Κοινότητα - Πύλη - Περιοδικό Φοιτητών Πανεπιστημίου Αιγαίου -- Πρωτοβουλία MyAegean

πρεπει να υπαρχουν παραταξεις στα πανεπιστημια? πιστευετε οτι κανουν καλυτερα η χειροτερα τα πραγματα? κανουν τιποτα η κανουν ελαχιστα τα οποια προβαλουν συνεχως για ψηφο???

γνώμη μου είναι ότι πρέπει να υπάρχουν, αν και δεν ανήκω σε καμία παράταξη...

υποτίθεται ότι μέσω των παρατάξεων, ο σύγχρονος φοιτητής και αυριανός πολίτης της χώρας μαθαίνει να συζητάει, να εκφράζει τη γνώμη του, τις σκέψεις του, τις ιδέες του αλλά παράλληλα να δέχεται και τις απόψεις των συνανθρώπων του...

υποτίθεται ότι μέσω των παρατάξεων (που και πάλι υποτίθεται πως αποτελούν φορείς μύησης του ανθρώπου στα πολιτικά δρώμενα...) προωθείται η δημοκρατία και η ενεργός συμμετοχή στα πολιτικά...

δυστυχώς υποτίθεται... τουλάχιστον για εμένα...
γιατί όλοι οι κύριοι και οι κυρίες που βρίσκονται σε αυτές τις παρατάξεις, στις περισσότερες των περιπτώσεων, αποσκοπούν μόνο στο προσωπικό όφελος....
τη δημοκρατία και όλα εκείνα που πρέπει να εξυπηρετούν, τα γράφουν μάλλον στα παλαία τους υποδήματα...
ααα...

τα γράφουν και στις προκυρήξεις τους, όταν φυσικά το κρίνουν σκόπιμο...!

μάλλον όμως έτσι απωθούν τον νέο κόσμο από την πολιτική παρά τον ελκύουν...
γνώμη μου...

πρέπει να αλλάξουν πολλά στις πολιτικές παρατάξεις που λαμβάνουν δράση στα πανεπιστήμια....


<<< b e a UTIFUL!!! >>>

Εγώ θεωρώ ότι οι παρατάξεις μόνο κακό κάνουν στο πανεπιστήμιο μιας κ το διχάζουν σε ομάδες, Θεωρώ ότι θα πρέπει να υπάρχει μια κοινή γραμμή και ένας κοινός στόχος για το καλό του πανεπιστήμιου και της παιδείας. Τέλος πιστεύω πως κάποιος καλύτερα να πολιτικοποιηθεί παρά να κομματικοποιηθεί.

