Κοινότητα - Πύλη - Περιοδικό Φοιτητών Πανεπιστημίου Αιγαίου -- Πρωτοβουλία MyAegean

"Αν" - Ράντγιαρντ Κίπλινγ

Αν μπορείς να κρατάς την ψυχραιμία σου
όταν οι άλλοι χάνουν τη δική τους
και ρίχνουν σε σένα την ευθύνη
και την αιτία της αδυναμίας τους

Αν έχεις πίστη στον εαυτό σου
όταν οι άλλοι αμφιβάλλουν για σένα
και δεν σε πειράζει αυτή η δυσπιστία τους

Αν μπορείς καρτερικά να περιμένεις
χωρίς να σε κουράζει η αναμονή,
ή όταν διαδίδουν ψέματα για εσένα
να μην ξεπέφτεις και συ στο ψέμα,
ή όταν φανερά σου δείχνουν μίσος
να μην αφήνεις το μίσος να σε καταβάλει
κι όμως να μη φαίνεσαι πολύ αγαθός
μήτε πολύ στοχαστικός στα λόγια

Αν να ονειρεύεσαι είσαι ικανός
δίχως να γίνεσαι σκλάβος των ονείρων

Αν μπορείς να σκέφτεσαι, αλλά όχι
για χάρη της ίδιας σου της σκέψης

Αν να δέχεσαι μπορείς θρίαμβο και όλεθρο το ίδιο
και να αντιμετωπίζεις παρόμοια και τα δύο

Αν είσαι σε θέση να υπομένεις
ακούγοντας την αλήθεια που συ είπες,
να επαναλαμβάνεται αλλοιωμένη από πονηρούς
που επιδιώκουν έτσι να παγιδέψουν αφελείς
ή να παρατηρείς αυτά που συ τους έδωσες ζωή,
σπασμένα να κείτονται και παραπεταμένα
και να τα φτιάχνεις εξαρχής με εργαλεία φθαρμένα

Αν τολμάς όλα σου τα πλούτη
μαζεμένα να τα παίζεις κορώνα -γράμματα με μιας,
να χάνεις κι απ' την άλλη να ξεκινάς
χωρίς να μέμφεσαι για την μοίρα σου κανέναν

Αν μπορείς να κάνεις καρδιά, νεύρα και μυς
να σε υπηρετούν ακόμη και όταν έχουν καταρρεύσει
και γερά να κρατάς, ενώ δεν υπάρχει εντός σου
τίποτε πέρα από τη θέληση που τους λέει "Βαστάτε!"

Αν μπορείς να μιλάς με χιλιάδες
κι όμως να κρατάς την αρετή σου,
ή να περπατάς με κυβερνήτες
κι όμως να μην αλλάζεις την απλή ζωή σου

Αν ούτε εχθροί να σε βλάψουν μπορούν
μα ούτε και οι κοντινότεροι φίλοι

Αν όλοι έχουν την ίδια αξία με σένα
και κανείς πιο πολύ από τους άλλους

Αν μπορείς να γεμίζεις την μέρα σου
με εικοσιτέσσερις ώρες αξίας ζωής,
τότε δική σου θα είναι όλη η Γη
με όλα τα αγαθά της κι ακόμη
αληθινά θα είσαι Άνθρωπος παιδί μου.

Μου άρεσε πάρα πολύ το παραπάνω ποίημα- μου θύμισε μία παράγραφο από το ΤΑΟ ΤΕ ΚΙΝΓΚ. Δυστυχώς δεν το έχω εδώ αυτή τη στιγμή και έτσι θα το αποδώσω όπως το θυμάμαι :

Έχετε αναρρωτηθεί γιατί ο άνθρωπος του ΤΑΟ
δε συναντά ποτέ έναν τίγρη ή ένα βουβάλι;
Γιατί δεν έχει ο τίγρης που να βάλει τα νύχια του
ούτε το βουβάλι που να βάλει τα κέρατά του

ούτε και ο πολεμιστής που να καρφώσει το ξίφος του

γιατί ο άνθρωπος του ΤΑΟ
δεν έχει πάνω του σημεία θανάτου

Από τη συλλογή «Οι κλεψύδρες του αγνώστου»

