Ομιλίες από το TED.com video talks (& conferences)

   
   

 Ιστορία, Λογοτεχνία, Γράμματα και Πολιτισμός

 
Συγγραφέας Ομιλίες από το TED.com video talks (& conferences)
 
       
Τρι, 02 Σεπ 2014 11:48 am
Φατσοβιβλίο  Τουίταρε  μοιράσου το...  
  Δημοσίευσηlink παραπομπής 


inertia
Ανεμοδαρμένος
Ανεμοδαρμένος


Dec 14, 2003
4948


Παράθεση:
Alastair Parvin: Αρχιτεκτονική από τον άνθρωπο για τον άνθρωπο



Ο αρχιτέκτονας ¶λιστερ Πάρβιν παρουσιάζει μια απλή αλλά προκλητική ιδέα: τι θα συνέβαινε εαν η κατασκευή κτιρίων δεν γινόταν από αρχιτέκτονες για αυτούς που έχουν την οικονομική ικανότητα να τα παρέχουν, αλλά από απλούς πολίτες που θα μπορούσαν να σχεδιάσουν και να χτίσουν τα δικά τους σπίτια; Αυτή η αρχή βρίσκεται στην καρδιά του Wikihouse, ενός πακέτου κατασκευής Ανοιχτού Κώδικα, που σημαίνει ότι ένα σπίτι μπορεί να χτίστεί από οποιονδήποτε, οπουδήποτε.


Κείμενο ελληνικής απόδοσης υποτίτλων του βίντεο:
Spoiler:
Όταν χρησιμοποιούμε τη λέξη «αρχιτέκτονας» ή «σχεδιαστής», συνήθως αναφερόμαστε σε έναν επαγγελματία, κάποιον που πληρώνεται και συνήθως υποθέτουμε ότι είναι αυτοί οι επαγγελματίες που θα μας βοηθήσουν να λύσουμε τις σημαντικές, συστημικές προκλήσεις σχεδιασμού που αντιμετωπίζουμε όπως η κλιματική αλλαγή, η αστικοποίηση και η κοινωνική ανισότητα. Αυτή είναι η θεωρία στην οποία πιστεύουμε. Πιστεύω ότι αυτό είναι λάθος.

Το 2008 ήμουν έτοιμος να αποφοιτήσω από τη σχολή αρχιτεκτονικής μετά από πολλά χρόνια, και να ψάξω για δουλειά, και τότε συνέβη αυτό: Δεν υπήρχαν άλλες δουλειές. Τότε κατάλαβα μερικά πράγματα. Πρώτον, μην ακούτε τους συμβούλους σταδιοδρομίας. Και δεύτερον, κάτι το οποίο είναι μια αντίφαση για την αρχιτεκτονική, ως κοινωνία δεν είχαμε ποτέ περισσότερη ανάγκη τη σχεδιαστική σκέψη, και παρ' όλα αυτά η αρχιτεκτονική δεν είχε καθόλου θέσεις εργασίας. Με εντυπωσιάζει που μιλούμε τόσο βαθιά για σχεδιασμό, ενώ υπάρχει και ένας οικονομικός παράγοντας πίσω από την αρχιτεκτονική στον οποίο δεν αναφερόμαστε, και νομίζω ότι πρέπει να το κάνουμε.

Ένα καλό μέρος για να αρχίσεις είναι ο δικός σου μισθός. Έτσι, ως ένας απόφοιτος της αρχιτεκτονικής που βρίσκεται στον πάτο, περιμένω να κερδίζω περίπου 24.000 στερλίνες. Δηλαδή περίπου 36.000 με 37.000 δολάρια. Τώρα, όσον αφορά τον παγκόσμιο πληθυσμό, αυτό με βάζει στο πλουσιότερο 1,95%, κάτι το οποίο θέτει το ερώτημα, για ποιον εργάζομαι; Το άβολο γεγονός είναι ότι σχεδόν οτιδήποτε αποκαλούμε αρχιτεκτονική σήμερα είναι στην πραγματικότητα ο σχεδιασμός για λογαριασμό περίπου του πλουσιότερου 1% του παγκόσμιου πληθυσμού, και έτσι ήταν πάντα. Αυτό το ξεχάσαμε για τον λόγο ότι στο παρελθόν όταν η αρχιτεκτονική έκανε τα πάντα για να μεταμορφώσει την κοινωνία, το 1% έκτιζε εκ μέρους του 99% για πολλούς και διαφορετικούς λόγους, είτε μέσω της φιλανθρωπίας το 19ο αιώνα, του κομμουνισμού στις αρχές του 20ού αιώνα, το κράτος προνοίας, και πιο πρόσφατα φυσικά, μέσω της διογκωμένης φούσκας των ακινήτων. Και όλες αυτές οι εξάρσεις, με το δικό τους τρόπο, έχουν πλέον περάσει, και επιστρέψαμε σ' αυτή την κατάσταση όπου οι εξυπνότεροι σχεδιαστές και αρχιτέκτονες παγκοσμίως, μπορούν να εργαστούν μόνο για το 1% του παγκόσμιου πληθυσμού.

Τώρα, αυτό δεν βλάπτει μόνο τη δημοκρατία, παρ' όλο που νομίζω ότι το κάνει, αλλά δεν είναι και πολύ έξυπνη επιχειρηματική στρατηγική. Πιστεύω ότι η πρόκληση που αντιμετωπίζει η επόμενη γενιά αρχιτεκτόνων, ειναι το πώς θα μετατρέψουμε τους πελάτες μας από το 1% στο 100%. Και θέλω να προτείνω τρεις ελαφρώς αντιφατικές ιδέες για το πώς μπορεί να γίνει αυτό.

Κατ' αρχήν νομίζω ότι πρέπει να αμφισβητήσουμε την ιδέα ότι αρχιτεκτονική είναι η κατασκευή κτιρίων. Στην πραγματικότητα, το κτίριο είναι η πιο ακριβή λύση που κάποιος μπορεί να σκεφτεί για οποιοδήποτε δεδομένο πρόβλημα. Και στην ουσία, ο σχεδιασμός πρέπει να ενδιαφερθεί πολύ περισσότερο για την επίλυση προβλημάτων και τη δημιουργία νέων συνθηκών. Ορίστε μια ιστορία. Το γραφείο συνεργαζόταν με ένα σχολείο, και είχαν ένα παλιό Βικτωριανό σχολικό κτήριο.

Και είπαν στους αρχιτέκτονες: «Κοιτάξτε, οι διάδρομοί μας είναι σκέτος εφιάλτης. Είναι πολύ μικροί. Δημιουργείται συμφόρηση μεταξύ των μαθημάτων. Υπάρχει εκφοβισμός μεταξύ μαθητών. Δεν μπορούμε να τους ελέγξουμε. Θέλουμε να ξανασχεδιάσετε ολόκληρο το κτίριο, και ξέρουμε ότι θα στοιχίσει αρκετά εκατομμύρια στερλίνες, αλλά έχουμε συμβιβαστεί με το γεγονός».

Η ομάδα το σκέφτηκε, και πήγε να το μελετήσει, και είπαν: «Μην το κάνετε αυτό. Απλά ξεφορτωθείτε το σχολικό κουδούνι. Και αντί να έχετε ένα κουδούνι που χτυπά μία φορά, χρησιμοποιήστε πολλά μικρότερα κουδούνια που να χτυπούν σε διαφορετικά μέρη και διαφορετικές ώρες, και διανέμουν την κίνηση στους διαδρόμους». Αυτό λύνει το ίδιο πρόβλημα, αλλά αντί να ξοδέψετε αρκετά εκατομμύρια στερλίνες, θα ξοδέψετε αρκετές χιλιάδες στερλίνες. Τώρα, έτσι φαίνεται ότι απορρίπτετε μια δουλειά, αλλά δεν είναι έτσι. Στην πραγματικότητα γίνεστε πιο χρήσιμοι. Οι αρχιτέκτονες είναι πάρα πολύ καλοί σε αυτή την ευρηματική και στρατηγική σκέψη. Το πρόβλημα είναι ότι όπως πολλά επαγγέλματα σχεδιασμού, εστιάσαμε την προσοχή μας στο να παρέχουμε ένα συγκεκριμένο είδος καταναλωτικού προϊόντος, και δεν νομίζω ότι αυτό χρειάζεται να ισχύει πλέον. Η δεύτερη ιδέα που αξίζει να αμφισβητήσουμε είναι η άποψη του 20ού αιώνα ότι η μαζική αρχιτεκτονική αφορά μεγάλα -- μεγάλα κτίρια και μεγάλα χρηματικά ποσά. Στην πραγματικότητα, φυλακιστήκαμε σε αυτόν τον τρόπο σκέψης της Βιομηχανικής Εποχής που υποστηρίζει ότι οι μόνοι άνθρωποι που μπορούν να κατασκευάσουν πόλεις είναι οι μεγάλοι οργανισμοί ή οι εταιρείες που χτίζουν εκ μέρους μας, δημιουργώντας ολόκληρες γειτονιές με ενιαία, μονολιθικά έργα και φυσικά, η χρηματοδότησή τους ακολουθεί το ίδιο πρότυπο. Έτσι, καταλήγουμε με ενιαίες, μονολιθικές γειτονιές βασισμένες στο μοντέλο «ένα μέγεθος ταιριάζει σε όλους». Πολλοί άνθρωποι δεν μπορούν καν να τα αγοράσουν. Αλλά μήπως είναι δυνατόν οι πόλεις να κατασκευάζονται όχι μόνο από τους λίγους με τα πολλά, αλλά και από τους πολλούς με τα λίγα; Όταν συμβαίνει αυτό, φέρνουν μαζί τους ένα εντελώς διαφορετικό σύνολο αξιών σχετικά με το μέρος στο οποίο θέλουν να ζήσουν. Αυτό θέτει πολλές ενδιαφέρουσες ερωτήσεις: Πώς θα σχεδιάσουμε τις πόλεις; Πώς θα χρηματοδοτήσουμε την ανάπτυξη; Πώς θα πουλήσουμε υπηρεσίες σχεδιασμού; Τι θα σήμαινε για τις δημοκρατικές κοινωνίες να προσφέρουν στους πολίτες τους το δικαίωμα να χτίσουν; Και κατά κάποιο τρόπο πρέπει να έιναι εμφανές, ότι στον 21ο αιώνα, ίσως οι πόλεις μπορούν να αναπτυχθούν από τους πολίτες.

Και τρίτον, πρέπει να θυμόμαστε ότι από αυστηρά οικονομική άποψη, ο σχεδιασμός έχει ένα κοινό με το σεξ και τη φροντίδα των ηλικιωμένων -- γίνεται κυρίως από ερασιτέχνες. Και αυτό είναι θετικό. Η περισσότερη δουλειά γίνεται έξω από τη νομισματική οικονομία, σε αυτό που ονομάζεται κοινωνική οικονομία ή βασική οικονομία, που σημαίνει ότι γίνεται από τους ίδιους τους ανθρώπους. Και το πρόβλημα είναι ότι μέχρι τώρα, ήταν η νομισματική οικονομία που είχε τις υποδομές και τα εργαλεία.

Έτσι η πρόκληση που αντιμετωπίζουμε, είναι το πώς θα αποκτήσουμε τα εργαλεία, την υποδομή και τους θεσμούς για μια κοινωνική οικονομία της αρχιτεκτονικής. Αυτό ξεκίνησε με το Λογισμικό Ανοικτού Κώδικα. Τα τελευταία χρόνια προχωρά στον υλικό κόσμο με το Υλικό Ανοικτού Κώδικα, που είναι κοινόχρηστα προσχέδια τα οποία μπορεί να κατεβάσει και να φτιάξει οποιοσδήποτε. Και εδώ η τρισδιάστατη εκτύπωση γίνεται πραγματικά ενδιαφέρουσα. Όταν ξαφνικά έχεις έναν τρισδιάστατο εκτυπωτή Ανοιχτού Κώδικα, τα εξαρτήματα του οποίου μπορούν να κατασκευαστούν σ' έναν άλλο τρισδιάστατο εκτυπωτή. Η ίδια ιδέα ισχύει και για ένα μηχάνημα CNC, που είναι σαν ένας μεγάλος εκτυπωτής που μπορεί να κόψει κοντραπλακέ. Αυτές οι τεχνολογίες μειώνουν δραστικά τους παράγοντες χρόνος, κόστος και δεξιότητα. Προκαλούν την ιδέα που υποστηρίζει ότι αν θέλεις κάτι σε λογική τιμή πρέπει να είναι ίδιο για όλους. Διανέμουν μαζικά, περίπλοκες κατασκευαστικές ικανότητες. Κινούμαστε προς ένα μέλλον όπου το εργοστάσιο είναι παντού, και όλο και περισσότερο αυτό σημαίνει ότι η ομάδα σχεδιασμού αποτελείται από τον καθένα μας. Και αυτό είναι στ' αλήθεια μια βιομηχανική επανάσταση. Όταν αναλογιστούμε ότι οι σημαντικότερες ιδεολογικές διαμάχες που κληρονομήσαμε βασιζόταν όλες στην ερώτηση ποιός πρέπει να ελέγχει τα μέσα παραγωγής, και αυτές οι τεχνολογίες επιστρέφουν με μια λύση: ίσως κανείς συγκεκριμένος. Όλοι μας.

Εντυπωσιαστήκαμε από το τι μπορεί να σημαίνει αυτό για την αρχιτεκτονική. Έτσι, περίπου ενάμιση χρόνο πριν, ξεκινήσαμε να εργαζόμαστε σε ένα πρότζεκτ που ονομάζεται WikiHouse, και το WikiHouse είναι ένα σύστημα κατασκευής Ανοιχτού Κώδικα. Η ιδέα είναι να επιτρέπει στον οποιονδήποτε να έχει πρόσβαση σε μια κοινόχρηστη βιβλιοθήκη στο διαδίκτυο, με τρισδιάστατα μοντέλα τα οποία μπορεί να κατεβάσει και να διαμορφώσει στο SketchUp το οποίο είναι δωρεάν και εύκολο στη χρήση και σχεδόν με το πάτημα ενός διακόπτη να μπορεί να δημιουργήσει ένα σετ από οδηγούς κοψίματος, οι οποίοι του επιτρέπουν στην ουσία να τυπώσει όλα τα μέρη ενώς σπιτιού χρησιμοποιώντας ένα μηχάνημα CNC και ένα πρότυπο υλικό όπως το κοντραπλακέ. Και όλα τα μέρη είναι αριθμημένα, και βασικά καταλήγεις με ένα τεράστιο σετ συναρμολόγησης του IKEA. (Γέλια) Και συναρμολογείται χωρίς βίδες. Οι ενώσεις γίνονται με σφήνες και ξύλινα καρφιά. Και ακόμη και τα ξύλινα σφυριά που χρειάζονται, μπορούν επίσης να προέλθουν από τα κοντραπλακέ. Και μια ομάδα δύο με τριών ατόμων, μπορούν να το χτίσουν. Δεν χρειάζονται παραδοσιακές κατασκευαστικές ικανότητες. Δεν χρειάζεται τεράστια ποικιλία ηλεκτρικών μηχανημάτων ή κάτι παρόμοιο. Και ένα μικρό σπίτι περίπου αυτού του μεγέθους μπορεί να χτιστεί σε περίπου μία μέρα.

