Κοινότητα - Πύλη - Περιοδικό Φοιτητών Πανεπιστημίου Αιγαίου -- Πρωτοβουλία MyAegean

Όσα μπορεί να θυμηθεί ένας 38άρης [δηλαδή .. εγώ, αλλά είναι «κλεμμένα» από περιοδικά, διότι .. που να τα θυμηθώ όλα αυτά ..]

Τα πρώτα ηλεκτρονικά PAC MAN με το 50άρικο,

Το «Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι»,

Τα λευκά μικρά άτομα Comic «Mordillo»,

Τις γραμμένες κασέτες από τα δισκάδικα [τότε που κάναμε επιλογές τραγουδιών],

Τα καυτά τζιν σορτσάκια της εξαδέλφης Ντέζι των αδελφών «Dukes» [άάάάχχ Desyyyyyyy],

Την λύση για τον «κύβο» του Ρούμπικ [πολλές χαμένες ώρες],

Τα Rollers στην Disco στο Πόρτο-Ράφτη [ανάθεμα και αν έμαθα ποτέ μου],

Τα παγωτά «Kilimanjaro» και «Banana Split» [με τις ομπρελίτσες],

Την Πάτι Λούκας της «Μανίνας»,

Τον Τιραμόλα, Τον Σεραφίνο, Την Μάχη, Το Τάνκς, Το Κράνος [τρομερά Βιβλία],

Τα παπούτσια Doc Martens που φέρναμε από Αγγλία [εγώ από γαλλία],

Τα πολύχρωμα AllStars πάνινα μποτάκια [με τις μυρωδιές, πούφ],

Το πρώτο RockWave στο Καλλιμάρμαρο [?;?;],

Το «Careless Wisper» των WHAM! σε βινύλιο [ουάου!!],

Τα αυτοκόλλητα Σάρα Κέι [η μικρή ρομαντική],

Τα μαλλιά των Kajagoogoo [τρέλα],

Τον Βίκ Μόροου ως λοχία Σάντερς στη «Μάχη»,

Το τραγούδι «Big in Japan» στην καλοκαιρινή Disco [αμάν πια μ’ αυτό],

Τα σιδερότυπα της «Μανίνας» [αυτά και αν ήτανε τρέλα],

Τα πολύχρωμα μπλουζάκια «Fruit of the Loom» [πολύ μόδα τότε, αν και πρέπει να έχω ένα κάπου ]

Το κάμπριο Golf-άκι [πολύ «in» για την εποχή του],

Τον Αϊ-Βασίλη τα Χριστούγεννα στο Μινιόν,

Τους Σχολικούς Χορούς στην Barbarella,

Οι φραπέδες τα μεσημέρια στην Kentia [πλατεία Μπουρναζίου],

Τις στρατιωτικές τσάντες γραμμένες με στοίχους των Doors,

Την «πρώτη» Φάλον της «Δυναστείας»,

Το αυτοκόλλητο στο πειραγμένο παπάκι «μόλις μεγαλώσω θα γίνω XR 600» [κάποιοι ξέρουν],

Τις σχολικές ποδιές,

Την Τσακάλωφ προτού πεζοδρομηθεί,

Την ονειρεμένη Samantha Fox [ΘΕΕ μου!!!] και τα καταπληκτικά της «πνευμόνια»[πώς να γίνεις γκέι μετά;;],

Τις ατελείωτες βόλτες στις παραλίες [α ρε Πόρτο Ράφτη],

Τα σκισμένα 501 Lewis [πάντα στην μόδα θα είναι για μένα αφού ακόμη φορώ],

Τα πρώτα σκουλαρίκια μου [από το 1982 περικαλώ],

Το πρώτο τατουάζ [?;?;?],

Το πρώτο αυθεντικό παθιάρικο φιλί από τον τότε μεγάλο «Έρωτα» μας
[άχ Ελένη, που ήσουν & ωραία],

Τα Θερινά Σινεμά με τις 7UP, το Carnation και τις Coca-Cola,

Τα σουβλάκια στην πλατεία Μπουρναζίου,

Τα κρυφά ραντεβού στα παρκάκια [αχ αναστεναγμοί],

Τα SONY Walkman με Auto Reverse και Radio [πολύ «μουράτο» τότε],

Τα πρώτα μας PC Amstrad 6128 & Commodore [πω πω τεχνολογία για τότε !!!],

Τα BMX ποδήλατά μας [αχ οι τούμπες μου!!],

Τα παιχνίδια μας στις αλάνες μέχρι αργά τα βράδια,

Τα μεσημεριανά μπάνια μέσα στο σιντριβάνι της πλατείας [πλούφ!!],

Τα γέλια, τα κλάματα, τα χτυπημένα και λερωμένα γόνατα,

Τα όνειρα που μοιραζόμασταν σε ταράτσες έχοντας φτιάξει τα δικά μας επιτραπέζια παιχνίδια,

