Κοινότητα - Πύλη - Περιοδικό Φοιτητών Πανεπιστημίου Αιγαίου -- Πρωτοβουλία MyAegean

Κάθε χρόνο γιορτάζουμε και τιμούμε την ημέρα αυτή, με οποιοδήποτε τρόπο θεωρεί ο καθένας. Αλλά πραγματικά τι σημαίνει για σας??? Είναι μήπως, μια απλή αργία, ευκαιρία για ξεκούραση και χαλάρωση ? ή μήπως το στόλισμα του μπαλκονιού με ελληνική σημαία? ή μήπως κάτι άλλο?
Απλά αυτό που θέλω να μάθω είναι πως αντιλαμβάνεστε την μέρα αυτή?

Σαν σήμερα, 3 χρόνια πριν, είχε μόλις τελειώσει η πρώτη μου εβδομάδα μαθημάτων στο νησί. Ήταν Σάββατο.

Αυτή η επέτειος (που πλέον πέρασε) θα μας θυμίζει πάντα μια ταραγμένη εποχή της ανθρώπινης ιστορίας στην οποία οι Έλληνες έδωσαν ένα δυναμικό παρόν με το όχι τους στο Φασισμό αλλά και ουσιαστικά στον ξένο εισβολέα...

Είναι παράξενο που στην Ελλάδα γιορτάζουμε την είσοδο μας, ουσιαστικά, στον μεγαλύτερο πόλεμο όλων των εποχών, ένω οι περισσότερες άλλες χώρες συνήθως γιορτάζουν την επέτειο της λήξης του πολέμου ή κάποιο άλλο παρόμοιο γεγονός.

Αν και σημαντική επέτειος για την ιστορία της Ελλάδας, δεν νομίζω ότι λαμβάνεται όσο σοβαρά υπόψην όσο νομίζουμε. 28η Οκτωβρίου; Δεν έχουμε σχολείο. Πόσοι ξέρουν αλήθεια ότι η Ελλάδα τότε, 28η Οκτωβρίου του 1940, είπε το ΟΧΙ στην παράδοση στην Ιταλία, και όχι ίσως στην Γερμανία; Αν ξέρουν φυσικά ότι μιλάμε για τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.

Γενικά, για μένα δεν λέει κάτι αυτή η επέτειος, καθώς έχω πάψει να πιστεύω σε εθνικά οράματα εδώ και καιρό. Παρ'όλ'αυτά, για όλους τους υπόλοιπους που πιστεύουν ότι με την γιορτή αυτή τιμούμε τους νεκρούς και τους πολεμιστές, θα ήθελα να ξανασκεφτούν. Γιατί το χάλι της σημερινής Ελλάδας, οι σχολικές παρελάσεις και τα σημαιάκια δεν τιμούν κανέναν και περισσότερο απ'όλους τους γενναίους έλληνες στρατιώτες που πέθαναν στην Αλβανία.

Έκθεση παιδιού από δημοτικό σχολείο της Αθήνας ...

Έκθεση: «Η 28η Οκτωßρίου»


