"Εκλογές και χρώματα, με φρου φρου και αρώματα", που έλεγε και ένας φίλος κάποτε, ο οποίος δικαιώνεται συχνά.
Σε προσωπικό επίπεδο τώρα είναι η 2η συμμετοχή μου σε εκλογικές διαδικασίες και αρχίζω και ξεπερνάω σιγα-σιγά τις διαχωριστικές γραμμές αναμεσα στην τρέλα και τη λογική, με αυτά που βλέπω.
Τέσπα.
Μπορώ να επιχειρηματολογίσω πάνω σε αυτό με πλουραλισμό συμπερασμάτων και επιχειρημάτων τα οποία προέρχονται από την μικρή μου εμπειρία με τις φοιτητικές εκλογές. Θα σχολιάσω όμως τις φετινές διότι αν μεταφερθούμε σε αναζητήσεις του παρελθόντος τότε δεν ξεμπερδεύουμε με τίποτα και δεν μας ξεπλένει ο Νιαγάρας...Επίσης θα σχολιάσω το θέμα απο την πλευρά εκείνου που κατεβαίνει με τους ανεξάρτητους...
Λοιπόν, φέτος έχουμε να κάνουμε και πάλι με τις κλασσικές προβατοποιίες-παρατάξεις-κόμματα των οποίων οι τακτικές είναι γνωστές όπως γνωστά είναι και τα ποσοστά τους που χρόνο με το χρόνο ανεβαίνουν δραματικά στις περισσότερες σχολές εδώ στη Μυτιλήνη. Γιατί όμως κάποιος επιλέγει να ψηφίσει κάποια παράταξη η οποία εντάσσεται και αλληλοσυνδέεται με κάποιο κόμμα? Μήπως είναι να προασπίσει τα συμφέροντα του ως φοιτητής?
Μήπως περιμένει να εκπροσωπηθεί από μια ριζοσπαστική και αγωνιστική φωνή στο Δ.Σ.? Μήπως είναι οι σημειώσεις που μπορεί να "καβατζώσει" από κάποια παράταξη? Μήπως όμως είναι και η αναγνώριση στο πρόσωπο του και τα "κονέξια" που θα αποκτήσει μπαίνοντας σε ένα trendy ψηφοδέλτιο? Μήπως οι γκόμενες, τα σφηνάκια, τα κλαμπάκια? Μήπως νομίζει πως ένα μεγάλο κόμμα μπορεί αργότερα να τον προστατέψει και να τον βολέψει στο μέλλον (μεγάλη παραμύθα....)? Τέλος μήπως πιστεύει πως μια παράταξη ενός μεγάλου κόμματος έχει τα ικανά άτομα να την στελεχώνουν που θα παλέψουν με κάθε τρόπο για να κάνουν το πανεπιστήμιο και τις ζωές όλων μας εν γένει καλύτερες...
Ααααχχ....Δυστυχώς όλα αυτά πάνε μαζί, ή δημιουργούν παράλληλους σχηματισμούς που μπορούν να παγιδέψουν τον οποιονδήποτε ανυποψίαστο, τον οποιονδήποτε ανιδεολόγητο, τον οποιονδήποτε "κολλημένο"....τον οποιονδήποτε αδιάφορο.
Να είστε σίγουροι φίλοι μου κανένα κόμμα ή παράταξη δεν νοιάζεται μηδέ για το Πανεπιστήμιο, μηδέ για την φοιτητική σας ζωή...Ο απώτερος στόχος όλων είναι η εδραίωσή τους στο σύλλογο μέσα από τις εκλογές και η προάσπιση των ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΩΝ του ΚΟΜΜΑΤΟΣ που εκπροσωπούν. Τώρα σε ότι αφορά και το τμήμα που σπουδάζω, εκέινοι που δραστηριοπούνται μέσα από τις κομματικές παρατάξεις, ούτε αυτήν την δυνατότητα έχουν...
