Κοινότητα - Πύλη - Περιοδικό Φοιτητών Πανεπιστημίου Αιγαίου -- Πρωτοβουλία MyAegean

...Από ένα βράδυ βροχερό πέρσι σε μια γωνιά της Αττικής..

Μια ξαφνική μετακόμιση; Ένας χωρισμός; Όπως κ να'χει, μια μικρή "ιστορία" βρίσκεται εκεί, λερωμένη από την αστική μας "πατημασιά"... Το "χνουδωτό" της τρυφερότητας δίπλα στο "μεταλλικό" της σήψης... Μια "εύκολη" λύση να απομακρύνουμε ό,τι δεν (μπορούμε να) έχουμε πια....; Ποιος ξέρει... μάλλον μόνο το χαμόγελο του μεγάλου Αρκούδου γνωρίζει περισσότερα... μήπως γελάει σαρκαστικά απέναντι στη σύγχρονη καθημερινότητά μας;

inertia έγραψε: ...Από ένα βράδυ βροχερό πέρσι σε μια γωνιά της Αττικής.. Μια ξαφνική μετακόμιση; Ένας χωρισμός; Όπως κ να'χει, μια μικρή "ιστορία" βρίσκεται εκεί, λερωμένη από την αστική μας "πατημασιά"... Το "χνουδωτό" της τρυφερότητας δίπλα στο "μεταλλικό" της σήψης... Μια "εύκολη" λύση να απομακρύνουμε ό,τι δεν (μπορούμε να) έχουμε πια....; Ποιος ξέρει... μάλλον μόνο το χαμόγελο του μεγάλου Αρκούδου γνωρίζει περισσότερα... μήπως γελάει σαρκαστικά απέναντι στη σύγχρονη καθημερινότητά μας;

Τα αισθήματα και οι αξίες στα σκουπίδια ..... Αντικατοπτρίζει την σύχρονη πραγματικότητα δυστυχώς !!!!!

Πραγματικά τραγικό το θέαμα... Και πολύ λυπηρά τα συναισθήματα που σου βγάζει.

Δε σας δημιουργεί και ερωτήματα για το πόσο εφήμερα είναι όλα?

Και πόσο εύκολα μπορεί τελικά κανείς να αποχωριστεί αντικείμενα που ακόμη και λίγη ώρα πριν σήμαιναν κάτι?