Ας ξεκαθαρίσω, πριν πω τη γνώμη μου ότι είμαι σε "παράταξη". Τα εισαγωγικά τα βάζω διότι ο όρος που χρησιμοποιώ για να περιγράψω τη συλλογικότητα στην οποία ανήκω είναι η λέξη "σχήμα". Και είναι διαφορετικό το σχήμα από την παράταξη. Η παράταξη έχει σίγουρα μέλη ή/και κάποιο κόμμα, ενώ ένα σχήμα όχι. Οι παρατάξεις παρατάσσουν ιδέες (που προφανώς κάποιοι άλλοι έχουν σκεφτεί) ενώ το σχήμα σχηματίζει. Εξού και η φράση διαδικασία σχήματος. Επίσης να ξεκαθαρίσω ότι το σχήμα στο οποίο είμαι συμμετέχει στην/στα ΕΑΑΚ, άρα είμαι Εακίτης. Από το γεγονός ότι ασχολούμαι τόσο ενεργά με τα κοινά του πανεπιστημίου καταλαβαίνετε φαντάζομαι ότι είμαι υπέρ στο να υπάρχουν κάποιες ομάδες φοιτητών οι οποίες κατεβάζουν πλαίσια στις Γενικές Συνελεύσεις Φοιτητών. Υπάρχει αυτό που ονομάζουμε φοιτητικός συνδικαλισμός. Το ανώτατο όργανο μέσω του οποίου οι φοιτητές συνδικαλίζονται είναι οι Γενικές τους Συνελέυσεις, όπου, κατά πλειοψηφεία, κατεβάζουν πλαίσια οι παρατάξεις. Κάποιος θα αναρωτηθεί για το αν είναι ανάγκη να υπάρχουν παρατάξεις για να κατεβαίνουν πλαίσια στις Γ.Σ. Για μένα, είναι δύσκολο ένας φοιτητής να μπει στη Γ.Σ. με ένα τέλειο πλαίσιο που θα υπερψηφιστεί. Δηλαδή η ζήμωση και η συζήτηση μεταξύ πολλών ατόμων (συνδιαμόρφωση) μπορεί να φέρει καλύτερα αποτελέσματα από τις σκέψεις ενός μεμονομένου ατόμου. Φυσικά αυτό μοιάζει τέλοιο έτσι όπως το περιγράφω. Όμως με τις παρατάξεις δεν συμβαίνει έτσι. Οι παρατάξεις είναι φορείς κομμάτων στα πανεπιστήμια που σκοπό έχουν τη χρήση των φοιτητών ως πιόνια στη σκακιέρα των εσωκομματικών τους παιχνιδιών. Για αυτό και τάσσομαι κατά των κομματικών παρατάξεων. Αυτές είναι προκαλούν τα προβλήματα στο πανεπιστήμιο. Το καλύτερο θα ήταν να υπάρχουν πολιτικές παρατάξεις. Η φιλελεύθερη δημοκρατική παράταξη, η σοσιαλδημοκρατική, κομμουνιστική/ κομμουνιστικές (οπότε και έχουμε διάφορες τέτοιες παρατάξεις/συλλογικότητες, μαρξιστική-λενινιστική, σταλινική, τροτσκιστική, μαοϊκή κ.λπ.) και διάφορες αριστερές (καθώς υπάρχουν διαφορές σε ζητήματα αντίληψης των καταστάσεων και τακτικής όσον αφορά τα ζητήματα που προκύπτουν. Κάποιοι αριστεροί μπορεί να θεωρήσουν κάποια πρόταση του Υπουργείου καλή, ενώ κάποιοι άλλοι όχι. Κάποιο αριστεροί θα θεωρούν ότι στο θέμα της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης πρέπει να είμαστε ιδιαίτερα μαχητικοί, ενώ κάποιοι άλλοι ότι πρέπει να δείξουμε πιο μετριοπαθή στάση).

Παράθεση: πρέπει να αλλάξουν πολλά στις πολιτικές παρατάξεις που λαμβάνουν δράση στα πανεπιστήμια....

Αυτό δεν πρόκαιται να γίνει ποτέ. Οι παρατάξεις (και εννοώ τις κομματικές, απλά ο όρος παράταξη έχει ταυτιστεί με τον κομματικό φορέα στα πανεπιστήμια και στα εργατικά συνδικάτα) υπάρχουν όχι τόσο εξαιτίας διαφορετικών πολιτικών απόψεων, ούτε τόσο επειδή υπάρχουν διάφορα κόμματα. Υπάρχουν κυρίως και κατά βασικότατο λόγο επειδή υπάρχουν αντικρουόμενα συμφέροντα. Τα αντικρουόμενα συμφέροντα είναι αυτά της πλουτοκρατίας και αυτά των φοιτητών. Τα πρώτα είναι αυτά που μας θέλουν να πληρώνουμε δίδακτρα και συγγράμματα, αυτά που μας θέλουν πειθαρχημένους και ηττοπαθείς. Τα συμφέροντα των φοιτητών είναι η δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση. Ένα πανεπιστήμιο που να μας εξασφαλίζει τα εργασιακά και επαγγελματικά δικαιώματα. Ένα πανεπιστήμιο με άσυλο που να εξασφαλίζει την ελεύθερη διακίνηση ιδεών και πολιτικών απόψεων (κάτι που δεν εξασφαλίζεται με τον νέο νόμο πλαίσιο).

