Κοινότητα - Πύλη - Περιοδικό Φοιτητών Πανεπιστημίου Αιγαίου -- Πρωτοβουλία MyAegean

Εδώ και καιρό συμμετέχω σε ένα φόρουμ φιλοσοφικού περιεχομένου, που στην ουσία καταπιάνεται με το πνεύμα του καθηγητή Δημήτρη Λιαντίνη, γνωστό στο πανελλήνιο από τα μέσα ενημέρωσης μετά την παράξενη, και ως φαίνεται, προσχεδιασμένη εξαφάνισή του...Προσωπικά είχα να αντιμετωπίσω μιά σειρά από προβληματισμούς, αλλά και να διαπιστώσω την πραγματικά αμφιλεγόμενη περσόνα του "Δασκάλου" όπως τον αποκαλούν οι μαθητές του...Μετά τη σχετικά μικρή παραμονή μου εκεί μπορώ να πω οτι μου δόθηκε τροφή γιά σκέψη..διότι πολλά που διάβασα και άκουσα (υπάρχει και ηχογραφημένο υλικό από το αμφιθέατρο) είτε δεν τα είχα σκεφτεί ποτέ είτε δεν είχα δώσει την κατάλληλη σημασία. Αυτή τη στιγμή που μιλάμε μένεται μία δικαστική διαμάχη μεταξύ της συζύγου του καθηγητή και των διαχειριστών του φόρουμ...με την προσφυγή της πρώτης για το κλείσιμο του site. Και η απορία μου είναι...Πώς γίνεται στις μέρες μας να κλείνουν ένα φιλοσοφικό φόρουμ;; Η αλήθεια είναι οτι δεν έχω ακούσει και την άλλη πλευρά, αλλά από την παραμονή μου στο site δεν εντόπισα κάποιο σημείο που να θίγει τον καθηγητή ή έστω τη μνήμη του στα μάτια των συγγενών του..
Παρακάτω παραθέτω μία σκηνή από το αμφιθέατρο που αναφέρει μιά μαθήτριά του στο φόρουμ, ονόματι Χαρά:

"Θυμάμαι όταν έμπαινε στο αμφιθέατρο εκείνη τη μέρα...
Το είχαμε συζητήσει κι είχα τις αντιρρήσεις μου, αλλά ποιος τον σταματούσε! Από μια ανόητη αφορμή, είπε ότι το είχε ξανακάνει, μπήκα με τη σκέψη ότι θα τον απέρριπταν...

Το κλίμα ίδιο όπως πάντα. Όλοι να τον περιμένουν, κάποιοι να τον λατρέψουν, κάποιοι να τον απορρίψουν. (Αναλογίζομαι το παράδοξο: να τρέχεις να δεις κάποιον με την αγωνία να προλάβεις να τον απορρίψεις. Για φαντάσου!...)

Μπήκε γελαστός και φωτεινός, όπως πάντα. Στα χέρια του κρατούσε ένα βιβλίο. Τι θα μας διαβάσει; Αυτός δεν κουβαλάει ποτέ μαζί του βιβλία και σημειώσεις; Γενικό το μουρμουρητό και η καρδιά μου να σπάσει κόντευε.

"Να σας διαβάσω κάτι να καταλάβετε τι θα πει πορνογραφία. Να μην έχετε καμιά αμφιβολία και να ριχτείτε σε αυτά που καίνε αφήνοντας αυτά που νομίζετε ότι καίνε. Όσοι δεν το αντέχουν να φύγουν".

Κανένας δεν φεύγει. Ανοίγει το βιβλίο. "Έχω εδώ τον Μέγα Ανατολικό". Κάποια λόγια για το συγγραφέα. Κάποια λόγια για την πορεία του πρίν από το εν λόγω βιβλίο. Όλοι στη θέση τους.

"Και τώρα στο ζουμί της υπόθεσης" Αρχίζει να διαβάζει. Κάποιοι σηκώνονται να φύγουν. Βλέπεις το πρόσωπό τους. Τα μάτια τους. Αδύνατο να ξεχάσω αυτό το βλέμμα. Πώς το κάνει αυτό; πώς εκτίθεται έτσι;

Κάποτε σηκώνεται μια κοπέλα. "Δεν θα το αφήσω έτσι αυτό. Θα δει τι θα γίνει. Η ψωνάρα ήρθε να μας διαβάσει τσόντα πρωί - πρωί". Η τύπισσα ανήκει σε κάποια από τις πολιτικές παρατάξεις και πλησιάζουν εκλογές. "Θα τον σταυρώσουν τούτοι", σκέφτομαι. Και εκείνος διαβάζει ακάθεκτος. Το αμφιθέατρο έχει αδειάσει σχεδόν τώρα. Σηκώνει το βλέμμα του. "Ωραία, και τώρα που μείναμε όσοι έπρεπε να μείνουμε, ας μιλήσουμε για φιλοσοφία".

πηγή: http://www.liantinis.gr/forum/viewtopic.php?p=5024