Κοινότητα - Πύλη - Περιοδικό Φοιτητών Πανεπιστημίου Αιγαίου -- Πρωτοβουλία MyAegean

....και εκείνος της απάντησε ναι γιατί όχι?Εξάλου η μοναξιά γίνεται καλύτερη όταν τη μοιράζεσαι με φίλους...

εκείνες οι βόλτες... ατελείωτες ώρες πορείας μέσα στο κρύο και τη βροχή! Δεν τους ένοιαζε όμως, μέσα τους είχαν τη ζεστασιά που κάτω από τα βαριά μοναχικά τους παπλώματα μάταια επιζητούσαν!
Δεν τους κούραζε τίποτα! Ούτε τους ένοιαζε ποιος Θεός, ποια Δύναμη τους έφερε κοντά! Φτάνει ότι είχε κάποιον να μοιράζεται κάτι!

...είναι εξαιρετική η ανθρώπινη φύση λένε, ο ανθρώπινος οργανισμός, εγκέφαλος και αισθήσεις... Μπορείς να είσαι επικεντρωμένος σε ένα συγκεκριμένο πράγμα και να μην δίνεις σημασία σε οτιδήποτε γύρω σου! να μην "νιώθεις" τίποτε άλλο παρά μόνο αυτό το μοναδικό που θες τη στιγμή αυτή... έτσι κι εκείνοι.. ούτε η μπόρα, ούτε το πηχτό σκοτάδι του έδιναν σημασία, μονάχα με συντροφιά τους το θολό φεγγάρι που κρυφοκοίταζε πίσω από τα σύννεφα, περπατούσαν εκείνο το βράδυ..

...κι ετσι ξαφνικα,απ'τη μια στιγμη στην αλλη βρεθηκε και παλι ολομοναχος...η βροχη δυναμωνε ολοενα κ περισσοτερο..ηξερε πως αν ηταν μαζι της δεν θα τον ενοιαζε αλλα τωρα αρχισε να τον "πνιγει".Η βροχη,το σκοταδι,οι δρομοι...ενιωθε ανημπορος να κανει οτιδηποτε,οπως κι εκεινο το μοιραιο βραδυ που την βρηκε σπιτι του..."αν δεν την ειχα αφησει μονη...αν ειχα γυρισει λιγα λεπτα νωριτερα...".Αναπαντητα ερωτηματα που θα τον στοιχειωναν για μια ζωη...οπως η μορφη της,που καθε τοσο σαν να επαιρνε σαρκα κι οστα εμφανιζοταν μπροστα του λες και τιποτα δεν ειχε αλλαξει,τιποτα δεν ειχε συμβει! "Τελικα ναι" μονολογησε, "ειναι εξαιρετικη η ανθρωπινη φυση,αλλα αποψε ηταν τοσο αληθινη...".Μη μπορωντας να ξεκολλησει τα ποδια του απ'την ασφαλτο προσπαθησε να στριψει ενα τσιγαρο,τα χερια του ηταν μουσκεμα,το πεταξε....Ηταν φοβος αυτο που ενιωθε μονος του εκει εξω αλλα ουτε σπιτι μπορουσε να γυρισει.Ξεσπασε σε κλαματα...Αν εβαζε το κλειδι στην πορτα ποιος ξερει τι παιχνιδια θα του επαιζε παλι το μυαλο του...

Γυρισε το χρονο πισω... το μυαλο του επαιζε παραξενα παιχνιδια . θυμηθηκε.. σαν να ταν τωρα που καθοταν μαζι της και ξαφνικα χτυπησε το τηλεφωνο. σηκωσε το ακουστικο. επρεπε να φυγει στο νοσοκομειο για ενα επειγον περιστατικο . εκεινη παραπονεθηκε. της υποσχεθηκε να γυρισει γρηγορα. αλλα οχι. οταν ανοιξε την πορτα ηταν πια αργα. τον ειδε να στεκεται με ενα οπλο να σημαδευει και ακουγε τις φωνες της και τα βογγητα καποιου αλλου......

Το οπλο τον σημαδευε και ο κοντος αντρας του ειπε να το βουλωσει αλλιως... εκεινος ομως δεν αντεχε να την ακουει και οταν ο κοντος γυρισε την πλατη του του επιτεθηκε. οχι ομως αρκετα γρηγορα και δυνατα. τωρα πια ακουγοταν μονο το κλαμα της και ο βιαστης της μαζι με το συνεργο του τον εβγαλαν εκτος μαχης.επειτα αφου πηραν τις τσαντες που ειχαν γεμισει με χρυσαφικα και χρηματα εφυγαν αφηνοντας τον αναισθητο
υστερα απο ωρα συνηλθε. προσπαθησε να σηκωθει. το κεφαλι του ηταν βαρυ. ολα εμοιαζαν με ονειρο ομως οταν μπηκε στο δωματιο και την ειδε διπλωμενη γυμνη σε μια γωνια... την πλησιασε χωρις να μιλησει. προσπαθησε να την αγκαλιασειομως εκεινη......

....εκείνη έτρεμε, μια μανία και μια ορμή έκαιγε μέσα της.. το σοκ ήταν τρομερό... και σαν ένα αγρίμι φυλακισμένο μέσα σε ένα δίχτυ κυνηγών που προσπαθεί (μάταια) να λυθεί και να απελευθερωθεί, έτσι και εκείνη, με σπασμούς και απότομες κινήσεις τον χτυπούσε, χτυπούσε ό,τι βρισκόταν κοντά της...

εκείνος προσπάθησε να την αγκαλιάσει, αφήνοντάς την να βγάλει το ξέσπασμά της, να καταφέρει η ίδια έτσι, να πάρει από αυτό το ξέσπασμα δυνάμεις, να επανέλθει... να μείνει ακέραια... να σταθεί ξανά στα πόδια της και να μπορέσουν μαζί να κατευθυνθούν...