Τη μερίδα των φοιτητών που σπουδάζουν, μορφώνονται, και το ανώτατο δικαίωμα που έχει κερδιθεί με αγώνες και αίμα άλλων φοιτητών, το πουλούν για ένα σφηνάκι, ένα νιμού, λίγο Marush, λίγο trendουριά, δεν υπάρχει περίπτωση να την κατηγορήσω ποτέ ανοιχτά. Καλά κάνουν τα παιδιά και ζουν στο συννεφάκι τους, στην αδιαφορία τους, στην καθολική ηλιθιότητά τους και έχουν λύσει όλα τους τα προβλήματα....Αλί σε αυτόν που ότι βλέπει και τον παραξενεύει ή δεν του αρέσει, το βλέπει 2η φορά, το μελετάει, το ξεψαχνίζει, το κατσιάζει, το κριτικάρει και ψάχνει λύσεις για αυτό...Αυτός ο άνθρωπος θα πεθάνει νωρίς....
Υπάρχει και η μερίδα των φοιτητών που λέει "ωχ αδερφέ....!", γιατί να ασχοληθώ, τί θα κερδίσω?, άσε τους να κόψουν το λαιμό τους και στην τελική όλοι τους μ****κες είναι. Δεν διαφωνώ. ΝΑΙ ΕΙΝΑΙ! ΚΑΙ ΕΣΥ ΤΙ ΚΑΝΕΙΣ ΓΙΑ ΑΥΤΟ??? Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να αφήσει στην τύχη του ένα Πανεπιστήμιο, μερικούς φοιτητές και κάποια πράγματα που μπορούν να τα χειρίζονται άνθρωποι που ενδιαφέρονται, στην τελική να τα χειρίζονται άνθρωποι ανίκανοι και κλινικά ηλίθιοι, που το κάνουν μόνο και μόνο για "μούρη". Με τον Σύλλογο σου δίνεται η δυνατότητα να εκφράσεις αυτόν που δεν μπορεί να εκφραστεί και να βγει προς τα έξω, να ενδιαφερθείς για αυτόν που δεν ενδιαφέρεται. Να υπάρχει μια γνώμη παραπάνω (την οποία δεν υποστηρίζω πως είναι η καλύτερη από όλες αλλά), όσο πιο πολλές απόψεις τόσο το καλύτερο...!
ΞΥΠΝΗΣΤΕ ΟΜΩΣ: τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά! Είναι απολύτως αναγκαίο να πηγαίνουμε στις Γενικές Συνελεύσεις, να συμμετέχουμε μαζικά. Είναι η μόνη λύση ώστε να καταλάβουμε πώς παίζεται το παιχνίδι και από ποιούς.ΠΡΕΠΕΙ να ψηφίζουμε. Δεν γίνεται αυτό το κεκτημένο να το χαρίζουμε!! Η συνειδητοποίηση ΟΛΩΝ των φοιτητών είναι κάτι εξαιρετικά (eleina θα έλεγα) δύσκολο αλλά απτό. Μόνο έτσι μπορούμε να διώξουμε τα κόμματα και τους κομματάρχες από τα Πανεπιστήμια. Μόνο έτσι μπορούν να αυτονομηθούν όλοι οι σύλλογοι και ο συνδικαλισμός στα Πανεπιστήμια ώστε να δρούμε συλλόγικά, μαζικά, αμεσοδημοκρατικά.
υ.γ. το αφιερώνω σε όλους τους ανεξάρτητους του νησιού, σε αυτούς που έφυγαν, σε αυτούς που έμειναν, σε αυτούς που αγωνίζονται και κυρίως σε αυτούς που θα συνεχίσουν...Τα λέμε αργότερα
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ο ιστότοπος βρίσκεται σε λειτουργία μόνο για ανάγνωση. Το περιεχόμενο αποτελεί αρχειοθετημένο αντίγραφο αυτού το οποίο και εμπλουτίζεται για λόγους διάσωσης και διατήρησης αρχείου.
