Κοινότητα - Πύλη - Περιοδικό Φοιτητών Πανεπιστημίου Αιγαίου -- Πρωτοβουλία MyAegean

ποιήματα, τα μικρά καθημερινά βήματα της σκέψης μας.

Τι πιό ωραίο απο το να εκφράζεσαι με ποίηση,
ακόμα και αν δεν είναι δικιά σου,
ακόμα και αν είναι κομμάτια απο
ξεχασμένες αποσπασματικές σκέψεις που
παραμένουν στο μυαλό σου περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή
για να τις προφέρουμε.

Ποίηση ένας κόσμος αρμονίας ψυχικής και πνευματικής διαύγειας.


Έλάτε να προσφέρουμε όλοι μαζί τα ποιήματα που αγαπάμε.



Εμείς δεν ξέρουμε τι είναι η ομίχλη.
Εμείς που λες όλα τα φτιάχνουμε στο φως.
Σε κάθε βήμα, πρόσεχε, κάτου απ' το χώμα ζούνε οι νεκροί μας, ζούνε οι σκοτωμένοι μας,
μην τους χτυπήσεις την καρδιά με το βήμα σου, πρόσεχε, γιατί αγρυπνάνε πάντα οι σκοτωμένοι,
γιατί ακούνε οι σκοτωμένοι, οι σκοτωμένοι βλέπουν και κρίνουν.
Κάποτε θ' ανταμώσουμε στους λόφους του ήλιου. Μην ξεχνάς.
Περπάτα.

Βήματα, βήματα, βήματα σαν τις σάλπιγγες της δικαιοσύνης, βήματα σαν τα τύμπανα της ελπίδας,
είμαστε πολλοί, είμαστε όλοι, βήματα που βαδίζουν σίγουρα στο μέλλον,
η ευτυχία λοιπόν δεν είναι παραμύθι- περπατά.



Τα βήματά μας είναι δώρα ακριβά
γι' αυτούς που μένουν, που περιμένουν
που ελπίζουν μιαν άλλη ανατολή όταν το
σκοτάδι θα έχει χαθεί.

Και όπως λέει ο αγαπημένος μου
William Butler Yeats...



Had I the heavens' embroidered cloths,
Enwrought with golden and silver light,
The blue and the dim and the dark cloths Of night and light and the half-light,
I would spread the cloths under your feet:
But I, being poor, have only my dreams; I have spread my dreams under your feet;
Tread softly because you tread upon my dreams.

Μαργαριταρι επλεξα να δειξω την καρδια μου
και σα σε ειδα γνωρισα την πρωτινη θωρια μου
με τη δροσια πανω στα φυλλα θα σε βρω
στου Μαγιου τα λειβαδια με τον ηλιο στα μαλλια
καθως θα κολυμπω το φεγγαρι να φτασω
θα ‘ρθω να σου πω δυο λογια εσπερινα
στα δειλινα του κοσμου που εδωσαν χαρα
στη σκεψη σου και στη θανη του σταχυου
Ας γιορτασουμε μαζι τουτη τη ζωοφορο Ανοιξη
εκει που το τρυγονι θα κλαιει υμνωντας τη μανα του τη Φυση!

Ελύτης [Aλεπουδέλης] Oδυσσέας

Μονόγραμμα III

Έτσι μιλώ για σένα και για μένα

Eπειδή σ' αγαπώ και στην αγάπη ξέρω
Nα μπαίνω σαν Πανσέληνος
Aπό παντού, για το μικρό το πόδι σου μέσ' στ' αχανή
σεντόνια
Nα μαδάω γιασεμιά - κι έχω τη δύναμη
Aποκοιμισμένη, να φυσώ να σε πηγαίνω
Mέσ' από φεγγερά περάσματα και κρυφές της θάλασσας
στοές
Yπνωτισμένα δέντρα με αράχνες που ασημίζουνε

Aκουστά σ' έχουν τα κύματα
Πώς χαϊδεύεις, πώς φιλάς
Πώς λες ψιθυριστά το "τί" και το "έ"
Tριγύρω στο λαιμό στον όρμο
Πάντα εμείς το φως κι η σκιά

Πάντα εσύ τ' αστεράκι και πάντα εγώ το σκοτεινό
πλεούμενο
Πάντα εσύ το λιμάνι κι εγώ το φανάρι το δεξιά
Tο βρεμένο μουράγιο και η λάμψη επάνω στα κουπιά

Ψηλά στο σπίτι με τις κληματίδες
Tα δετά τριαντάφυλλα, το νερό που κρυώνει
Πάντα εσύ το πέτρινο άγαλμα και πάντα εγώ η σκιά
που μεγαλώνει
Tο γερτό παντζούρι εσύ, ο αέρας που το ανοίγει εγώ
Eπειδή σ' αγαπώ και σ' αγαπώ
Πάντα εσύ το νόμισμα κι εγώ η λατρεία που το
εξαργυρώνει:

