειρεύομαι?

Αφιερωμένο στους ονειροπόλους...

βλεπω ο Edgar Allan Poe ζει και μαλιστα ειναι καποιος αναμεσα μας..χεχε..καλη συνεχεια...

γοητευμένη noone keep going!!!

Πυγμαλίων .

Η πόλη γέμισε από τρυφερές,
όπου κι αν κοιτάξω, γέλια,
ελάτε φίλοι, είναι πανηγύρι ομορφιάς,
όταν κάνετε συναλλαγές.
Ποτέ δεν είδαν τα μάτια
τόσο φρέσκο, νεανικό αίμα,
ποτέ δεν βρέθηκε σε κάποιου τα χέρια,
μια τόσο όμορφη εικόνα.
Γιατί φοβάσαι ένα
ανήμπορο άντρα σαν εμένα
που μόνο σ' ένα φιλάκι
κι ένα χάδι ελπίζει.

Odysseus ?

Ποιο είναι το κλειδί ;



Ξόδεψα τη ζωή μου μέχρι τώρα , για να βρω την πόρτα . Κλειδιά βρήκα . Τα έψαξα παντού και τα βρήκα τυχαία , πλήρωσα μεγάλα ποσά για να τα αγοράσω , άλλες φορές μου τα χάρισαν , τα έκλεψα από τους κλειδοκράτορες , απόκτησα αντικλείδια , μαθήτευσα δίπλα σε διαρρήκτες , τα ανακάλυψα σε παλιά συρτάρια και σε σκουριασμένες αρμαθιές . Βρήκα απολιθωμένα κλειδιά και ηλεκτρονικά κλειδιά , συνθηματικά κλειδιά και συμβολικά κλειδιά . Στο τέλος έγινα κλειδαράς και άρχισα να κατασκευάζω δικά μου κλειδιά .
Πόρτα δεν βρήκα . Δεν βρήκα καμία πόρτα για τα κλειδιά μου . Που είναι οι πόρτες που ανοίγουν όλα αυτά τα κλειδιά ; Και το χειρότερο ; Δεν μπορώ να συζητήσω με κανέναν για τα κλειδιά . Τα όνειρα μου - όταν καταφέρνω να κοιμηθώ πάνω στα κλειδιά του κρεβατιού μου - έχουν γεμίσει από πόρτες που δεν υπάρχουν , και η ξυπνητή μου ζωή γέμισε από κλειδιά που υπάρχουν χωρίς κλειδαρότρυπες .
Δεν αντέχω άλλο . Φτάνει πια . Πρέπει να σταματήσει αυτό . Η λογική του αιτίου(κλειδιού) και του αιτιατού (πόρτας) δεν λειτουργεί στην περίπτωση μου . Πρέπει να λειτουργήσω παράλογα . Αυτό αποφάσισα .
Πρέπει να κάνω ένα κβαντικό άλμα , μια κίνηση απελπισίας , μια ύστατη υπέρβαση . Το τελικό μεγάλο πείραμα . ΕΔΏ ΚΑΙ ΤΏΡΑ .
Παίρνω έναν μαύρο μαρκαδόρο και στέκομαι μπροστά στον τοίχο . Αρχίζω να ζωγραφίζω μια πόρτα πάνω στον τοίχο . Μια δική μου πόρτα .
Ζωγραφίζω τους μεντεσέδες , το πόμολο την …. όχι….δεν θα ζωγραφίσω κλειδαρότρυπα , δεν χρειάζομαι κανένα κλειδί . Στέκομαι μπροστά στην πόρτα μου. Παίρνω μια βαθιά ανάσα και την ανοίγω . Ένα τρίξιμο ακούγεται και πέφτει σκόνη . Ένας σκοτεινός διάδρομος ανοίγεται πίσω της. Ένας διάδρομος που δεν υπήρχε πριν.
Κάνω ένα διστακτικό βήμα ,έπειτα ένα ακόμη, έπειτα παίρνω θάρρος και βαδίζω γενναία στον διάδρομο . Χάνομαι στο βάθος του , μέσα στο ημίφως .Σε όλο το μήκος του διαδρόμου , δεξιά και αριστερά , δεκάδες , ίσως και εκατοντάδες , πόρτες . Πάνω σε κάθε πόρτα υπάρχει κι από μια μικρή πινακίδα . Σε μια πόρτα διαβάζω: <<Φόβοι Οδυσσέα >>. Διαβάζω στην απέναντι <<Όνειρα Οδυσσέα>>. Στη διπλανή πόρτα<<Λάθη Οδυσσέα>><<Ιδέες Οδυσσέα >> . Χαμένες προσδοκίες , Μίση , Έρωτες , Έμμονες Ιδέες ,Πεποιθήσεις , Αυταπάτες , Αρετές , Φιλίες , Απογοητεύσεις , Διαισθήσεις , αμέτρητες πινακίδες .
Τι είναι όλα αυτά ; Τι μου συμβαίνει ; Και ξαφνικά σαν να φωτίστηκα , καταλαβαίνω .
Βρίσκομαι μέσα στο κεφάλι μου .
Αρχίζω να τρέχω σαν τρελός κατά μήκος των ατέλειωτων διαδρόμων, πόρτες που ανοίγουν και κλείνουν , μουσικές , κλάματα , γέλια , ψίθυροι , μυρωδιές από μπαρούτι , αλκοόλ , χρώματα , εκρήξεις , φοβίες , πολύ σεξ , ονειρικές ατμόσφαιρες , νοσταλγίες . Ιδρωμένος φτάνω μπροστά σε έναν ημιφωτισμένο διάδρομο .
Μακριά στο βάθος ξεχωρίζω μια πόρτα . Όταν φτάνω μπροστά της ξεροκαταπίνω . Η πινακίδα είναι πολύ ξεθωριασμένη , με μεγάλη δυσκολία διαβάζω: ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ…ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ…ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ…..
Ένα ρίγος διαπερνά όλο μου το σώμα , ζαλίζομαι με δυσκολία στέκομαι στα πόδια μου .
Αμφιβάλω για αυτό που διάβασα και ξαναδιαβάζω την πινακίδα .
Αυτό λέει όντως .
Χωρίς δεύτερη σκέψη , με το μέτωπο μου να καίγεται από τον πυρετό , απλώνω το χέρι μου , και πιάνω το πόμολο για να ανοίξω αυτή την ανέλπιστη πόρτα …….
Είναι κλειδωμένη……Θεοί…….
Και ο μ****** δεν κρατώ κλειδιά μαζί μου .