(Χειροκρότημα)

Και καταλήγεις με το βασικό σκελετό ενός σπιτιού στον οποίο μπορείς να προσθέσεις συστήματα όπως παράθυρα, επικάλυψη, μόνωση και άλλες ευκολίες, με βάση το τι είναι φτηνό και διαθέσιμο. Φυσικά το σπίτι δεν ολοκληρώνεται ποτέ. Καινοτομούμε εδώ, αλλά το σπίτι δεν είναι ένα τελειωμένο προϊόν. Με ένα μηχάνημα CNC, μπορείς να κατασκευάσεις νέα μέρη γι' αυτό κατά τη διάρκεια ζωής του ή να τη χρησιμοποιήσεις για να κατασκευάσεις το διπλανό σπίτι. Έτσι ξεκινάμε να βλέπουμε τον καρπό ενός μοντέλου ανάπτυξης εξολοκλήρου Ανοιχτού Κώδικα, που διευθύνεται από τους πολίτες.

Και εμείς, όπως και κάποιοι άλλοι, έχουμε ήδη χτίσει μερικά υποδείγματα σε διάφορα σημεία του κόσμου και έχουμε πάρει μερικά πολύ ενδιαφέροντα μαθήματα. Ένα από αυτά είναι η απίστευτα κοινωνική του φύση. Οι άνθρωποι μπορούν να συνδυάσουν την κατασκευαστική εργασία και τη διασκέδαση. Αλλά οι αρχές της ανοιχτότητας αρχίζουν από τις πραγματικά βασικές, απτές λεπτομέρειες. Όπως, ποτέ μην σχεδιάσεις ένα κομμάτι το οποίο δεν μπορείς να σηκώσεις. Ή όταν σχεδιάζεις ένα κομμάτι, σιγουρέψου πως είτε είναι αδύνατο να συναρμολογηθεί λάθος ή αν γίνεται, να μην έχει σημασία, επειδή είναι συμμετρικό. Η αρχή που κυριαρχεί μεταξύ μας είναι πιθανότατα η αρχή που ξεκίνησε από τον Λίνους Τόρβαλτς, τον πρωτοπόρο του Ανοιχτού Κώδικα, η οποία λέει: «Να είσαι τόσο τεμπέλης όσο μια αλεπού». Μην εφευρίσκεις τον τροχό κάθε φορά. Πάρε ό,τι δουλεύει ήδη και τροποποίησέ το ανάλογα με τις ανάγκες σου. Αντιθέτως με αυτά που μπορεί να έχεις ίσως διδαχτεί σε μια σχολή αρχιτεκτονικής, η αντιγραφή είναι καλή.

9:58 Πολύ ταιριαστό, γιατί στην ουσία αυτή η προσέγγιση δεν είναι καινοτομική, είναι ο τρόπος που χτίζαμε κτίρια επί εκατοντάδες χρόνια πριν από τη Βιομηχανική Επανάσταση, όπως αυτή η ομαδική κατασκευή αχυρώνα. Η μόνη διαφορά μεταξύ της παραδοσιακής, κοινής αρχιτεκτονικής και της αρχιτεκτονικής Ανοιχτού Κώδικα ίσως είναι η σύνδεση στο διαδίκτυο.

Αλλά είναι μια πραγματικά μεγάλη διαφορά. Διαμοιράσαμε ολόκληρο το WikiHouse, με άδεια πνευματικών δικαιωμάτων Creative Commons, και τώρα ομάδες ανθρώπων σε όλο τον κόσμο αρχίζουν να το παίρνουν και να το χρησιμοποιούν να το τροποποιούν και να το επεξεργάζονται, και είναι εκπληκτικό. Υπάρχει μία εξαιρετική ομάδα στο Christchurch της Νέας Ζηλανδίας που ερευνά τη μετασεισμική στεγαστική επέκταση, και χάρη στο TED city Prize, δουλεύουμε με μια υπέροχη ομάδα σε μια από τις φτωχογειτονιές του Ρίο για τη δημιουργία ενός είδους κοινοτικού εργοστασίου και ένα μικρο-πανεπιστήμιο. Αυτά είναι πολύ μικρά βήματα, και μάλιστα ακόμα περισσότεροι ήρθαν σε επικοινωνία μαζί μας την προηγούμενη εβδομάδα, και δεν βρίσκονται καν σ' αυτόν το χάρτη. Ελπίζω την επόμενη φορά που θα τον δείτε να μη φαίνεται καν ο χάρτης. Γνωρίζουμε ότι το WikiHouse δεν είναι παρά μια πολύ μικρή απάντηση, αλλά είναι μια μικρή απάντηση σε μια πολύ μεγάλη ερώτηση, η οποία αφορά το ότι τώρα παγκοσμίως, οι πιο ραγδαία αναπτυσσόμενες πόλεις δεν είναι πόλεις με ουρανοξύστες. Είναι αυτοκατασκευαζόμενες πόλεις της μιας μορφής ή της άλλης. Αν μιλήσουμε για την πόλη του 21ου αιώνα, αυτοί είναι οι τύποι που θα τις φτιάχνουν. Είτε σας αρέσει είτε όχι, καλωσορίσατε στη μεγαλύτερη ομάδα σχεδιασμού παγκοσμίως. Έτσι, αν αντιμετωπίζουμε σοβαρά προβλήματα όπως η κλιματική αλλαγή, η αστικοποίηση και η υγεία, τα τωρινά σχέδια ανάπτυξής μας δεν αρκούν επειδή, όπως είπε νομίζω ο Ρόμπερτ Νιούιρθ, δεν υπάρχει τράπεζα, εταιρεία, κυβέρνηση ή μη κυβερνητική οργάνωση που να μπορεί να το κάνει αν βλέπει τους πολίτες μόνο σαν καταναλωτές. Πόσο σπουδαίο θα ήταν αν όλοι μαζί βρίσκαμε λύσεις όχι μόνο στο πρόβλημα της δομής για το οποίο εργαζόμαστε, αλλά και στα προβλήματα υποδομής όπως τα κλιματιστικά με ηλιακή ενέργεια, η ενέργεια και η αποχέτευση εκτός του δικτύου -- οικονομικές, υψηλής απόδοσης λύσεις Ανοιχτού Κώδικα που μπορεί να κατασκευάσει κανείς πανεύκολα

και να τις εντάξουμε σε ένα "commons" όπου θα ανήκουν σε όλους και θα είναι προβάσιμες σε όλους, σαν μια Βικιπαιδεία για αντικείμενα. Και όταν κάτι μπαίνει στo "commons", παραμένει εκεί για πάντα. Πόσο θα άλλαζε κάτι τέτοιο τους κανόνες; Νομίζω ότι η τεχνολογία είναι με το μέρος μας. Αν ο μεγαλύτερος στόχος του σχεδιασμού τον 20ο αιώνα ήταν η δημοκρατικοποίηση του καταναλωτισμού -- δηλαδή ο Henry Ford, η Levittown, η Coca-Cola και το IKEA -- νομίζω ότι ο σημαντικότερος στόχος του σχεδιασμού για τον 21ο αιώνα είναι η δημοκρατικοποίηση της παραγωγής. Και όσο αφορά την αστική αρχιτεκτονική, αυτό είναι πραγματικά σημαντικό. Σας ευχαριστώ πολύ. (Χειροκρότημα)





Πηγή βίντεο από το Ted.com (ελληνικοί υπότιτλοι): http://www.ted.com/talks/lang/el/alastair_parvin_architectu...the_people


     
 
       
Τρι, 25 Νοέ 2014 10:08 pm
Φατσοβιβλίο  Τουίταρε  μοιράσου το...  
  Δημοσίευσηlink παραπομπής 


inertia
Ανεμοδαρμένος
Ανεμοδαρμένος


Dec 14, 2003
4948


(...με αφορμή τη σημερινή ημέρα)

Παράθεση:
Τζάκσον Κατζ: Βία ενάντια στις γυναίκες - είναι ένα αντρικό θέμα



Η ενδοοικογενειακή βία και η σεξουαλική κακοποίηση συχνά αποκαλούνται «γυναικεία θέματα». Αλλά σε αυτήν την τολμηρή και ωμή ομιλία, ο Τζάκσον Κατζ επισημαίνει ότι αυτά είναι εγγενώς αντρικά θέματα — και δείχνει πώς αυτές οι βίαιες συμπεριφορές συνδέονται με τους ορισμούς του ανδρισμού. Ένα κάλεσμα για όλους μας - άνδρες και γυναίκες - να φωνάξουμε στην απαράδεκτη συμπεριφορά και να γίνουμε οι ηγέτες της αλλαγής.


Κείμενο ελληνικής απόδοσης υποτίτλων του βίντεο:
Spoiler:
Θα μοιραστώ μαζί σας ένα παράδειγμα για να αλλάξουμε τη σκοπιά μας στα θέματα της βίας λόγω φύλου -- σεξουαλική κακοποίηση, ενδοοικογενειακή βία, κακοποίηση στη σχέση, σεξουαλική παρενόχληση, σεξουαλική κακοποίηση των παιδιών. Όλο αυτό το φάσμα των θεμάτων που θα αναφερθώ εν συντομία ως «θέματα βίας λόγω φύλου», έχουν θεωρηθεί ως θέματα των γυναικών στα οποία μερικοί καλοί άντρες βοηθάνε, αλλά έχω ένα πρόβλημα με αυτή τη σκοπιά και δεν το δέχομαι.

Δεν τα βλέπω σαν γυναικεία θέματα στα οποία βοηθούν κάποιοι καλοί άντρες. Για την ακρίβεια, θα υποστηρίξω πως αυτά είναι αντρικά θέματα, καταρχήν και κυρίως. (Χειροκρότημα) Προφανώς, είναι και γυναικεία θέματα, το γνωρίζω αυτό, αλλά το να αποκαλείς την βία λόγω φύλου ως γυναικείο θέμα είναι μέρος του προβλήματος, για πολλούς λόγους. Ο πρώτος είναι πως δίνει στους άντρες τη δικαιολογία να μην προσέχουν. Σωστά; Πολλοί άντρες ακούν τον όρο «γυναικεία θέματα» και τείνουμε να αποσυντονιζόμαστε και λέμε, «Είμαι άντρας. Αυτό αφορά τις κοπέλες», ή «Αυτό είναι για τις γυναίκες». Και ως αποτέλεσμα, πολλοί άντρες δεν πηγαίνουν πέρα από την πρώτη πρόταση. Λες κι έχει ενεργοποιηθεί ένα τσιπάκι στον εγκέφαλό μας, και οι νευρώνες οδηγούν την προσοχή μας προς μια διαφορετική κατεύθυνση όταν ακούμε τον όρο «γυναικεία θέματα». Αυτό ισχύει επίσης και για τον όρο «φύλο», επειδή πολλοί άνθρωποι ακούν τη λέξη «φύλο» και νομίζουν πως σημαίνει «γυναίκες». Οπότε νομίζουν πως τα θέματα του φύλου είναι συνώνυμα με τα γυναικεία θέματα. Υπάρχει μια σύγχυση με τον όρο φύλο.

Επιτρέψτε μου να σας δείξω αυτή τη σύγχυση μέσω αναλογιών. Ας μιλήσουμε για ένα λεπτό για τη φυλή. Στις ΗΠΑ, όταν ακούμε τη λέξη «φυλή», πολλοί άνθρωποι νομίζουν πως εννοούμε τους Αφροαμερικανούς, τους Λατίνους, τους Ασιάτες-Αμερικάνους, τους Ιθαγενείς Αμερικάνους, τους Νοτιοασιάτες, τους νησιώτες του Ειρηνικού, κ.ο.κ. Πολλοί, όταν ακούν τη φράση «σεξουαλικός προσανατολισμός» νομίζουν ότι σημαίνει γκέι, λεσβία, αμφιφυλόφιλος. Και πολλοί, όταν ακούν τη λέξη «φύλο», νομίζουν ότι σημαίνει γυναίκες. Σε κάθε περίπτωση, δεν δίνεται προσοχή στην κυρίαρχη ομάδα. Σωστά; Λες και οι λευκοί δεν έχουν κάποιου είδους φυλετική ταυτότητα ή ανήκουν σε κάποια φυλετική κατηγορία ή κατασκευή, λες και οι ετεροφυλόφιλοι άνθρωποι δεν έχουν σεξουαλικό προσανατολισμό, λες και οι άνδρες δεν έχουν φύλο. Αυτός είναι ένας από τους τρόπους που διατηρούνται δεσπόζουσα συστήματα και αναπαράγουν τον εαυτό τους, σαν να λέμε ότι η κυρίαρχη ομάδα σπάνια προκαλείται έστω για να σκεφτεί για την κυριαρχία της, γιατί αυτό είναι ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά της εξουσίας και των προνομίων, η δυνατότητα να μην εξετάζεστε, η έλλειψη ενδοσκόπησης, το να καθίσταται αόρατος σε μεγάλο βαθμό στη συζήτηση για θέματα που κατά κύριο λόγο μας αφορούν. Και είναι εκπληκτικό πώς λειτουργεί αυτό στην ενδοοικογενειακή και σεξουαλική βία, πώς οι άνδρες έχουν σε μεγάλο βαθμό σβηστεί από τη συζήτηση για ένα θέμα που αφορά κυρίως τους άνδρες.

