Κοινότητα - Πύλη - Περιοδικό Φοιτητών Πανεπιστημίου Αιγαίου -- Πρωτοβουλία MyAegean

Το ξερω πως είναι τρελό και ίσως καταντάει κουραστικό....έχουν περασει σχεδον 6 μήνες από την τελευταία φορά που έγραψα αυτά που έγραψα εδώ πέρα, αλλά δεν μπορώ να ξεχασω αυτον τον άνθρωπο.. Πέρασα ένα μεγάλο διάστημα που προσπαθησα πολύ να πνίξω τα συναισθήματά μου..και ναι νόμιζα ότι τα κατάφερα..όμως απλά νόμιζα..Περασαν μερες που ημουνα καλα με το νυν μου και μερες πολλες που απλα προσποιούμουν πως ημουνα καλα.
Στη σκέψη ότι άφησα (από κοινού) τον άνθρωπο που πίστευα από την πρώτη στιγμή οτι ειναι ο ανθρωπός μου, θέλω να πάρω φόρα και να χτυπήσω το κεφάλι μου στον τοίχο. Γιατι απλά τότε υπερίσχυσε μεταξύ μας η λογική λόγω ψυχικης κουρασης...... Αυτή τη φορά το μόνο που θέλω είναι ίσως να μείνω μόνη μου. Όσες φορές με αγκαλιάζει το παιδί που είμαι τώρα μαζί του εγώ απλα θέλω να βάλω τα κλάματα γιατί δε θέλω να με αγκαλιάζει κανείς άλλος. Από την όλη συναισθηματική μου καταπίεση ξεσπάω σε όλους και ιδιαιτερα σε αυτόν που δε μου φταίει σε τίποτα. Απο τη στενοχωρια και την καταπίεση έχω αρχισει ξανα να έχω ζαλάδες.
Δε θέλω να του κάνω άλλο κακό με την εγωιστική συμπεριφορά μου και δε θελω να τον αφηνω να ελπίζει σε μας απο τη στιγμη που δεν μπορω να του εγγυηθώ τίποτα για το μελλον της σχεσης μας.
Ξερω οτι αυτα που γράφω εντάσσονται σε μια πανδαισία εγωισμού και ανθρώπινης αδυναμίας όμως αυτη τη φορά πιστεύω πως πρέπει να μείνω μόνη μου να μαζεψω τα κομματια μου, να καταλαβω τι πραγματικα θελω στη ζωη μου και να σταματησω να προσποιουμαι με τον νυν μου πως ολα ειναι καλα.. Δεν ξερω αν ο πρωην μου νοιαζεται καθολου να γυρισει σε μενα αλλα κι αυτο δεν εχει σημασια γιατι δεν μπορω να ειμαι σε μια σχεση αιωνιως και να προσπιουμαι την ευτυχισμενη.
Φοβάμαι και το ξέρω πολύ καλά πως αυτά που νοιώθω για τον νυν δεν είναι αρκετά για να με ΄δεσουν τοσο πολύ μαζί του ώστε να αντέχω τα καλα, τα κακα, τα προβλήματα. Γιατι κάθε φορα που ζορίζομαι, παραδέχομαι πως δεν αντεχω και θελω να το βαζω στα ποδια. Και ΔΕ ΜΟΥ ΦΤΑΙΕΙ ΚΑΝΕΙΣ.
Το τραγικό ειναι οτι ο νυν μου ολα αυτα που γραφω εδω τα ξερει χαρτι και καλαμαρι γιατι του τα ειπα εγω η ιδια εδω και πολυ καιρο. Όμως ειπε πως θα ειναι διπλα μου να με βοηθησει στο πρόβλημα μου. Οπως και εκανε. Όμως η αγάπη δεν είναι πρόβλημα να το διαχειριστεις και να περασει. Η τη νοιωθεις ή δεν τη νοιωθεις.
Ειναι δυστυχια να εχεις ζησει σε αρκετα νεαρη ηλικια τον απολυτο ερωτα, την απολυτη αγαπη, το απόλυτο ψυχικο δέσιμο αλλα να αναγκαζεσαι να χωρισεις λογω αποστασης και δουλειας. Γιατι ποτε στη ζωη σου απο εδω και περα δεν προκειται να ευχαριστηθεις τιποτα. Ειναι ευχη και καταρα.