Ποιό μέταλλο να είν’ αυτό που κρυώνει τα μάτια, ποιά χαμένη νεότητα
Που μαζεύει το έλεος λίγων στιγμών σε μια κλώστη ασυγκίνητη- ποιά να’ ναι
Δέντρα σώπασαν, πέτρες μοιάσανε στις πέτρες, καβαλάρηδες έφυγαν
Ψάχνουν τα μάνταλα μιας άλλης πύλης μα ποιά να’ ναι αυτή
Σε ποιό καρδιόχτυπο άραγε να βρίσκεται, κλείνουν οι ελπίδες τα παράθυρα, βραδιάζει ο πόνος
Ποιός είναι εδώ, κανείς δεν είναι- χώμα ηχολογάει το χώμα

Κι όμως πρέπει να βρει ένα νόμισμα η ζωή
Αφού δεν είναι ο έρωτας, αφού δεν είναι ο έρωτας
Ο έρωτας ποιος είναι- η ζωή μετριέται σε σφυγμούς, η χαρά με απέλπιδες χειρονομίες
Μύλοι απάνω στις κορφές άσπρισαν τα ταξίδια τους
Η ζωή μετριέται με παλμούς, πάλλεται η λυμένη ζωή της εσπέρας
Φεγγίζουν γοητείες στα μάκρη, μια βαρκούλα χάνεται ευχαριστημένη
Κανένα κύμα δεν κρατεί στο στήθος του κακία
Οι άνθρωποι μοιάζουν, παρομοιάζονται με τις κραυγές των φάρων
Φεύγουνε για να παν αλλού και βγαίνουνε στη θάλασσα
Ποιά θάλασσα

Να’ ναι αυτή που δε θυμάται τις λευκές στιγμές της μα ξαναμασάει τα λόγια της
Λύπες που γίνανε σεντόνια και χτυπούν στον άνεμο για να στεγνώσουν, και ξαναχτυπούν στον άνεμο για να’ ναι οι γλάροι
Δίπλα τους, στο πλευρό τους, ποιές να’ ναι αυτές
Ποιός κόπος ήμερος, ποιά σπασμένη ενότητα, ποιός θρήνος
Ω χαρά τραυματισμένη, μιας στιγμής χωρητικότητα που κλονίζει αιώνες!

Οδυσσέας Ελύτης

Δεν είμαι θλιμμένη, μην με κοιτάτε
Μικραίνω, συρρικνώνω τον εαυτό μου
Τον αγκαλιάζω τρυφερά και τον βάζω μεσ' το στήθος μου
Κλάψε εκεί μικρή μου ελεύθερα,
σε προστατεύω εγώ από τα αδιάκριτα βλέμματα
Κανείς δεν θα σε ενοχλήσει.
Ξάπλωσε πάνω στην καρδιά μου.
Δεν είσαι μόνη σου,
Εγώ θα σε αγκαλιάζω και θα σε ζεσταίνω όταν κλαις,
θα χαϊδεύω με το πρόσωπο μου το δικό σου,
θα φιλώ τα μαλλιά σου
και όταν εξαντλημένη από το ξέσπασμα
θα θελήσεις να κοιμηθείς, εγώ
Εγώ θα σε νανουρίσω.
Μην κάνεις έτσι μικρή μου.
Θα γίνω εγώ για σένα ο εραστής που δεν γνώρισες,
Εγώ, οι φίλοι που είναι μακρυά
Μην κάνεις έτσι μικρή μου.
Θα με κάνεις και εμένα να κλάψω

Λοιπόν θα είμαι ειλικρινής.Ποίηση δε σκαμπάζω μία.


Αλλά μου άρεσε αυτό

Βαπόρι στολισμένο βγαίνει στα βουνά
κι αρχίζει τις μανούβρες "βίρα - μάινα".
·
Την άγκυρα φουντάρει στις κουκουναριές
φορτώνει φρέσκο αέρα κι απ' τις δυο μεριές.
·
Είναι από μαύρη πέτρα κι είναι απ' όνειρο
κι έχει λοστρόμο αθώο, ναύτη πονηρό.
·
Από τα βάθη φτάνει τους παλιούς καιρούς,
βάσανα ξεφορτώνει κι αναστεναγμούς.
·
Έλα Χριστέ και Κύριε, λέω κι απορώ,
τέτοιο τρελό βαπόρι τρελοβάπορο,
·
Χρόνους μας ταξιδεύει, δε βουλιάξαμε,
χίλιους καπεταναίους τους αλλάξαμε.
·
Κατακλυσμούς ποτέ δε λογαριάσαμε,
μπήκαμε μες στα όλα και περάσαμε.
·
Κι έχουμε στο κατάρτι μας βιγλάτορα
παντοτινό τον Ήλιο τον Ηλιάτορα.