Θα σας δείξω για τι πράγμα μιλάω χρησιμοποιώντας την παλιά τεχνολογία. Είμαι της παλιάς σχολής σε ορισμένα θεμελιώδη θέματα. Δουλεύω με - φτιάχνω ταινίες - και δουλεύω με υψηλή τεχνολογία, αλλά είμαι ακόμα παραδοσιακός ως εκπαιδευτικός, και θέλω να μοιραστώ μαζί σας αυτή την άσκηση που απεικονίζει στο επίπεδο της δομής μιας πρότασης πώς ο τρόπος που σκεφτόμαστε, κυριολεκτικά, ο τρόπος που χρησιμοποιούμε τη γλώσσα μας, συνωμοτεί για να κρατήσει την προσοχή μας μακριά από τους άνδρες. Συγκεκριμένα, πρόκειται για την ενδοοικογενειακή βία αλλά μπορείτε να συνδυάσετε άλλες αναλογίες. Αυτό είναι από το έργο της φεμινίστριας γλωσσολόγου Τζούλια Πενέλοπε. Ξεκινάει με μια πολύ βασική πρόταση: «Ο Τζον έδειρε τη Μαίρη». Αυτή είναι μια καλή πρόταση. Ο «Τζον» είναι το υποκείμενο. Το «έδειρε» είναι το ρήμα. Η Μαίρη είναι το αντικείμενο. Καλή πρόταση. Τώρα θα περάσουμε στη δεύτερη πρόταση, που λέει το ίδιο πράγμα στην παθητική φωνή. «Η Μαίρη δάρθηκε από τον Τζον». Τώρα πολλά συνέβησαν σε μία πρόταση. Πήγαμε από το «Ο Τζον έδειρε τη Μαίρη» στο «Η Μαίρη δάρθηκε από τον Τζον». Μετακινήσαμε την προσοχή μας σε μία πρόταση από τον Τζον στη Μαίρη, και μπορείτε να δείτε πως ο Τζον βρίσκεται πολύ κοντά στο τέλος της πρότασης, κοντεύει να πέσει από το χάρτη του ψυχικού μας πεδίου. Στην τρίτη πρόταση, ο Τζον πέφτει, και έχουμε, «Η Μαίρη δάρθηκε», και τώρα όλα αφορούν τη Μαίρη. Δεν σκεφτόμαστε καν τον Τζον. Είναι εντελώς επικεντρωμένο στη Μαίρη. Κατά την τελευταία γενιά, ο όρος που έχουμε χρησιμοποιήσει ως συνώνυμο με το «δάρθηκε» είναι «κακοποιήθηκε» έτσι έχουμε «Η Μαίρη κακοποιήθηκε». Και η τελευταία φράση σε αυτή την ακολουθία, που ρέει από τις άλλες, είναι, «Η Μαίρη είναι μια κακοποιημένη γυναίκα». Έτσι τώρα η ταυτότητα της Μαίρης - η Μαίρη είναι μια κακοποιημένη γυναίκα - είναι αυτό που της έκανε ο Τζον στην πρώτη πρόταση. Όμως αποδείξαμε ότι ο Τζον έχει φύγει από τη συζήτηση εδώ και πολύ καιρό.

Τώρα, όσοι από εμάς εργάζονται στον τομέα της ενδοοικογενειακής και σεξουαλικής βίας γνωρίζουμε ότι το να κατηγορούμε το θύμα είναι σύνηθες σε αυτό το χώρο, είναι δηλαδή σαν να κατηγορούμε το πρόσωπο στο οποίο συνέβη και όχι το πρόσωπο που το έκανε. Και λέμε πράγματα όπως, γιατί αυτές οι γυναίκες βγαίνουν με αυτούς τους άντρες; Γιατί έλκονται από αυτούς τους άνδρες; Γιατί γυρίζουν πίσω; Τι φορούσε σε αυτό το πάρτυ; Τι ηλίθιο πράγμα. Γιατί έπινε με αυτή την ομάδα αντρών σε εκείνο το δωμάτιο του ξενοδοχείου; Κατηγορούμε το θύμα, και υπάρχουν πολλοί λόγοι γι' αυτό, αλλά ένας από αυτούς είναι ότι η όλη γνωστική δομή μας έχει συσταθεί για να κατηγορήσουμε τα θύματα. Είναι κάτι το υποσυνείδητο. Όλη η γνωστική μας δομή έχει συσταθεί για να υποβάλουμε ερωτήσεις για τις γυναίκες και τις επιλογές τους και τι κάνουν, σκέφτονται, και φοράνε. Εγώ δεν πρόκειται να κατηγορήσω τα άτομα που κάνουν ερωτήσεις για τις γυναίκες, εντάξει; Είναι μια δικαιολογημένη ερώτηση. Αλλά ας είμαστε σαφείς: Ρωτώντας σχετικά με την Μαίρη δεν πρόκειται να μας οδηγήσει οπουδήποτε όσον αφορά την πρόληψη της βίας. Πρέπει να κάνουμε ένα διαφορετικό σύνολο ερωτήσεων. Μπορείτε να δείτε πού το πάω, έτσι δεν είναι;

Τα ερωτήματα δεν έχουν να κάνουν με τη Μαίρη. Έχουν να κάνουν με τον Τζον. Τα ερωτήματα περιλαμβάνουν πράγματα όπως, γιατί ο Τζον έδειρε τη Μαίρη; Γιατί η ενδοοικογενειακή βία εξακολουθεί να είναι ένα μεγάλο πρόβλημα στις Ηνωμένες Πολιτείες και σε όλο τον κόσμο; Τι συμβαίνει; Γιατί τόσοι πολλοί άνδρες κακοποιούν, σωματικά, συναισθηματικά, λεκτικά, και με άλλους τρόπους, τις γυναίκες και τα κορίτσια, και τους άνδρες και τα αγόρια, που ισχυρίζονται ότι αγαπούν; Τι συμβαίνει με τους άνδρες; Γιατί τόσοι πολλοί άνδρες κακοποιούν σεξουαλικά μικρά κορίτσια και αγόρια; Γιατί είναι ένα κοινό πρόβλημα στην κοινωνία μας και σε όλο τον κόσμο σήμερα; Γιατί ακούμε ξανά και ξανά για νέα σκάνδαλα που ξεσπούν σε μεγάλα ιδρύματα όπως η Καθολική Εκκλησία ή το ποδοσφαιρικό πρόγραμμα στο Πεν Στέιτ, ή οι Πρόσκοποι της Αμερικής, και πολλά άλλα; Και σε τοπικές κοινότητες σε όλη τη χώρα και σε όλο τον κόσμο, έτσι δεν είναι; Ακούμε συνεχώς γι' αυτό. Η σεξουαλική κακοποίηση των παιδιών. Τι συμβαίνει με τους άνδρες; Γιατί τόσοι πολλοί άνδρες βιάζουν γυναίκες στην κοινωνία μας και σε όλο τον κόσμο; Γιατί τόσοι πολλοί άνδρες, βιάζουν άλλους άνδρες; Τι συμβαίνει με τους άνδρες; Και τότε ποιος είναι ο ρόλος των διαφόρων ιδρυμάτων στην κοινωνία μας, που βοηθούν στην παραγωγή ανδρών που κακοποιούν σε πανδημικά ποσοστά; Επειδή αυτό δεν αφορά μόνο τους επιμέρους δράστες. Αυτός είναι ένας αφελής τρόπος για να κατανοήσεις ένα πολύ βαθύτερο και πιο συστηματικό κοινωνικό πρόβλημα. Ξέρετε, οι δράστες δεν είναι αυτά τα τέρατα που σέρνονται από το βάλτο και έρχονται στην πόλη και κάνουν τις βρομοδουλειές τους, και στη συνέχεια υποχωρούν μέσα στο σκοτάδι. Αυτό είναι μια πολύ αφελής ιδέα, έτσι δεν είναι; Οι δράστες είναι πολύ πιο φυσιολογικοί, και καθημερινοί από αυτό.

Το ερώτημα λοιπόν είναι, τι κάνουμε εδώ στην κοινωνία μας και στον κόσμο; Ποιοι είναι οι ρόλοι των διαφόρων φορέων στο να βοηθάνε να δημιουργηθούν άντρες που κακοποιούν; Ποιος είναι ο ρόλος των συστημάτων θρησκευτικών πεποιθήσεων, η αθλητική κουλτούρα, η κουλτούρα της πορνογραφίας, η δομή της οικογένειας, της οικονομίας, και πώς αυτό συναντά, τη φυλή και την εθνικότητα και τον τρόπο που διασταυρώνονται; Πώς λειτουργούν όλα αυτά; Και τότε, όταν θα αρχίσουμε να κάνουμε αυτά τα είδη των συνδέσεων και να θέτουμε αυτά τα σημαντικά και μεγάλα ερωτήματα, τότε μπορούμε να μιλήσουμε για το πώς μπορούμε να είμαστε μετασχηματιστικοί, Με άλλα λόγια, πώς μπορούμε να κάνουμε κάτι διαφορετικά; Πώς μπορούμε να αλλάξουμε τις πρακτικές; Πώς μπορούμε να αλλάξουμε την κοινωνικοποίηση των αγοριών και τους ορισμούς του ανδρισμού που οδηγούν σε αυτά τα αποτελέσματα; Αυτό είναι το είδος των ερωτήσεων που χρειάζεται να θέσουμε και το είδος της εργασίας που πρέπει να κάνουμε, αλλά αν είμαστε επικεντρωμένοι στο τι κάνουν και σκέφτονται οι γυναίκες στις σχέσεις ή αλλού, δεν πρόκειται να φτάσουμε σε αυτό το σημείο.

Τώρα, καταλαβαίνω ότι πολλές γυναίκες οι οποίες έχουν προσπαθήσει να μιλήσουν για αυτά τα ζητήματα, σήμερα και χθες και για πολλά χρόνια, αποθαρρύνονται για τις προσπάθειές τους. Τους φωνάζουν με άσχημα παρατσούκλια όπως «πολέμιοι των ανδρών» και «μισάνδρες», και το αηδιαστικό και προσβλητικό «Φεμινάζι». Σωστά; Και ξέρετε περί τίνος πρόκειται; Λέγεται «σκοτώστε τον αγγελιοφόρο». Είναι επειδή οι γυναίκες που είναι όρθιες και υπερασπίζονται τον εαυτό τους και τις άλλες γυναίκες καθώς και τους άνδρες και τα αγόρια, είναι μια δήλωση γι' αυτές να κάτσουν κάτω και να το βουλώσουν, να κρατηθεί το σημερινό σύστημα στη θέση του, γιατί δεν μας αρέσει όταν οι άνθρωποι ταράζουν τα νερά. Δεν μας αρέσει όταν οι άνθρωποι αμφισβητούν τη δύναμη μας. Βασικά, καλύτερα να κάτσετε κάτω και να το βουλώσετε. Και δόξα τω Θεώ, οι γυναίκες δεν το έχουν κάνει αυτό. Δόξα τω Θεώ που ζούμε σε έναν κόσμο όπου υπάρχει τόσο πολύ γυναικεία ηγεσία που μπορούν να το εξουδετερώσουν. Αλλά ένας από τους ισχυρούς ρόλους που μπορούν να παίξουν οι άνδρες σε αυτό είναι ότι μπορούμε να πούμε κάποια πράγματα που μερικές φορές οι γυναίκες δεν μπορούν να πουν, ή, ακόμα καλύτερα, μπορούμε να ακουστούμε να λέμε κάποια πράγματα τα οποία οι γυναίκες συχνά δεν μπορούν να ακουστούν να λένε. Τώρα, εκτιμώ ότι αυτό είναι ένα πρόβλημα. Είναι σεξισμός. Αλλά είναι η αλήθεια. Κι έτσι ένα από τα πράγματα που έχω να πω στους άνδρες, και οι συνάδελφοί μου και εγώ πάντα το λέμε αυτό, χρειαζόμαστε περισσότερους άνδρες που έχουν το θάρρος και τη δύναμη να σηκωθούν και να πουν κάποια από αυτά τα πράγματα, και να σταθούν πλάι στις γυναίκες και όχι εναντίον τους και να προσποιούνται ότι κατά κάποιο τρόπο αυτό είναι μια μάχη μεταξύ των δύο φύλων και άλλες τέτοιες ανοησίες. Ζούμε μαζί στον κόσμο. Και παρεμπιπτόντως, ένα από τα πράγματα που πραγματικά με ενοχλεί από τη ρητορεία ενάντια στις φεμινίστριες και τους άλλους που έχουν δημιουργήσει κινήματα κακοποιημένων και βιασμένων γυναικών σε όλο τον κόσμο είναι ότι κατά κάποιον τρόπο, όπως είπα, είναι αντί-αρσενικό. Τι γίνεται με όλα τα αγόρια που επηρεάζονται βαθύτατα με αρνητικό τρόπο από όσα κάνει ένας ενήλικας άνδρας εναντίον της μητέρας τους, τους ίδιους, τις αδελφές τους; Τι γίνεται με όλα αυτά τα αγόρια; Τι γίνεται με όλους τους νέους άνδρες και τα αγόρια οι οποίοι έχουν τραυματιστεί από τη βία των ενηλίκων ανδρών;

Ξέρετε κάτι; Το ίδιο σύστημα που παράγει άνδρες που κακοποιούν τις γυναίκες τους, παράγει άνδρες που κακοποιούν άλλους άνδρες. Και αν θέλουμε να μιλήσουμε για άνδρες θύματα, ας μιλήσουμε για άνδρες θύματα. Οι περισσότεροι άνδρες θύματα της βίας είναι τα θύματα βίας άλλων ανδρών. Έτσι, αυτό είναι κάτι που οι γυναίκες και οι άνδρες έχουν κοινό. Είμαστε και οι δύο θύματα της βίας των ανδρών. Γι' αυτό και έχουμε άμεσο προσωπικό συμφέρον, να μην αναφέρουμε το γεγονός ότι οι περισσότεροι άνδρες που ξέρω έχουν γυναίκες και κορίτσια για το οποία νοιαζόμαστε πολύ, στις οικογένειές μας, τους φιλικούς μας κύκλους και αλλού. Έτσι, υπάρχουν τόσοι πολλοί λόγοι για τους οποίους πρέπει να μιλήσουν οι άνδρες. Φαίνεται προφανές όταν το λες δυνατά. Έτσι δεν είναι; Τώρα, η φύση της εργασίας που κάνω εγώ και οι συνάδελφοί μου στην αθλητική κουλτούρα και τον στρατό των ΗΠΑ, στα σχολεία, έχουμε καινοτομήσει με την προσέγγιση των παρευρισκομένων στην πρόληψη της βίας λόγω φύλου. Και θέλω να σας δώσω τα κυριότερα σημεία της προσέγγισης των παρευρισκομένων, γιατί είναι μια μεγάλη θεματική μετατόπιση, αν και υπάρχουν πολλά στοιχεία, αλλά η καρδιά του είναι, αντί να βλέπουμε τους άνδρες ως δράστες και τις γυναίκες ως θύματα, ή τις γυναίκες ως δράστες, τους άνδρες ως θύματα, ή οποιουσδήποτε συνδυασμούς. Χρησιμοποιώ το δυαδικό φύλο, ξέρω ότι υπάρχουν περισσότερα από τους άνδρες και τις γυναίκες, από το αρσενικό και το θηλυκό. Υπάρχουν γυναίκες που είναι δράστες, και φυσικά υπάρχουν και άνδρες οι οποίοι είναι θύματα. Υπάρχει ένα ολόκληρο φάσμα.