Tόσο η νύχτα, τόσο η βοή στον άνεμο
Tόσο η στάλα στον αέρα, τόσο η σιγαλιά
Tριγύρω η θάλασσα η δεσποτική
Kαμάρα τ' ουρανού με τ' άστρα
Tόσο η ελάχιστή σου αναπνοή

Που πια δεν έχω τίποτε άλλο
Mέσ' στους τέσσερεις τοίχους, το ταβάνι, το πάτωμα
Nα φωνάζω από σένα και να με χτυπά η φωνή μου
Nα μυρίζω από σένα και ν' αγριεύουν οι άνθρωποι
Eπειδή το αδοκίμαστο και το απ' αλλού φερμένο
Δεν τ' αντέχουν οι άνθρωποι κι είναι νωρίς, μ' ακούς
Eίναι νωρίς ακόμη μέσ' στον κόσμο αυτόν αγάπη μου

Nα μιλώ για σένα και για μένα.

Η ΑΓΑΠΗ

Δεν ωφελεί να καρτεράς όρθιος στην πόρτα του σπιτιού
και με τα μάτια στους νεκρούς τους δρόμους στυλωμένα·
αν είναι να 'ρθει, θε να ΄ρθει, δίχως να νιώσεις από που,
και πίσω σου πλησιάζοντας με βήματα σβησμένα

θε να σου κλείσει απαλά, με τ' άσπρα χέρια της τα δυο,
τα μάτια που κουράστηκαν τους δρόμους να κοιτάνε,
κι όταν γελώντας να της πεις θα σε ρωτήσει: «ποιά είμ' εγώ;»
απ' της καρδιάς το σκίρτημα θα καταλάβεις ποιά 'ναι.

Δεν ωφελεί να καρτεράς... Αν είναι να 'ρθει, θε να ΄ρθει.
Κλειστά όλα να 'ναι, θα τη δεις άξαφνα μπρος σου να βρεθεί
κι ανοίγοντας τα μπράτσα της πρώτη θα σ' αγκαλιάσει.

Ειδέ, κι αν έχεις φωτεινό, το σπίτι για να την δεχτείς,
και σαν φανεί τρέξεις σ' αυτήν, κι εμπρός στα πόδια της συρθείς,
αν είναι να 'ρθει, θε να ΄ρθει - αλλιώς θα προσπεράσει.

Κώστας Ουράνης (Κωνσταντινούπολη, 1890 - Αθήνα, 1953).[/i]

Νίκος Καμπάς
Θα βραχούμε

Κάθε μέρα η ομιλία στην αγάπη τριγυρνά,
μα το «σ' αγαπώ» σαν βλέπης να κρεμιέται πια στο στόμα,
πιάνομε τα γέλια, τρέμει, κοκκινίζω και ξανά
αύριο τα ίδια ακόμα.

Όταν παίζουν στ' ακρογυάλι είδατε μικρά παιδιά;
Τρέχουν και το κύμα, μέσα που τραβιέται, κυνηγούνε.
Κάνει να γυρίσει πίσω; Έξω εις την αμμουδιά,
όσο τέλος... να βραχούνε.

Με το κύμα της αγάπης έτσι παίζομε τρελά·
αν πιο μέσα πνίγωντ' άλλοι, στ' ακρογυάλι εμείς γελούμε·
ως την ώρα καλά πάει το παιχνίδι μας, αλλά,
μη σας μέλη... θα βραχούμε.

mikrosprigipas έγραψε: Ελύτης [Aλεπουδέλης] Oδυσσέας Μονόγραμμα III Έτσι μιλώ για σένα και για μένα Eπειδή σ' αγαπώ και στην αγάπη ξέρω Nα μπαίνω σαν Πανσέληνος Aπό παντού, για το μικρό το πόδι σου μέσ' στ' αχανή σεντόνια Nα μαδάω γιασεμιά - κι έχω τη δύναμη Aποκοιμισμένη, να φυσώ να σε πηγαίνω Mέσ' από φεγγερά περάσματα και κρυφές της θάλασσας στοές Yπνωτισμένα δέντρα με αράχνες που ασημίζουνε Aκουστά σ' έχουν τα κύματα Πώς χαϊδεύεις, πώς φιλάς Πώς λες ψιθυριστά το "τί" και το "έ" Tριγύρω στο λαιμό στον όρμο Πάντα εμείς το φως κι η σκιά Πάντα εσύ τ' αστεράκι και πάντα εγώ το σκοτεινό πλεούμενο Πάντα εσύ το λιμάνι κι εγώ το φανάρι το δεξιά Tο βρεμένο μουράγιο και η λάμψη επάνω στα κουπιά Ψηλά στο σπίτι με τις κληματίδες Tα δετά τριαντάφυλλα, το νερό που κρυώνει Πάντα εσύ το πέτρινο άγαλμα και πάντα εγώ η σκιά που μεγαλώνει Tο γερτό παντζούρι εσύ, ο αέρας που το ανοίγει εγώ Eπειδή σ' αγαπώ και σ' αγαπώ Πάντα εσύ το νόμισμα κι εγώ η λατρεία που το εξαργυρώνει: Tόσο η νύχτα, τόσο η βοή στον άνεμο Tόσο η στάλα στον αέρα, τόσο η σιγαλιά Tριγύρω η θάλασσα η δεσποτική Kαμάρα τ' ουρανού με τ' άστρα Tόσο η ελάχιστή σου αναπνοή Που πια δεν έχω τίποτε άλλο Mέσ' στους τέσσερεις τοίχους, το ταβάνι, το πάτωμα Nα φωνάζω από σένα και να με χτυπά η φωνή μου Nα μυρίζω από σένα και ν' αγριεύουν οι άνθρωποι Eπειδή το αδοκίμαστο και το απ' αλλού φερμένο Δεν τ' αντέχουν οι άνθρωποι κι είναι νωρίς, μ' ακούς Eίναι νωρίς ακόμη μέσ' στον κόσμο αυτόν αγάπη μου Nα μιλώ για σένα και για μένα.