Παράθεση: Θεωρώ ότι θα πρέπει να υπάρχει μια κοινή γραμμή και ένας κοινός στόχος για το καλό του πανεπιστήμιου και της παιδείας.

Με τις κομματικές (και κυρίως με τις καθεστωτικές) παρατάξεις αυτό δεν γίνεται, παρά το γεγονός ότι τα συμφέροντα των φοιτητών είναι ενιαία. Δηλαδή δεν είναι στο συμφέρον κανενός από μας να πληρώνει τα βιβλία του ή να έχει έναν υπερβολικά αυστηρό καθηγητή ή υπερβολική ύλη για την εξεταστική.
Οι καθεστωτικές παρατάξεις, εκτός του ότι εξυπηρετούν κάποια μικροπολιτικά συμφέροντα, κατά κύριο λόγο εξυπηρετούν συμφέροντα του κεφαλαίου. Στηρίζουν και προωθούν αυτές τις πολιτικές οι οποίες θα κάνουν το πανεπιστήμιό μας να λειτουργεί με ιδιωτικοοκονομικά κριτήρια (για να βγάζουν λεφτά κάποιοι λίγοι εις βάρος μας), που θα το μετατρέψουν σε εξεταστικό κέντρο (για να μετατραπούμε, όσοι είμαστε τυχεροί και βρούμε δουλειά, σε υποταγμένους και πειθαρχημένους εργαζόμενους).
Κάποιοι από τους φοιτητές που ανήκουν σε αυτές τις παρατάξεις το γνωρίζουν. Ξέρουν πολύ καλά ότι δεν προασπίζονται τα συμφέροντα των φοιτητών, αλλά των πλουσίων. Δεν τους νοιάζει βέβαια, διότι το κόμμα έχει φροντίσει να τους βολέψει κάπου και αυτούς. Κάποιοι δυστυχώς δεν το ξέρουν.

Παράθεση: θεωρώ ότι οι παρατάξεις μόνο κακό κάνουν στο πανεπιστήμιο μιας κ το διχάζουν σε ομάδες

Κατά βάση αυτό που είναι σωστό, χωρίζονται δηλαδή οι φοιτητές σε ομάδες και με αυτόν τον τρόπο εξυπηρετούνται οι μικροκομματικές σκοπιμότητες. Αν όμως κοιτάξουμε βαθύτερα το ζήτημα θα δούμε ότι δεν υπάρχει το δίπολο ΔΑΠ-αντιΔΑΠ (και αντιΠΑΣΠ, ανάλογα με τους συσχετισμούς που έχουν οι Πασπίτες στην κάθε σχολή), αλλά το δίπολο συμφέροντα πλουτοκρατίας/φοιτητικά συμφέροντα.

Αυτά και ελπίζω να μην σας κούρασα πολύ.

πρεπει να υπαρχουν παραταξεις στα πανεπιστημια?

Χαίρομαι που ανοίγει μια τέτοια συζήτηση και που οι μέχρι τώρα απαντήσεις δείχνουν ενδιαφέρον και σοβαρότητα για ένα τόσο σημαντικό ζήτημα.

