Κοινότητα - Πύλη - Περιοδικό Φοιτητών Πανεπιστημίου Αιγαίου -- Πρωτοβουλία MyAegean

....μια φορά κι ένα καιρό, σε μια πολιτεία μακρινή, υπήρχε ένα βασίλειο. Ένα βασίλειο όχι σαν όλα εκείνα για τα οποία έχεις ακούσει μέχρι τώρα σε άλλα παραμύθια. Το βασίλειο της δικής μου ιστορίας είναι ένα πολύ διαφορετικό βασίλειο. Το βασίλειο αυτό δεν φιλοξενεί πλούσιους βασιλείς, βασίλισσες, πρίγκηπες και πριγκήπισες. Στο βασίλειο αυτό δεν υπάρχουν καν όλοι αυτοί. Δεν υπάρχουν ούτε κι υπηρέτες. Δεν υπάρχουν πλούσια παλάτια και φτωχοί υπήκοοι. Δεν υπάρχουν καν υπήκοοι. Το βασίλειο αυτό δε βρίσκεται ούτε στο Βορρά αλλ΄ ούτε και στο Νότο. Δεν βρίσκεται ούτε στην Ανατολή αλλ’ ούτε και στη Δύση. Το βασίλειο αυτό δεν είναι πραγματικό αλλ’ ούτε και φανταστικό. Υπάρχει σε μια άλλη διάσταση’ τη 16η διάσταση. Εκεί δεν υπάρχει ο ήλιος δεν υπάρχει ούτε φεγγάρι. Όχι όπως εμείς τα αντιλαμβανόμαστε. Εκεί υπάρχουν άστρα αυτόφωτα, που έχουν μια αρχέγονη ενέργεια (για την οποία μάλιστα λέγεται ότι αυξάνει συνεχώς καθώς τροφοδοτείται με ενέργεια από τη δική μας διάσταση- αυτή που ελευθερώνεται όταν πεθαίνουν τα λουλούδια). Και τα άστρα αυτά έχουν διάφορα χρώματα, πορτοκαλί, πράσινο, μωβ...
Εκεί η ζωή είναι πολύ διαφορετική από τη δική μας. Εκεί ζει μονάχα ένα είδος . Πολύ εύκολα μπορεί να εξαφανισθεί αυτή η μορφή ζωής στην μακρινή αυτή πολιτεία. Η ζωή εκεί μοιάζει με .... με κάτι σαν αέρινες φιγούρες που ζουν ανάμεσα στα χρώματα των άστρων. Κι όσο τα λουλούδια μας εδώ θα πεθαίνουν εκείνα τα άστρα θα συνεχίζουν να εκπέμπουν σε όλα τα χρώματα και μόνο έτσι θα μπορούν εκείνες οι φιγούρες να υπάρχουν.
Λέγεται πως κάποτε κάποιος κάποτε ντύθηκε λουλούδι και περίμενε να πεθάνει γιατί για κάποιο ανεξήγητο λόγο, ήθελε να γίνει μια ηλιαχτίδα φωτός και να δει από κοντά τη ζωή αυτή. ¨όμως, λουλούδι δεν ήταν κι όταν μετά από λίγες μέρες πέθανε, το σώμα του έγινε χώμα και στο χώμα εκείνο πάνω άνθισε ένας κρίνος. Και μια μέρα που περνούσε από εκεί ένα παιδί είδε τον κρίνο και τον έκοψε και τον χάρισε σε μια όμορφη κοπέλα με μακριά καστανά μαλλιά και μαύρα μάτια. Κι εκείνη τον ευχαρίστησε πολύ και έβαλε το λουλούδι σ’ ένα βαζάκι και το στήριξε στο περβάζι από το παραθύρι της. Χρόνια αργότερα πέρασε από εκεί το μικρό παιδί κι είδε το λουλούδι αλλά όχι την κοπέλα. Χτύπησε την πόρτα, μα κανείς δεν του απάντησε. Ένας περαστικός που πέρασε από εκεί του είπε πως κανείς δε μένει πια εκεί, μα κάποτε ζούσε μια όμορφη κοπέλα με μακριά καστανά μαλλιά και μεγάλα μαύρα μάτια. Και το παιδί του είπε πως την είχε δει μόλις πριν λίγες μέρες. Κι ο γέροντας χαμογέλασε και του είπε πως αυτό δεν ήταν δυνατό να είχε συμβεί γιατί η κοπέλα είχε πεθάνει πριν από πολλά πολλά χρόνια. Και το παιδί δάκρυσε. Και τότε ο γέροντας του είπε να μη στεναχωριέται και να είναι ευτυχισμένο που έστω και για λίγο συνάντησε μια τέτοια ομορφιά στη ζωή του. Και το παιδί ρώτησε το γέροντα τι θα γίνει ο κρίνος στο περβάζι κι εκείνος του ‘πε πως κι αυτός μια μέρα θα πεθάνει, αλλά πάντα θα είναι ο κρίνος που χάρισε στην όμορφη κοπέλα που μια μέρα σε ένα όνειρο συνάντησε....



....για όλα τα παιδιά που φεύγουν χωρίς να το έχουν επιλέξει οι ίδιοι, αλλά γιατί κάποιοι άλλοι δεν το έχουν υπόψιν τους αυτό ....
...και για τον Παναγιώτη που έτσι έφυγε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα πριν από τρεις εβδομάδες, όπου μάλιστα αυτός ο άλλος ακόμη αναζητείται...