Είχα ακούσει κάποτε να λένε πως "η μεγαλύτερη πρόκληση της αγάπης ειναι να αφήσεις τον άλλον να φύγει όταν η ζωή τον καλεί κάπου αλλού" .... Τώρα απλά το ζώ. Αυτά..

Αν υπάρχει παραγματική αγάπη, η απόσταση δεν είναι ποτέ αιτία χωρισμού. Δεν είσαι η μοναδική στα ζευγάρια που ζουν σε γεωγραφική απόσταση και μάλιστα μεγάλη. Βέβαια, αυτό δεν μπορεί να γίνεται συνέχεια. Η πραγματική ανάγκη για επαφή θα δώσει λύσεις ακόμα και με προσωπικές θυσίες και συμβιβασμούς και από τα δύο μέρη. Αν θέλεις, η απόσταση δοκιμάζει την δύναμη της αγάπης και την ενισχύει. Αν όχι, σημαίνει ότι δεν είναι τόσο δυνατή και από τα δύο μέρη, επομένως άστο...

Και εδώ είμαστε ξανά.... Ο πρώην με πήρε τηλέφωνο, μου είπε ότι θέλει να με δει από κοντά, ότι θέλει να τα ξαναβρούμε και να πάω αν θέλω να μείνω μαζί του στην άλλη πόλη την οποία ζει. (μένουμε μακριά). Πρωτη φορά τον είδα τόσο σίγουρο για τα αισθήματά του και προσπαθούσε να με παροτρύνει με κάθε τρόπο να πάω κοντά του να μεινουμε μαζι, παρόλες τις οικονομικες δυσκολίες που θα υπάρχουν... Οτι θέλει να γνωρίσει τους γονείς μου και να μη φοβαμαι τίποτα και ότι αξιζει τουλαχιστον τον κόπο να προσπαθήσουμε... και τα λοιπα και τα λοιπά... Επισης, ξερει οτι ειμαι με αλλον....
Πλέον δεν ξέρω τι να κάνω... με το παιδι που είμαστε τώρα, περνάμε πολύ καλά σίγουρα, με ελκύει παρα πολύ, νοιώθω ασφάλεια δίπλα του (πολυ σημαντικο για μενα), ειναι τρυφερος μαζί μου, αλλά υπάρχει κάτι που με χαλάει και με εμποδιζει να τον ερωτευτω παραφορα. Αυτος θέλει να μείνουμε μαζί και που και που πεταει κατι ξωφαλτσα για γαμους, αλλα εγω κανω και παλι τον Αλεκο.
Μακαρι να μπορουσα να νοιωσω την αγαπη και το δεσιμο που ειχα με τον πρωην, με το παιδι που ειμαι τωρα, γιατι ειναι πολυ καλος και νοιωθω εν τελει οτι χωρις να το θελω, εκμεταλλευομαι τα συναισθηματα του.

Απο την αλλη, γυρισε η μεγαλη μου αγαπη απο τα παλια και μου ζηταει να κανουμε αυτο που ειχα παντα ως ονειρο μαζι του. Μονο που εγω εδω πρεπει να παρατησω μια ζωη, μια δουλεια, και την ασφαλεια που νοιωθω διπλα στον νυν μου....
Τι να κανω ρε παιδια?.... Νοιωθω πολυ ασχημα.... Αν ακολουθησω τον πρωην μου, πηγαινω στο αγνωστο με βαρκα την ελπιδα, χωρις δουλεια, χωρις βεβαιοτητα οτι ολα θα πανε καλα μεταξυ μας , ειναι ρισκο... Αν μεινω με το νυν, θα εχω τη συναισθηματικη ασφαλεια απο πλευρας του που για μενα ειναι πολυ σημαντικο, ξερω όμως πως για πολλα χρονια ακομη, θα με βασανιζει το οτι δεν ακολουθησα τον πρωην.....φοβαμαι οτι θα μου μεινει απωθημενο.

