Κοινότητα - Πύλη - Περιοδικό Φοιτητών Πανεπιστημίου Αιγαίου -- Πρωτοβουλία MyAegean

eixe mia efhmerida to chocolat...
An kai to exw ksanadei, o depp einai all the money

eternal sunshine of the spotless mind

nomizw oti contrarei ton david lynch se "sxizofrenia", an kai den einai to styl tou...

apistefti tainia

Αε αυτήν μωρέ δεν είναι που παίζει ο Jim Carey...;;;
Καλά ε... ξέρω ότι οι γνώμες διίστανται για τον συγκεκριμένο ηθοποιό αλλά τον θεώρώ και γ*μώ τους κωμικούς. Από τους λίγους πιστεύω, και πραγματικά είχε καιρο να εμφανιστεί κάτι τέτοιο. Και για να λέμε και του στραβού το δίκιο όχι μόνο κωμικός. Τις προάλλες είδα το "Man on the Moon"... Απίστευτος όπως πάντα και σε δραματικές ταινίες...

Υ.Γ. και για να μην ξεχνίομαστε

ας θυμηθούμε ότι ο inertia έγραψε: Τονίζω πως μπορούμε να γράφουμε και συγκεκριμένα άρθρα, στη Θεματική Κατηγορία "Κινηματογράφος-Θέατρο" (http://my.aegean.gr/web/topics.html) επιλέγοντας "Γράψτε Άρθρο" (http://my.aegean.gr/web/submit.html) εφόσον έχετε κάνει LogIn ως μέλη!

Βρε παιδιά σχολιάστε λιγουλάκι το αρθράκι μου για το Star Wars pleeeeeeeease...
και γενικότερα πιστεύω πως αξίζει τον κόπο να αναπτύσσουμε εκεί τους εκεί τους προβληματισμούς μας για συγκεκριμένες ταινίες.

mpoU έγραψε: X8es eida mia sxetika palia tainia...Polu megales kakies...me thn Diaz, Slater kai allous....polu black humor re paidi mou...apappapa :S

Το fightclub δίνει ρέστα αλλά η κορυφαία για μένα είναι το butterfly effect....
Όσο για ελληνική, πριν από λίγες ώρες είδα το "Δράκουλας των εξαρχείων"
και χαλαρά είναι η πιο γ@μ@τ* ελληνική που έχω δει.Καμία συνοχή στο σενάριο, αλλά τα χώνει άσχημα σε όλους και έχει απίστευτες ατάκες.Συνιστάται ανεπιφύλακτα, είδικά στους fan του Πανούση...

Καλό μωρέ το butterfly effect αλλά στο τέλος τα έμπλεξε λίγο. Πολύ γ#μ@3% σενάριο, πρωτότυπο, έξυπνο αλλά στο τελός οι γνώμες διίστανται. Προσωπικά δεν μπερδεύτηκα, αλλά από συζητήσεις που έχω κάνει ο καθένας κατάλαβε άλλο. Και θέτω το ερώτημα: Τελικά στο τέλος ο σκηνοθέτης (ή έστω ο σεναριογράφος) τι θέλει να μας πει; Όλα αυτά που είδαμε ήταν αλήθεια τελικά ή ήταν στο μυαλό του πρωταγωνιστή; Και τελικά σε όλες τις περιπτώσεις υπήρχε διαφορετική εξέλιξη, διαφορετικό ανάπτυγμα της ιστορίας, ή κάθε στιγμή μιλούσαμε για ΜΙΑ ιστορία, ΜΙΑ πραγματικότητα, (ΕΝΑ σύμπαν αν θέλετε); Παρόλα αυτά, και ειδικά για κάποιον που δεν γνωρίζει ή δεν καταλαβαίνει την θεωρία του χάους, η ταινία ήταν ιδιαίτερα διαφωτιστική, χωρίς να αναλώνεται σε μαθηματικούς τύπους, φυσική κ.λ.π. και επιτυγχάνοντας έτσι να κάνει τα οποιαδήποτε άλλα σχόλια (κοινωνικά, συναισθηματικά κ.λ.π.) με έναν πολύ έξυπνο τρόπο. Για τον Δράκουλα έχω ακούσει τα καλύτερα αλλά δεν έχω αξιωθεί ακόμη να τον δω.

Όσο για το Fight club...:

Ο Shiroi_Kumo έγραψε: :proskynaw:

που αναφερόταν

στον zero_tolerance ο οποίος έγραψε: Fightclub - respect

Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να σύνεχίσω τη δέηση. Ακολουθώντας του φίλους πέφτω και γω στα γόνατα...

Μιλάμε για ταινία σταθμο, με πλοκή και ανατροπή από τις πολύ λιγες... Προσωπικά την έχω δεί μπορέι και 5 φορές και δεν τη βαριέμαι ποτε.
Ας μην εχνάμε ότι ο David Fincher είναι θεός (Seven, The Game... κ.λ.π.)
πάντα η μία καλύτερη από την άλλη.

Για μένα ήταν ξεκάθαρα τα πράγματα - βέβαια η πλοκή ξετυλίγοταν σιγά-σιγά, αλλά αυτό ήταν από τα κύρια θετικά της ταινίας- δεν θα σου το αναλύσω όμως τώρα γιατί μπορεί να το διαβάσουν και αυτοί που δεν έχουν δει την ταινία και είναι κρίμα να τους αποκαλύψω το τέλος...