Η προσέγγιση τέτοιων θεμάτων απαιτεί σε βάθος έρευνα και παραγωγή ισχυρού λόγου για τεκμηρίωση των απόψεων κάτι που μόνο η φιλοσοφία μπορεί να βοηθήσει. Για το λόγο αυτό παίρνω δύο στοιχεία από τον ορισμό που δίνει στη φιλοσοφία το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης (http://www.philosophy.ox.ac.uk/admissions): το ένα στοιχείο αφορά την άσκηση κριτικής βασισμένης σε λογικά επιχειρήματα και το άλλο στοιχείο αφορά την υποβολή ερωτήσεων. Αυτό σημαίνει ότι ο ισχυρός λόγος θα πρέπει να αντέχει στην κριτική και να απαντά σε ερωτήματα. Ο ισχυρός λόγος επίσης για να διαμορφωθεί χρειάζεται ελεύθερη σκέψη που σημαίνει ποικιλότητα σκέψης με τον περιορισμό ότι η ελευθερία έχει σαφή όρια. Ποια είναι τα όρια της ελευθερίας; Το ακόλουθο παράδειγμα (http://www.aegean.gr/environment/labs/Remote_sensing/publications/Jnh_Ypepth_Efivoi.pdf) δίνει μια εξήγηση για τα όρια της ελευθερίας: Υποτίθεται ότι ένα σωματικά υγιές άτομο πρόκειται να σηκώσει το πόδι του να ανέβει ένα σκαλοπάτι, τα όρια της ελευθερίας ως προς το ύψος του ποδιού καθορίζονται ώστε να ανέβει το σκαλοπάτι με ασφάλεια. Ύψος χαμηλότερο από ένα όριο ή υψηλότερο από ένα όριο θα προκαλέσει λανθασμένη κίνηση με αποτέλεσμα το άτομο να σκοντάψει. Η λανθασμένη κίνηση του ατόμου (το εκτός ορίων σήκωμα του ποδιού) δεν μπορεί να θεωρηθεί ελευθερία διότι μπορεί να γίνει είτε από απαιδευσιά (το άτομο δεν έχει μάθει να ανεβαίνει σκαλοπάτια) είτε από προκατάληψη (το άτομο σκόπιμα θέλει να σκοντάψει – δόλος). Όταν το άτομο σκοντάψει έχει και συνέπειες οι οποίες μπορεί να ξεκινούν από ένα χάσιμο και επανάκτησης της ισορροπίας μέχρι ενός σοβαρού τραυματισμού.

Αν επανέλθουμε στο αρχικό ερώτημα: «πρεπει να υπαρχουν παραταξεις στα πανεπιστημια;» και με βάσει την ανάλυση που έγινε βλέπει κανείς ότι η απάντηση είναι σχετικά εύκολη και μπορεί να είναι ως εξής: Ναι, με την προϋπόθεση ότι η όποια παράταξη παράγει ισχυρό λόγο για την αντιμετώπιση των ζητημάτων που την αφορούν.

Εγώ προτιμώ να καταργηθούν οι παρατάξεις και όλοι οι υποψήφιοι για τις φοιτητικές εκλογές να είναι σε ένα ενιαίο ψηφοδέλτιο, ακριβώς όπως ήταν στο λύκειο. Άσχημα ήταν;
Έτσι όποιος θέλει να ασχοληθεί με τα κοινά δεν θα υποχρεούται να ενταχθεί σε ένα κόμμα γιατί θα είναι όλοι ανεξάρτητοι.
Τυχοδιώκτες που υπάρχουν στο λύκειο και θέλουν να βγάλουν λεφτά, δε θα υπάρχουν στο πανεπιστήμιο επειδή στο πανεπιστήμιο δεν υπάρχει 5ήμερη. Άρα δεν υπάρχει και διαχείριση χρήματος.

Δε χρειάζεται να απαγορευθούν οι παρατάξεις. Αφού όμως δε θα έχουν ψηφοδέλτιο, απλώς δε θα έχουν πια λόγο ύπαρξης.
Έχω βαρεθεί να τους βλέπω. Πιάνουν τους ελεύθερους χώρους και λερώνουν το σύμπαν με τις αφίσες τους. Δε μας έφταναν 3, μας ήρθε φέτος και 4η στη Γεωγραφία με ένα μόνο άτομο, αλλά έπιασε και τραπεζάκι και ταμπλό, και έκατσε και μες στη μέση.
Μια μέρα, τώρα προς το τέλος, που απομάκρυναν τα τραπεζάκια γιατί θα γινόταν ένα συνέδριο και θα είχαμε επισκέπτες, όταν μπήκα μέσα και έλειπαν τα τραπεζάκια και τα ταμπλό με τις αφίσες, είχε μπει ο ήλιος στην αίθουσα.

