Κοινότητα - Πύλη - Περιοδικό Φοιτητών Πανεπιστημίου Αιγαίου -- Πρωτοβουλία MyAegean

Κοιτάζω τα αστέρια στον ουρανό. Η νύχτα μοιάζει να είναι τόσο μαγική. Τόσα χαμένα όνειρα υπάρχουν εκεί έξω. Τόσοι πολλοί άνθρωποι που προσπάθησαν μα δεν τα κατάφεραν. Άλλοι που δεν τόλμησαν καν, άνθρωποι που δίστασαν να ακολουθήσουν το μονοπάτι που λέγεται ζωή. Χαμένη μέσα στις σκέψεις μου. Προσπαθώ να ακολουθήσω το πιο φωτεινό αστέρι, αυτό που θα με οδηγήσει στο όνειρο. Έτοιμη να αγωνιστώ κάθε στιγμή. Η ζωή είναι ένα ταξίδι. Μα μην πεις σε κανέναν που πάμε. Κάθε συναίσθημα θα μας ελευθερώσει. Επέλεξε τον δρόμο που εσύ θέλεις. Και μην μετανιώσεις ποτέ. Τόλμησε να ζήσεις. Ζήσε για εσένα, για τα όνειρα σου. Ανέβα στο τεντωμένο σκοινί που λέγεται ζωή και ισορρόπησε. Ένα βήμα, μην κοιτάξεις κάτω το χάος, άλλο ένα βήμα με το βλέμμα ψηλά στ’ αστέρια. Μην πάψεις ποτέ να ονειρεύεσαι, να πολεμάς και να τολμάς. Ο κάθε άνθρωπος έχει έναν θησαυρό πάνω στην γη που τον περιμένει. Μόνο αν διστάσεις θα χάσεις. Κι αν έρθουν στιγμές που νιώσεις ότι έχεις χάσει τον δρόμο σου, κλείσε τα μάτια, θυμήσου το όνειρο σου και συνέχισε να αγωνίζεσαι. Αγωνίσου γι’ αυτούς που δεν μπορούν. Μόνο έτσι θα πετύχεις. Άφησε στην άκρη τον εγωισμό σου, μόνο έτσι θα αντικρίσεις την αλήθεια. Η αλήθεια δεν πονάει, απλά είναι "δύσκολη". Μα τα δύσκολα πράγματα δεν είναι εκείνα που δίνουν αξία στη ζωή? Στην ζωή σου να έχεις υπομονή, γιατί τα ωραία πράγματα χρειάζονται χρόνο. Ό,τι αργεί να συμβεί συνήθως αξίζει πολλά, γιατί έγινε με κόπο και γι’ αυτό μπορεί να αντέξει στην φθορά του χρόνου. Μην προσπαθείς να ανοίξεις την πόρτα της ευτυχίας, αφού ξέρεις πως δεν έχεις το κλειδί, απλά χτύπα το κουδούνι και περίμενε υπομονετικά μέχρι κάποιος να σου ανοίξει. Γιατί πάντα κάποιος υπάρχει για να σου ανοίξει την πόρτα.
Και θα σου την ανοίξει, την κατάλληλη χρονική στιγμή, λίγο πριν το τέλος. Μα τέλος δεν υπάρχει, όλα είναι ένας κύκλος, πουθενά το τέλος, πουθενά η αρχή..

Hey traveler, where do you go now? In what ways you will disperse your light?
Before you go, never look behind, nobody’s waiting…
cm

υπέροχο... όμορφο.. μοναδικό... ευαίσθητο... εμπνευσμένο...

Καλωσόρισες στην παρεούλα του myAegean punky_princess_cm!
Σε ευχαριστούμε θερμά που μοιράστηκες μαζί μας τις σκέψεις και τα λόγια σου.. με τόσο μοναδικό τρόπο..

Ευχόμαστε καλή σου διαμονή στην παρεούλα και αναμένουμε περισσότερα από την "μαγεία" σου!!

Ωραιο κειμενο!

εχεις λογοτεχνικο λογο.
αν και μέρες σαν και αυτη δεν εχω πολη διαθεση να παλεψω ουτε για να περασω το μαθημα που δινω μεθαυριο
τελος παντων αν επιμενεις στο να παλευουμε θα κατσω να διαβασω.
το εγραψε αυτο τώρα?
με δουλευει

Θα ήθελα να αφεθώ στο υπέροχο αυτό κείμενο,
στις λέξεις του,
στα χρώματά του,
στις ενοχές του,
και στον ταπεινό τους άνεμο τούτη την καλοκαιρινή νύχτα,
αλλά ..
αυτή τη στιγμή, καταδύομαι στις υπόγειες στοές της ψυχής μου,
ξαποστόντας στα σκοτάδια της αυλής του σπιτιού μου,
αναζητώντας χωρίς αέρα μια βουτιά,
για να αναρωτηθώ μέχρι που αντέχει η συναισθηματική μου αναπνοή.

λέω να μην αλλάξω μπλούζα και να μείνω με το τζιν μου,
να πάρω τα αμάξι μου, να ανοίξω τα παράθυρα και σιγοτραγουδώντας να πάω σε μια θάλασσα,
μόνο να είναι σιωπηλή,
σιωπηλή και μαγευτική, να κάνει έρωτα με τον ουρανό στο σημείο του ορίζοντα,
και να ανεχθεί το βλέμμα μου,
να της μιλάω και να μην απαντά, να κρύψει τον πόνο μου στα νερά της,
ποιος θα τα βρει μες την αλμύρα της;;

θα ήθελα να πετροβολήσω τον ένοχο ορίζοντά της, να της πω για όλα αυτά που δεν μπορώ να τα πω αλλού, για την πληγή μου που υπάρχει και στάζει ακόμα, να φωνάξω με μια άηχη φωνή «συγνώμη»,
για τις πικρές μου σκέψεις, για τα μισερά «γιατί» που δεν απαντήθηκαν ποτέ,
ένα σωρό, να τα αφήσω άμορφα πίσω μου,
και εκεί να ξεπλύνω τις ενοχές μου στον αφρό του κύματος,
να γίνω μικρούλης, ταπεινός, τόσος δά, χωρίς θυμό και χωρίς πίκρα,
απλά να αφεθώ, να πετάξω, να ξενοιάσω, να λυτρωθώ,
θα ήθελα να βρω μια θάλασσα μ’ένα ξωκλήσι,
και μ’ένα κερί στις παλάμες μου, ν’ανάψω το φεγγάρι, να φωτίσει τα σύννεφα,
όπως και την σιωπή μου ..

καλώς ήρθες punky_princess_cm