Όμως, αντί να το δούμε με τη δυαδική μορφή επικεντρωνόμαστε σε όλους εμάς που ονομάζουμε παρευρισκομένους, και ένας παρευρισκόμενος ορίζεται ως κάποιος που δεν είναι ο δράστης ή το θύμα σε μια δεδομένη κατάσταση, δηλαδή με άλλα λόγια οι φίλοι, οι συμπαίκτες, οι συνάδελφοι, οι συνεργάτες, τα μέλη της οικογένειας, όσοι από εμάς δεν εμπλέκονται άμεσα σε μια δυάδα κακοποίησης, αλλά είναι ενσωματωμένοι σε κοινωνικές, οικογενειακές, εργασιακές, σχολικές, και άλλες ομότιμες πολιτισμικές σχέσεις με άτομα που μπορεί να είναι σε αυτή την κατάσταση. Τι πρέπει να κάνουμε; Πώς μιλάμε; Πώς προκαλούμε τους φίλους μας; Πώς υποστηρίζουμε τους φίλους μας; Αλλά πώς μπορούμε να μην παραμείνουμε σιωπηλοί μπροστά στην κακοποίηση; Τώρα, όταν πρόκειται για τους άνδρες και την ανδρική κουλτούρα, ο στόχος είναι να κάνουμε τους άνδρες που δεν κακοποιούν να προκαλέσουν τους άνδρες που το κάνουν. Και όταν λέω κακοποιούν, δεν εννοώ μόνο τους άνδρες που δέρνουν γυναίκες. Δεν λέμε απλώς ότι ένας άντρας του οποίου ο φίλος κακοποιεί τη φίλη του, πρέπει να τον σταματήσει τη στιγμή της επίθεσης. Αυτός είναι ένας αφελής τρόπος για τη δημιουργία κοινωνικής αλλαγής. Είναι μια συνέχεια, προσπαθούμε να κάνουμε τους άντρες να διακόψει ο ένας τον άλλο. Έτσι, για παράδειγμα, εάν είστε άντρας και είστε σε μια ομάδα αντρών παίζοντας πόκερ, μιλώντας, κάνοντας παρέα, χωρίς καμιά γυναίκα παρούσα, και ένας τύπος λέει κάτι σεξιστικό ή ταπεινωτικό ή κάτι παρενοχλητικό για τις γυναίκες αντί να γελάσετε ή να κάνετε ότι δεν ακούσατε, χρειαζόμαστε άντρες να λένε, «Έι, αυτό δεν είναι αστείο. Θα μπορούσες να μιλάς για την αδελφή μου, θα μπορούσες να αστειευτείς για κάτι άλλο; Ή θα μπορούσες να μιλήσεις για κάτι άλλο; Δεν μου αρέσουν τέτοιες συζητήσεις». Ακριβώς σαν να είστε ένας λευκός και ένας άλλος λευκός κάνει ένα ρατσιστικό σχόλιο, θα ελπίζατε, εγώ ελπίζω, ότι οι λευκοί θα διακόψουν τον ρατσιστικό σχολιασμό ενός άλλου λευκού. Ακριβώς όπως με τον ετεροσεξισμού, εάν είστε ένα ετεροφυλόφιλο άτομο και εσείς οι ίδιοι δεν παρενοχλείτε ή κακοποιείτε άτομα με διαφορετικό σεξουαλικό προσανατολισμό, αν δεν πείτε κάτι στο πρόσωπο του ετεροφυλόφιλου που το κάνει αυτό κατά μια έννοια, δεν είναι η σιωπή σας μια μορφή συναίνεσης και συνενοχής; Η προσέγγιση των παρευρισκομένων, προσπαθεί να δώσει στους ανθρώπους τα εργαλεία να διακόψουν αυτή τη διαδικασία και να μιλήσουν και να δημιουργήσουν ένα κλίμα ομότιμου πολιτισμού όπου η καταχρηστική συμπεριφορά θα θεωρείται απαράδεκτη, όχι μόνο επειδή είναι παράνομο, αλλά επειδή είναι λάθος και απαράδεκτο στον ομότιμο πολιτισμό. Και αν μπορούμε να φτάσουμε στο σημείο όπου οι άνδρες που δρουν με σεξιστικούς τρόπους θα χάσουν κύρος, οι νέοι άνδρες και τα αγόρια που δρουν σεξιστικά και παρενοχλούν τα κορίτσια και τις γυναίκες, καθώς και άλλα αγόρια και άνδρες, θα χάσουν κύρος ως αποτέλεσμα αυτού, ξέρετε τι θα γίνει; Θα δούμε μια ριζική μείωση της κακοποίησης. Επειδή ο τυπικός δράστης δεν είναι άρρωστος και διεστραμμένος Είναι ένας κανονικός άνθρωπος. Έτσι δεν είναι;

Ανάμεσα στα πολλά σπουδαία πράγματα που ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ είπε στη σύντομη ζωή του ήταν, «Στο τέλος, αυτό που θα πονέσει περισσότερο δεν είναι τα λόγια των εχθρών μας αλλά η σιωπή των φίλων μας». Στο τέλος, αυτό θα πονέσει περισσότερο δεν είναι οι λέξεις των εχθρών μας, αλλά τη σιωπή των φίλων μας. Η ανδρική κουλτούρα ήταν πάρα πολύ σιωπηλή γι' αυτή τη συνεχιζόμενη τραγωδία της βίας των ανδρών κατά των γυναικών και των παιδιών, έτσι δεν είναι; Πάρα πολύ σιωπή. Και αυτό που λέω είναι ότι πρέπει να σπάσουμε αυτή τη σιωπή, και χρειαζόμαστε περισσότερους άνδρες για να το κάνουμε αυτό. Είναι πιο εύκολο στα λόγια παρά στην πράξη, γιατί το λέω τώρα, αλλά σας λέω ότι δεν είναι εύκολο στην ανδρική κουλτούρα να προκαλούν οι άντρες ο ένας τον άλλον, το οποίο είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους μέρος της αλλαγής της νοοτροπίας που θα πρέπει να συμβεί δεν είναι μόνο η κατανόηση αυτών των θεμάτων ως ανδρικά ζητήματα αλλά είναι επίσης θέματα ηγεσίας για τους άνδρες. Διότι σε τελική ανάλυση, η ευθύνη του να πάρεις θέση σε αυτά τα ζητήματα δεν θα πρέπει να πέσει στους ώμους μικρών αγοριών ή εφήβων αγοριών στο γυμνάσιο ή οι ανδρών στο κολέγιο. Θα πρέπει να είναι σε ενήλικες άνδρες με εξουσία. Οι ενήλικοι άνδρες με εξουσία είναι αυτοί που πρέπει να λογοδοτήσουν επειδή είναι ηγέτες σε αυτά τα ζητήματα, γιατί όταν κάποιος μιλάει σε έναν πολιτισμό από ομότιμους και προκαλεί και διακόπτει, αυτός ή αυτή είναι ένας πραγματικός ηγέτης, σωστά;

Αλλά σε μεγάλη κλίμακα, χρειαζόμαστε περισσότερους ενήλικες άνδρες με εξουσία για να ξεκινήσουν την ιεράρχηση αυτών των ζητημάτων, και δεν το έχουμε δει ακόμα αυτό, έτσι δεν είναι; Τώρα, ήμουν σε ένα δείπνο πριν μερικά χρόνια, και δουλεύω εντατικά με το στρατό των ΗΠΑ, σε όλες τις υπηρεσίες. Ήμουν σε αυτό το δείπνο και αυτή η γυναίκα μου είπε - νομίζω ότι πίστευε ότι ήταν έξυπνη - είπε, «Πόσο καιρό κάνετε εκπαίδευση ευαισθησίας με τους πεζοναύτες;» Και είπα, «Με όλο το σεβασμό, δεν κάνω εκπαίδευση ευαισθησίας με τους πεζοναύτες. Τρέχω ένα πρόγραμμα ηγεσίας στο Σώμα των Πεζοναυτών». Ξέρω ότι η απάντησή μου είναι λίγο πομπώδης αλλά είναι μια σημαντική διάκριση, γιατί δεν πιστεύω ότι αυτό που χρειαζόμαστε είναι εκπαίδευση ευαισθησίας. Χρειαζόμαστε εκπαίδευση ηγεσίας, διότι, για παράδειγμα, όταν ένας επαγγελματίας προπονητής ή ένας μάνατζερ ομάδας μπέιζμπολ ή μια ποδοσφαιρικής ομάδας - και δουλεύω σε μεγάλο βαθμό σε αυτό το χώρο, κάνει ένα σεξιστικό σχόλιο, κάνει μια ομοφοβική δήλωση, κάνει ένα ρατσιστικό σχόλιο, θα υπάρξουν συζητήσεις στα αθλητικά ιστολόγια και στο αθλητικό ραδιόφωνο. Και μερικοί άνθρωποι θα πουν, «Χρειάζεται εκπαίδευση ευαισθησίας». Και άλλοι θα πουν, «Καλά, αφήστε το. Ξέρετε, αυτή είναι υπερβολική πολιτική ορθότητα κι έκανε μια ανόητη δήλωση. Ας προχωρήσουμε».

Το επιχείρημά μου είναι ότι δεν χρειάζεται εκπαίδευση ευαισθησίας. Χρειάζεται εκπαίδευση ηγεσίας, γιατί είναι μια κακός ηγέτης, γιατί σε μια κοινωνία με διαφυλική και σεξουαλική διαφορετικότητα

-- (Χειροκρότημα) --

και φυλετική και εθνική πολυμορφία, με το να κάνετε τέτοια σχόλια, αποτυγχάνετε ηγετικά. Αν μπορέσουμε να περάσουμε αυτό το κομμάτι σε ισχυρούς άνδρες και γυναίκες στην κοινωνία μας σε όλα τα επίπεδα της θεσμικής αρχής και εξουσίας, θα αλλάξει, θα αλλάξει το παράδειγμα της σκέψης των ανθρώπων. Ξέρετε, για παράδειγμα, δουλεύω πολύ σε αθλητικά προγράμματα σε κολέγια και πανεπιστήμια σε όλη τη Βόρεια Αμερική. Γνωρίζουμε τόσα πολλά για το πώς να αποτρέψουμε την ενδοοικογενειακή και σεξουαλική βία, σωστά; Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία για ένα κολέγιο ή πανεπιστήμιο να μην έχουν κατάρτιση για την πρόληψη της ενδοοικογενειακής και σεξουαλική βίας, υποχρεωτική για όλους τους αθλητές σπουδαστές, προπονητές, υπαλλήλους, ως κομμάτι της εκπαιδευτικής τους διαδικασίας. Γνωρίζουμε αρκετά για να ξέρουμε ότι μπορούμε να το κάνουμε αυτό εύκολα.

Αλλά ξέρετε τι λείπει; Η ηγεσία. Αλλά δεν είναι η ηγεσία των αθλητών σπουδαστών. Είναι η ηγεσία του αθλητικού διευθυντή, του πρόεδρου του πανεπιστημίου, των υπεύθυνων που λαμβάνουν τις αποφάσεις σχετικά με τους πόρους και τις προτεραιότητες στις θεσμικές ρυθμίσεις. Τις περισσότερες περιπτώσεις αυτό είναι αποτυχία της ηγεσίας των ανδρών. Κοιτάξτε το Πεν Στέιτ. Το Πεν Στέιτ είναι η αρχή των στιγμών διδασκαλίας για την προσέγγιση των παρευρισκομένων. Είχατε τόσες πολλές περιπτώσεις σ' εκείνο το επίπεδο όπου οι άνδρες σε θέσεις ισχύος απέτυχαν να ενεργήσουν να προστατέψουν τα παιδιά, στην περίπτωση αυτή, τα αγόρια. Είναι πραγματικά απίστευτο. Αλλά όταν φτάσετε σ' αυτό, θα συνειδητοποιήσετε ότι οι άνδρες πιέζονται. Υπάρχουν περιορισμοί εντός της ομότιμης κουλτούρας των ανδρών και γι' αυτό χρειαζόμαστε να ενθαρρύνουμε τους άνδρες να σπάσουν όλες αυτές τις πιέσεις. Ένας τρόπος είναι να πούμε ότι υπάρχουν πολλοί άνδρες που νοιάζονται πολύ για τα θέματα αυτά. Το ξέρω. Δουλεύω με τους άνδρες, και έχω δουλέψει με δεκάδες χιλιάδες, εκατοντάδες χιλιάδες άνδρες για πολλές, πολλές δεκαετίες τώρα. Είναι τρομακτικό, όταν το σκεφτείτε, πόσα πολλά χρόνια. Αλλά υπάρχουν τόσοι πολλοί άντρες που νοιάζονται βαθιά γι' αυτά τα θέματα, αλλά το να νοιάζεσαι πολύ δεν είναι αρκετό.

Χρειαζόμαστε περισσότερους άνδρες με τα κότσια, με το θάρρος, με τη δύναμη, με την ηθική ακεραιότητα να σπάσουν την συνένοχη σιωπή μας και να προκαλούν ο ένας τον άλλο και να σταθούν με τις γυναίκες και όχι εναντίον τους. Με την ευκαιρία, το χρωστάμε στις γυναίκες. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία γι' αυτό. Αλλά επίσης το χρωστάμε στους γιους μας. Το χρωστάμε επίσης στους νέους που μεγαλώνουν σε όλο τον κόσμο μέσα σε καταστάσεις όπου δεν έκαναν την επιλογή να είναι άντρες σε μια κουλτούρα που τους λέει ότι ο ανδρισμός είναι ένας συγκεκριμένος τρόπος. Δεν ήταν επιλογή τους. Εμείς που έχουμε την επιλογή έχουμε μια ευκαιρία και ευθύνη απέναντί τους. Ελπίζω ότι προχωρώντας μπροστά, άντρες και γυναίκες, με συνεργασία, μπορούμε να ξεκινήσουμε την αλλαγή και ο μετασχηματισμός θα συμβεί. ώστε οι μελλοντικές γενιές να μην έχουν το επίπεδο της τραγωδίας που αντιμετωπίζουμε εμείς καθημερινά. Ξέρω ότι μπορούμε να το κάνουμε. Μπορούμε καλύτερα.