Odysseus ?

Ξενέρωσα.

Καλά και συ, ήσουν ένα βήμα πριν απαντήσεις αυτήν την αιώνια ερώτηση....

Αυτό που θέλω να επισημάνω όμως είναι η συγκεκριμένη πόρτα... με την ξεθωριασμένη πινακίδα... που δύσκολα καταφέρνεις να διαβάσεις τι γράφει απάνω...

Γιατί όλοι μας περιοριζόμαστε σε μικρότερες αξίες, σε ψεύτικες ανάγκες, πιο πολύ για τον κόσμο και ελάχιστες φορές για μας. Το "εγώ" μας εκμηδενίζεται στο βωμό της μαζοποίησης οπου αναίσθητα αφηνόμαστε σε ένα κόσμο που όλοι γίναμε ίδιοι. Όπου η έννοια "αυτοσκοπός" ταυτίζεται με την έννοια "στόχος", αλλά αυτοι οι στόχοι μας επιβάλλονται απο την υποτιθέμενη κοινή συνείδηση.
Πόσες φορές κάτσαμε και αναλογιστήκαμε τι θέλουμε, τι κάνουμε εδώ; Και όσες φορές το κάναμε, οταν ήρθαν οι δύσκολες ερωτήσεις καταφύγαμε στις εύκολες απαντήσεις "δεν έχω χρόνο γι'αυτα τώρα, έχω άλλα πράγματα στο μυαλό μου".

Γι'αυτο και η πόρτα είναι ξεθωριασμένη, και ποτέ δε θα την ανοίξουμε. Γιατί όταν βρούμε το νόημα της ζωής μας, τον λόγο ύπαρξής μας, ίσως τότε καταλάβουμε πως ότι κάναμε μέχρι τώρα ήταν λάθος... και δε θέλουμε κάτι τέτοιο, έτσι;