Τα μαύρα μου «Ray Ban» γυαλιά [που ακόμα έχω],

Την «γλώσσα» των «Rolling Stones» ραμμένη στο τζιν,

Τα πρώτα διάφανα «Swatch»,

Τα άφοβα «Auto Stop» για τις μακρινές μας βόλτες,

Τα «μπλε» λεωφορεία με - & μετά χωρίς - εισπράκτορα [τότε που κόβαμε το κατοστάρικο στη μέση, το τυλίγαμε και το ρίχναμε μέσα στο κουτί και με ένα χαρτονόμισμα κάναμε δυο φορές το ταξίδι, και παίρναμε και ρέστα],

Εγώ αυτά θυμάμαι και ξεχνώ ακόμη τόσα ..

H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε. Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας.

Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε. Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή.

Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί.

Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης». Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά. Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε autostop, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα. Οι κούνιες μας ήταν φτιαγμένα από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες.

Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια. Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριά γαιδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση. Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μάς βρει.

Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε τα κόκκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους». «Ανοίγανε» κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα.

Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε.

Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν λίγο γεματούλης αλλά όχι χοντρός, και αυτό ήταν όλο. Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα.

Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι.

Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με ήχο surround ή Ιnternet. Εμείς είχαμε φίλους. Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε. Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα .. μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία.

Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα. Χάσαμε χιλιάδες μπάλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση. Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν. Θεέ μου!

Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;

Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι. Τι φρίκη!

Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντιηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ. Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά. Ρίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα για να τους βάλουμε χέρι, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο chat room και γράφοντας .

Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά «μάθαμε» και ωριμάσαμε. Δεν θα πρέπει να μάς παραξενεύει που τα σημερινά παιδιά είναι κακομαθημένα και χαζοχαρούμενα.

Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς»... συγχαρητήρια! Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί .. κάτι θα σου «μείνει» για να αναπολείς ..

Α ρε φίλε Τζίμυ τι μου έκανες...

Γιατί, ξέχασες το Space Invaders και το Phoenix με το ταληράκι;

Τον Μπλέκ, τον Ρόντυ και τον Καθηγητή Μυστήριο;

Το Still Loving You των Scorpions (τότε που ο Meine είχε μαλλιά)

Το 103-101 της Ελλάδας που όλοι μας θέλοαμε να γίνουμε Γκάληδες στη θέση του Γκάλη!

Τα χοντροφούστανα της Sandra (πως δεν έσκαγε εκεί μέσα)

Την γκολάρα του Μαραντόνα στον τελικό του Μουντιάλ στο Μεξικό (86)

Τις συναυλίες του Βασίλη Παπακωνσταντίνου με "μαύρους γάτους" και "Άσε με να κάνω λάθος"

Τις αλληλογραφίες μας με άλλα κορίτσια του εξωτερικού.

Οι ατελείωτοι ποδοσφαιρικοί αγώνες της γειτονίας, σε ξερό γήπεδο παρακαλώ!

Το "γρανίτα από λεμόνι", το "Ρόδα Τσάντα και Κοπάνα"

Ωραίες εποχές! Δεν μπορώ να πω ότι τα είχαμε όλα... Άλλα τίποτα δεν μας έλειπε!

Με έκανες να ψαχτώ καλά σε κάθε σημείο του κορμιού μου και να ανακαλύψω σημάδια του παρελθόντος! Τόσα χρόνια δεν είχα πάρει είδηση ότι τα γόνατά μου είναι κατασημαδεμένα! Από τότε!

Τα βάζαμε με τον εαυτό μας! Σακατευόμασταν! Και να σου πω, καλύτερο ήταν από το να αποκεφαλίζουμε ζόμπι σε κάποιο Resident Evil...

Βλέπω την κόρη μου και σκέφτομαι γ... τα κομπιούτερ, τα DVD και τα Playstation!

Παρηγοριά μου η γυναίκα μου, παλιά μου φίλη, συμμαθήτρια, χρόνια μαζί (και χωριστά) με την ίδια τρέλα! Τότε και τώρα! Κάτι να μου θυμίζει τα παλιά... Σήμερα!