Η 28η Οκτωßρίου είναι µια πάρα πολύ σπουδαία µέρα. Η 27η Οκτωßρίου και η 29η Οτωßρίου δεν λένε και πάρα πολλά πράγµατα. Η 26η Οκτωßρίου κάτι λέει άµα σε λένε Δηµήτρη. Ο Δηµήτρης Καλπακλής που τον λένε Δηµήτρη και πάει Δευτέρα, χαίρεται πάρα πολύ που τον λένε Δηµήτρη γιατί γιορτάζει και παίρνει πάρα πολλά παιχνίδια και είναι πάρα πολύ τυχερός. Ενώ άµα σε λένε Νεκτάριο δεν είσαι και πολύ τυχερός, γιατί κανένας δεν ξέρει πότε γιορτάζουν οι Νεκτάριοι. Κάποτε πρέπει να γιορτάζουν οι Νεκτάριοι, γιατί ένα παιδί που το λένε Νεκτάριο µου είπε οτι κάποτε γιορτάζουν ακόµα και οι Νεκτάριοι, αλλά επειδή κανένας άνθρωπος στον κόσµο δεν ξέρει πότε γιορτάζουν οι Νεκτάριοι, αυτό το παιδί είναι πολύ στενοχωρηµένο και τρέχουν και οι µύξες του.
Η 28η Οκτωßρίου είναι µια πάρα πολύ σπουδαία µέρα άµα πέφτει Δευτέρα, γιατί έχουµε τριήµερο και πάµε εκδροµή στο χωριό του µπαµπά µου. Εκτός αν δεν πάµε, γιατί η µαµά µου δεν χωνεύει τη µαµά του µπαµπά µου, ενώ χωνεύει πάρα πολύ τη δική της µαµά που δεν τη χωνεύει ο µπαµπάς µου, οπότε µπορεί να µείνουµε και σπίτι.
Εµείς τα παιδιά είµαστε πάρα πολύ περήφανα που έχουµε την 28η Οκτωßρίου. Γιατί πριν γίνει η 28η Οκτωßρίου, είχανε να γιορτάζουνε µόνο την 25η Μαρτίου. Την 28η Οκτωßρίου πηγαίνανε σχολείο κανονικά γιατί δεν υπήρχε 28η Οκτωßρίου. Δηλαδή υπήρχε 28η Οκτωßρίου, αλλά κανένας δεν το έκανε θέµα γιατί δεν είχανε µπει οι Γερµανοί. Έπρεπε πρώτα να µπουν οι Γερµανοί και µετά να γίνει μια μέρα της προκοπής.
Εγώ είµαι πολύ περήφανη Ελληνοπούλα. Νιώθω ένα ρίγος. Και µόλις το είπα στη µαµά µου µού έßαλε θερµόµετρο και είχα 37,4 και µου έδωσε σιρόπι και µου πέρασε το ρίγος. Η γιαγιά µου νιώθει ένα ρίγος από μονη της, γιατί εκείνη την έζησε την 28η Οκτωßρίου και πρέπει να την πέρασε πάρα πολύ ωραία.
Η κυρία Χρυσάνθη, η δασκάλα µας, µας είπε ότι την 28η Οκτωßρίου ήρθε ο Ιταλός πρέσßης στο σπίτι του Ιωάννη Μεταξά, νύχτα, χωρίς να τηλεφωνήσει πρώτα και τον ρώτησε αν µπορούν να πάρουνε την Ελλάδα και να την έχουνε για δικιά τους σ'όλη τους τη ζωή. Και ο Ιωάννης Μεταξάς τσαντίστηκε που τον ξυπνήσανε και είπε «ΟΧΙ». Κι αυτό το «ΟΧΙ» το είπε πολύ ηρωικά γι' αυτό κι εµείς το λέµε «το ηρωικό ΟΧΙ».
Κι εµένα όταν ήρθε η Χαρούλα σπίτι µου, µου ζήτησε όλες µου τις Μπάρµπι και τη Σίντι αστροναύτη, της είπα ηρωικά «ΟΧΙ» γιατί δεν είναι καθόλου ευγενικό αυτό που έκανε ο Ιταλός πρέσßης και η Χαρούλα. Άµα θέλεις να χαρίσεις κάτι το κάνεις από µόνος σου. Κι ο κύριος Μεταξάς δεν ήθελε να χαρίσει την Ελλάδα ούτε εγώ τη Σίντι αστροναύτη.
Και µετά τους πολεµήσαµε τους Ιταλούς. Δηλαδή, εγώ δεν τους πολέµησα γιατί δεν είχα γεννηθεί ακόµα. Ούτε ο µπαµπάς ούτε η µαµά. Η µαµά δεν ξέρω πότε γεννήθηκε γιατί όποτε τη ρωτάω «µαµά, πόσων χρόνων είσαι;» µου απαντάει «µήπως είδες το Βετέξ της κουζίνας;».
Και τότε όλοι οι Έλληνες ßγήκανε έξω και φιλιόντουσαν κι εµένα δεν µου αρέσει να µε φιλάνε οι φίλες της µαµάς µου γιατί έχουνε σάλια. Αλλά εκείνη η µέρα ήτανε πολύ σπουδαία και δεν τους ένοιαζε τους ηρωικούς Έλληνες που σαλιώνανε ο ένας τον άλλον.
Και τώρα, από τη χαρά µας ßάζουµε την ελληνική σηµαία στο µπαλκόνι. Όµως εµείς δεν ßάζουµε την ελληνική σηµαία, γιατί όταν µετακοµίσαµε τη χάσαµε. Και κάθε 28 Οκτωßρίου ντρεπόµαστε πάρα πολύ, αλλά τον υπόλοιπο χρόνο το ξεχνάµε και δεν πάµε να αγοράσουµε µια καινούργια.
Αυτά και ελπίζω να µην ξαναρθούν οι Γερµανοί. Ελπίζω επίσης η έκθεση να είναι τρεις σελίδες και ελπίζω µετά να πάµε στο Βίλατζ Σέντερ, γιατί δεν έχω δει ακόµα το Σκούµπι Ντου.
Ζήτω η 28η Οκτωβρίου!

