Κοινότητα - Πύλη - Περιοδικό Φοιτητών Πανεπιστημίου Αιγαίου -- Πρωτοβουλία MyAegean

Είχα ανάγκη να σου γράψω αυτές τις λίγες γραμμές .. για να μπορείς να τις βγάζεις στις μαύρες σου, την στεναχώρια που μας ποτίζει κάποια στιγμή η ζωή .. έτσι διαβάζοντάς το να σου φέρνει λίγη ζεστασιά και στοργή .. Είπα να σου γράψω κάτι σαν μυθιστόρημα με παραγράφους γραμμένες σε τραπουλόχαρτα και να σου το ‘στελνα, έτσι ώστε, ανακατεύοντάς τα, να προκύπτει κάθε φορά και μια διαφορετική ιστορία.

Ψάχνω να βρω μια γωνιά. Μια ζεστή γωνιά να κρυφτώ, να απομονωθώ, να νιώσω ασφάλεια, να χαθώ, να μείνω μόνος .. όπως τότε που σαν παιδί, στερημένο από κάθε παιχνίδι, δημιουργούσα με το σουγιά του παππού, τα δικά μου παιχνίδια. Ανθρωπάκια, σπιτάκια, φρούτα και ζωάκια από ξύλο. Βέβαια μπορεί να μην είχανε τέλεια μορφή αλλά η φαντασία είχε τον πρωταρχικό ρόλο παρά το «καλλιτεχνικό».

Μάζευα παλαιές τρύπιες κάλτσες ενσωματώνοντάς τες για να σχηματίσουν μια μπάλα και έπαιζα στις αλάνες .. ξυπόλητος, ηλιοκαμένος και με τα γόνατα πάντα γρατσουνισμένα και πάντα ματωμένα .. τότε ..

Τότε που δεν καταλαβαίναμε τον φόβο, που δεν νοιαζόμασταν για το πόσο χρόνο θα χάσουμε .. τότε που κοιμόμουν στην αυλή του σπιτιού, κάτω από την ελιά με μια λεπτή κουβέρτα ..

Τότε που δίπλα μου είχα τον σκύλο μου, κότες, κατσικάκια, πρόβατα και άκουγες μόνο τον αέρα να περνά μέσα από τα φύλλα των δέντρων η το μουρμουρητό του ρυακιού .. τότε που για να ανέβεις ένα ύψωμα, έπαιρνα μια τσάντα με λίγο ψωμί, σοκολάτα, ένα παγούρι νερό και, αφού κατάφερνα να φτάσω στην κορυφή, καθόμουν με τις ώρες και αγνάντευα στο άπειρο λες και είχα κατακτήσει το «Έβερεστ».

Τότε το «κάθε τι», ήταν για μένα μια ανακάλυψη, μια εξερεύνηση μια περιπετειώδη εμπειρία όπου για κάθε μεγάλο μου προορισμό άρχιζα πάντα με ένα άλμα της φαντασίας μου.

Τότε που κοίταζες τον άλλον στα μάτια και έβλεπες έναν άνθρωπο ..

Τότε που έλεγες μια «καλημέρα» ..

τότε που ακόμη και άδειοι δρόμοι είχανε την ομορφιά τους, τα ποτάμια είχανε κρύο και διάφανο νερό και οι βοσκοί σου χαμογελούσαν χαιρετώντας σε, ασχέτως αν όλα αυτά ήτανε μόνο τα καλοκαίρια.

Τώρα που ζω πλέον εδώ, το μόνο που βρίσκω είναι δρόμοι γεμάτοι «ντυμένα ζώα» που τους περισσότερους τους αποκαλούν ανθρώπους, οι οποίοι απλά προσπερνούν χωρίς καν να με δούνε .. και όμως είμαι εκεί .. δίπλα τους.

Τεντώνω το χέρι μου για να τους βοηθήσω και τελικά το προσπερνούν .. σαν να μην υπάρχω. Μα στην ουσία .. ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΩ, ΔΕΝ ΖΩ μαζί τους.

Κοίταξέ τους, απλά υπάρχουν για να υπάρχουν. Δεν γεύονται τίποτα, δεν μυρίζουν, δεν νιώθουν, δεν βλέπουν ..

Δεν ερωτεύονται .. αν τελικά ο έρωτας είναι μια εξίσωση με δύο αγνώστους δεν μπορεί να έχει μία και μόνη λύση.

Μήπως έχω γίνει σαν τον καφέ;

Σκοτεινός και μυστήριος; Απαιτητικός; Πάντως αν έχω γίνει πιο απαιτητικός ως προς τον καφέ απ' ό,τι ως προς τις ανθρώπινες σχέσεις, ίσως οφείλεται στο ότι είναι πια εύκολο να βρεις στις μέρες μας καλό καφέ ..

άρα ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΑΡΧΗ .. άλλωστε δεν μας πήρανε και τα χρόνια. Αυτό μια φορά το είπα και από τότε το ξαναλέω.

Κοιτώ το φως του φεγγαριού που πλημμυρίζει την ψυχή μου, σε μια άχρωμη και σκοτεινή νύχτα. Μία νύχτα που θα πάρει και αυτό τον αναστεναγμό και θα το πνίξει ήσυχα και μακριά μου. Λίγο πιο πέρα, να κάπου εκεί .. λες και τ’ αστέρια με χαζεύουν.

Όλα μαζί τρεμοπαίζουν πάνω στο μαύρο σεντόνι που φόρεσε και σήμερα ο ουρανός. Το βλέμμα μου χάνεται στο κρύο σκοτάδι νοσταλγώντας κάποιες νύχτες γεμάτες αναμνήσεις .. προηγούμενης ζωής μου ..