Είναι του Ελύτη.

Στην αρχή δεν το πολυκατάλαβα.Βαπόρι στα βουνά διάβασα και τα'χασα.Εγώ φαντάστηκα ένα καικάκι σε ένα πράσινο βουνό και από κάτω η θάλασσα.Μετά όμως διάβασα 2-3 πραγματάκια για το τι "θέλει να πει ο ποιητής" και μου άρεσε.

Είναι μια εικόνα φρεσκάδας.Οχι από αυτή που θέλουν να σου περα΄σουν τα απορρυπαντικά.Είναι μια όμορφη εικόνα.Φαντάσου ένα καικάκι να τρυγυρνάει στα βουνά και να μαζεύει...αέρα.

Και μετά λέει οτι έχει λοστρόμο αθώο και ναύτη πονηρό.Συμβολίζει τις 2 πλευρές τις Ελληνικής προσωπικότητας.

Στη συνέχεια ο ποιητής αναφέρεται στα ταραγμένη ζωή της Ελλάδος(οι αναστεναγμοί κτλ) και κλείνει λέγοντας οτι πάντα τα καταφέρναμε.Στο τέλος κλείνει μια εικόνα του ήλιου.Για τον ποιητή κάπου διάβασα οτι ο ήλιος είναι σύμβολο αισιοδοξίας.

Πολύ ωραία εικόνα.Ενα καικάκι σαλπάρει ανάμεσα στα βουνά και στα λαγκάδια και στο τέλος χάνεται στο ηλιοβασίλεμα της θάλασσας με τον καλό τον καπετάνιο.Πολύ ωραία εικόνα.

Πολύ ελληνική.

Μπράβο mystery το είχαμε κάνει και στο σχολείο, πολύ ωραίο ποίημα.
Για κάποιον λόγο το είχαμε συνδέσει στην τάξη με το ελληνικό γένος. Όχι σαν χώρα αλλά σαν λαός. νομίζω εκεί που λέει:

Παράθεση: Χρόνους μας ταξιδεύει, δε βουλιάξαμε, χίλιους καπεταναίους τους αλλάξαμε. · Κατακλυσμούς ποτέ δε λογαριάσαμε, μπήκαμε μες στα όλα και περάσαμε.

Ναι hipisa, το ποίημα αυτό ήταν αν θυμάμαι καλά στην αρχή του βιβλίου της νεοελληνικής λογοτεχνίας που κάναμε στην 2α Γυμνασίου... Θυμάμαι ήταν αρχή της χρονιάς όταν το είχαμε κάνει...
Μου είχε αρέσει πολύ τότε το ποιηματάκι αυτό και ειδικά η εικόνα με το "τρελοβάπορο" να διασχίζει τα βουνά (=εμπόδια, διαμάχες, ταραγμένη ιστορία της Ελλάδας μας μες στους αιώνες) σε δάσος από κουκουναριές... Είχα μάλιστα πιάσει ακουαρέλες και προσπάθησα να ζωγραφίσω την εικόνα αυτή σε ένα φύλλο χαρτί.. αν το βρω πού το έχω καταχωνιάσει, θα σας περάσω φωτό να μου πείτε γνώμες (μου είχε βγει αρκετά όμορφο, παρά την μικρή μου εμπειρία σε ζωγραφική με ακουαρέλα)...

τι αναμνήσεις κ τούτες.. πωπω

Κική Δημουλά: Γράψε Λάθος

Ξέσπασε πόλεμος πρωί πρωί στο γραφείο.
Δευτεριάτικα .. ποιός έχει όρεξη για φασαρίες?
Κι όμως ... αιτία η ορθογραφία. Πόσο εγκλωβισμένοι όλοι στους κανόνες της ...
Θυμήθηκα την Κική. Και είπα να σας το θυμίσω.
Έχουν και οι βιασύνες μας τα άλλοθι τους !!

