Κοινότητα - Πύλη - Περιοδικό Φοιτητών Πανεπιστημίου Αιγαίου -- Πρωτοβουλία MyAegean

Είχα χθες το βράδυ μια συζήτηση που περιελάμβανε μια πολύ ενδιαφέρουσα άποψη για την κόλαση.Σύμφωνα λοιπόν με την άποψη αυτή η κόλαση αποτελείται απο έναν bisexual,μια λεσβία,και μια τρελή που θέλει να αρέσει.Και θα υπήρχε έαν φως παντού.Γιατί το straight έτσι ριγμένο δε ξέρω.Α μη τι άλλο πάντως έχουμε πρωτοτυπία.

Και σκέφτηκα:Πως θα ήταν η κόλαση για τον καθένα?Παρακαλώ όλες οι απαντήσεις δεκτές.Απο τις πιο ενδόμυχες καφρίλες ως και νέες φιλοσοφικές απόψεις για το τι είναι ο κόσμος.

Για μένα δεν ξέρω για σιγουριά πάντως σίγουρα θα είχε κάμπιες.Βλέπετε συχαίνομαι τις κάμπιες μέχρι θανάτου.

αυτήν την άποψη ξέρεις την είπε ο Σατρ στο κεκλεισμένων των θυρών ένα θεατρικό που λεμέ να το ανεβάσουμε εδώ στην σύρο. και εμείς εξεπλάγην όταν διαβάσαμε το σενάριο αλλά μετά καταλάβαμε ότι δεν είναι εντελώς άκυρο. κάνε έναν κόπο και διάβασε το αλλά πάντως δεν είναι ακριβώς αυτή η κοσμοθεωρία του έργου. η κόλαση είναι σαν ένα ξενοδοχείο με πολλά δωμάτια και διαδρόμους όπου μας κλείνουν αντιμέτωπους με τα άτομα με τα οποία δεν μπορούμε να έρθουμε αντιμέτωποι για πολύ. πιστεύω ότι σε αυτό το δωμάτιο έτυχε και δεν υπάρχει στρεϊτ αλλά σε κάποιο άλλο σίγουρα θα υπάρχει. ο σκοπός ήταν η αντιπάθεια εκείνης της εποχής πιστεύω για τους γκέϊ άρα και για τον ξυπασμό της φαντασμένης ηρωίδας. αλλά ο άντρας όχι εντελώς γκέϊ για την συνέχεια της πλοκής και για την αντιπάθεια της λεσβίας. είναι πολύ ενδιαφέρων σκέψη. εγώ δεν θα μπορούσα να είμαι κλεισμένος σε ένα δωμάτιο με άτομα που θεωρούν τον εαυτό τους τόσο ανώτερο των άλλων, πραγματικά θα τα δολοφονούσα αν δεν είχαν πεθάνει ήδη.

...εμένα πάλι και μόνο το να είμαι κλεισμένη σε ένα δωμάτιο μου αρκεί για να ορίσω την δική μου κόλαση...Έχω μία ιδιότυπη μορφή κλειστοφοβίας, νομίζω...Αδυνατώ να κάτσω πολύ ώρα μέσα, ειδικά αν είμαι μόνη μου...αισθάνομαι λες και οι τοίχοι έρχονται σιγά σιγά πάνω μου!!!

Oντως είναι έργο του Σαρτρ και ευχαριστώ για την πληροφορία γιατί μπόρεσα και το βρήκα αλλά έχει κάποιες διαφορές από το original.

Στο κανονικό έργο δεν είναι bi αλλά ενας βραζιλιάνος ο Garcin o oποίος ήταν λυποτάκτης στο Β Παγκόσμκιο Πόλεμο.Απατούσε τη γυναίκα του και μάλιστα την έβαζε να μαγειρεύει για τις ερωμένες του.Είναι ο κεντρικός χαρακτήρας του έργου.

Ινες:Μια λεσβία που έστρεψε μια γυναίκα κατά του άντρα της.Εμφανίζεται να είναι η μόνη χαρακτήρας που είναι ειλικρινής με τις πράξεις της και το ποιον της.