Επισης, το οτι δεν ειμαι τοσο πολυ ερωτευμενη με τον νυν οσο αυτος, φοβαμαι μηπως καποια στιγμη επελθει η φυσιολογικη φθορα και αναζητησω κατι αλλο. Δε θελω να του κανω κακο...
Εκανα πολλες προσπαθειες να ξεπερασω τον πρωην. Για καποια διαστηματα τα καταφερνα, αλλα μετα παλι κυλουσα...... Αυτη ειναι η τεταρτη φορα που εχω διχασθει συναισθηματικα για χαρη του.
Αν μπορει καποιος, ας με συμβουλευσει....
Σας ευχαριστώ...........

Νομίζω ότι η απάντηση εμπεριέχεται στο προηγούμενο μήνυμα μου και εξειδικεύω αφού το θέλεις με πρακτικούς όρους: Μιλάς στο νυν ότι είσαι διχασμένη και πρέπει να πάρεις αποφάσεις. Προτείνεις "μίνι" χωρισμό για 6 μήνες τουλάχιστον προκειμένου να "αισθανθείς" την κατάσταση και να πάρεις αποφάσεις. Εν συνεχεία, έρχεσαι σε επαφή με τον πρώην, παίρνεις λίγες μέρες άδεια από τη δουλειά και πας κοντά του, γνωρίζεις τον κόσμο του (πόλη, γονείς κλπ) αλλά δεν αφήνεις τη δουλειά σου. Περνάτε μαζί και χώρια για λίγους μήνες, φροντίζεις να είστε μαζί μεγαλύτερο διάστημα το καλοκαίρι και τότε ο χρόνος θα σε κάνει να δεις τι σου κάνει κλικ και παίρνεις την απόφασή σου, αφού ενημερώσεις και τα δύο μέρη. Όσον αφορά τη δουλειά που θα χάσεις, εδώ θέλει προσοχή. Δεν την εγκαταλείπεις εκτός και εάν είσαι σίγουρη για τα αισθήματά σου επομένως σκοπεύεις να πας κοντά του. Να έρθει αυτός σε σένα παίζει? Φαντάζομαι πως όχι, είναι πιο καλά τακτοποιημένος στο μέρος του. Τότε, πριν εγκαταλείψεις τη δουλειά σου, ταυτόχρονα ψάχνεις για κάποιο διάστημα να βρεις κάτι για δουλειά στο μέρος του πριν τα παρατήσεις και τέλος κάνεις το μεγάλο βήμα. Κουραστική η ζωή όταν υπάρχει έρωτας....

Τι της λες της κοπέλας βρε! Τι "μίνι" χωρισμό για 6 μήνες και αηδίες! Η ζωή και οι άλλοι άνθρωποι γύρω μας δεν είναι video game για να κάνεις save και μετά load/restart όποτε θέλεις!


