Κοινότητα - Πύλη - Περιοδικό Φοιτητών Πανεπιστημίου Αιγαίου -- Πρωτοβουλία MyAegean

Τότε που οι φυλακές επισκευάζονται να γίνουν βιβλιοθήκες…
Γιάννης Ρίτσος


Η ευαισθησία και το δημοκρατικό πρόσωπο μιας κοινωνίας φαίνεται στο τρόπο που χειρίζεται υποθέσεις που αφορούν τις ευπαθείς κοινωνικές ομάδες όπως προσφυγές, τοξικομανείς, οικονομικά ανίσχυρους και όσους έχουν στερηθεί τα ατομικά τους δικαιώματα όπως οι έγκλειστοι σε φυλακές και ψυχιατρικά ιδρύματα.

Αυτές τις μέρες γινόμαστε μάρτυρες στην μαζικότερη απεργία πείνας που έχει γίνει ποτέ παγκοσμίως. 7000 σε απεργία πείνας, πάνω από τους μίσους συνολικά κρατούμενους απέχουν από το συσσίτιο ,ενώ έχουμε αρκετές λευκές (αποχή και από το νερό).

Κάποιοι κρατούμενοι έραψαν στην κυριολεξία το στόμα τους.

Με κύρια απαίτηση τις αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης μέσα στα κολαστήρια των φυλακών οι κρατούμενοι και κρατούμενες ζητάνε μεταξύ άλλων μείωση του ορίου έκτισης της ποινής για την απόλυση υπό όρους, κατάργηση των πειθαρχικών ποινών, την αποσυμφόρηση των φυλακών, βελτίωση των συνθηκών υγιεινής, των όρων επισκεπτηρίου, εξανθρωπισμό των συνθηκών στα κέντρα μεταγωγών, να γίνεται χρήση αδειών καθώς και να εφαρμοστεί το μέτρο των εναλλακτικών ποινών, να πάψει η κατάχρηση της προφυλάκισης.

Αιτήματα δίκαια αν αναλογιστεί κανείς ότι ο δήθεν σωφρονισμός των λεγομένων -κυρίως από τους κοινοβουλευτικούς εκπροσώπους- ‘‘σωφρονιστικών’’ ιδρυμάτων είναι η πλειοψηφία των αποφυλακισμένων να επιστρέφουν στην φυλακή. Για επανένταξη δεν γίνεται ούτε λόγος αφού στην σύγχρονη πραγματικότητα δεν χωράνε στιγματισμένοι με το χαρτί αποφυλακίσεως, γιατί στην ελληνική πραγματικότητα δεν αρκεί να πληρώσεις μια φορά τα λάθη σου αλλά πρέπει συνεχώς να σου θυμίζουν ότι κάποτε παρανόμησες και δεν ανήκεις στους τυχερούς που δεν τους ‘‘αγγίζουν’’ οι νόμοι.

Αναφορικά τώρα με την λογική όσων πιστεύουν ότι δεν είναι δική τους δουλειά. Ευθύνη όλων είναι προάσπιση των στοιχειωδών ατομικών δικαιωμάτων προς όλους και όχι επιλεκτικά παρέχοντας τα σε αυτούς που μπορούν να τα (εξ)αγοράζουν.

Ειδικότερα σαν φοιτητές πρέπει να σκεφτούμε αν τα ‘‘καλά’’ πανεπιστήμια μας και οι ειδικές γνώσεις που μας προσφέρονται μπορούν να συνυπάρξουν σε έναν κόσμο όπου άνθρωποι στερούνται τα στοιχειώδη δικαιώματα τους και στοιβάζονται σε σύγχρονα γκούλαγκ. Πρέπει να αναλογιστούμε αν σημερινή παιδεία μας αντέχει να γνωρίζει πως στο κελί 80 του κορυδαλλού απανθρακωθήκαν 4 τρόφιμοι κάτω από την αδιαφορία των ανθρωποφυλάκων.

Οι τρόφιμοι των σωφρονιστικών ιδρυμάτων έκαναν την επιλογή τους. Τα ορατά κελιά αντιδρούν.
Καιρός να γίνει κάτι και με τα ‘‘αόρατα’’ που βρισκόμαστε οι υπόλοιποι.

Χαιρετίζουμε όλες τις πρωτοβουλίες και δράσεις για τα δικαιώματα των κρατουμένων σε όλες τις φυλακές.
Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στους τροφίμους αγωνιστές.

Α. Δημητράκος