Εστέλλα:Μια γυναίκα που παντρεύτηκε από συμφέρον απάτησε τον άντρα της και στη συνέχεια οδήγησε τον ερωμένο της στην αυτοκτονία.Στο έργο κάνει κάποια βήματα προς τον Garcia για να αποδείξει στον εαυτό της οτι είναι γυναίκα.

Στο έργο ο Garcin στην αρχή περιμένει κάποιο βασανιστήριο κάποιον πόνο που θα τον εξιλεώσει απο τις πραξεις του και τη δειλία του.Μισεί την Ινες γιατί η τελευταία καταλαβαίνει τις αδυναμίες του.Στην αρχή προσπαθεί να προσεγγίσει την Εστέλλα για να νιώσει άντρας αλλά στη συνέχεια καταλαβαίνει οτι η αποδοχή του ατόμου που θέλει πραγματικά είναι η Ινές που τον καταλαβαίνει πραγματικά τι είναι.Η Ινές ουσιαστικά παίζει το ρόλο του "Βασανιστή" του Garcin αλλά και της Εστέλλας στρέφοντας τον έναν ενάντια στον άλλο.Δεν φαίνεται να δείνχει την παραμικρή "αδυναμία" σαν χαρακτήρας καθώς παρότι λεσβία δε φαίνεται να ελκύεται από την Εστέλλα.Οι 3 πρωταγωνιστές στο βλέπουν κατά τη διάρκεια του έργου σκηνές απο τη ζωή στη γη αφού έχουν πεθάνει ,σκηνές που συσχετίζονται με αυτούς.Αλλά καθώς περνάει ο καιρός και και χαλαρώνουν οι δεσμοί τους με την πραγματικότητα σιγά σιγά μένουν μόνοι τους.Στο τέλος ο Garcin φωνάζει να βγει έξω και η πόρτα ανοιγει αλλά και οι 3 πρωταγωνιστές επιλέγουν να μείνουν μέσα(?).

Ουσιαστικά πρόκειται για ένα έργο που συμπηκνώνει την άποψη του Σαρτρ οτι "κόλαση είναι οι άλλοι".Αλλά εγώ θα διαφωνήσω. Απόδειξη είναι οτι στο τέλος οι πρωταγωνιστές αρνούνται (?) να βγούνε.Νομίζω πιο σωστά το είχαν θέσει στην ταινία "5 λεπτά ακόμα" που οταν ο πρωταγωνιστής πάει στην κόλαση ανακαλύπτει οτι είναι ο κόσμος μας αλλά οτι είναι... μόνος του.Για να λάβει την ακόλουθη απάντησει από το Θεό:

"Βλέπεις ο Σαρτρ το'χε πιάσει λάθος.Κολάση δεν είναι οι άλλοι.Είναι η απουσία τους".

edit:Aλήθεια εσείς με τον bi τι θα κάνετε?Δεν κατάλαβα.

καλά τα πήγες για πρώτη ανάγνωση αλλά στην δεύτερη θα καταλάβεις ότι ο garcin είναι bi αφού του αρέσουν οι άντρες με σηκωμένα μανίκια και δεν έβαζε την γυναίκα του να μαγειρεύει για ερωμένες αλλά για ερωμένο. το σκηνικό με την πόρτα δεν το έχω διαβάσει ρώτα την estella αυτή το έχει.
η ines την πέφτει στην estella σε αρχικό στάδιο άλλα η δεύτερη την σνομπάρει άσχημα και για αυτό η λεσβία μας αποξενώνεται και σκλυραίνει τόσο. δεν είναι ότι δεν έχει αδυναμίες απλά προσπαθεί να αμυνθεί στις καταστάσεις με σκληρότητα.

...μμμ...πολύ μ'αρέσει η εξέληξη της κουβέντας...μπορείτε να μας linkάρετε να κατεβάσουμε το έργο...(είναι γνωστό ότι εμείς τα γαιδούρια βαριόμαστε το ψάξιμο... )

Εφτασεεεε

http://www.nyu.edu/classes/keefer/hell/sart.html

Ορίστε είναι μονόπρακτο και σχετικά μικρό μόλις το διάβασα και εγώ μία.

