Κοινότητα - Πύλη - Περιοδικό Φοιτητών Πανεπιστημίου Αιγαίου -- Πρωτοβουλία MyAegean

slide έγραψε: Aρχές Αυγούστου, και μαζί με τη δροσιά, μας τελείωσε και η αγανάκτηση. _ Απομακρύνθηκαν οι σκηνές από την πλατεία Συντάγματος Τώρα είναι ώρα εθνικής ανάτασης - σε λίγο θα ξαναδούμε ημίτρελους να φορούν τη σημαία σαν χλαμύδα και να βγαίνουν στους δρόμους. Ακόμη και αυτό να μη γίνει, βρήκαν χρυσή ευκαιρία όλοι οι γνωστοί μαϊντανοί να καρπωθούν λίγη δημοσιότητα για μία επιτυχία στην οποία δεν έχουν συμβάλει στο ελάχιστο.

Mεγάλη "πρεμούρα" είχε πιάσει τον δήμαρχο Καμίνη να καθαρίσει την πλατεία. Σε μια πόλη που καθημερινά γίνεται όλο και πιο αβίωτη κυρίως στις πηγμένες συνοικίες, είναι τουλάχιστον ψευτοελιτίστικο και γραφικό να επικεντρώνεται ο δήμαρχος σε μια πλατεία στην οποία λίγο παραμένουν οι μόνιμοι κάτοικοι και πολύ περισσότερο αποτελεί πόλο έλξης για τους τουρίστες.

Παράθεση: Για βεντέτα αστυνομικών και πολιτών κάνει λόγο σε ανακοίνωσή του ο δήμαρχος Αθηναίων Γιώργος Καμίνης, ζητώντας παράλληλα από την Πολιτεία να αναθεωρήσει η αστυνομία τη χρήση χημικών ουσιών στις διαδηλώσεις και «να επιδείξει μεγαλύτερο επαγγελματισμό επικεντρώνοντας την παρέμβασή της στην εκτόνωση προπάντων και όχι στην κλιμάκωση της έντασης». Όπως αναφέρει στη σχετική ανακοίνωση, «Όσα διαδραματίστηκαν στις 29 Ιουνίου στην πλατεία Συντάγματος και πέριξ αυτής δεν τιμούν την πολιτεία, δεν τιμούν την πόλη μας, και ουσιαστικά δεν τιμούν κανέναν μας. Οι εικόνες είναι γνωστές. Πολίτες που ξηλώνουν την πλατεία Συντάγματος και πετούν μάρμαρα στους αστυνομικούς. Μάρμαρα τα οποία στη συνέχεια κάποιοι αστυνομικοί πετούν και αυτοί στους πολίτες. Κουκουλοφόροι που επιτίθενται με ρόπαλα, σφεντόνες και μολότοφ. Αστυνομικοί που επιτίθενται και αυτοί κατά δικαίων και αδίκων με άνευ προηγουμένου μπαράζ χημικών, χτυπούν με γκλομπ πεσμένους ανθρώπους και κυνηγούν άλλους μέχρι το Μοναστηράκι. Άλλους πολίτες με λοστούς και καδρόνια να καταστρέφουν καταστήματα -κάποια από αυτά του Δήμου- και περιουσίες συμπολιτών μας. Ξενοδόχοι να αναγκάζονται να διώχνουν τους επισκέπτες τους που υπέφεραν από την αποπνικτική ατμόσφαιρα και τουρίστες να κοιτάζουν εμβρόντητοι. Όλα αυτά συνέβησαν στο κέντρο της πόλης, στη βιτρίνα της, στην πιο ιστορική της πλατεία». Κάνοντας λόγο για «βεντέτα αστυνομικών και πολιτών», επισημαίνει πως αυτή «όχι μόνο δεν προάγει τη δημόσια τάξη ή την κοινωνία αλλά κάθε φορά έχει ένα σταθερό θύμα και αυτό είναι η Αθήνα». «Ως δήμαρχος Αθηναίων ζητώ από την Πολιτεία να αναθεωρήσει η αστυνομία τη χρήση χημικών ουσιών στις διαδηλώσεις και να επιδείξει μεγαλύτερο επαγγελματισμό επικεντρώνοντας την παρέμβασή της στην εκτόνωση προπάντων και όχι στην κλιμάκωση της έντασης, στον έλεγχο και όχι στην επέκταση της βίας. Ζητώ επίσης από τους συμπολίτες μας που ασκούν το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα της δημόσιας συγκέντρωσης και διαμαρτυρίας, ειρηνικά, ησύχως και αόπλως, όπως επιβάλλει το Σύνταγμα, να σέβονται όσα με αγώνες και θυσίες έχουμε κατακτήσει στο πλαίσιο του δημοκρατικού μας πολιτεύματος καθώς και το δικαίωμα των συμπολιτών τους να μπορούν με ασφάλεια να κινούνται στην πόλη μας είτε για αναψυχή είτε για δουλειά. Ζητώ πάνω από όλα να τεθεί επιτέλους ένα τέρμα στη βία», συνεχίζει ο κ. Καμίνης. Σε ό,τι αφορά τις ζημιές, «όπως έχω ήδη πει οι καταστροφές είναι πολύ μεγάλες και ο δήμος με τα μέσα που διαθέτει αδυνατεί να επωμιστεί το κόστος της αποκατάστασής τους. Η Πολιτεία πρέπει και εδώ να αναλάβει την ευθύνη που της αναλογεί. Σε αντίθετη περίπτωση ο Δήμος θα διεκδικήσει δικαστικά να επωμιστούν το κόστος οι υπαίτιοι - ζητώντας να αναγνωριστεί η αστική ευθύνη του Δημοσίου και παρεμβαίνοντας ως πολιτική αγωγή σε ενδεχόμενες δίκες όσων, ένστολων και μη, πρωτοστάτησαν στις βίαιες συγκρούσεις».

