Κοινότητα - Πύλη - Περιοδικό Φοιτητών Πανεπιστημίου Αιγαίου -- Πρωτοβουλία MyAegean

Πάνε ώρες που καθόμασταν οι δυό μας στο μισοσκόταδο.Εγω σκεφτόμουν τί άλλο έμενε να κάνω ή να πω πιά για να με πιστέψει...Σαν η πλάνη έρθει και σε τυλίξει, μοιάζει η φυγή ένα υπέροχο όνειρο. Όμως εγώ δεν ήμουν, ούτε θα γινόμουν ποτέ φυγάς...
Πάντα ήμουν εκεί και περίμενα μιάν άλλη μέρα,μιάν άλλη ευκαιρία.
Σαν τη ψυχή μου φυλακισμένος σε έναν τοκετό που έμοιαζε αιώνιος.
-'Δεν μπορώ άλλο αυτή την τρέλλα' μου ψυθίρισε. Μοιάζει καταστροφή...
-Τι να κάνω, βοήθα με,
η απόγνωση έχει φυλακίσει σε μιά αιώνια σιωπή την ελπίδα μέσα μου
και μοιάζει ο δρόμος μου ένας φαύλος κύκλος.
-Γιατί δεν κρατήθηκες απο μένα φίλε μου, τόσα χρόνια με γνωρίζεις...
-Το νομίζεις εύκολο αλλά σαν η εμπιστοσύνη πάψει, δε μένει τίποτα να στηρίζει την αγάπη, χάνεσαι σε μία άβυσσο συναισθημάτων, εκεί που δαίμονες σε μαστιγώνουν απο το βράδυ ώς την αυγή.
-Τι συνέβη?
-Σταμάτησα για να σκεφτώ και υπήρχε μία μαυρη τρύπα συναισθημάτων που ρούφηξε το μυαλό μου...όμως μαζί με το μυαλό μου βυθίστηκε και το σώμα μου και..Και δυστυχώς δεν υπήρχε κανένας κοντά για να μου απλώσει ένα χέρι βοήθειας.
-Και εγώ??
-Εσύ, εσύ ήσουν απασχολημένος με το δικαίωμα στο να ζείς όμορφα, με ποιότητα...με γαλήνη.
-Γιατί δεν μίλησες? Γιατί δεν με πλησίασες να μου πείς ότι πονάς??
-Γιατί περίμενα να το καταλάβεις στο βλέμμα μου, άλλωστε με ήξερες χρόνια...
Ήσουν ό μόνος που εμπιστευόμουν. Σε σένα έτρεχα να πω, όλα μου τα νέα και τις ανησυχίες, τις εφήμερες επιτυχίες μου, αλλά...
-Και τώρα?
-Τώρα, το μόνο που μας δένει είναι η σιωπή...Να μαζευόμαστε τις Κυριακές και στις σχόλες με τους παλιούς γνωστούς, εκείνη την κατεστραμμένη παρέα και να μετράμε τις ώρες, τα πισωγυρίσματα και τα μαχαιρώματα.
-Τι, λές?
-Για την υποκρισία μιλάω, δεν την έχεις ξαναζήσει? Ή έκλεινες τα μάτια σαν εμφανιζόταν?
-Τι θα κάνουμε εμείς?
-Δε ξέρω, ίσως φύγουμε απο εδώ αύριο, ίσως πάλι χωρίσουν οι δρόμοι μας για πάντα.
-Και πότε ακριβώς θυσίασες τη λογική και την αντικατέστησες με την παράνοια...?
-Μάλλον τον καιρό που εσύ αντικατέστησες τη φιλία μας και έδωσες χώρο στην προδοσία...
Νομίζεις ότι δεν είχα ιδέα αλλα μερικές φορές οι ψιθυροι στο σκοτάδι αφήνουν αιχμές που φαίνονται και στο φώς της ημέρας.
...Τον άφησα στο μισοσκόταδο να κοιμάται και ξεκίνησα ξανά να περπατώ στο σκοτάδι...Τίποτα ξανά δε θα ήταν το ίδιο, η μοναξιά είχε απλώσει το πέπλο της πάλι πάνω μου και είχε βυθίσει τα πάντα γύρω στην ομίχλη.
Μπροστά μονάχα ο δρόμος μου που αχνοφαινόταν...Πίσω κάποιες νότες, να μου θυμίζουν ένα παλιό , αγαπημένο τραγουδι...
Μές τον καθρέφτη το πρόσωπο μου είχε χαθεί ποιός απο τους δύο ήμουν εγώ και ποιός αυτός
Μα πάντα με τις βαθιές φιλίες θέ να ναι έτσι.
Ο ένας να χάνεται μέσα στον άλλο, το όνειρο να μένει πάντα ζωντανό...
Πήρα φυλαχτο τα λόγια του ποιητή και συνέχισα

(Πίότερο απτους ανθρώπους, τα τραγούδια τους αγάπησα.
Χωρίς ανθρώπους μπόρεσα να ζήσω, όμως ποτέ χωρίς τραγούδια...
Σε αυτό τον κόσμο τίποτα απο όσα μπόρεσα να πιω και να γευτώ,
από όσες χώρες γνώρισα από όσα μπόρεσα να αγγίξω και να νιώσω, τίποτα, τίποτα δε με έκανε έτσι ευτυχισμένο όσο τα τραγούδια)
Ναζίμ Χικμέτ.