Ευχαριστώ πάρα πολύ. (Χειροκρότημα)



Πηγή βίντεο από το Ted.com (ελληνικοί υπότιτλοι): http://www.ted.com/talks/lang/el/jackson_katz_violence_agai...en_s_issue


     
 
       
Τετ, 12 Ιούλ 2017 1:08 pm
Φατσοβιβλίο  Τουίταρε  μοιράσου το...  
  Δημοσίευσηlink παραπομπής 


inertia
Ανεμοδαρμένος
Ανεμοδαρμένος


Dec 14, 2003
4948


(..μια υπέροχη ομιλία, από ένα "δικό μας" παιδί - Αιγαιόπουλο)

Παράθεση:
COSMOS of design | John Noussis | TEDxUniversityoftheAegean



[ description / transcript to be updated (?) ]


Ο Γιάννης Νούσης είναι σχεδιαστής ψηφιακών προϊόντων στοχεύοντας στις εταιρίες τεχνολογίας. Έχει σπουδάσει στο Τμήμα Μηχανικών Σχεδίασης Προϊόντων και Συστημάτων στη Σύρο όπου το πάθος του για την καινοτομία, την τεχνολογία και την ολιστική προσέγγιση στη σχεδίαση τον οδήγησε προς τον σχεδιασμό λειτουργικών και ελκυστικών ψηφιακών προϊόντων. Έχει εργαστεί ως σχεδιαστής για τα ψηφιακά προϊόντα της Moo, της Transifex και της Pollfish καθώς και ως UI/UX σχεδιαστής για το δημιουργικό γραφείο Holy.

John Noussis is a digital product designer focusing on technology companies. He studied in the Department of Products and Systems Design Engineering in Syros where his passion for innovation, technology and design thinking led him to specialize on digital product design, focusing on creating functional and engaging user experiences. He has worked as a product designer at Moo, Transifex and Pollfish, while also as a UI/UX designer at the creative studio Holy.




     
 
       
Πεμ, 18 Ιαν 2018 2:19 am
Φατσοβιβλίο  Τουίταρε  μοιράσου το...  
  Δημοσίευσηlink παραπομπής 


inertia
Ανεμοδαρμένος
Ανεμοδαρμένος


Dec 14, 2003
4948


Παράθεση:
Νικ Χανάουερ: Φυλαχτείτε, σύντροφοι πλουτοκράτες, τα δίκρανα καταφθάνουν



Ο Νικ Χανάουερ είναι ένας πλούσιος άνθρωπος, ένας αμετανόητος καπιταλιστής - και έχει κάτι να πει στους άλλους πλουτοκράτες: Ξυπνήστε! Η αύξηση της ανισότητας πρόκειται να φέρει την κοινωνία μας σε καταστάσεις παρόμοιες με τη Γαλλία πριν από την επανάσταση. Ακούστε το επιχείρημά του σχετικά με το πώς μια δραματική αύξηση στον κατώτατο μισθό θα μπορούσε να αυξήσει την μεσαία τάξη, να οδηγήσει σε οικονομική ευημερία...και να αποτρέψει μια επανάσταση.


Κείμενο ελληνικής απόδοσης υποτίτλων του βίντεο:

Spoiler:

Πιθανώς δεν με ξέρετε αλλά είμαι ένας από εκείνους που ανήκουν στο 0,01% για τους οποίους ακούτε και διαβάζετε, και είμαι βάσει ορισμού ένας πλουτοκράτης. Απόψε, αυτό που θα ήθελα να κάνω είναι να μιλήσω απευθείας σ' άλλους πλουτοκράτες, τους ανθρώπους μου, επειδή φαίνεται πως είναι ώρα όλοι μας να κάνουμε μια κουβεντούλα. Όπως οι περισσότεροι πλουτοκράτες, είμαι και εγώ ένας περήφανος και αμεταμέλητος καπιταλιστής. Έχω ιδρύσει, συν-ιδρύσει ή χρηματοδοτήσει πάνω από 30 διαφορετικές εταιρίες. Ήμουν ο πρώτος επενδυτής στο Amazon.com. Ήμουν συνιδρυτής στην εταιρία aQuantive που πουλήσαμε στη Microsoft για 6,4 δισεκατομμύρια δολάρια. Εγώ και οι φίλοι μου, έχουμε μια τράπεζα. Σας το λέω -(Γέλια)- απίστευτο, έτσι;

Σας το λέω αυτό για να σας δείξω ότι η ζωή μου είναι σαν όλων των πλουσίων. Έχω μια ευρεία άποψη για τον καπιταλισμό και τις επιχειρήσεις, και έχω ανταμειφθεί προκλητικά γι' αυτό με μια ζωή που οι περισσότεροι από εσάς δεν μπορείτε ούτε να φανταστείτε: Πολλά σπίτια, σκάφος, δικό μου αεροπλάνο, κτλ., κτλ., κτλ. Αλλά ας είμαστε ειλικρινείς: Δεν είμαι ο πιο έξυπνος άνθρωπος που έχετε γνωρίσει. Σίγουρα δεν είμαι ο πιο σκληρά εργαζόμενος. Ήμουν ένας μέτριος μαθητής. Δεν είμαι καθόλου τεχνικός. Δεν μπορώ να γράψω ούτε λέξη κώδικα. Ειλικρινά, η επιτυχία μου είναι συνέπεια απίστευτης τύχης, γέννησης, συγκυρίας και συγχρονισμού. Αλλά είμαι πολύ καλός σε μερικά πράγματα. Πρώτον, έχω μια μοναδική αντοχή στο ρίσκο, και το άλλο είναι ότι έχω καλή αίσθηση, διορατικότητα για τι θα συμβεί στο μέλλον, και πιστεύω ότι αυτή η διορατικότητα είναι η ουσία για την καλή επιχειρηματικότητα.

Τι βλέπω λοιπόν για το μέλλον μας σήμερα, με ρωτάτε; Βλέπω δίκρανα, δηλαδή, αγριεμένο όχλο με δίκρανα, επειδή ενώ άνθρωποι όπως εμείς οι πλουτοκράτες ζούμε πέρα απ' το όνειρο της απληστίας, το υπόλοιπο 99% του πληθυσμού μας μένει όλο και πιο πίσω. Το 1980, το κορυφαίο 1% των Αμερικανών μοιράστηκε περίπου το 8% του εθνικού πλούτου ενώ το κατώτατο 50% των Αμερικανών μοιράστηκε το 18%. Τριάντα χρόνια αργότερα, σήμερα, το κορυφαίο 1% μοιράζεται πάνω απ' το 20% του εθνικού πλούτου, ενώ το κατώτατο 50% των Αμερικανών μοιράζεται 12 ή 13. Εάν η τάση συνεχιστεί, το κορυφαίο 1% θα μοιράζεται πάνω από 30% του εθνικού πλούτου μετά από 30 χρόνια, ενώ το κατώτατο 50% των Αμερικανών θα μοιράζεται μόνο έξι.

Βλέπετε, το πρόβλημα δεν είναι ότι έχουμε κάποια ανισότητα. Κάποια ανισότητα είναι απαραίτητη σε μια καπιταλιστική δημοκρατία. Το πρόβλημα είναι ότι η ανισότητα είναι σε ιστορικά ύψη σήμερα και χειροτερεύει κάθε μέρα. Και αν ο πλούτος, η δύναμη, και το εισόδημα συνεχίζουν να συγκεντρώνονται στην ελίτ, η κοινωνία μας θα αλλάξει από μια καπιταλιστική δημοκρατία σε μια νεο-φεουδαλική κοινωνία όπως στη Γαλλία του 18ου αιώνα. Αυτή ήταν η Γαλλία πριν από την επανάσταση και το αγριεμένο πλήθος με τα δίκρανα.

Έχω ένα μήνυμα για τους αγαπητούς πλουτοκράτες και τους πολυεκατομμυριούχους και για όποιον ζει στο δικό του κόσμο: Ξυπνήστε. Ξυπνήστε. Δεν μπορεί να κρατήσει όλο αυτό. Επειδή αν δεν κάνουμε κάτι για να διορθώσουμε τη σκανδαλώδη οικονομική ανισότητα στην κοινωνία μας, τα δίκρανα θα έρθουν κατά πάνω μας επειδή καμία ελεύθερη και ανοιχτή κοινωνία δεν μπορεί να συνεχίζει να ανέχεται αυτή την αυξανόμενη οικονομική ανισότητα. Δεν έχει ξανασυμβεί. Δεν υπάρχουν παραδείγματα. Δείξτε μου μια εξαιρετικά άνιση κοινωνία, και θα σας δείξω μια αστυνομοκρατούμενη πολιτεία ή μια εξέγερση. Τα δίκρανα θα έρθουν κατά πάνω μας αν δεν επιλύσουμε το πρόβλημα. Δεν έχει να κάνει με το εάν, αλλά με το πότε. Θα είναι φοβερό όταν έρθουν για όλους, αλλά κυρίως για ανθρώπους σαν εμάς τους πλουτοκράτες.

Ξέρω ότι πρέπει ν' ακούγομαι σαν κάποιους ελεήμονες φιλελεύθερους. Δεν είμαι. Δεν κάνω κάποιο ηθικό κήρυγμα ότι η οικονομική ανισότητα είναι λάθος. Αυτό που λέω είναι ότι το να αυξάνουμε την οικονομική ανισότητα είναι κουτό και απόλυτα αυτοκαταστροφικό. Η αύξηση της ανισότητας δεν αυξάνει απλώς το ρίσκο μας από τα δίκρανα, αλλά είναι επίσης τρομερό για τις επιχειρήσεις. Έτσι το πρότυπο για εμάς τους πλούσιους θα έπρεπε να είναι ο Χένρι Φορντ. Όταν ο Φορντ εισήγαγε ευρέως τα 5 δολάρια τη μέρα, το διπλάσιο από τον μισθό που επικρατούσε εκείνη την εποχή, δεν αύξησε απλά την παραγωγικότητα των εργοστασίων του, μετέτρεψε εργάτες αυτοκινητοβιομηχανίας που τους εκμεταλλεύονταν και ήταν φτωχοί σε μια ακμάζουσα μεσαία τάξη η οποία μπορούσε τώρα να αγοράσει τα προϊόντα που έφτιαχναν. Ο Φορντ προέβλεψε αυτό που τώρα ξέρουμε ότι είναι αλήθεια, ότι μια οικονομία κατανοείται καλύτερα σαν οικοσύστημα και χαρακτηρίζεται από τα ίδια είδη βρόγχων ανάδρασης που βρίσκετε σε ένα φυσικό οικοσύστημα, μια ανάδραση μεταξύ πελατών και επιχειρήσεων. Η αύξηση των μισθών αυξάνει και τη ζήτηση, το οποίο αυξάνει τις προσλήψεις, το οποίο στο τέλος αυξάνει τους μισθούς και τη ζήτηση και τα κέρδη, και αυτός ο κύκλος της αύξησης της ευημερίας είναι ακριβώς ό,τι λείπει από τη σημερινή οικονομική ανάκαμψη.

Γι' αυτό πρέπει να αφήσουμε πίσω μας τις πολιτικές διάχυσης του πλούτου που έχουν κυριαρχήσει τα πολιτικά κόμματα και ενστερνίζονται κάτι που αποκαλώ οικονομία βασιζόμενη στη μεσαία τάξη. Η οικονομία που βασίζεται στη μεσαία τάξη απορρίπτει τη νεοκλασική ιδέα περί οικονομίας ότι οι οικονομίες είναι αποδοτικές, γραμμικές, μηχανιστικές, ότι τείνουν προς την ισορροπία και την αμεροληψία, και αντ' αυτού ενστερνίζονται την ιδέα του 21ου αιώνα ότι οι οικονομίες είναι περίπλοκες, προσαρμοστικές, οικοσυστημικές, ότι απομακρύνονται από την ισορροπία και τείνουν προς την ανισότητα, ότι δεν είναι καθόλου αποτελεσματικές αλλά είναι αποδοτικές αν διαχειρίζονται καλά. Η αντίληψη του 21ου αιώνα σας επιτρέπει να δείτε καθαρά ότι ο καπιταλισμός δεν δουλεύει με τον αποτελεσματικό καταμερισμό των υπαρχόντων πηγών. Λειτουργεί με το να δημιουργεί [με αποτελεσματικότητα] νέες λύσεις στα ανθρώπινα προβλήματα. Η ιδιοφυΐα του καπιταλισμού είναι ότι είναι ένα επαναστατικό σύστημα επίλυσης προβλημάτων. Ανταμείβει τους ανθρώπους για την επίλυση των προβλημάτων άλλων ανθρώπων. Η διαφορά μεταξύ μιας φτωχής κοινωνίας και μιας πλούσιας κοινωνίας, εμφανέστατα, είναι ο βαθμός στον οποίο αυτή η κοινωνία έχει δημιουργήσει λύσεις με τη μορφή προϊόντων για τους πολίτες της. Το σύνολο των λύσεων που έχουμε στην κοινωνία μας είναι στην πραγματικότητα η ευημερία μας, και αυτό εξηγεί γιατί εταιρίες όπως η Google, η Amazon, η Microsoft και η Apple και οι επιχειρηματίες που δημιούργησαν αυτές τις εταιρίες έχουν συνεισφέρει τόσο πολύ στην ευημερία του έθνους μας.

Η άποψη του 21ου αιώνα διασαφηνίζει επίσης ότι αυτό που θεωρούμε οικονομική ανάπτυξη γίνεται καλύτερα αντιληπτό σαν ο ρυθμός με το οποίο επιλύουμε προβλήματα. Αλλά αυτός ο ρυθμός εξαρτάται ολοκληρωτικά από το πόσους έχουμε που επιλύουν προβλήματα - διάφορα άτομα που μπορούν να λύσουν προβλήματα - και συνεπώς από το πόσοι από τους συνανθρώπους μας συμμετέχουν ενεργά, και ως επιχειρηματίες οι οποίοι μπορούν να προσφέρουν λύσεις και ως αγοραστές που τις καταναλώνουν. Αλλά αυτή η μέγιστη συμμετοχή δεν συμβαίνει κατά τύχη. Δεν συμβαίνει από μόνη της. Απαιτεί προσπάθεια και επένδυση, γι' αυτόν τον λόγο όλες οι πολύ εύπορες καπιταλιστικές δημοκρατίες χαρακτηρίζονται από πολλές επενδύσεις στη μεσαία τάξη και την υποδομή από τα οποία εξαρτώνται.