Καμίνης για γεγονότα 29 Ιουνίου 2011

Μια "βεντέτα" πολιτών-αστυνομικών βλέπει ο δήμαρχος Καμίνης και όχι μια κυβέρνηση με πολιτικές ευθύνες ως προς την κατάλυση της δημοκρατίας. Συμφωνεί μεν με τις ειρηνικές συγκεντρώσεις, αλλά κόπτεται για να καθαρίσει την πλατεία Συντάγματος χωρίς να υπάρχει κάποια πρόκληση από τους κατασκηνωτές.

Ρατσισμός και μικροαστισμός από το στόμα του κ. Καμίνη εναντίον των "βρωμιάρηδων" και "περιθωριακών" που του χαλούν την εικόνα της πόλης. Ντρέπεται για αυτά που θα δουν οι τουρίστες ενώ όταν τα εντεταλμένα όργανα της τάξης έριχναν κρότου-λάμψης στο Μοναστηράκι μέσα στα μαγαζιά και στην Αρεοπαγίτου στην Ακρόπολη ο κ. Καμίνης το μόνο που είχε να δηλώσει ήταν πως πρέπει να ρίχνονται λιγότερα δακρυγόνα.

Εμετός...τίποτα άλλο δεν έχω να προσθέσω

Κουράγιο. Έρχονται νέες διαστροφές.



Είναι για οικονομικούς λόγους.
Πώς μπορώ αυτή τη φαντασίωση μου να τη ζήσω και στην πραγματικότητα;
Το πρόβλημα εξαπλώνεται...

Eπειδή δεν έχουμε εδώ μια ανάλυση από ανθρωπολόγο σχετικά με το "φαινόμενο της πλατείας" παραθέτω ένα κείμενο με μια άποψη που πάει κάπως πιο πέρα από τις κοινότοπες κρίσεις και επικρίσεις περί των "Αγανακτισμένων Πολιτών"