Τελικά όντως είχα άδικο.Ο Σαρτρ γενικά ήταν υπαρξιστής.Ουσιαστικά υποστηρίζει οτι τα πάντα είναι υποκειμενικά και οτι ο άνθρωπος είναι το κέντρο του σύμπαντος.Κάθε (0,0) δηλαδή στον καρτεσιανό σύστημα για τον καθένα είναι ο ίδιος μας ο εαυτός.Για τον Σαρτρ ένα από τα μεγαλύτερα αμαρτήματα που μπορεί να κάνει κάποιος είναι να αφήνει την εικόνα του για αυτόν να ορίζεται από τους άλλους.Πιστεύει οτι οτι για να ζήσει κάποιος στο maximum ας πούμε πρέπει να δημιοργήσει ο ίδιος την εικόνα του για τον ίδιο και να παίρνει τις αποφάσεις για τη ζωή του ΑΝΕΠΗΡΕΑΣΤΟΣ(από την κοινωνία,τους άλλους,τα πρότυπα).

Στο έργο η Ινεζ θέλει την αποδοχή της Εστέλλας ,η Εστέλλα του Garcin και ο Garcin της Εστέλλας.(παρεπιπτόντως ο Garcin στο αυθεντικό ήταν strainght).Αγωνιζόμενοι για την αποδοχή των άλλων για να ορίσουν τους εαυτούς τους ,η αναμενόμενη λύτρωση δεν έρχεται ποτέ γιατί στην τελική το πρόβλημα είναι στον ίδιο τους τον εαυτό και είναι κάτι που πρέπει να αντιμετωπίσουν μόνοι τους(?).Στο τέλος τους προσφέρεται η δίοδος δαιφυγής αλλά τελικά όλοι επιλέγουν να μείνουν για να πείσουν τους ίδιους τους τους εαυτούς μέσω των άλλων οτι είναι κάτι( ο garcia γενναίος,η εστέλλα γυναίκα).

Στο έργο επίσης απουσιάζουν τελείως οι καθρέφτες και επίσης οι πρωταγωνιστές δεν έχουν βλέφαρα(!).Επίσης δεν υπάρχει ποτέ σκοτάδι.Ετσι δεν έχουν άλλους τρόπους να "δουν" τους εαυτούς τους παρά μόνο μέσω των άλλων και θα πρέπει επίσης να βλέπουν τους "άλλους" συνέχεια.


INEZ:I'm your lark-mirror, my dear, and you can't escape me

INEZ:Why, you've even stolen my face; you know it and I don't!

INEZ:I'll keep looking at you for ever and ever, without a flutter of my eyelids, and you'll live in my gaze like a mote in a sunbeam.

Σε μια από τις τελικές φράσεις η Ινεζ συμπηκνώνει όλη αυτή τη φιλοσοφία

INEZ:You're a coward, Garcin, because I wish it! I wish it-- do you hear?-- I wish it.

Το ξανασκέφτηκα.

Bασικά για μένα ο Σαρτρ το έχει πάρει τελείως λάθος.

Βασικα ψέμματα λέει βλακείες.

Σαν άνθρωποι έχουμε ανάγκη τους άλλους ανθρώπου.Οι άλλοι άνθρωποι δεν έχουν μόνο αρνητικές επιπτώσεις για μας.Ναι δεν πρέπει να κοιτάζουμε στους άλλους για αποδοχή για αναγνώριση.Δεν πρέπει να περιμένουμε από τους άλλους να μας συγχωρέσουν για τα δικά μας λάθη όπως ο Garcin θέλει από την Εστέλλα.Σε όλο το έργο τους δείχνει πόσο υποφέρουν ο ένας από τον άλλο γιατί αγωνίζονται ο ένας για την αποδοχή του άλλου.Το λέει ο Garcin στην Ινές όταν της λέει οτι ο μόνο τρόπος για αν καθιερωθεί σαν μη δειλός είναι να του το πει αυτή γιατί αυτή είναι το μόνο άτομο το κόσμου του.Αν δηλαδή γνώριζε ο καθένας τον εαυτό του και ήτνα υπεύθυνος για το τι έχει κάνει δεν θα ταν έτσι.Καθένας μας πρέπει να μάθει να ζει με τις συνέπειες των πράξεων του να τις αποδέχεται και να προσπαθεί.Δεν έχει νόημα να περιμένουμε από τους άλλους να μας ελαφρύνουν από τα βάρη μας.