Cubilone έγραψε: Είναι παράξενο που στην Ελλάδα γιορτάζουμε την είσοδο μας, ουσιαστικά, στον μεγαλύτερο πόλεμο όλων των εποχών, ένω οι περισσότερες άλλες χώρες συνήθως γιορτάζουν την επέτειο της λήξης του πολέμου ή κάποιο άλλο παρόμοιο γεγονός.

Πιθανόν επειδή για την Ελλάδα οι πιο ένδοξες στιγμές αυτού του πολέμου ήταν ακριβώς στην αρχή. Ο κόσμος πήγαινε στο μέτωπο χαρούμενος (είναι όντως τρελοί αυτοί οι Έλληνες, η εξίσωση σηκώνει τα χέρια ψηλά). Αντίθετα, η χαρά της λήξης του πολέμου κράτησε μόνο λίγες μέρες αφού σχεδόν αμέσως ξεκίνησε ο εμφύλιος. Η ελληνική οικονομία είχε καταστραφεί. Πριν την είσοδο στον πόλεμο ήταν η μοναδική φορά στην ιστορία του ελληνικού κράτους που ο προϋπολογισμός ήταν ισοσκελισμένος (μηδενικό δημοσιονομικό έλλειμμα). Γενικά τίποτα καλό δε συνέβη μετά τη λήξη του πολέμου που να είναι άξιο γιορτής.

Cubilone έγραψε: Αν και σημαντική επέτειος για την ιστορία της Ελλάδας, δεν νομίζω ότι λαμβάνεται όσο σοβαρά υπόψην όσο νομίζουμε. 28η Οκτωβρίου; Δεν έχουμε σχολείο. Πόσοι ξέρουν αλήθεια ότι η Ελλάδα τότε, 28η Οκτωβρίου του 1940, είπε το ΟΧΙ στην παράδοση στην Ιταλία, και όχι ίσως στην Γερμανία; Αν ξέρουν φυσικά ότι μιλάμε για τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.

Εκείνο που ελάχιστοι γνωρίζουν είναι ότι στην πραγματικότητα το ΟΧΙ είναι ένας μύθος. Ποτέ δεν ειπώθηκε έτσι ακριβώς.
Ο Mussolini δεν είχε καμία στρατιωτική επιτυχία ως τότε. Ακόμα και η Αιθιοπία με ξύλα και πέτρες, τον νικούσε. Για να καταφέρει να την υποτάξει αναγκάστηκε να χρησιμοποιήσει χημικά όπλα. Όπως καταλαβαίνεται είχε αποκτήσει ένα κόμπλεξ ο άνθρωπος και θέλησε να βρει μια αφορμή να επιτεθεί σε μια μικρότερη χώρα με την ελπίδα ότι αυτή τη φορά θα νικήσει. Δεν υπήρχαν πολλές. Τις είχε καταλάβει σχεδόν όλες ο Χίτλερ. Έτσι επέλεξε την Ελλάδα. Έστειλε τον πρέσβη νυχτιάτικα να ξυπνήσει το Μεταξά και του έδωσε τελεσίγραφο να απαντήσει προτού ξημερώσει. Ο Μεταξάς είπε "Μα τί ώρα είναι αυτή, δεν προλαβαίνω να ξυπνήσω τα άλλα μέλη της κυβέρνησης να το συζητήσουμε". Ο Mussolini φοβούμενος μην τυχόν και ο Μεταξάς απαντήσει ΝΑΙ, επιτέθηκε προτού λήξει το τελεσίγραφο. Και εγένετο πόλεμος

Cubilone έγραψε: Γενικά, για μένα δεν λέει κάτι αυτή η επέτειος, καθώς έχω πάψει να πιστεύω σε εθνικά οράματα εδώ και καιρό. Παρ'όλ'αυτά, για όλους τους υπόλοιπους που πιστεύουν ότι με την γιορτή αυτή τιμούμε τους νεκρούς και τους πολεμιστές, θα ήθελα να ξανασκεφτούν. Γιατί το χάλι της σημερινής Ελλάδας, οι σχολικές παρελάσεις και τα σημαιάκια δεν τιμούν κανέναν και περισσότερο απ'όλους τους γενναίους έλληνες στρατιώτες που πέθαναν στην Αλβανία.

Οι μαθητικές παρελάσεις και τα σημαιάκια είναι κατάλοιπο της στρατιωτικής χούντας. Ο Μεταξάς τις ξεκίνησε και μετά μείνανε. Αλλά εμένα μου άρεσε όταν έκανα παρέλαση. Όπως μου άρεσε και όταν έλεγα τα κάλαντα. Το βλέπω σαν έθιμο και σαν παιχνίδι.