Παράθεση: Οι πλατείες πεδία της κοινωνικής ανασυγκρότησης ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΗ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ Στις πλατείες διαδραματίζεται σήμερα κάτι μοναδικό, μια βαθιά ιστορική τομή. Δίνεται τέλος στη διάλυση του κοινωνικού ιστού την οποία προκάλεσε η κοινωνία της κατανάλωσης με όλα τα μέσα που διέθετε. Τελείται ο επικήδειος της ομαδικής κατάθλιψης, του αυτισμού και της βίας που καλλιέργησε ο περιβόητος εκσυγχρονισμός του νεοφιλελευθερισμού. Γι’ αυτό στις πλατείες, μαζί με τις φωνές της οργής και της αγανάκτησης, αναδύονται και οι πρώτοι χαρμόσυνοι ήχοι ενός μεγάλου πανηγυριού που αχνοφαίνεται. Είναι οι γνωστοί στην ιστορία ήχοι της κοινωνίας που, όταν αναδιπλώνεται, σηματοδοτεί την παρουσία της με τραγούδια. Στις πλατείες, σήμερα, η κοινωνία ανασυγκροτείται και αναστοχάζεται. Αναθεωρεί την παθογένεια και τις στρεβλώσεις που της επέφεραν οι δομές της εξουσίας. Αντιστρατεύεται τον αποκλεισμό από την ιστορία που της επέβαλαν αποκαλώντας την «μάζα». Επαναπροσδιορίζει τις δυνατότητές της και ανασηματοδοτεί τα βασικά της γνωρίσματα: α) την ιδιαίτερη οργάνωσή της ως ανώτερο δυναμικό σύστημα και β) τη θέση της μέσα στον κόσμο. Το ζήτημα της οργάνωσης και της ανασυγκρότησης έχει προέχουσα σημασία, γιατί από αυτήν καθορίζεται και η θέση της κοινωνίας στον κόσμο. Στο σημείο αυτό και σε ό,τι αφορά όσα διαδραματίζονται στις πλατείες έχουν διατυπωθεί δύο παρεξηγήσεις που θα πρέπει να ξεκαθαριστούν. Η πρώτη παρεξήγηση είναι αυτό που ακούγεται να λέγεται από πολλούς: «Πώς είναι δυνατόν να βγει κάτι σοβαρό από αυτό το ετερόκλητο πλήθος, όταν δεν υπάρχει ηγεσία ή, έστω, ένας αρχηγός». Και όμως, εάν υπήρχε ηγεσία ή αρχηγός, κάποιοι άλλοι θα έλεγαν: «Τι μπορεί να προκύψει σωστό από ένα κίνημα που είναι καπελωμένο». Τα ψευδοδιλήμματα αυτά οφείλονται σε δύο λάθη που γίνονται ταυτόχρονα. Το ένα λάθος συνίσταται στο εξής: στο ότι κρίνουμε ένα κίνημα που τείνει να αντιδιασταλεί προς την κουλτούρα μας με βάση τις κατηγορίες της κουλτούρας μας, δηλαδή με κάτι αντίθετο προς αυτό. Πιο συγκεκριμένα: σύμφωνα με τις κατηγορίες της κουλτούρας μας, δηλαδή μιας κουλτούρας που εκφράζει κοινωνία της ανισότητας, πιστεύουμε ότι τίποτα δεν γίνεται χωρίς αρχηγό, άρα χωρίς σχέσεις ανισότητας. Κάτω από αυτήν ακριβώς την προκατάληψη χωρίζουμε την κοινωνία σε αρχηγούς και σε μάζα. Είναι περιττό να θυμίσουμε τα δεινά που υπέστησαν τα προοδευτικά κινήματα από τους εγκάθετους αρχηγούς. Είναι περιττό επίσης να θυμίσουμε ότι όταν οι αποικιοκράτες συνάντησαν στην Αμερική κοινωνίες χωρίς αρχηγούς τις ονόμασαν «φυσικές» κοινωνίες, δηλαδή ανάλογες με κοινωνίες ζώων –εντούτοις, οι κοινωνίες αυτές ήταν εξισωτικές και, όταν χάθηκαν, επέζησαν στη συλλογική μνήμη με το γνωστό μύθο του παράδεισου, σύμφωνα με την ανθρωπολογική έρευνα.