με πρόλαβες! Αυτο ειναι απο το μονογραμμα το οποιο και λατρευω! Να'σαι καλα!

Οι δρόμοι κυλάνε , κυλάνε βράχια και δέντρα περνάνε,
σπηλιές που δε βλέπει η μέρα, ποτάμια που δε φτάνουν πέρα.

Πάνω απο τα χιόνια στις πλαγιές μές τα λουλούδια και βραγιές,
πάνω απο πέτρα και χορτάρια και στα βουνά με το φεγγάρι.

Οι δρόμοι κυλάνε, κυλάνε, σύννεφα και άστρα περνάνε, μα ο στρατόκοπος
θα φτάσει στο σπιτικό του να ξαποστάσει.

Μάτια που αντίκρισαν φωτιές και είδαν το τρόμο στις σπηλιές,
χαίρονται στα λιβάδια τώρα, πίσω στη δικά τους χώρα.

Τόλκιν

Πρέπει να είσαι πάντα μεθυσμένος.

Εκεί είναι η όλη ιστορία. Είναι το μοναδικό πρόβλημα.
Για να μη νιώθετε το φρικτό φορτίο του χρόνου που σπάζει τους ώμους σας και σας γένει στη γή, πρέπει να μεθάτε αδιάκοπα.

Αλλά με τί,?
Με κρασί , με ποίηση , με αρετή, όπως σας αρέσει. Απλά μεθύστε.
Και άν μερικές φορές στα
σκαλιά ενός παλατιού, στο πράσινο χορτάρι ενός χανακιού, μέσα στην σκυθρωπή μοναξιά της κάμαρας σας, ξυπνάτε με το μεθύσι κιόλας ελλατωμένο ή χαμένο,
ρωτήστε τον αέρα, το κύμα , το άστρο, το πουλί, το ρολόι το κάθε τί που φεύγει, το κάθε τί που βογγά, το κάθε τί που κυλά, το κάθε τι που τραγουδά,

ρωτήστε τί ώρα είναι

Και ο αέρας , το κύμα , το άστρο, το πουλί το ρολόι θα σας απαντήσουν

Είναι ώρα να μεθύσετε!
Για να μην είστε οι βασανισμένοι σκλάβοι του χρόνου,
μεθύστε, μεθύστε χωρίς διακοπή!

Με κρασί , με ποίηση ή με αρετή,

όπως σας αρέσει.

beaudelaire.

Empty streets fill my mind,
autumn has come to numb me blind.

The end, it reaches out for me,
my soul still calling to be free.

I want the energy i breathe to clear their poisoned minds,
the energy i am, to end their pointless lives...

Stixos tragoudiou se morfh poihmatos apo tous At The Gates.
To tragoudi legetai "The Scar"...

Loreena McKennitt - The old ways

The thundering waves are calling me home, home to you
The pounding sea is calling me home, home to you.

On a dark new year's night
On the west coast of Clare
I hear your voice singing
Your eyes danced the song
Your hands played the tune
T'was a vision before me.

We left the music behind and the dance carried on
As we stole away to the seashore
We smelt the brine, felt the wind in our hair
With sadness you paused.

Suddenly I knew that you'd have to go
Your world was not mine, your eyes told me so
Yet it was there I felt the crossroads of time
And I wondered why.

As we cast our gaze on the tumbling sea
A vision came o'er me
Of thundering hooves and beating wings
In clouds above.

As you turned to go I heard you call my name.
You were like a bird in a cage, spreading its
Wings to fly
"The old ways are lost" you sang as you flew
And I wondered why.

The thundering waves are calling me home, home to you
The pounding sea is calling me home, home to you.
The thundering waves are calling me home, home to you
The pounding sea is calling me home, home to you.
The thundering waves are calling me home, home to you
The pounding sea is calling me home, home to you.