Σωστός...
Respect στους αγνώμονες των ανατρεπτικών ταινιών. Την έχω πατήσει και ξέρω. Παρακάτω παραθέτω ένα μικρό δείγμα ταινιών που μου είπαν το τέλος, ή γενικά όλη την ταινία. φυσικά τις παρακολούθησα με αρκετό νδιαφέρον αλλά... αλλιώς είναι να μην ξες τίποτα...
-6η αίσθηση
-Συνήθεις Ύποπτοι
-Seven
-The Game
-Fight Club....
.... και η λίστα συνεχίζεται...
γ*μώ το κερατό μου γ*μώ...
Αφού έχω φτάσει σε σημείο να μη μιλάω σε άνθρωπο για σινεμά με το φόβο ότι θα μου πετάξει κανα γ#μ@3% τέλος ταινίας... εν αγνοία του φυσικά. Δεν ξέρει ο άνθρωπος...

Εγώ πάντως θεωρώ τη ταινία LOLA RENT (= τρέχα Λόλα στα γερμανικά) πολύ καλύτερη από το BUTTERFLY EFFECT. Πραγματεύεται πάνω κάτω το ίδιο θέμα, αλλά θεωρώ πως έχει πολύ καλύτερο σενάριο. Η μόνη της αδυναμία, όμως είναι το happy end. Τι να κάνεις όμως;

The Silence Of The Lambs
Η Σιωπή των Αμνών

Κινηματογραφική μεταφορά του δεύτερου βιβλίου του Τόμας Χάρις με ήρωα τον Χάνιμπαλ Λέκτερ (είχε προηγηθεί το μπεστ σέλερ "Red Dragon" που έγινε ταινία το 1986 με τίτλο "Manhunter") και το πρώτο θρίλερ στην ιστορία του σινεμά το οποίο κέρδισε Όσκαρ σε όλες τις βασικές κατηγορίες: Καλύτερης Ταινίας, Σκηνοθεσίας, Α΄ Ανδρικού Ρόλου, Α΄ Γυναικείου Ρόλου, Διασκευασμένου Σεναρίου. Με όχημα το εξαιρετικό σενάριο του Τεντ Τάλι και δύο κορυφαίους ηθοποιούς, ο Ντέμι κινηματογραφεί τη γοητεία του τρόμου και της σχιζοφρένειας, παρασύρει το θεατή στο παιχνίδι που παίζεται ανάμεσα σε μια διεστραμμένη ιδιοφυία και σε μια επαρχιώτισσα πράκτορα του FBI, ανεβάζει τους παλμούς της καρδιάς και υπογράφει την καλύτερη ταινία της σταδιοδρομίας του. Δέκα χρόνια αργότερα ο Χάρις θα γράψει το "Χάνιμπαλ", ένα μετριότατο βιβλίο-συνέχεια του "Silence Of The Lambs", το οποίο θα μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη ο Ρίντλεϊ Σκοτ. Όλα ξεκίνησαν το 1990 με την ταινία "The Silence of the Lambs". O κινηματογράφος υποδέχθηκε τον εκλεπτυσμένο - με τάσεις καννιβαλισμού - ψυχίατρο Hannibal Lecter και το κοινό παγκοσμίως τον λάτρεψε για τις ανατριχίλες που του πρόσφερε. Η ταινία αποτέλεσε έναν οσκαρικό θρίαμβο και ο ηθοποιός που υποδύθηκε τον διαβόητο ψυχίατρο, ο Anthony Hopkins, απέδειξε με τρόπο συγκλονιστικό πως είναι να είναι κανείς καννίβαλος.

Περίπου 10 χρόνια αργότερα, ο Hannibal Lecter επέστρεψε στις κινηματογραφικές αίθουσες με την ταινία "Hannibal" που βασίστηκε στο ομώνυμο και τελευταίο βιβλίο του Thomas Harris. Το κοινό περίμενε με ιδιαίτερη προσμονή να ξαναδεί τον αγαπημένο του κινηματογραφικό χαρακτήρα. Η εισπρακτική επιτυχία της ταινίας ήταν τεράστια. Τα πράγματα, όμως, είχαν αλλάξει: ο Hannibal Lecter ήταν πια ελεύθερος. Η μαγεία του γυάλινου κελιού είχε χαθεί…

Φθάνοντας στο σήμερα, η κυκλοφορία της ταινίας "Red Dragon" μας ταξιδεύει πίσω στο χρόνο για να δούμε πως άρχισαν όλα. Μας προσκαλεί να γίνουμε μάρτυρες του πρώτου μέρους της ιστορίας που αποτύπωσε με τόση παραστατικότητα ο συγγραφέας Thomas Harris στα βιβλία του. Εκείνο το χαμένο κομμάτι της μαγείας που όλοι νοσταλγήσαμε έχει επιστρέψει: ο Hannibal Lecter πίσω από το γνώριμο τζάμι, μέσα στο ίδιο κελί, πιο άγριος παρά ποτέ…

Για την ιστορία να σας αναφέρουμε ότι η Σιωπή των Αμνών κέρδισε 5 βραβεία Oscar το 1991 και μάλιστα στις βασικές κατηγορίες: Καλύτερης Ταινίας, Α΄ Αντρικού, Α΄ Γυναικείου, Σκηνοθεσίας και Διασκευασμένου Σεναρίου.