Εσύ φραουλίτσα γιατί ανοίγεις τόπικς με ερωτήσεις, απαντάνε όλοι αλλά εσύ ποτέ;

βρε e3iswsi μαζι μου τα χεις βαλει παιδι μου!????? χιχι μου αρεσει να πεταω σπορους να δω αν θα φυτρωσουν!!!

λοιπον αφου ζητας να απαντησω, ειμαι αντιθετη με την υπαρξη παραταξεων στα πανεπιστημια και τις θεωρω υπευθυνες για την κατασταση που επικρατει σε αυτο η υπαρξη αυτη ειναι η εμπλοκη των κομματων στο πανεπιστημιο, το οποιο ειναι προαγγελος της μετεπειτα ζωης, συγκεντρωνουν πελατια, δημιουργουν κομματοσκυλα και παρετρεχαμενους, δημιουργουν φανατισμο και την ψευδη ιδεα οτι καποιος μπορει να αλλαξει την κατασταση!

The ungly truth is οτι κανεις δεν νοιαζεται, ισως λιγοι για να μην ειμα απολυτη, δεν κανουν τιποτα αλλο απο παρτυ και να κερδιζουν χρηματα.... η γνωμη τους λιγο μετραει και λιγο ιδρωνει το αφτι αυτων που παιρνουν αποφασεις... το μονο που αναγνωριζω για τους εδω ειναι η καρτα για το κτελ, αλλα και παλι αυτο ο οποιοδηποτε με διασυνδεσεις μπορει να το πετυχει....

καλο θα ηταν να ηταν ουδετερο πολιτικα το πανεπιστημιο και να υπηρχε μια πιο ανεξαρτητη ομαδα που να μην κανει θητεια πανω απο 3 χρονια συνεχομενα, για να υπαρχουν αλλαγες και να προσπαθουν ανιδιοτελως να ασκουν πιεσεις και να ειναι πιο κοντα στους φοιτητες....

Κατ' αρχήν χαίρεται και καλό μήνα.
Σήμερα, κατά τύχη βρήκα συτό το topic και μπορώ να πώ οτι σκεφτόμουν να ξεκινήσω μια τέτοια συζήτηση, που πιστεύω είναι πολύ επίκαιρη λόγω των εξελίξεων που τρέχουν. Δηλώνω ανοιχτά οτι είμαι ΕΝΑΝΤΙΟΝ της κάθε μορφής πολιτικοποίησης στα ελληνικά Πανεπιστημια. Και αυτό γιατί να σας πώ την αληθεια αλλά η Γενική του ΤΜΣ εμένα μου φαίνεται σαν περιπέτεια, και αυτό γιατί την άποψη τους, έχω παρατηρήσει, οτι την λένε μόνο μέλη παρατάξεων (ή φοιτητές που έχουν υψηλές διασυνδέσεις με κομματικούς εκπροσώπους), οτι μια ζωή τσακώνονται για ανούσια θέματα (βλέπε φωτοτυπικό) όταν υπάρχουν ποιο σοβαρά θέματα (βλέπε κτιριακό, σίτιση) για καβγάδες (έστω). Οπότε δεν μπορώ να καταλάβω την ύπαρξη των παρατάξεων???????????????? (για να κάνουν χρυσές δουλείες τα φαρμακεία για αγορά παυσίπονων για τον πονοκέφαλο???????????????)