Είναι περιττό, ακόμα, να θυμίσουμε ότι το λαϊκό κίνημα της Αργεντινής που έδιωξε το ΔΝΤ δεν οργανώθηκε από αρχηγό. Τέλος, είναι περιττό να θυμίσουμε ότι μέχρι τον αιώνα του Χαλκού η κοινωνία αναπτυσσόταν χωρίς εγκάθετους αρχηγούς. Το άλλο λάθος συνίσταται στο ότι αγνοούμε τη λειτουργία της κοινωνίας, γιατί τη βλέπουμε με τα γυαλιά της δυτικής κουλτούρας. Αγνοούμε την εσωτερική δυναμική της. Αγνοούμε ότι, όπως έχει διαπιστώσει η ανθρωπολογία, το 70% της κοινωνικής πρακτικής διεξάγεται με άρρητες διαδικασίες, ημι-αυτόματες, δηλαδή χωρίς τις εντολές αρχηγού. Εκείνο, όμως, που ιδιαίτερα αγνοούμε είναι η διαλεκτική σχέση μεταξύ του ατόμου και της κοινωνίας. Στην πραγματικότητα υπάρχουν αρχηγοί στα λαϊκά κινήματα αλλά είναι εντελώς διαφορετικοί από αυτούς που συνηθίσαμε να λέμε αρχηγούς στην κοινωνία της ανισότητας. Μέσα από τη διαλεκτική μεταξύ ατόμου και κοινωνίας ξεπηδούν άτομα που εμψυχώνουν, πρωτοσταστούν και πολλά από αυτά θυσιάζονται ή εναλλάσσονται με άλλα, ανάλογα με τις εκάστοτε ισορροπίες. Τα άτομα αυτά βρίσκονται σε συνεχή διάλογο με τους άλλους, αποκτούν εμπειρία και κρίση μέσα από τη διαδικασία της κοινωνικής σύγκρουσης και αποτελούν το μεγάλο πλήθος των αφανών ηρώων. Δικαίωσή τους είναι η καταγραφή της προσφοράς τους στη συλλογική μνήμη. Πρέπει να σημειωθεί ότι η αξιολόγηση των άθλων τους προκύπτει από τη συνολική έκβαση του κοινωνικού μετασχηματισμού. Γιατί δεν αποκλείεται μια ηρωική πράξη να αποβεί αρνητική. Πάντως, σε γενικές γραμμές, στους κοινωνικούς μετασχηματισμούς είναι δύσκολο να ξεχωρίσουν οι αγωνιστές από τους ηγέτες. Εάν δεχτούμε ότι μέσα από την πορεία των κινημάτων έχει αποκτηθεί από κάποιους μια χρήσιμη ιστορική γνώση που να του δίνει το δικαίωμα του ηγέτη, αυτό δεν είναι απόλυτο και ενέχει ένα βαθμό τελεολογίας. Αποτελεί διαστρέβλωση της διαλεκτικής μεταξύ θεωρίας και πράξης. Γιατί κάθε κοινωνική δράση αλλάζει συνεχώς τις συνθήκες και τους συσχετισμούς, και γιατί εγκλείει τον κίνδυνο, εάν αποσπαστεί από τη διαλεκτική σχέση και εξάρτηση από το σώμα της κοινωνίας που είναι ο φορέας του μετασχηματισμού, να αναπαραγάγει την ανισότητα. Η δεύτερη παρεξήγηση αφορά τη σύγχυση που γίνεται μεταξύ του κοινοτισμού και του αισθήματος της συλλογικότητας, της communitas. Ο κοινοτισμός είναι έννοια της Δυτικής κουλτούρας. Σημαίνει τη συγκρότηση της κοινότητας σε οργανικό σχηματισμό με καθορισμένα δικαιώματα/υποχρεώσεις και καταμερισμό, κάτω από δοκιμασμένο θεσμικό πλαίσιο κοινής αποδοχής. Διαφέρει από την communitas γιατί ανήκει στο επίπεδο του συνειδητού, ενώ εκείνη ανήκει στο επίπεδο του υποσυνείδητου. Διαφέρει επίσης, γιατί δεν επιβάλλει ένα δοκιμασμένο θεσμικό πλαίσιο αλλά ένα