Εμείς οι πλουτοκράτες πρέπει να αφήσουμε πίσω μας την ιδέα διάχυσης του πλούτου προς τα κάτω, την ιδέα ότι όσο πιο καλά πάμε εμείς, τόσο καλύτερα θα πηγαίνουν και όλοι οι άλλοι. Δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Πώς θα μπορούσε άλλωστε; Κερδίζω 1.000 φορές περισσότερα από τον μέσο μισθό, αλλά δεν αγοράζω 1.000 φορές περισσότερα πράγματα, έτσι δεν είναι; Αγόρασα δύο ζευγάρια απ' αυτό το παντελόνι, που ο συνεργάτης μου, ο Μάικ το ονομάζει το διευθυντικό μου παντελόνι. Θα μπορούσα να είχα αγοράσει 2.000 ζευγάρια, αλλά τι θα τα έκανα; (Γέλια) Πόσα κουρέματα μπορώ να κάνω; Πόσο συχνά μπορώ να πάω έξω για φαγητό; Όσο πλούσιοι και αν γίνονται μερικοί πλουτοκράτες, δεν μπορούμε ποτέ να καθοδηγήσουμε την εθνική οικονομία. Μόνο μια ακμάζουσα μεσαία τάξη μπορεί να το κάνει αυτό. Δεν μπορεί να γίνει τίποτα, ίσως πουν οι πλουτοκράτες φίλοι μου. Ο Χένρι Φορντ ήταν σε διαφορετική εποχή. Ίσως δεν μπορούμε να κάνουμε μερικά πράγματα. Ίσως μπορούμε να κάνουμε μερικά πράγματα. Στις 19 Ιουνίου 2013, το Μπλούμπεργκ δημοσίευσε ένα άρθρο που έγραψα με τίτλο «Η Περίπτωση του Καπιταλιστή για Κατώτατο Μισθό 15 δολαρίων». Οι καλοί άνθρωποι στο περιοδικό Φόρμπς, ανάμεσα στους μεγαλύτερους θαυμαστές μου, το ονόμασαν «Η σχεδόν τρελή πρόταση του Νικ Χανάουερ». Μόλις 350 μέρες μετά τη δημοσίευση αυτού του άρθρου, ο Δήμαρχος του Σιάτλ, Εντ Μάρεϊ υπέγραψε σε νέο νόμο μια θεσμική διάταξη αύξησης του κατώτατου μισθού στο Σιάτλ σε 15 δολάρια την ώρα, περισσότερο από το διπλάσιο όταν το κυρίαρχο ομοσπονδιακό ποσοστό είναι 7,25 δολάρια. Πώς έγινε αυτό, θα σκεφτούν οι λογικοί άνθρωποι. Συνέβη επειδή κάποιοι από εμάς υπενθύμισαν στη μεσαία τάξη ότι αυτοί είναι η πηγή της ανάπτυξης και της ευημερίας στις καπιταλιστικές οικονομίες. Τους υπενθυμίσαμε ότι όταν οι εργάτες έχουν περισσότερα χρήματα, οι επιχειρήσεις έχουν περισσότερους πελάτες, και χρειάζονται περισσότερους υπαλλήλους. Τους υπενθυμίσαμε ότι όταν οι επιχειρήσεις πληρώνουν στους εργαζόμενους έναν ικανοποιητικό μισθό, οι φορολογούμενοι ανακουφίζονται από το φορτίο της επιχορήγησης προγραμμάτων φτώχειας όπως τα κουπόνια φαγητού και η ιατρική βοήθεια και η βοήθεια για το ενοίκιο, που χρειάζονται εκείνοι οι εργάτες. Τους υπενθυμίσαμε ότι οι εργαζόμενοι με τους χαμηλούς μισθούς δεν είναι καλοί φορολογούμενοι πολίτες, και όταν αυξήσεις τον κατώτατο μισθό για όλες τις επιχειρήσεις, όλες οι επιχειρήσεις επωφελούνται και έτσι όλες μπορούν να συναγωνιστούν.

Τώρα η ορθόδοξη αντίδραση, φυσικά, είναι ότι η αύξηση του κατώτατου μισθού κοστίζει σε δουλειές. Σωστά; Οι πολιτικοί σας πάντα αντηχούν την ιδέα της διάχυσης τους πλούτου με το να λένε πράγματα όπως, «Λοιπόν, αν ανεβάσεις το κόστος της εργασίας, μάντεψε τι θα συμβεί; Θα πάρεις λιγότερη εργασία».

Είστε σίγουροι; Επειδή υπάρχουν κάποια αντιφατικά στοιχεία. Από το 1980, οι μισθοί των μεγαλοστελεχών στη χώρα μας έχουν ανέβει από τις 30 φόρες πάνω από τον μέσο μισθό στις 500 φορές. Αυτό είναι αύξηση του κόστους της απασχόλησης. Και όμως, από όσα γνωρίζω, δεν έχω δει ποτέ μια εταιρία να αναθέτει σε εξωτερικό συνεργάτη δουλειά CEO, να αυτοματοποιεί την εργασία τους, και να την εξάγει στην Κίνα. Στην πραγματικότητα, φαίνεται να προσλαμβάνουμε περισσότερους CEO και ανώτερα διευθυντικά στελέχη από ποτέ. Έτσι και για όσους εργάζονται στην τεχνολογία και σε οικονομικές υπηρεσίες, που κερδίζουν πολλαπλάσια του μέσου μισθού και όμως προσλαμβάνουμε όλο και περισσότερους, έτσι μπορείτε ξεκάθαρα να αυξήσετε το κόστος της απασχόλησης και να λάβετε περισσότερα από αυτό.

Γνωρίζω ότι οι περισσότεροι άνθρωποι θεωρούν ότι ο κατώτατος μισθός των 15 δολαριών είναι ένα τρελό, ριψοκίνδυνο οικονομικό πείραμα. Εμείς διαφωνούμε. Πιστεύουμε ότι ο κατώτατος μισθός των 15 δολαρίων στο Σιάτλ είναι στην πραγματικότητα η συνέχιση μιας λογικής οικονομικής πολιτικής. Επιτρέπει στην πόλη μας ν' αλλάξει τα φώτα στη δική σας πόλη. Επειδή, βλέπετε, η Ουάσινγκτον ήδη έχει τον υψηλότερο κατώτατο μισθό από κάθε άλλη πολιτεία του έθνους μας. Πληρώνουμε όλους τους εργάτες 9,32 δολάρια το οποίο είναι 30% περισσότερο από τον κατώτατο ομοσπονδιακό των 7,25, αλλά καίρια, 427% περισσότερο από το ομοσπονδιακό κατώτατο με φιλοδώρημα των 2,13. Εάν οι στοχαστές διάχυσης πλούτου είχαν δίκιο, τότε η Ουάσινγκτον θα έπρεπε να έχει μαζική ανεργία. Το Σιάτλ θα έπρεπε να βουλιάζει στον ωκεανό. Ωστόσο, το Σιάτλ είναι η πιο γρήγορα αναπτυσσόμενη μεγαλούπολη στη χώρα. Η Ουάσινγκτον δημιουργεί θέσεις εργασίας σε μικρές επιχειρήσεις σε μεγαλύτερο ποσοστό από κάθε άλλη μεγάλη πολιτεία στη χώρα. Τα εστιατόρια στο Σιάτλ; Ακμάζουν. Γιατί; Επειδή ο θεμελιώδης νόμος του καπιταλισμού είναι, όταν οι εργάτες έχουν πιο πολλά χρήματα, οι επιχειρήσεις έχουν πιο πολλούς πελάτες και χρειάζονται περισσότερους εργάτες. Όταν τα εστιατόρια πληρώνουν τους υπαλλήλους καλά ώστε μέχρι και οι ίδιοι να μπορούν να φάνε σε εστιατόρια, αυτό δεν είναι αρνητικό για τα εστιατόρια. Αυτό είναι καλό, παρά το τι λένε μερικοί εστιάτορες.

Είναι πιο περίπλοκο απ' ό,τι νομίζω; Φυσικά και είναι. Υπάρχουν πολλές δυναμικές στο παιχνίδι. Αλλά μπορούμε σας παρακαλώ να μην επιμένουμε ότι αν οι χαμηλόμισθοι κερδίσουν κάτι παραπάνω, η ανεργία θα εκτοξευθεί στα ύψη και η οικονομία θα καταρρεύσει; Δεν υπάρχει καμία απόδειξη γι' αυτό. Το πιο ύπουλο πράγμα με τη διάχυση του πλούτου δεν είναι ο ισχυρισμός ότι αν ο πλούσιος γίνει πλουσιότερος, όλα θα ήταν καλύτερα. Είναι ο ισχυρισμός όσων αντιτίθενται σε οποιαδήποτε αύξηση του κατώτατου μισθού ότι αν ο φτωχός γίνει πλουσιότερος, αυτό θα είναι καταστροφικό για την οικονομία. Αυτό δεν έχει λογική. Μπορούμε σας παρακαλώ να αποκοπούμε από τη ρητορεία που λέει ότι πλούσιοι σαν κι εμένα και τους πλουτοκράτες φίλους μου φτιάξαμε τη χώρα μας; Εμείς οι πλουτοκράτες ξέρουμε, έστω και αν δεν το παραδεχόμαστε δημοσίως, ότι αν είχαμε γεννηθεί κάπου αλλού, όχι εδώ στις Ηνωμένες Πολιτείες, θα μπορούσαμε να στεκόμαστε ξυπόλυτοι δίπλα σε έναν βρόμικο δρόμο πουλώντας φρούτα. Όχι πως δεν έχουν καλούς επιχειρηματίες σε άλλα μέρη, ακόμα και στα πολύ, πολύ φτωχά μέρη. Είναι απλά όσο μπορούν ν' αντέξουν οικονομικά οι πελάτες των εν λόγω επιχειρηματιών.

Ορίστε μια ιδέα για ένα νέο είδος οικονομίας, ένα νέο είδος πολιτικής που αποκαλώ νέο καπιταλισμό. Ας παραδεχτούμε ότι ο καπιταλισμός νικά τις εναλλακτικές αλλά επίσης όσο περισσότερους συμπεριλάβουμε, και ως επιχειρηματίες και ως αγοραστές, τόσο καλύτερα δουλεύει το σύστημα. Ας συρρικνώσουμε με κάθε τρόπο το μέγεθος της κυβέρνησης, αλλά όχι με το να περικόπτουμε τα προγράμματα φτώχειας, αλλά διασφαλίζοντας ότι οι εργάτες πληρώνονται αρκετά έτσι ώστε να μην χρειάζονται τέτοια προγράμματα. Ας επενδύσουμε αρκετά στη μεσαία τάξη για να γίνει η οικονομία μας πιο δίκαιη και χωρίς αποκλεισμούς, και με το πιο δίκαιη εννοώ, πραγματικά πιο ανταγωνιστική, και με το πιο ανταγωνιστική, εννοώ ικανότερη στο να παράγει λύσεις στα ανθρώπινα προβλήματα που είναι οι πραγματικοί οδηγοί της ανάπτυξης και της ευημερίας. Ο καπιταλισμός είναι το μεγαλύτερο κοινωνικό τεχνολογικό επίτευγμα που έγινε ποτέ για να δημιουργεί ευημερία στις κοινωνίες, αν διαχειρίζεται σωστά, αλλά ο καπιταλισμός, εξαιτίας των θεμελειώδων πολλαπλασιαστικών δυναμικών των περίπλοκων συστημάτων, τείνει προς την αδιαλλαξία, την ανισότητα, τη συγκέντρωση και την κατάρρευση. Το έργο των δημοκρατιών είναι να μεγιστοποιήσουν την ένταξη των πολλών για να δημιουργήσουν ευημερία, όχι να επιτρέψουν στους λίγους να συσσωρεύουν χρήματα. Η κυβέρνηση δημιουργεί ευημερία και ανάπτυξη, δημιουργώντας τις συνθήκες που επιτρέπουν στους επιχειρηματίες και τους πελάτες τους να ακμάσουν. Η εξισορρόπηση της δύναμης των καπιταλιστών όπως εγώ και των εργαζομένων δεν είναι κακό για τον καπιταλισμό. Είναι ουσιώδες. Τα προγράμματα όπως ένας λογικός κατώτατος μισθός, προσιτή ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, πληρωμένη αναρρωτική άδεια, και η προοδευτική φορολόγηση, απαραίτητη για να πληρωθεί η σημαντική υποδομή που χρειάζεται για την εκπαίδευση της μεσαίας τάξης, έρευνα και ανάπτυξη, αυτά είναι αναπόσπαστα εργαλεία που θα έπρεπε να αγκαλιάζουν οι έξυπνοι καπιταλιστές για να οδηγήσουν την ανάπτυξη, επειδή κανένας δεν επωφελείται από αυτό όσο εμείς.

Πολλοί οικονομολόγοι θα σας έβαζαν να πιστέψετε ότι το αντικείμενό τους είναι μια αντικειμενική επιστήμη. Διαφωνώ, και πιστεύω πως είναι εξίσου ένα εργαλείο που χρησιμοποιούν οι άνθρωποι για να επιβάλλουν και να κωδικοποιήσουν τις κοινωνικές και ηθικές μας προτιμήσεις και προκαταλήψεις περί της κοινωνικής θέσης και δύναμης, γι' αυτό πλουτοκράτες σαν κι εμένα πάντα χρειαζόταν να βρουν πειστικές ιστορίες να πουν σε όλους για τις σχετικές θέσεις μας και γιατί είναι ηθικά ενάρετες και καλές για όλους: όπως, ότι είμαστε αναγκαίοι, δημιουργοί εργασίας, και εσείς δεν είστε· όπως, ότι οι περικοπές φόρων σε εμάς δημιουργούν ανάπτυξη, αλλά οι επενδύσεις σε εσάς θα διογκώσουν το χρέος μας και θα χρεοκοπήσουν τη σπουδαία μας χώρα, ότι εμείς μετράμε, ενώ εσείς όχι. Για χιλιάδες χρόνια, αυτές οι ιστορίες ονομάζονταν θεϊκό δικαίωμα. Σήμερα, έχουμε διάχυση του πλούτου προς τα κάτω. Πόσο εμφανές, ολοφάνερα ιδιοτελές είναι όλο αυτό. Εμείς οι πλουτοκράτες πρέπει να δούμε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής μας δημιούργησαν, όχι το αντίστροφο, ότι μια ακμάζουσα μεσαία τάξη είναι η δύναμη της ευημερίας στις καπιταλιστικές οικονομίες, όχι η συνέπεια αυτής. Και δεν θα έπρεπε ποτέ να ξεχνάμε ότι ακόμα και οι καλύτεροι από εμάς στις χειρότερες συνθήκες είμαστε ξυπόλητοι δίπλα από έναν βρόμικο δρόμο πουλώντας φρούτα.