Αλλα.

Αλλά αυτό δε σημαίνει οτι είναι κακό να μας δίνουν και ένα χέρι βοήθειας.Καμιά φορά ζωή είναι σκρόφα.Καμιά φορά τα βάρη είναι πολύ μεγάλα.Δεν είναι κακό να έχεις δίπλα ένα φίλο να σε βοηθήσει.Ενα αγαπημένο πρόσωπο να σου δώσει κουράγιο να συνεχίσεις.

Το να μας επηρεάζουν οι άλλοι δεν είναι πάντα κακό.Είναι ταυτόχρονα και ανθρώπινο.Μπορεί να είναι και κάτι το υπέροχο συνάμα.Το να έχεις κάποιον κοντά σου καμιά φορα είναι πολύ πιο δύσκολο από το να τα κάνεις όλα μόνος σου.Η Iνές ήξερε πολύ καλά ποια ήτανε και τι έκανε.Αλλά ήταν δυστιχισμένη.Γιατί?Γιατί ήθελε την Εστέλλα και η Εστέλλα ήθελε τον Garcin.Αυτό ήταν το δικό της μαρτύριο.Κάτι απλό και ανθρώπινο.Το να σε αγαπάει και να αγαπάς κάποιον (δηλαδή να επηρεάζεσαι από κάποιον) έιναι κακό πάντα?Η μήπως αυτό σε ελευθερώνει πιο πολύ?

Για αυτό λοιπόν όχι κύριε Σαρτρ.Προτιμώ να επηρεάζομαι από τους άλλους.Και ας επηρεάζομαι καμιά φορά αρνητικά.Δεν πειράζει.Με τον καιρό θα μάθω.Ακόμα και αν το να αφήνω τον εαυτό μου να επηρεαστεί σημαίνει οτι πολλές φορές θα πληγώνομαι το προτιμώ γιατί θέλω να έχω και φίλους,θέλω να έχω αγαπημένους,θέλω να έχω και άλλους ανθρώπους κοντά μου.

Οι άλλοι μπορεί να είναι η κόλαση,αλλά μπορεί να είναι και ο παράδεισος.Αν κάτι έχει και καλά και κακά δεν το λύνεις με το να αποκλείσεις τελείως.Οχι.Πρέπει απλώς να μάθεις να ξεχωρίζεις τα θετικά από τα αρνητικά.Και αυτό λέγεται ωριμότητα.

Have a nice day.

wow το έχεις ψάξει σε τέτοιο βάθος που το χεις ξεκοιλιάσει. εγώ δεν είχα αυτό το κουράγιο. εμένα με βρίσκει σύμφωνο πάντως το έργο σε αρκετά. η τάση των χαρακτήρων να κρύβονται από τον εαυτό τους και να ζητάνε από τους άλλους συχώρεση και αναγνώριση (κάτι που δεν είναι ικανοί να το κάνουν για τους εαυτούς τους) είναι τραγική. εμείς δεν παίζουμε ακριβώς αυτό το έργο αλλά κάνουμε ένα πάντρεμα και με σκηνές από το πάρτι γενεθλίων. θεωρήσαμε ότι τα δύο έργα μοιάζουν σε αρκετά σημεία. σε αυτό το πάντρεμα έχουμε δύο παράλληλες ιστορίες. στην δεύτερη εκτυλίσσεται το κατασπάραγμα ενός ανθρώπου από τις τύψεις του. η αποφυγή να αποδεχτούμε τον εαυτό μας και απλά ξεχνάμε ότι μας ταλαιπωρεί βρίσκοντας το έτσι πιο ανώδυνο είναι το σαράκι που μας κάνει να σαπίζουμε και να οδηγούμαστε από μόνοι μας στην κόλαση.

Oταν λες πάρτυ δεν πιστεύω να εννοείς το "Πάρτυ" τον Πήτερ Σέλλερς?

μ****** αυτό θα είχε ενδιαφέρον!