Αυτά!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Υπάρχει διαφορά ανάμεσα στην πολιτικοποίηση και την κομματοποίηση. Η πολιτικοποίηση έχει να κάνει με την ελεύθερη σκέψη για το πώς θα λειτουργήσει καλύτερα η πολιτεία. Η κομματοποίηση στην παρούσα της μορφή είναι καταστροφική για τα ΑΕΙ αλλά και για ολόκληρη την Ελλάδα και τον Ελληνισμό γενικότερα γιατί έχει εκτροχιασθεί από τον προορισμό της που είναι η εξασφάλιση της ποιότητας ζωής των πολιτών και έχει επικεντρωθεί στην εξασφάλιση της ποιότητας ζωής μόνον αυτών που ασκούν εξουσία και του περίγυρου που τους ακολουθεί. Υπεύθυνοι για τον εκτροχιασμό αυτό είναι όλα τα κόμματα ιδιαίτερα τα μικρά τα οποία με κάθε μέσο επιχειρούν να καταστρέψουν την πατρίδα μας σπάζοντας, καίγοντας, καταστρέφοντας, κάνοντας καταλήψεις στα ΑΕΙ και στα σχολεία, μπογιαντίζοντας με ακαλαίσθητες αφίσες και συνθήματα τους τοίχους και όλο αυτό το καταστροφικό σύνδρομο το ονομάζουν αγώνα για καλύτερες μέρες. Τα μεγάλα κόμματα αντί το ένα να προσπαθεί να διορθώσει τα λάθη του άλλου ανταγωνίζονται πιο θα κάνει περισσότερα χατίρια στα μικρά κόμματα για να κερδίσει περισσότερους ψήφους για την άσκηση εξουσίας. Είναι προφανές ότι τα περισσότερα από τα μικρά κόμματα για να στηρίξουν την ιδεολογία τους χρειάζονται προλετάριους και αυτό δικαιολογεί την καταστροφική τους μανία και ιδιαίτερα την επιμονή τους στο κλείσιμο των ΑΕΙ και των σχολείων με καταλήψεις. Ο προλετάριος πρέπει να είναι πειθήνιο «πρόβατο», να μην έχει την αίσθηση του ωραίου ώστε με ελαφρά τη συνείδηση να μπογιαντίζει ακαλαίσθητα τους τοίχους και να αφισοκολλεί ιδιαίτερα εντός του πανεπιστημιακού χώρου, και να υπακούει σαν σκυλί χωρίς αντιρρήσεις ότι του υπαγορεύουν οι «αλάθητοι» αρχηγοί και αρχηγίσκοι. Οι παρατάξεις λοιπόν έχουν νόημα μόνον όταν χωρίς προκατάληψη και με ελεύθερη σκέψη που διασφαλίζει ποικιλότητα προσεγγίσεων συμβάλλουν στην αναβάθμιση της ποιότητας των σπουδών. Επομένως, το ζητούμενο είναι η ποιότητα των σπουδών η οποία θα πρέπει να έχει την απόλυτη προτεραιότητα ώστε οι πτυχιούχοι να έχουν τα απαραίτητα εφόδια για να είναι ολοκληρωμένοι πολίτες διότι μόνο έτσι θα μπορέσουν να ανοίξουν τα φτερά τους και να συνεισφέρουν εποικοδομητικά στην πολιτική ζωή του τόπου. Δυστυχώς η κομματικοποίηση πέραν του υποβιβασμού του φοιτητή σε «πρόβατο» υπόσχεται και παροτρύνει τους νέους να επιχειρούν την αναρρίχηση σε αξιώματα «έρποντας» όπως τα ερπετά. Αυτό όμως που οι νέοι πρέπει να καταλάβουν καλά είναι ότι η φύση τους έχει δώσει φτερά και δεν έχουν παρά να τα ανοίξουν και να φθάσουν όσο ψηλά θέλουν και αυτός είναι ο πραγματικός αγώνας. Ανοίξτε λοιπόν τα φτερά σας και χρησιμοποιείστε την ποικιλότητα της σκέψης σας για να αντιμετωπίσετε όλα τα θέματα που σας αφορούν.

+++++