Π.Κ.

file elsolidario
xairomai pou sou arese.
I alitheia einai pos to egrapsa autormita entelos gia ena filo pou...exasa.
kai mou exei afisei ena keno.
Einai merikes fores pou i zoi ta fernei etsi pou den exeis epilogi, i exoun teleiosei oi dikaiologies kai oi eukairies kai menoun mono oi anamniseis.
E kai me anamniseis de zeis
BEBAIA.
OTAN ksekinisa auto to forum den perimena na meinei mono i dikia mou istoria edw grammeni.
ALLA
na gemisei i selida kai apo alles skepseis kai logia pou o kathenas mas exe zisei kai geutei.
Elsolidario ama exeis kati paromoio tha ithela na to dw
To idio tha perimena kai apo tous ipoloipous...
geia kai xara.

Λέω να πουλήσω τον ευατό μου απόψε,
τι σημασία έχει να είμαι ο μόνος που γνωρίζει αυτά που ξέρει.

Απο την άλλη πιά
ίσως έγινα δούλος του γέλιου και του ποτού, ίσως απλά να θέλω να ξεφορτωθώ το άχρηστο κάλλυμα που καλύπτει τον εαυτό μου.
Aυτήν την πικρή αλήθεια που οδηγεί πάντα στο ίδιο απόμερο και οδυνηρό μονοπάτι.
Ίσως πάλι έπαψα να μπορώ να ακολουθήσω μία και μοναδική αλήθεια,
ο λόγος αυτονόητος , η αδυναμία μου να μπορέσω να τη διανοηθώ...

Ακόγουμαι ξένος το ξέρω...
Μά έτσι έχω μάθει να ζώ και να νιώθω, ξένος στους ανθρώπους....ξένος σε μια έρημη γή...
Έκανα μία βόλτα απόψε στις όχθες του Σηκουάνα εκεί που το φεγγάρι φαίνεται καθάριο και τα άστρα λάμπουν ακόμα ομιχλώδη και απόκοσμα.

Περπατούσα ξεχασμένος απ τό χρόνο, εκεί που μια γλυκειά και αλήτικη ψυχή έπαιζε μιά πανάρχαια μελωδία ξεγραμμένη πιά απο τις ανθρώπινες ψυχές, μέσα στις γκρίζες γραμμές του είναι.

Και κάτω εκεί απο του φόβου τον πυρετό είδα τα μάτια ενός παιδιού βαρια κουρασμένα απο τη θλίψη, είδα τα μάτια της γιαγιάς του δίπλα βυθισμένα στη νοσταλγία με την αδικία χαραγμένη στο γέλιο της, μα και ένα μικρό σαλτιμπάγκο να παίζει με το φώς και το σκοτάδι σε έναν αιώνιο χωρό.

Τα παιδιά φτιάχνουν πύργους στην άμμο και όταν τελειώσουν τους καταστρέφουν, γιατί βλέπουν πως δεν είχαν καμία σχέσή με ότι είχαν στο μυαλό τους.
Οι άνθρωποι κρεμούν τις άπρες τους στα δέντρα, γιατί δεν καταφέρνουν να τραγουδήσουν τη μελωδία που ζητά η καρδιά τους,
η αίσθηση του ανικανοποιήτου που βαραίνει τις καρδιές μας με εξορία, μια πληγή που ούτε ο θάνατος να νικήσει δεν μπορεί.

Μα η αλήθεια είναι πως δεν υπάρχει έλεος για αυτόυς που δεν εκτιμάνε την ευδαιμονία της ύπαρξης, το χάος παραμονεύει να τους καταπνίξει σε κάθε λάθος βήμα.

Ένας ταύρος μεστην αρένα
αυτό είναι η αγάπη μωρό μου,
ένας ταύρος παραμονεύει στην καρδιά σου
και εγώ γεμάτος χαρά, χαμένος στη ματιά σου.

Μια ερώτηση μένει πρίν η μάχη αρχίσει

"Είναι αυτός ο μόνος δρόμος να μου δείξεις την αγάπη σου που αιμοραγεί?
ή
ο μόνος σου τρόπος να με κάνεις να δώ την αυγή που ελπίζεις"

Κανένας δεν θα έρθει να χορέψει μαζί μας,
Κανένας δεν θα έρθει να χορέψει μαζί μας απάνω απο τον τάφο μας.

Σαν μια πεταλούδα στης άνοιξης τον σκοπό,
κράτα τα φτερά σου ανοιχτά,
κράτα το κουράγιο σου.
Σάν τη μέρα που γνωριστήκαμε
κράτα τα χέρια σου ανοιχτά.

Ζεστή σαν τον ήλιο δώς μου το χέρι σου,
και πές έλα να αναπνέυσεις,

άσε εμένα με χάρτινα φτερά το δρόμο να οδηγήσω
χωρίς το που πηγαίνουμε να μπορώ να εξηγήσω.