Αγαπητοί πλουτοκράτες, νομίζω πως ίσως είναι ώρα να επαναδεσμευτούμε στη χώρα μας, να δεσμευτούμε σ' ένα νέο είδος καπιταλισμού που είναι πιο συνολικό και πιο αποτελεσματικό, έναν καπιταλισμό που θα διασφαλίσει ότι η οικονομία της Αμερικής παραμένει η πιο δυναμική και ευημερούσα στον κόσμο. Ας διασφαλίσουμε το δικό μας μέλλον, των παιδιών μας και των παιδιών τους. Εναλλακτικά, θα μπορούσαμε να μην κάνουμε τίποτα να κρυφτούμε στις κλειστές κοινωνίες μας και τα ιδιωτικά σχολεία, να απολαμβάνουμε τα αεροπλάνα και τα σκάφη μας - είναι διασκεδαστικά - και να περιμένουμε τα δίκρανα.

Σας ευχαριστώ. (Χειροκρότημα)



Πηγή βίντεο από το Ted.com (ελληνικοί υπότιτλοι): https://www.ted.com/talks/lang/el/nick_hanauer_beware_fello...are_coming


Για μια μικρή τροφή για μελέτη, πολύ ενδεικτικά (οπωσδήποτε υπάρχουν πλήθος επιπλέον πηγών):


     
 
       
Τρι, 06 Φεβ 2018 8:43 pm
Φατσοβιβλίο  Τουίταρε  μοιράσου το...  
  Δημοσίευσηlink παραπομπής 


inertia
Ανεμοδαρμένος
Ανεμοδαρμένος


Dec 14, 2003
4948


Παράθεση:
Μαριάννα Μαζουκάτο: Κυβέρνηση - επενδυτής, ριψοκίνδυνη, καινοτόμος



Γιατί η κυβέρνηση δεν αποσύρεται ώστε ν' αφήσει στον ιδιωτικό τομέα, τους "πραγματικούς επαναστάτες" να καινοτομήσουν; Είναι ρητορικό ερώτημα που το ακούτε παντού και η Μαριάννα Μαζουκάτο θέλει να το διαλύσει. Σε μια ενεργητική ομιλία, μας δείχνει πώς το κράτος κάτι που πολλοί το θεωρούν ως ένα αργό μεγαθήριο είναι πραγματικά ένας από τους πιο συναρπαστικούς και ριψοκίνδυνους διαμορφωτές της αγοράς.


Κείμενο ελληνικής απόδοσης υποτίτλων του βίντεο:

Spoiler:

Αναρωτηθήκατε ποτέ γιατί οι εταιρείες, οι αληθινές καλές εταιρείες, οι καινοτόμες, οι δημιουργικές, οι νέες εταιρείες της οικονομίας –Apple, Google, Facebook- προέρχονται από μια συγκεκριμένη χωρά, τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής; Συνήθως όταν το λέω αυτό, κάποιος λέει, «Spotify! Αυτή είναι η Ευρώπη». Αλλά ναι. Δεν είχε τον αντίκτυπο που είχαν οι άλλες εταιρίες.

Είμαι οικονομολόγος και στην ουσία μελετώ τη σχέση μεταξύ της καινοτομίας και της οικονομικής ανάπτυξης σε επίπεδο επιχείρησης, κλάδου και έθνους και δουλεύω με διαμορφωτές της πολιτικής σε όλο τον κόσμο ειδικά στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, αλλά και σε ενδιαφέροντα μέρη πρόσφατα, όπως η Κίνα, και μπορώ να σας πω ότι η ερώτηση αυτή τους απασχολεί όλους: Πού είναι τα Ευρωπαϊκά Google; Ποιο είναι το μυστικό πίσω από το μοντέλο ανάπτυξης της Σίλικον Βάλεϊ που κατανοούν ότι είναι διαφορετικό από το παλιό μοντέλο οικονομικής ανάπτυξης. Αυτό που είναι ενδιαφέρον είναι ότι συχνά, ακόμα και αν είμαστε στο 21ο αιώνα, καταλήγουμε τελικά στην ιδέα της αγοράς εναντίον του κράτους. Συζητείται με αυτούς τους μοντέρνους τρόπους, αλλά η ιδέα είναι πως πίσω από μέρη όπως το Σίλικον Βάλεϊ το μυστικό ήταν οι διαφορετικοί τύποι των μηχανισμών αποφάσεων της αγοράς, η ιδιωτική πρωτοβουλία, είτε αφορούσε ένα δυναμικό τομέα επιχειρηματικού κεφαλαίου που είναι σε θέση να παρέχει χρηματοδότηση υψηλού κινδύνου σε αυτές τις καινοτόμες εταιρείες, τις γαζέλες όπως τις αποκαλούν συχνά, τις οποίες οι παραδοσιακές τράπεζες φοβούνται ή διαφορετικά είδη πραγματικά επιτυχημένων πολιτικών εμπορευματοποίησης που επιτρέπουν στις επιχειρήσεις να φέρνουν αυτές τις εξαιρετικές εφευρέσεις, τα προϊόντα τους, στην αγορά και να ξεπερνούν αυτήν την τρομακτική περίοδο της κοιλάδας του θανάτου στην όποια πολλές εταιρείες αντιθέτως αποτυγχάνουν.

Αλλά αυτό που με ενδιαφέρει πραγματικά, ειδικά στις μέρες μας, εξαιτίας και της πολιτικής κατάστασης σε όλο τον κόσμο, είναι η γλώσσα που χρησιμοποιείται, η αφήγηση, η συζήτηση, οι εικόνες, οι ίδιες οι λέξεις. Γι ' αυτό και συχνά παρουσιάζονται με το είδος των λέξεων, όπως ότι ο ιδιωτικός τομέας είναι επίσης πολύ πιο καινοτόμος επειδή είναι σε θέση να σκεφτεί ριζοσπαστικά. Είναι πιο δυναμικός. Σκεφτείτε την πραγματικά εμπνευσμένη ομιλία του Στιβ Τζόμπς προς τους τελειοφοίτους του 2005 στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ, οπού τους είπε πως για να είναι καινοτόμοι πρέπει να μείνουν πεινασμένοι, να μείνουν ανόητοι. Σωστά; ¶ρα αυτοί είναι ένα είδος πεινασμένων, ανόητων και γραφικών ατόμων, σωστά; Και σε μέρη όπως η Ευρώπη, μπορεί να είναι πιο δίκαιο, μπορεί ακόμα, να ντυνόμαστε λίγο καλύτερα και να τρώμε καλυτέρα από την Αμερική, αλλά το πρόβλημα είναι αυτός ο αναθεματισμένος δημόσιος τομέας. Είναι κάπως μεγαλύτερος, και δεν έχει επιτρέψει πράγματα όπως τα δυναμικά επιχειρηματικά κεφάλαια και η εμπορευματοποίηση, να γίνουν πραγματικά τόσο γόνιμα, όσο θα μπορούσαν. Ακόμη και αξιοσέβαστες εφημερίδες, στις οποίες είμαι συνδρομήτρια οι λέξεις που χρησιμοποιούν είναι, ξέρετε, το κράτος όπως το Λεβιάθαν. Σωστά; Αυτό το τέρας με τα μεγάλα πλοκάμια. Είναι πολύ σαφείς σε αυτά τα άρθρα. Λένε «Ξέρετε, το κράτος, είναι αναγκαίο για να φτιάξει αυτές τις μικρές αποτυχίες της αγοράς, όταν έχετε δημόσια αγαθά ή διαφορετικούς τύπους αρνητικών εξωτερικοτήτων όπως η ρύπανση, αλλά ποια πρόκειται να είναι η επομένη μεγάλη επανάσταση μετά το Διαδίκτυο;» Όλοι ελπίζουμε να είναι κάτι πράσινο, ή όλα αυτά της νανοτεχνολογίας κα προκειμένου αυτά να συμβούν, λένε - αυτό ήταν ένα ειδικό ζήτημα για την επομένη βιομηχανική επανάσταση - λένε το κράτος, να μείνει απλά στα βασικά, σωστά; Χρηματοδοτήστε την υποδομή. Χρηματοδοτήστε τα σχολεία. Χρηματοδοτήστε ακόμη και τη βασική έρευνα διότι αυτό είναι ευρέως αναγνωρισμένο, στην πραγματικότητα, ως ένα μεγάλο δημόσιο αγαθό το οποίο οι ιδιωτικές εταιρίες δεν θέλουν να επενδύσουν, κάντε το αυτό, αλλά ξέρετε κάτι; Αφήστε τα υπόλοιπα για τους επαναστάτες. Εκείνους τους γραφικούς και ριζοσπαστικούς διανοητές. Τους ονομάζουν μαστροχαλαστές του γκαράζ επειδή κάποιοι απ' αυτούς, έκαναν πράγματι κάποια πράγματα σε γκαράζ ακόμη και αν αυτό είναι εν μέρει ένας μύθος. Και έτσι αυτό που θέλω να κάνω μαζί σας σε, ω Θεέ μου, μόνο 10 λεπτά, είναι πραγματικά να σκεφτούμε ξανά αυτή την αντιπαράθεση, γιατί έχει αντικειμενικά τεράστιες, τεράστιες συνέπειες πέρα από την πολιτική της καινοτομίας, η όποια απλώς τυχαίνει να είναι το αντικείμενο για το οποίο μιλάω συχνά με διαμορφωτές της πολιτικής. Έχει τεράστιες συνέπειες, ακόμη και με όλη αυτή την ιδέα που έχουμε για το πού, το πότε και το γιατί θα πρέπει να περικοπούν οι δημόσιες δαπάνες και τα διαφορά είδη των δημοσίων υπηρεσιών που φυσικά, όπως γνωρίζουμε, ανατίθενται όλο και περισσότερο σε εξωτερικούς συνεργάτες, εξαιτίας της αντιπαράθεσης. O λόγος που ίσως πρέπει να έχουμε ελεύθερα σχολεία ή τα σχολεία τσάρτερ είναι για να γίνουν πιο καινοτόμα χωρίς να επιβαρυνθούν από το βαρύ χέρι του κρατικού προγράμματος, κτλ. Έτσι αυτού του είδους οι λέξεις παρουσιάζονται συνεχώς, αυτές οι αντιπαραθέσεις έρχονται από παντού, όχι μόνο με την πολιτική της καινοτομίας.

Για να το ξανασκεφτείτε, δεν υπάρχει κανένας λόγος να με πιστέψετε, έτσι απλά σκεφτείτε μερικά από τα πιο έξυπνα επαναστατικά πράγματα που έχετε στις τσέπες σας και μην το ενεργοποιήσετε, αλλά ίσως να θέλετε να το βγάλετε έξω, το iPhone σας. Ρωτήστε ποιος χρηματοδότησε πραγματικά, τα επαναστατικά, ριζοσπαστικά κομμάτια του iPhone. Τι είναι αυτό που κάνει το τηλέφωνό σας έξυπνο αντί για κουτό; Είναι το ιντερνέτ με το οποίο μπορείτε να σερφάρετε στον ιστό, οπουδήποτε και αν βρίσκεστε στον κόσμο. Το GPS, με το οποίο μπορείτε να γνωρίζετε πού βρίσκεστε οπουδήποτε στον κόσμο. Η οθόνη αφής, η όποια το καθιστά ένα εύχρηστο τηλέφωνο για όλους. Αυτά είναι τα πολύ έξυπνα κομμάτια του iPhone, και όλα χρηματοδοτούνται από την κυβέρνηση. Και το θέμα είναι ότι το διαδίκτυο χρηματοδοτήθηκε από την DARPA, το υπουργείο Αμύνης των ΗΠΑ. Το GPS χρηματοδοτήθηκε από το πρόγραμμα Navistar του στρατού. Ακόμη και το siri χρηματοδοτήθηκε στην ουσία από την DARPA. Η οθόνη αφής χρηματοδοτήθηκε από δυο δημόσιες επιχορηγήσεις, της CIA και του NSF προς δυο ερευνητές του δημοσίου πανεπιστήμιου του Ντέλαγουέαρ. Τώρα, ίσως να σκέφτεστε, «λοιπόν, αυτή μόλις είπε τις λέξεις «άμυνα» και «στρατός» πολλές φορές» αλλά αυτό που έχει ενδιαφέρον είναι πως αυτό ισχύει στην πραγματικότητα από κλάδο σε κλάδο και από τμήμα σε τμήμα. Έτσι, η φαρμακευτική βιομηχανία, για την οποία προσωπικά ενδιαφέρομαι επειδή είχα πραγματικά την τύχη να τη σπουδάσω σε αρκετό βάθος, είναι υπέροχο να θέτει την ερώτηση για τα επαναστατικά σε σχέση με τα μη επαναστατικά κομμάτια, γιατί κάθε φάρμακο μπορεί πραγματικά να διαχωρίζεται με το αν είναι πραγματικά επαναστατικό ή στοιχειώδες. Έτσι, οι νέες μοριακές οντότητες με προτεραιότητα είναι τα επαναστατικά νέα φάρμακα, ενώ οι μικρές αποκλίσεις από τα υπάρχοντα φάρμακα - το Βιάγκρα, το διαφορετικό χρώμα, η διαφορετική δοσολογία- είναι τα λιγότερο επαναστατικά και αποδεικνύεται ότι ένα πλήρες 75% των νέων μοριακών οντοτήτων με προτεραιότητα χρηματοδοτούνται σε βαρετά Καφκικά εργαστήρια του δημοσίου τομέα. Αυτό δεν σημαίνει πως οι φαρμακοβιομηχανίες δεν δαπανούν σε καινοτομίες. Το κάνουν. Ξοδεύουν στο τμήμα μάρκετινγκ. Ξοδεύουν για το D τμήμα της R&D. Ξοδεύουν παρά πολλά για να πάρουν πίσω τις μετοχές τους που είναι αρκετά προβληματικές. Εταιρείες όπως η Pfizer και η Amgen πρόσφατα δαπάνησαν περισσότερα χρήματα για την αγορά των μετοχών τους για την ενίσχυση των τιμών των μετοχών τους από ό,τι στην R&D, αλλά αυτή είναι μια εντελώς διαφορετική ομιλία για την οποία θα σας μιλήσω κάποια μέρα.

