Κοινότητα - Πύλη - Περιοδικό Φοιτητών Πανεπιστημίου Αιγαίου -- Πρωτοβουλία MyAegean

.. λίγα ποτήρια κρασάκι και ξεγελάς τον θάνατο;;
γελώντας του;;

Το φεγγάρι είναι πλέον κίτρινο.
Ναι το ορκίζομαι. Να, κοιτάξτε.

Δεν έχει να κάνει με το μεθύσι, τα παραπατήματα και τα χαχανιτά μου.

Το μικρό μαύρο μου Jeepάκι και το περίπτερο στην Λεωφόρο Αλεξάνδρας, μου θυμίζουν το χάσιμο μιας ισορροπίας που άντεξε εσωτερικά μου κάποια χρόνια.

Προσπαθώ να μπω στο αυτοκίνητο για να ζεσταθεί και λίγο το κοκαλάκι μου αλλά, δεν μπορώ να σημαδέψω με το κλειδί μου την κλειδαριά.

Με το σκισμένο μου τζίν, την ξεφτιζέ μπλούζα και τα νυσταγμένα μου μάτια, προσπαθώ να ζεσταθώ και να απομονωθώ από τον υπόλοιπο κόσμο ..

Απλή φάση χασίματος. Επ, επιτέλους μπήκε το κλειδί.. Ζέστηηηηη και ηρεμίααααααα.

Διαμορφώνοντας καινούργιες απόψεις, αφήνω πίσω μου αποτυπώματα, όπως οι πατημασιές μας στην παραλία, τους ανθρώπους που λήξανε, όπως και τις «κακές» μου αναμνήσεις. Κάπου μέσα στην ζάλη μου, περνά μια σκέψη:
«έχω τελικά αλάξει τόσο που και ο ίδιος απορώ .. φτιού μου γαμ@#$%^&».

Τελικά η ουσία είναι στα ανείδωτα ή στα ανείπωτα πράγματα;;

ίσως και στα δύο.

Που να είναι εκείνα τα καλοκαίρια που βρισκόμασταν στην παραλία και περνούσαμε τόσο αξέχαστα με τα γέλια μας, τους έρωτές μας, τις σκηνές, τις φωτιές στην άμμο, τα βραδινά μπάνια, τα ψησίματα, τα τραγούδια, τα κλάματα, τα ξενύχτια;;

για να ζεσταθώ λιγουλάκι.

Κάθε καλοκαίρι, και ένα αξέχαστο γευστικό πεπόνι με λίγο αλκοόλ (Batida de Coco για την εποχή), τυρί φέτα και πολύύύ φαντασία και καλή διάθεση.

Θέλω λίγη ηρεμία, λίγη ξεκούραση .. σσσσσσς!!

Τα μάτια μου κλείνουν και απλά μετακινούμαι στα όνειρα..

Αν και χειμώνας, εγώ είμαι ήδη στην καλοκαιρινή μου φάση.

Αλλάζω συνεχώς χρώματα και παραστάσεις.

Τώρα όμως κλείνω διακόπτες και φώτα μέσα μου.. Αφήνομαι.

Και από τότε περιμένω, όπως κάποιοι, κάποιο άτομο να με διεκδικήσει εις τους αιώνες των αιώνων, για αυτό που είμαι.

Επιθυμώ την μαγεία των αυτών σχέσεων. Από τότε που άνοιξα τα αισθήματά μου, περιμένω να βρω ένα λουλούδι στο παρμπρίζ του αυτοκινήτου μου, ένα γράμμα με ερωτικές εξομολόγησης κουβέντες.

Ένα χτυποκάρδι στην πίσω τσέπη του παλαιού μου τζιν, κάποιο άτομο που να έχει τα κότσια (ξέρεις εκείνα τα παλιά κότσια που έχουν οι ερωτευμένοι έφηβοι, όπου μετά τα δίνουν για τροφή στα σκυλιά) να με βρει στα ξαφνικά και να μου πει:

«ήρθα και δεν θα σε αφήσω ποτέ να το σκάσεις μακριά, αν δεν σε κάνω πρώτα να πιστέψεις αυτά που λέω».

Κλείνω πιά τα μάτια ..

..

Η χαμένη αθωότητα κι η αναπόληση του παιδικού αυθορμητισμόυ......

Ρε Jim Bar χωρίς παρεξήγηση τη ζωή τώρα τι χαίρεσαι καθόλου?

Τωρα όμως όχι πριν 30 χρόνια.

Γιατί στα posts σου όλο μια νοσταλγία υπάρχει...

mystery_orange έγραψε: .. Γιατί στα posts σου όλο μια νοσταλγία υπάρχει..

καλημέρα .. mystery_orange


η «νοσταλγία», είναι στην ουσία ένα κομμάτι της ζωής μου.
όπως η χαρά, ή λύπη, ή αδυναμία κ.λ.π. κ.λ.π.


αλίμονο αν δεν υπήρχε.


μέχρι πριν λίγο καιρό, πίστευα ότι τα ζούσα ΟΛΑ, αλλά τελικά ανακάλυψα, μετά από τροχαίο, ότι δεν ..


τώρα πια μπορώ να πω ότι ..


ναι την χαίρομαι πράγματι περισσότερο, διότι την «αξιολογώ» διαφορετικά.

mystery_orange έγραψε: Ρε Jim Bar χωρίς παρεξήγηση..

πράγματι χωρίς παρεξήγηση. εσύ;;


την χαίρεσαι πραγματικά;;


η απλά, πιστεύεις ότι την χαίρεσαι;;

Κάτσε να περάσει η εξεταστική και θα σου πω

ωραίος ..

πολύ καλή (και έξυπνη) απάντηση

καλή επιτυχία στην εξεταστική σου

Ω με κολακεύετε...