Κοινότητα - Πύλη - Περιοδικό Φοιτητών Πανεπιστημίου Αιγαίου -- Πρωτοβουλία MyAegean

Ας ξεκινήσουμε από εδώ να κάνουμε τα όνειρά μας, με τη σκέψη μας για ένα καλύτερο Πανεπστήμιο!
Πώς θα θέλαμε αλήθεια να ζούμε τα φοιτητικά μας χρόνια?
Πώς θα ήθελε ένας καθηγητής ή άλλο μέλος να είναι η ιδανική ζωή στον ακαδημαϊκό κόσμο?

Σε αυτό το θέμα ας προσπαθήσουμε να είμαστε δημιουργικοί, να αφήσουμε τις όποιες μικρότητες και πράγματα που μας στενοχωρούν ή εκνευρίζουν ανα περίπτωση, κι ας αναλογιστούμε τι πραγματικά θα θέλαμε!

Μπορούμε να ονειρευόμαστε, να ελπίζουμε και να αγωνιζόμαστε για όμορφα και δημιουργικά πράγματα! Κανείς δεν θα διωχθεί για τα όνειρά του!

Στο χέρι μας είναι να κάνουμε την αρχή!
πώς θα θέλαμε λοιπόν να είναι η Πανεπιστημιακή Ζωή μας?

Έχει διαβάσει ή έχει δει κανείς τα Πορφυρά ποτάμια (Les Rivières pourpres) ???

Μία πανεπιστημιακή κοινότητα γεωγραφικά απομονωμένη, κάτι παραπάνω από αυτόνομη στα όρια της πλήρους αυτάρκειας, συγκεντρωμένες όλες οι σχολές, με κατάλληλο εξοπλισμό και υποδομή, έχοντας τη δυνατότητα να προσφέρει έμμεσα αγαθά όπως γνώση και πληροφορία αλλά και άμεσες υπηρεσίες (νοσοκομείο), δηλαδή μία ανεξάρτητη πολιτεία... οργάνωση, πειθαρχία, σεβασμός!
Ο κίνδυνος για μία αυταρχική και συντηρητική συμπεριφορά που περιγράφει το βιβλίο νομίζω πως μπορεί να εγκυμονείται και σε όποιο άλλο μοντέλο...

...Δεν είναι κακό σαν γενικότερη ιδέα, αλλά εγώ θα ήθελα το ακριβώς αντίθετο...θα ήθελα να είναι εντελώς μέσα στην πόλη και να έχει άμεση σύνδεση με την κοινωνία...Το πανεπιστήμιο να ήταν χώρος που θα αλληλεπιδρά με την κοινωνία σαν δύο συμβιώτες οργανισμοί...να παρέχονται στους ακαδημαικούς (καθηγητές και φοιτητές) τα απαραίτητα ώστε να προσφέρουν στην κοινωνία και η κοινωνία να τους βλέπει ως μέλη της...Ταυτόχρονα οι διαφορετικοί κλάδοι να συνεργάζονται και να είναι κοντά ώστε να υπάρχουν ζυμώσεις, τόσο επιστημονικές όσο και γενικότερων σκέψεων...

Πιθανώς στοιχεία κ από τις δύο πλευρές να είχαν ενδιαφέρον... Από τη μια η κοινωνία και το πανεπιστήμιο να έχουν άρρηκτη σχέση, όχι μόνο επαγελματικά, αλλά ως στοιχεία όπου θα γίνονται ζυμώσεις και θα αλληλεπιδρούν το ένα με το άλλο...
Ίσως η έννοια του "κλειστού" κι αυτόνομου να είναι τέτοια που να μπορεί παράλληλα να παραμένει και "ανοιχτό", σαν τα κύτταρα, όπου από μόνα τους οι δομές τους τους επιτρέπουν να μπορούν να ζήσουν, να εξελιχθούν, να αναπτυχθούν, αλλά χωρίς το γύρω περιβάλλον δεν μπορούν...

Είναι λίγο γενικόλογο και χωρίς πολλά-πολλά αυτό που αναφέρω, αλλά θα προσπαθήσω εκ νέου να το διατυπώσω με πρώτη ευκαιρία... Είναι όμως πιστεύω κάτι που συνδυάζει τις παραπάνω απόψεις...

τώρα που είμαι και εγώ σε ένα κάποιο έτος και έχω αρχίσει να βλέπω τα στραβά του τμήματος και του νησιού μου, θα έλεγα ότι θα ήθελα μια πανεπιστημιακή κοινότητα πιο ενωμένη και ως προς τους φοιτητές και ως προς τις σχέσεις φοιτητών καθηγητών. δεν υποστηρίζω ότι υπάρχουν προβλήματα απλά ότι θα ήθελα μια ακόμα μεγαλύτερη συνεργασία. ακόμα θα ήθελα να μπορεί το τμήμα (μιας και δεν ξέρω την κατάσταση στο σύνολο του πανεπιστημίου και αν υπάρχουν τα ίδια προβλήματα και σε άλλα νησιά) να είναι ανεξάρτητο σε σχέση με τον υπόλοιπο κόσμο, χωρίς να απομονώνεται όμως, αλλά αφού δεν υπάρχει η δυνατότητα θα ήθελα καλύτερη συνεργασία με τους τοπικούς φορείς και όχι μάχες φοιτητών εναντίων της αστυνομίας ή μάχες για το που θα βρει το τμήμα κτήριο για να γίνουν αξιοπρεπώς κάποια μαθήματα. και σίγουρα καλύτερη επικοινωνία με τα άλλα νησιά και γέννηση μιας κοινής συνείδησης. αυτά τα ολίγα.