Το ενδιαφέρον σε όλα αυτά είναι πως το κράτος σε όλα τα παραδείγματα έκανε πολλά περισσότερα από το να διορθώνει τις αποτυχίες των αγορών. Στην πραγματικότητα διαμόρφωνε και δημιουργούσε τις αγορές. Χρηματοδοτούσε όχι μόνο τη βασική έρευνα, η οποία τυπικά είναι δημόσιο αγαθό, αλλά ακόμη και την εφαρμοσμένη έρευνα. Ήταν ακόμη, θεός φυλάξοι, μια καπιταλιστική επιχείρηση. Έτσι, αυτά τα προγράμματα SBIR & SDTR, τα όποια δίνουν στις μικρές επιχειρήσεις χρηματοδοτήσεις στα πρώτα στάδια είναι όχι μόνο εξαιρετικά σημαντικά, σε σχέση με τα ιδιωτικά κεφάλαια επιχειρηματικού κεφαλαίου, αλλά γίνονται όλο και πιο σημαντικά. Γιατί; Διότι, όπως πολλοί από εμάς γνωρίζουμε, το Επ. Κεφ. είναι πραγματικά αρκετά βραχυπρόθεσμο. Θέλουν τις αποδόσεις τους σε τρία με πέντε χρόνια. Η καινοτομία παίρνει πολύ περισσότερο χρόνο από αυτό, από 15 εώς 20 χρόνια. Και έτσι όλη αυτή η ιδέα - θέλω να πω, αυτό είναι το νόημα, σωστά; Ποιος χρηματοδοτεί στην πραγματικότητα τα δύσκολα πράγματα; Φυσικά, δεν είναι μονό το κράτος. Ο ιδιωτικός τομέας κάνει πολλά. Αλλά η ιστορία που μας έλεγαν πάντα είναι ότι το κράτος είναι σημαντικό για τα βασικά, αλλά δεν παρέχει πραγματικά αυτού του είδους την υψηλού ρίσκου επαναστατική σκέψη. Σε όλους αυτούς τους τομείς, από την χρηματοδότηση του διαδικτύου μέχρι τις δαπάνες, αλλά και τον οραματισμό, το στρατηγικό όραμα για αυτές τις επενδύσεις, ερχόταν τελικά μέσα από το κράτος. Ο τομέας της νανοτεχνολογίας είναι πραγματικά συναρπαστικός, για να το μελετήσεις, γιατί η ίδια η λέξη, νανοτεχνολογία, ήρθε μέσα από την κυβέρνηση.

Και έτσι υπάρχουν τεράστιες συνέπειες αυτού του γεγονότος. Πρώτα από όλα, φυσικά δεν είμαι αυτό το παλιομοδίτικο άτομο, που πιστεύει στην αγορά έναντι του κράτους. Αυτό που γνωρίζουμε όλοι μέσα στη δυναμική του καπιταλισμού, είναι ότι αυτό που πραγματικά χρειαζόμαστε είναι οι δημόσιες-ιδιωτικές συνεργασίες. Αλλά το θέμα είναι, με την συνεχή απεικόνιση της συμμετοχής του κράτους ως αναγκαία αλλά στην πραγματικότητα- πφφφ – λίγο βαρετή και συχνά λίγο επικίνδυνη σαν το είδος Λεβιάθαν, νομίζω ότι τελικά έχουμε εμποδίσει τη δυνατότητα να οικοδομήσουμε αυτές τις σχέσεις δημοσίου-ιδιωτικού τομέα με ένα πραγματικά δυναμικό τρόπο. Ακόμα και οι λέξεις που χρησιμοποιούμε συχνά για να δικαιολογήσουμε το μέρος «Δ» , το δημόσιο μέρος με τις σχέσεις δημοσίου και ιδιωτικού τομέα γίνεται με όρους 'από- κινδυνοποίησης'. Αυτό που έκανε ο δημόσιος τομέας σε όλα αυτά τα παραδείγματα που σας έδωσα, και υπάρχουν και πολλά αλλά, τα όποια εγώ και άλλοι συνάδελφοι έχουμε κοιτάξει, έχει κάνει πολλά περισσότερα από το να μην ρισκάρει. Στην ουσία αναλάμβανε αυτό το ρίσκο. Το αποζητούσε. Είναι αυτή που σκεφτόταν ριζικά. Αλλά επίσης, είμαι βέβαιη ότι όλοι έχετε εμπειρία με τις τοπικές, περιφερειακές, εθνικές κυβερνήσεις, και είστε το είδος που λέει, «ξέρετε αυτόν τον Καφκικό γραφειοκράτη, τον έχω συναντήσει». Όλη αυτή η αντιπαράθεση είναι υπαρκτή. Λοιπόν. Υπάρχει μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Μιλώντας για το κράτος σαν να είναι κάτι άσχετο και βαρετό, καμιά φορά δημιουργούμε αυτούς ακριβώς τους οργανισμούς. Έτσι, αυτό που έχουμε να κάνουμε τελικά είναι να κατασκευάσουμε αυτές τις επιχειρήσεις κρατικών οργανισμών. Το DARPA, το οποίο χρηματοδότησε το διαδίκτυο και τη Siri, πραγματικά έχουν σκεφτεί πολύ πώς να δέχονται την αποτυχία, γιατί θα αποτύχουν. Αποτυγχάνεις όταν καινοτομείς. Μόνο ένα στα 10 πειράματα παρουσιάζει κάποια επιτυχία και τα παιδιά από το Επ. Κεφ. το γνωρίζουν αυτό, και είναι σε θέση να χρηματοδοτήσουν τις άλλες απώλειες από αυτή την επιτυχία.

Και αυτό με φέρνει πιθανότατα, στη μεγαλύτερη επίπτωση, και αυτό έχει τεράστιες επιπτώσεις πέρα από την καινοτομία. Εάν το κράτος είναι κάτι περισσότερο από έναν σταθεροποιητή της αγοράς, αν είναι πραγματικά ένας διαμορφωτής της αγοράς, και για να το κάνει αυτό έπρεπε ν' αναλάβει ένα τεράστιο ρίσκο τι έγινε με το κέρδος; Όλοι γνωρίζουμε, αν έχετε διδαχτεί ποτέ ένα μάθημα οικονομικών, το πρώτο πράγμα που διδάσκεστε είναι το είδος της σχέσης κινδύνου-κέρδους και έτσι μερικοί άνθρωποι είναι τόσο ανόητοι ή μάλλον αρκετά έξυπνοι αν έχουν χρόνο να περιμένουν, να επενδύσουν σε μετοχές, επειδή έχουν υψηλότερο κίνδυνο που με την πάροδο του χρόνου θα φέρουν μεγαλύτερο κέρδος από τα ομόλογα, όλο αυτό το πράγμα κινδύνου-κέρδους. Λοιπόν, πού είναι το κέρδος για το κράτος που έχει πάρει τόσους μαζικούς κινδύνους και στην πραγματικότητα ήταν αρκετά ανόητο να δημιουργήσει το διαδίκτυο; Το Διαδίκτυο ήταν μια τρέλα. Πραγματικά ήταν. Εννοώ, η πιθανότητα αποτυχίας ήταν τεράστια. Θα έπρεπε να είσαι τελείως τρελός για να το κάνεις, και αυτοί ευτυχώς, ήταν. Τώρα, δεν χρειάζεται καν να κάνεις αυτό το ερώτημα σχετικά με το κέρδος εκτός εάν προσδιορίζεις το κράτος ως αυτόν που παίρνει το ρίσκο. Το πρόβλημα είναι ότι οι οικονομολόγοι συχνά σκέφτονται, καλά, υπάρχει κέρδος για το κράτος. Είναι ο φόρος. Ξέρετε, οι εταιρείες θα πληρώσουν φόρο, οι θέσεις απασχόλησης που θα δημιουργούν, θα δημιουργήσουν ανάπτυξη, έτσι οι άνθρωποι σε αυτές τις θέσεις εργασίας και τα εισοδήματα τους θα αυξάνονται, θα έρχονται πισω στο κράτος μέσω του φορολογικού μηχανισμού. Λοιπόν, δυστυχώς, αυτό δεν είναι αλήθεια. Αυτό δεν είναι αλήθεια, διότι πολλά από τα επαγγέλματα που δημιουργούνται πάνε στο εξωτερικό. Η παγκοσμιοποίηση είναι εντάξει. Εμείς δεν πρέπει να είμαστε εθνικιστές. Αφήστε τα επαγγέλματα να πάνε όπου πρέπει να πάνε --ίσως. Θέλω να πω, μπορεί κανείς να λάβει θέση σχετικά με αυτό. Αλλά και αυτές οι εταιρείες που είχαν πράγματι αυτό το τεράστιο όφελος από το κράτος -Η Apple είναι ένα μεγάλο παράδειγμα. Μπορεί να πήρε τα πρώτα -λοιπόν, όχι και τα πρώτα, αλλά 500.000$ δολάρια πήγαν στην εταιρεία Apple, μέσω του προγράμματος SBIC, που προηγήθηκε του προγράμματος SBIR, καθώς και, όπως είπα και πριν, όλες οι τεχνολογίες πίσω από το iPhone. Και όμως ξέρουμε ότι αυτοί νόμιμα, όπως πολλές άλλες εταιρείες, πληρώνουν πολύ λίγο φόρο.

Έτσι, αυτό που πραγματικά χρειάζεται να επανεξετάσουμε είναι πως ίσως θα έπρεπε να υπάρχει ένας μηχανισμός επιστροφής ροών που να είναι πολύ πιο άμεση από το φόρο. Γιατί όχι; Θα μπορούσε να συμβεί ίσως μέσω των κεφαλαίων. Αυτό, παρεμπιπτόντως, στις χώρες που πραγματικά σκέφτονται στρατηγικά, χώρες όπως η Φινλανδία στη Σκανδιναβία, αλλά και η Κίνα και η Βραζιλία, όπου και διατηρούν ίδια κεφάλαια σε αυτές τις επενδύσεις. Η Sitra χρηματοδότησε την Nokia, διατήρησε καθαρή θέση, έκανε πολλά χρήματα, είναι ένας δημόσιος οργανισμός χρηματοδότησης στη Φινλανδία, η οποία στη συνέχεια χρηματοδότησε τον επόμενο κύκλο της Nokia. Η Βραζιλιάνικη Τράπεζα Ανάπτυξης, η οποία παρέχει τεράστια χρηματικά ποσά σήμερα για να καθαρίσουν την τεχνολογία, που μόλις ανακοίνωσαν ένα πρόγραμμα 56 δισεκατομμυρίων στο μέλλον, είναι η διατήρηση της καθαρής θέσης σε αυτές τις επενδύσεις. Έτσι, για να το θέσω προκλητικά, αν η κυβέρνηση των ΗΠΑ το είχε σκεφτεί αυτό και είχε επαναφέρει κάτι που ονομάζεται ταμείο καινοτομίας, μπορείτε να στοιχηματίσετε, πως ακόμη και το .05% των κερδών από αυτό που παράγει το Διαδίκτυο να είχε επιστρέψει στο ταμείο καινοτομίας, θα υπήρχαν περισσότερα χρήματα να δαπανηθούν σήμερα στην πράσινη τεχνολογία. Αντ 'αυτού, ο αριθμός των κρατικών προϋπολογισμών που θεωρητικά προσπαθούν να το κάνουν αυτό περιορίζεται. Αλλά ίσως ακόμη πιο σημαντικό, ακούσαμε πριν περίπου για το ένα τοις εκατό, το 99 %. Εάν το κράτος θεωρηθεί με πιο στρατηγικό τρόπο, ως ένας από τους επικεφαλής στο μηχανισμό δημιουργίας αξίας, διότι αυτό είναι για το οποίο μιλάμε, σωστά; Ποιοί είναι οι διαφορετικοί παίκτες στη δημιουργία αξίας στην οικονομία, και έχει ο ρόλος του κράτους απορριφθεί ως ένας δευτερεύον παίκτης; Αν μπορούμε να έχουμε μια ευρύτερη θεωρία της δημιουργίας αξίας που θα μας επιτρέψει να παραδεχτούμε τι έχει κάνει το κράτος ώστε ν' αποκομίσει κάτι πίσω, θα μπορούσε αυτό να είναι στον επόμενο γύρο, και ελπίζω ότι όλοι ελπίζουμε ότι η επόμενη μεγάλη επανάσταση στην πραγματικότητα θα είναι πράσινη, ότι η περίοδος της ανάπτυξης δεν θα είναι μόνο έξυπνη, στην καινοτομία, όχι μόνο πράσινη, αλλά και χωρίς αποκλεισμούς, έτσι ώστε τα δημόσια σχολεία σε μέρη όπως το Σίλικον Βάλεϊ να μπορούν πραγματικά να επωφεληθούν από την ανάπτυξη, επειδή δεν έχουν.

Σας ευχαριστώ. (Χειροκρότημα)



Πηγή βίντεο από το Ted.com (ελληνικοί υπότιτλοι): https://www.ted.com/talks/lang/el/mariana_mazzucato_governm..._innovator


Για μια μικρή τροφή για μελέτη, πολύ ενδεικτικά (οπωσδήποτε υπάρχουν πλήθος επιπλέον πηγών):


     
   
Όλες οι Ώρες είναι GMT + 2 Ώρες (ώρα Ελλάδας)



 
Μετάβαση στη:  
 

Σχετικές συζητήσεις - topics

Θεματική Ενότητα Πληροφορίες Δημοσιεύθηκε
Δεν υπάρχουν νέες δημοσιεύσεις Συμμετοχή σε διαγωνισμό video και Συμ...

Συζήτηση: Το στέκι της κουβέντας... Απαντήσεις: 7

Κυρ, 26 Νοέ 2017 10:30 pm Τελευταίο Μήνυμα
Δεν υπάρχουν νέες δημοσιεύσεις University of the Aegean - Πανεπιστήμ...

από inertia
Συζήτηση: Το Πανεπιστήμιο Αιγαίου - Γενικά θέματα Απαντήσεις: 2

Παρ, 19 Ιούν 2015 11:07 pm Τελευταίο Μήνυμα
Δεν υπάρχουν νέες δημοσιεύσεις Αστρονομική ομάδα - Συνάντηση: Δευτέρ...

από maximos
Συζήτηση: [ΛΕΣΒΟΣ] Αστρονομική Ομάδα Απαντήσεις: 0

Κυρ, 23 Νοέ 2014 3:53 pm Τελευταίο Μήνυμα
Δεν υπάρχουν νέες δημοσιεύσεις [video] παρκάρισμα-δέσιμο σε πλοίο στ...

από inertia
Συζήτηση: ΣΥΡΟΣ Απαντήσεις: 2

Πεμ, 11 Σεπ 2014 2:36 pm Τελευταίο Μήνυμα
Δεν υπάρχουν νέες δημοσιεύσεις Call for Applications – Int...

από ICD-Berlin
Συζήτηση: Non-Greek topics (for international viewers) Απαντήσεις: 0

Δευ, 11 Αύγ 2014 4:31 pm Τελευταίο Μήνυμα


Πρόσφατες συζητήσεις - topics