Αναγκαζόμαστε να πηγαίνουμε το παιδί σε παιδότοπους για να δεί άλλα παιδάκια γιατί να την αφήσω μόνη της να πάει στην δίπλα γειτονιά, ούτε που το σκέφτομαι με όλα αυτά που γίνονται...

Αλλά και οι σημερινοί έφηβοι... Πόσο πίσω είναι από την εποχή εκείνη...

Α! Ρε Τζιμάκο! Πόσο πίσω με πήγες... Μη νομίζεις, κι εγώ 36 είμαι! Και τι δεν θα έδινα ο χρόνος να με πήγαινε πάλι σε εκείνη την εποχή, μόνο και μόνο να κάνω πράγματα που ούτε διανοήθηκα να κάνω, αλλά πιο πολύ για να ξαναζήσω την νιότη μου, αυτή τη φορά πιο μυαλωμένα και πολύ πιο ανέμελα!

Να'σαι καλά βρε φίλε! Ειλικρινά σου μιλάω, δε χορταίνω να διαβάζω τις δημοσιεύσεις σου! Να'σαι καλά!

Leonidas έγραψε: Α ρε φίλε Τζίμυ..

Φίλε Λεώ, καλημέρα..

Για μένα αυτή η εποχή είχε διπλή «μαγεία».. διότι,

όντας από ξένη χώρα, είχα διπλή χαρά να έρθω για διακοπές στην Ελλάδα..

τις καλύτερες, λοιπόν, αναμνήσεις στην ζωή μου, της έχω από εδώ.. Ελλάδα.

Και από τα 23 μου χρόνια στο παρίσι δεν μου έχει μείνει τίποτε παρά μόνο δύο αδελφές,

και ένας αδελφικός φίλος..

ακόμη και τα πάρτυ, οι εκδρομές, οι «καλές» φίλες, και ότι άλλο μπορείς να φανταστείς που κάναμε εκεί, δεν είχε/έχει την μαγεία και την απλότητα του εδώ..

Είμαι από το 1992 πλέον και ασχέτως τις δυσκολίες που αντιμετωπίζω, εδώ απλά ζω.. δεν επιβιώνω όπως εκεί..

Χαίρομαι πραγματικά που σε κάνουν τα κείμενά μου να ταξιδέψεις, απλά δεν μου είναι και τόσο εύκολο να εκφραστώ διότι δυστυχώς για μένα η γαλλική γλώσσα είναι η μητρική μου..

Όσο για τα δύο τελικά αθλημάτων που ανέφερες, τα καταχώρισα για να τα έχω αλλά δεν είμαι ο τύπος που ασχολήθηκε με μπασκετ η πόσο μάλλον με μπάλα.. φαντάσου ότι, για το συγκεκριμένο άθλημα πιστεύω (χωρίς να θέλω να θίξω κανέναν φυσικά) ότι 20 την κλοτσάνε και 2 προσπαθούν να την πιάσουν.. άρα.. χάλια άθλημα.

Φίλε Λεώ, σου εύχομαι καλές διακοπές .. και αν σε φέρει ο δρόμος σου προς Αθήνα μεριά .. κάνε μου σε παρακαλώ ένα τηλέφωνο να τα πούμε και από κοντά..

Τζίμης

Φιλε JimBar δεν ειναι και τόσο παλια αυτά που αναφέρεις γιατί κι εγω που είμαι 25 έχω ζήσει πολλά απο αυτά που αναφέρεις............τα παιχνίδια αμπάριζα κρυφτό και λοιπα...αγαλματακια κοκκινο φως και σαρδέλες! Ειχα επίσης ενα παλιο Amstrad που έπερνε ΚΑΣΣΕΤΑ!!!! κι ετρεχε με απιστευτη ταχύτητα .......χελώνας! α και Atari ειχα! αλλα και τις ρομαντικες περιπετειες με τα καυτα φιλια στην παραλία πρόλαβα να ζήσω.... όμορφες εποχες....και τα χτυπήματα και το ξύλο είχα ζησει....εχω φαει και κάτι βούτες με το ποδήλατο και χωρις κλάμα να συνεχίζω απτοητη!!!!! δεν ειναι λοιπον και τόσο πάλθά αυτα που περιγράφεις απλα απο κάποιο σημείο και μετά αλλαξαν απότομα κάπως τα πράγματα......

Ωραιες εποχες.......αντε καλή συνέχεια καλοκαιριού σε όλους....και καλα όνειρα.......