εντελώς διαφορετικό. Διαφέρει, γιατί δεν ανακαλεί κάποιο σχήμα οργάνωσης από το παρελθόν, δεν στοχεύει στη μεταρρύθμιση αλλά στο μετασχηματισμό. Εκείνο που ανακαλεί είναι την εσωτερική δύναμη που κινητοποίησε ανάλογους κοινοτισμούς. Communitas είναι η υπόγεια δύναμη, η ψυχή που προκαλεί ανατροπή των χρεωκοπημένων και αβίωτων δομών εξουσίας. Πούθε πηγάζει η communitas; Από τη σύσταση του ανθρώπου ως κοινωνικού όντος. Ο άνθρωπος έρχεται στον κόσμο ως βιολογικό ον με ιδιαίτερες δυνατότητες, ώστε μέσα από τη διαδικασία της κοινωνικοποίησης μπορεί να διαμορφωθεί σε μέλος της κοινωνίας που τον ανέθρεψε. Ενώ, εάν βρεθεί εκτός κοινωνίας, προσαρμόζεται στις συνήθειες της αγέλης των ζώων που τον περιθάλπει και γίνεται «άγριο παιδί». Μεγαλώνει με τη φροντίδα και την προστασία της κοινότητας, γιατί το όπλο του για την επιβίωση δεν είναι τα ένστικτα (γενετικός κώδικας), που αποκτιούνται άμεσα, αλλά το μυαλό και η απόκτηση γνώσεων, που απαιτούν χρόνο. Γι’ αυτό, το βρέφος-νήπιο είναι προσκολλημένο στους μεγάλους και διαμαρτύρεται όταν μένει μονάχο. Αισθάνεται ότι είναι ένας ενιαίος κόσμος, ότι είναι όλος ο κόσμος και αυτό ακριβώς το αίσθημα της ενότητας με όλους, που δεν απειλείται από τίποτα άλλο, συνιστά την communitas. Συνεπώς, communitas είναι η ενότητα με τους άλλους σαν μοναδικός κόσμος, η πληρότητα και η εξ’ αυτής απουσία κάθε φόβου, π.χ. φόβου του θανάτου, και η μαγεία με την οποία βιώνεται αυτή η πληρότητα. Η διάκριση του εγώ από τον κόσμο αρχίζει σταδιακά με τη διαδικασία εκμάθησης της γλώσσας και, συνεπώς, η communitas έρχεται σε διαλεκτική αντίθεση με τη «δύναμη για» του ατόμου. Εντούτοις, αναδύεται στις περιόδους κοινωνικής κρίσης και τροφοδοτεί τα ανατρεπτικά κινήματα διαμαρτυρίας ή κοινωνικού μετασχηματισμού. Μαζί της αναδύεται η μαγεία της ολότητας σαν προάγγελος λύτρωσης και πανηγυριού. Κατά την ανατρεπτική της πορεία, η κοινωνία αναδομεί τη συγκρότησή της με βάση την communitas. Με άλλα λόγια, θέτει πάντα εξ’ αρχής το ζήτημα της δημοκρατίας. Είναι πολύ ενδεικτικό για την αξιολόγηση των γεγονότων ότι στο Σύνταγμα, καθώς και σε άλλες πλατείες, αναπήδησε πρόσφατα το θέμα της άμεσης δημοκρατίας. Αυτό αποτελεί τομή στην πορεία των γεγονότων, γιατί ξεπήδησε χωρίς κάτι προηγούμενο στην περίοδο των 66 χρόνων σκοταδισμού που διαδέχτηκαν την εξόντωση της Αντίστασης και γιατί φαίνεται να έχει μεγάλη απήχηση. Χωρίς αμφιβολία, σηματοδοτεί την ανάδυση της communitas. Σχετικά με την αιφνήδια αυτή εμφάνιση του αιτήματος της άμεσης δημοκρατίας δημοσιεύτηκαν στην «Αυγή» της Κυριακής (26/06/2011) δύο ενδιαφέροντα άρθρα, της Έ. Πατρικίου και του Δ. Παπανικολόπουλου. Αφενός αναφέρονται σε πολλές περιόδους κοινωνικο-πολιτικών ανατροπών όπου ξανατέθηκε το ζήτημα της άμεσης