Γράψε Λάθος
Δεν φτάνει που ήσουν ερχομός θερμοκηπίων
ενόχλησες και την ορθογραφία μου.
Κατ' επανάληψη λες, μ' έπιασες να γράφω
συνδιαζω αντί για συνδυάζω που σημαίνει
συν-δύο, βάζω το ένα δίπλα στο άλλο
τα δυό μαζί ενώνω-το ζω το αφήνουμε απ' έξω
για μετά, αν πετύχει ο συνδυασμός.
Δεν είναι λάθος φίλε μου.
Είναι μια πρόωρη ανάπτυξη αδυναμίας.
Δείξε μου εσύ ένα ύψιλον
που να κατάφερε ποτέ σωστά να μας ενώσει.
Συνδυασμοί πολλοί αλλά πόσοι γνώρισαν
τη ρηματική του ζω απεραντοσύνη.
Απ' τη σκοπιά του καθενός η ορθογραφία.
Πάρε παράδειγμα
τι κινητά που γράφεται το ψέμα.
Οταν εσύ το εξακοντίζεις προς τον άλλον
σωστά το γράφεις μέσα σου, θαρραλέα.
Ομως όταν εσύ το δέχεσαι κατάστηθα
τότε το γράφεις ψαίμα.
Ρωτάς από πού και ως πού
γράφω τη συμπόνοια με όμικρον γιώτα.
Ποιος ξέρει θα με παρέσυρε η άπνοια
ο ανοίκειος το ποίημα η οίηση
το κοιμητήριο η οικουμένη το οικτρόν
και η αοιδός επιθυμία
απ' την αρχή να ξαναγραφόταν ο κόσμος.
Εξάλλου σου θυμίζω η συμπόνοια
πρωτογράφτηκε λάθος από το Θεό.

Χτες το βραδυ με επιασε παλι η παρανοια μου. Δεν μπορουσα να κοιμηθω, στριφογυρνουσα στο κρεβατι 5 η ωρα το πρωι. Οταν με πιανει αυτο, ο μονος τροπος να ηρεμησω ειναι να γραψω..Κι αυτο εκανα..Εγραψα κατι προσπαθωντας να εξηγησω με λογια αυτο που ενιωθα..

Ναυτία

Νιώθω έναν κόμπο στο στομάχι μου
Ζαλίζομαι
Το κεφάλι μου γυρνάει
Τα πόδια μου λυγίζουν
Πέφτω
Σέρνομαι
Δε μπορώ να κουνήσω τα πόδια μου
Φωνάζω αλλά δε βγαίνει φωνή
Απλώνω το χέρι μου
Προσπαθώ να φύγω
Κάτι με εμποδίζει
Δε βλέπω τι είναι
Έρπω
Πλησιάζω
Κάγκελα
Παντού γύρω μου κάγκελα χρυσά
Δεν μπορώ να ανασάνω
Πού είμαι;
Φωνάζω…
Ένα κλουβί
Είμαι φυλακισμένη σε ένα χρυσό κλουβί
Πώς μπήκα εδώ;
Τι συμβαίνει;
Ακούω γέλια
Κάποιος γελάει
Φωνή
Μια φωνή αντηχεί, πλησιάζει
Θέλω να ζητήσω βοήθεια μα δε μπορώ
Δε μπορώ
Τα πάντα χάνονται
Θολώνουν
Τα μάτια μου κλείνουν
Για λίγο
Μετά
Πάλι εδώ
Στο κλουβί
Για πάντα
Αιώνια φυλακισμένη..

wow, estella, πολύ έντονο συναίσθημα... Δεν θα πω πως δεν με αγγίζει γιατί θα είναι ψέμα, πολλοί ίσως σε διάφορες στιγμές έχουμε βρεθεί σε παρόμοια συναισθήματα ή καταστάσεις... Αυτό που αυθόρμητα μου βγάζει επίσης, είναι: "ασφυξία", "πνιγμός"....

Πολύ παραστατικό, σκληρό... Ελπίζω ωστόσο να αισθάνεσαι καλύτερα αυτή τη στιγμή... προς στιγμήν με ανησύχησες ψυχή!