inelec, δυστυχώς κανένας δεν μπορεί να σου βρει λύση στο πρόβλημά σου. Μονάχα εσύ η ίδια μπορείς να βοηθήσεις τον εαυτό σου. Το καταλαβαίνεις ελπίζω.
Αυτό που καταλαβαίνω εγώ από αυτά που γράφεις είναι πως ο νυν σε αγαπάει όσο λίγοι ξέρουν να αγαπούν, αφού τα ξέρει όλα και παρ' όλα αυτά προσπαθεί να σε βοηθήσει. Για αρκετές κοπέλες το να βρουν έναν τέτοιον ίσως θεωρείται άπιαστο όνειρο (έτσι λένε δηλαδή, εγώ δεν ξέρω).
Ο πρώην σε αγαπάει το ίδιο ή απλώς σε θυμήθηκε επειδή τώρα του περίσσεψε χρόνος; Αξίζει την εμπιστοσύνη σου; Η λογική και η ως τώρα εμπειρία σου τί λένε;
Ασφαλώς οι απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα δεν μας αφορούν. Στον εαυτό σου πρέπει να τα απαντήσεις.
Ναι, σίγουρα βιάστηκες να κάνεις νέα σχέση. Το αν πιστεύεις πως πρέπει να χωρίσεις, αν δεν πάει άλλο, αυτό είναι επίσης κάτι που το ξέρεις μόνο εσύ. Σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να είσαι ειλικρινής απέναντί του.

ε3iswsi και nicolas, σιγουρα ο πρωην με αγαπαει. χτες με πηρε τηλεφωνο και ενοιωθε πειραγμενος και στενοχωρημενος γιατι σαν σημερα κλεινουμε 7 χρονια γνωριμιας και ηλπιζε να τα ξαναβρισκαμε, σαν να εκλεινε ενας κυκλος και ενας αλλος να ανοιγε.. Μου ειπε τον πειραζει πολυ που ειμαι με τον αλλον ομως να κανω αυτο που θελω πραγματικα. Και οτι η επιλογη μου να ειναι αυτη που προκειται να κανει εμενα ευτυχισμενη, ασχετα με το νοιωθει ή τι θέλει αυτος. Για μενα αυτα του τα λογια ειναι μεγαλη αποδειξη αγαπης !!
Τις τελευταιες μερες προσπαθω να ακολουθησω μια γραμμη, επιλεγοντας με ποιον ανθρωπο θα πρεπει να ειμαι, ασχετα που θα βγει. Προσπαθω να παγωσω κατα καποιο τροπο τα συναισθηματα μου για το νυν και εν μερει σιγα σιγα απομακρυνομαι, ωστε να δω καθαρα τι θελω και τι αξιζει. Νομιζω πως αυτο που θελω πραγματικα ειναι να ειμαι με τον πρωην μου. Δεν εχω νοιωσει για κανενα αλλον τοσα πολλα συναισθηματα και νομιζω πως δεν θα αντεξω να ζησω μακρια του και πως καποια στιγμη θα μου βγουν παλι στην επιφανεια συναισθηματα. Νομιζω πως αυτο ειναι μια αρχη στην επιλυση του προβληματος, αρκει να ειναι σωστη.
Απλα δυσκολευομαι να "απογαλακτιστω" απο το νυν και πιστευω πως ειναι δυσκολο γιατι δεν μου αρεσει να αποχωριζομαι ανθρωπους για κανενα λογο και δεν αντεχω να ζω με τυψεις. Επισης, φοβαμαι οτι θα μου λειψει σιγουρα και δε θελω να πεσω ξανα στον ιδιο φαυλο κυκλο συναισθηματων.. Απλα πιστευω πως ειναι καλυτερα να προτιμησω αυτο που "μιλαει στην καρδιά μου" και να πορευτω μαζι του και οπου με βγαλει, παρα, να ζω αν οχι για μια ζωη, τουλαχιστον για καποια χρονια με συμβιβασμους και αμφιβολιες. Ετσι δεν ειναι? Στην τελικη, το να ζησω με τον πρωην μου ηταν για μενα παντα ονειρο ζωης.
Δε χαιρομαι για αυτα που λεω, ειμαι πολυ πληγωμενη και οσο σκεφτομαι οτι θα πρεπει να πληγωσω ξανα εναν ανθρωπο αξιολογο, θελω να αφανιστω απο τον πλανητη. Απλα θεωρω πως καποια πραγματα πρεπει να γινονται για το καλο ολων, εστω κι αν αυτο αρχικα ποναει.