δημοκρατίας, πράγμα που επιβεβαιώνει τη μεγάλη σημασία της. Αφετέρου επισημαίνουν τη δυσκολία να προσδιορίσουμε τόσο τη μορφή της άμεσης δημοκρατίας όσο και τον τρόπο της πραγματοποίησής της. Γίνεται φανερό ότι, αν και αποτελεί μακροπρόθεσμη προοπτική, το ζήτημα της άμεσης δημοκρατίας είναι πρωταρχικό. Δεδομένου ότι η από το 2008 κρίση την οποία διερχόμαστε δεν είναι απλά μία από τις γνωστές περιοδικές οικονομικές κρίσεις αλλά χρονία, συνεχιζόμενη από το 1971, και ότι έχει μετατραπεί σε γενικότερη κοινωνικο-πολιτισμική κρίση, πράγμα που συνεπάγεται την αποδόμηση του Δυτικού μοντέλου και μετασχηματισμό του σε άλλο μοντέλο κοινωνικής ζωής, το πρόβλημα της οργάνωσης του νέου αυτού μοντέλου συνδέεται άρρηκτα με το αίτημα για άμεση δημοκρατία. Εφόσον η διαδικασία για την επίλυση της κρίσης παίρνει τη μορφή διαδικασίας για τον κοινωνικό μετασχηματισμό, γίνεται και διαδικασία άσκησης για τη διαμόρφωση μιας ριζοσπαστικής, πληρέστερης και ουσιαστικής δημοκρατίας. Αυτόν ακριβώς το ρόλο παίζουν σήμερα οι πλατείες. Αποτελούν τα πεδία στα οποία διαδραματίζεται η αναζήτηση, η άσκηση και η διαμόρφωση της δημοκρατίας, θέτοντας το ζήτημα της άμεσης δημοκρατίας. Εάν τα παραπάνω μας βοηθούν να προσεγγίσουμε το πνεύμα της κινητοποίησης των πολιτών σε όλους τους κοινωνικούς τομείς και ιδιαίτερα στις πλατείες, τότε γίνεται κατανοητό ότι, ως αναζήτηση και ως άσκηση της δημοκρατίας, το πρόβλημά της είναι ταυτόχρονα θεωρητικό και πρακτικό. Γι’ αυτό, παράλληλα με τις διαδικασίες στην κοινωνική πρακτική των πλατειών πρέπει να συνεχιστούν και οι θεωρητικές διερευνήσεις. Εκείνα που θα μπορούσαμε να διατυπώσουμε προς το παρόν είναι τα εξής: α) Δεν θα πρέπει να αναζητήσουμε το μοντέλο της άμεσης δημοκρατίας αποκλειστικά ανάμεσα σε εκείνα που προτάθηκαν σε κοινωνίες της ανισότητας. Για παράδειγμα, η αθηναϊκή δημοκρατία αφορούσε μόνο ελεύθερους πολίτες και από αυτούς μόνο τους άνδρες. Η Δυτική δημοκρατία αφορούσε αρχικά μόνο τους άνδρες και από αυτούς μόνο όσους ήταν ιδιοκτήτες. β) Στην άμεση δημοκρατία των εξισωτικών κοινωνιών των τροφοσυλλεκτών, αυτήν που όπως αναφέρθηκε επιβίωσε στο μύθο του παραδείσου και του Χρυσού Αιώνα, συμμετείχαν όλοι οι ενήλικοι και όχι αντιπρόσωποί τους. Επιπλέον, οι αποφάσεις παίρνονταν με ομοψηφία που την πετύχαιναν μετά από πολυήμερες συζητήσεις και μετατροπές. γ) Προϋπόθεση για τη συγκρότηση και τη θεμελίωση της άμεσης δημοκρατίας είναι η ανάδυση και εδραίωση της communitas, της συντροφικότητας και της αλληλεγγύης. Σε άμεση εξάρτηση με την κοινωνική οργάνωση βρίσκεται και το δεύτερο γνώρισμα, ο προσδιορισμός της ιδιαίτερης θέσης της κοινωνίας στον κόσμο, το οποίο αφορά την προοπτική στο μέλλον (τα οράματα) και τις κοινωνικές αξίες. Ο Σωτήρης Δημητρίου είναι ανθρωπολόγος