Κάποιες νύχτες γεμάτες χαρά,
γεμάτες έρωτα,
γεμάτες αγκαλιές
γεμάτες φιλιά.

Κάποιες νύχτες, απλά γεμάτες ζωής.

Σκέφτομαι πως, ένα απ' τα πιο γλυκά πράγματα της ζωής, είναι κι αυτό το χαμόγελο που ανταλλάσσεις με μιαν άγνωστη καθισμένη σ' ένα απομακρυσμένο λεωφορείο, και πως δεν πρέπει ποτέ να τρέξεις από πίσω του διότι θα χαθεί η μαγεία και η ομορφιά της στιγμής ..

Κάποιες φορές μετανιώνω για αυτό που είμαι και κάποιες άλλες ακόμα, δακρύζω γι αυτό που ήμουν .. αλλά χαίρομαι γι’ αυτό που θα ‘μαι. Δεν ξέρω αν τα δάκρυα είναι χαράς η λύπης ..

Τρέχω αλλά δεν προλαβαίνω να καλύψω τα «γα****να» λάθη μου (συγνώμη για τα «λάθη» μου).

Έχουν σφηνώσει στην καρδιά μου και μένουν εκεί, μέσα στον πάτο της ψυχής μου.

Οι ασπρόμαυρες φωτογραφίες, τα πάρτι, τα στενά δρομάκια που κάποτε ήταν γνώριμα, τα καρδιοχτύπια του έρωτα, αυτός ο πόνος, το σφίξιμο στο στομάχι, που γλυκίζει μόλις βγει προς τα πάνω ..

Όλα ξεχασμένα ..

Φταίω εγώ; .. Μάλλον φταίω εγώ ..

Πάντα ένα λάθος που ενώνεται με τα άλλα, γιγαντώνει μια άσχημη κατάσταση .. και φέρνει πάντα ένα άσχημο αποτέλεσμα. Πάντα το ίδιο αποτέλεσμα.

Αλίμονο στο δάκρυ που θα πάρει τον κατήφορο χαρακώνοντας το πρόσωπο μου. Αλίμονο στην αλμυρή του γεύση που θα αφήσει στα χείλη μου.

Φτάνει πια!!

Κουράστηκα.

Κουράστηκα να περιμένω το «όνειρο», που πάντα χάνω, διότι εκείνη την συγκεκριμένη ώρα μένω ξύπνιος .. Ξύπνιος διότι φοβάμαι, φοβάμαι πολύ .. φοβάμαι εμένα, φοβάμαι αυτούς, φοβάμαι τους άλλους.

Τους φοβάμαι όλους. Φοβάμαι χωρίς να τρέμω ..

Θέλω τόσο να αγγίξω τον ουρανό, τον ήλιο, τον αέρα και τα σύννεφα που φεύγουν βιαστικά και μέσα σε όλα αυτά, να αγγίξω εκείνη ..

Θέλω τόσο πολύ να την νιώσω.

Να την νιώσω.

Να νιώσω πολλά που χάθηκαν στο πέρασμα του χρόνου ..

Θέλω να τα ζήσω ξανά

Και θα τα ζήσω ξανά ..

Θα τα ζήσω ..

Ξανά ..



Τζίμης (JimBar)

........
υπέροχο,πανέμορφο,αληθινό, ειλικρινες....απλα απεριγραπτα πανέμορφο....

σ'ευχαριστώ πολύ

Πραγματικά απίθανο! Μοναδική ελπίδα σωτηρίας τα παιδιά μας που οφείλουμε σαν γονείς να τα διδάξουμε όσα εσύ τόσο ανήσυχα μας παραθέτεις αγαπητέ μου φίλε! Όσο και να αλλοτριώνεται ο άνθρωπος, δεν χάνει τα αισθήματά του, γι' αυτό και παραμένει άνθρωπος! Σαν κι εσένα είμαστε πολλοί!

ΦΙΛΕ, ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΜΟΝΟΣ...

Leonidas έγραψε: ..ΦΙΛΕ, ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΜΟΝΟΣ...

Ευτυχώς που ΔΕΝ είμαι ο μόνος.
Αλλά αυτό είναι ότι πιο ωραίο μου έχουν απαντήσει.

Σ'ευχαριστώ Λεω..

Διαβάζοντας, ένιωθα πως τα λόγια σου είναι τόσο αληθινά, τόσο όμορφα και συνάμα τόσο μελαγχολικά...
Πάντα πίστευα πως τα πιο ωραία και πιο μελωδικά τραγούδια είναι τα μελαγχολικά, τα στενόχωρα...

Ξέρω πως είναι να βλέπει κανείς τα λάθη του και να μετανιώνει... όμως αρκετές φορές οι συνέπειες δεν αλλάζουν...! Μπορείς όμως να προσπαθήσεις να κάνεις μια νέα αρχή, αποφεύγοντας τα λάθη αυτά!

Έσω νιώσει το πως είναι να χάνεις κάποιο πρόσωπο που αγαπάς, όπως επίσης ξέρω και πως είναι να μην μπορείς να απολαύσεις τις στιγμές με τον άνθρωπό σου γιατί το μυαλό και η λογική σου βάζει διάφορα εμπόδια...

Όμως πάντα σημασία έχει να προσπαθείς... Να προσπαθείς για το καλύτερο... Και να ελπίζεις για ένα ομορφότερο "αύριο"!!!

Αυτός στη φωτογραφία είσαι εσύ?

Χαίρομαι για τη δυναμική επάνοδό σου φίλε Jim! Περιμένουμε κι άλλα κείμενά σου!