Κυριακάτικη Αυγή-Αναγνώσεις, Κριτική Βιβλίου, Τεχνών και Επιστημών

Υπάρχουν συνέχεια κινητοποιήσεις στο Σύνταγμα και στα πέριξ. Τα καθεστωτικά δε δείχνουν τίποτα. Αυτή τη στιγμή τραμπουκίζουν αναίτια πολίτες.
Μπορείτε να βλέπετε Live από εδώ:

http://www.livestream.com/stopcarteltvgr

Συγκεντώσεις σε πολλές χώρες αυτό το Σάββατο.

http://15october.net/

Πέρασε αρκετός καιρός από τα περσινά "ανδραγαθήματα" της ΕΛ.ΑΣ. και μεσολάβησαν κάποιες εκλογές. Πλέον γίνεται επίσημη η σχέση Χ.Α. και ΕΛ.ΑΣ. ακόμα και με αυτόν τον τρόπο. Κάτι που γνωρίζαμε πολύ καλά εδώ και καιρό.

Παράθεση: Εκπληξη τα ποσοστά της Χρυσής Αυγής στους Αμπελόκηπους Του Γιαννη Σουλιωτη Πρωτοφανή απήχηση στις τάξεις της ΕΛ.ΑΣ. έχει το κόμμα της Χρυσής Αυγής. Αυτό αποκαλύπτουν με τον πλέον αδιαμφισβήτητο τρόπο τα στοιχεία του υπουργείου Εσωτερικών από τις εκλογές της 6ης Μαΐου. Και αυτό διότι το κόμμα του κ. Νίκου Μιχαλολιάκου συγκέντρωσε εντυπωσιακά ποσοστά στα εγκλογικά τμήματα που ψήφισαν οι ετεροδημότες αστυνομικοί της ΓΑΔΑ. Συγκεκριμένα, προκύπτει ότι η Χρυσή Αυγή αναδείχθηκε πρώτο κόμμα, και με μεγάλη διαφορά ψήφων από το δεύτερο, όχι στα εκλογικά τμήματα π.χ. του Αγ. Παντελεήμονα ή της πλατείας Αττικής (όπως πολλοί υπέθεταν), αλλά σε αυτά των Αμπελοκήπων, όπου ψηφίζουν οι ένστολοι ετεροδημότες! Η προτίμηση των αστυνομικών στη Χρυσή Αυγή είχε διαφανεί ήδη από το βράδυ της Κυριακής. Στα εκλογικά τμήματα της Καισαριανής, όπου ψηφίζουν υπηρετούντες στη Διεύθυνση Αστυνομικών Επιχειρήσεων (ΜΑΤ, ΥΜΕΤ), συγκέντρωσε ποσοστά από 12,4% έως 18,95%, αρκετά δηλαδή πάνω από τον γενικό μέσο όρο του κόμματος. Ωστόσο, το εκλογικό «μήνυμα» των ενστόλων είναι σαφώς ηχηρότερο στα εκλογικά τμήματα των Αμπελοκήπων. Ετσι, στο 806 Εκλογικό Τμήμα Αθηνών στην οδό Αμπελακίων η Χρυσή Αυγή αναδείχθηκε πρώτο(!) κόμμα με ποσοστό 22,2%. Ειδικότερα, από τα 541 άτομα που ψήφισαν, τα 117 επέλεξαν τη Χρυσή Αυγή. Η Νέα Δημοκρατία συγκέντρωσε το 18,03% των ψήφων και ο ΣΥΡΙΖΑ το 12,3%. Παρόμοια είναι η εικόνα στο 807 Εκλογικό Τμήμα, που επίσης βρίσκεται στο 17ο δημοτικό σχολείο Αμπελοκήπων, στην οδό Αμπελακίων. Η Χρυσή Αυγή αναδείχθηκε πρώτο κόμμα συγκεντρώνοντας 122 ψήφους, ήτοι 21,3% και ακολουθούν: ΣΥΡΙΖΑ με 93 ψήφους (16,2%), Ν.Δ με 92 ψήφους(16,1%) και Ανεξάρτητοι Ελληνες με 47 ψήφους (8,2%). Στο 808 εκλογικό τμήμα, όπου επίσης ψήφισαν ένστολοι ετεροδημότες, η Χρυσή Αυγή συγκέντρωσε το 22,7% των ψήφων, ποσοστό μάλιστα σημαντικά μεγαλύτερο σε σχέση με τη δεύτερη Ν.Δ. που «περιορίστηκε» στο 12,7% και τον ΣΥΡΙΖΑ (11,6%). Ακόμα πιο σαφή είναι τα δεδομένα στα εκλογικά τμήματα 810 - 817 που βρίσκονται, στο 56ο Λύκειο στην οδό Πανόρμου 7 και το 16ο Λύκειο στη συμβολή της Πανόρμου με την οδό Λαρίσης, στους Αμπελοκήπους. Εκεί, η Χρυσή Αυγή αποδεικνύεται ότι συγκεντρώνει τα μεγαλύτερα ποσοστά της στην περιφέρεια της Α΄ Αθήνας, αγγίζοντας το 23,6%! Πρώτος σε σταυρούς είναι ο γενικός γραμματέας του κόμματος κ. Νίκος Μιχαλολιάκος. Συγκεκριμένα, στο 811 εκλογικό τμήμα από τους 559 ψηφοφόρους, τη Χρυσή Αυγή ψήφισαν οι 126 (23,08%), τη Νέα Δημοκρατία οι 82 (15,02%) και τον ΣΥΡΙΖΑ 78 (14,2%). Στα συγκεκριμένα εκλογικά τμήματα τα αποτελέσματα είναι σαφώς «αλλοιωμένα» σε σύγκριση με τον γενικό μέσο όρο, καθώς σε απόλυτους αριθμούς, η Χρυσή Αυγή ξεπερνά έως και 8%(!) το δεύτερο κόμμα, που στις περισσότερες περιπτώσεις είναι η Νέα Δημοκρατία. Υψηλά καταγράφονται τα ποσοστά της Χρυσής Αυγής και σε ορισμένες ακόμα γειτονιές του ιστορικού κέντρου της Αθήνας. Ενδεικτικά, στο 632ο και το 633ο εκλογικό τμήμα, στην οδό Θήρας στην Κυψέλη αναδεικνύεται τρίτο κόμμα, πίσω από τον ΣΥΡΙΖΑ και τη Νέα Δημοκρατία, με ποσοστά που κυμαίνονται από 10% έως 15%. Ελαφρώς διαφορετική είναι η εικόνα στα τμήματα της Φωκ. Νέγρη (στα τμήματα 639, 640). Εκεί, η κάλπη έβγαλε πρώτη τη Νέα Δημοκρατία με ποσοστά από 19% έως 21% και τη Χρυσή Αυγή δεύτερο κόμμα με ποσοστό που κυμαίνεται γύρω στο 15%. Ακολουθεί ο ΣΥΡΙΖΑ με ποσοστά 11 - 12%. Αποκαλυπτικό της επιρροής που έχει στο εκλογικό αποτέλεσμα η απήχηση της Χρυσής Αυγής στις τάξεις των αστυνομικών είναι ότι στον Αγ. Παντελεήμονα, το κόμμα έρχεται... τρίτο πίσω από τον ΣΥΡΙΖΑ και τη Νέα Δημοκρατία, με ποσοστά μεταξύ 12% και 14%. Μόνο στην περιοχή του Σταθμού Λαρίσης (3ο και 4ο εκλογικό τμήμα), όπου εξάλλου βρίσκονται και τα γραφεία του κόμματος, η Χρυσή Αυγή ανεβαίνει πάλι στην πρώτη θέση συγκεντρώνοντας ποσοστά 17,9% και 16,3% αντίστοιχα. Αρκετά οικοδομικά τετράγωνα μακρύτερα πάντως, σε Λυκαβηττό και Κολωνάκι το κόμμα εξαφανίζεται από τον χάρτη των αποτελεσμάτων. Στο 45ο εκλογικό τμήμα στην οδό Σίνα, η σειρά προτίμησης είναι ΣΥΡΙΖΑ 21,3%, Νέα Δημοκρατία 11,6%, ΠΑΣΟΚ 10,03%. Στο 84ο τμήμα, τέλος, στην οδό Σκουφά, τα αποτελέσματα έχουν ως εξής: Ν.Δ. 23,6%, ΠΑΣΟΚ 17,2%, ΔΡΑΣΗ 13,7%. Δημοσίευση : 11-05-12

Εκπληξη τα ποσοστά της Χρυσής Αυγής στους Αμπελόκηπους