Κοινότητα - Πύλη - Περιοδικό Φοιτητών Πανεπιστημίου Αιγαίου -- Πρωτοβουλία MyAegean

Η τελευταία ταινία Batman με πρωταγωνιστή τον πρόσφατα χαμένο Χιθ Λέτζερ (Brokeback Mountain, The Brothers Grimm), ο οποίος μάλιστα θα εμφανιστεί σε ακόμη μία ταινία μετά το θάνατό του, το The Imaginarium of Doctor Parnassus

Παράθεση: Ο σκοτεινός ιππότης **** Από το κόμικ στο δράμα Μια σκοτεινή περιπέτεια με θέαμα, δράση, αλλά και σοβαρή σκέψη Του Παναγιωτη Παναγοπουλου Περιπέτεια Σκηνοθεσία: Κρίστοφερ Νόλαν Πρωταγωνιστούν: Κρίστιαν Μπέιλ, Χιθ Λέτζερ, Ααρον Εκχαρτ, Γκάρι Ολντμαν, Μάικλ Κέιν, Μάγκι Τζίλενχαλ, Μόργκαν Φρίμαν Την αναδημιουργία της ταινίας με ήρωα κόμικ, αλλά με δραματικά συστατικά, επιχειρεί ο Κρίστοφερ Νόλαν στη δεύτερη ταινία του με ήρωα τον Μπάτμαν. Και η επιτυχία είναι εντυπωσιακή. Ο «Σκοτεινός ιππότης» δεν είναι ένα συνηθισμένο μπλοκμπάστερ. Είναι μια πολύ σκοτεινή δραματική ταινία, με σοβαρή σκέψη για την κακία και τα διλήμματα στα οποία μπορεί να βάλει τους ανθρώπους. Ταυτόχρονα όμως έχει συναρπαστικό θέαμα και δράση. Ο Νόλαν έχει κάνει μια δουλειά άξια συγχαρητηρίων και την καλύτερη ταινία υπερήρωα εδώ και πολλά χρόνια. Από τα διλήμματα δεν ξεφεύγει ούτε ο ίδιος ο Μπάτμαν, αλλά σε αυτή την ταινία, ο προβολέας πέφτει στον αντίπαλό του. Ο Τζόκερ, όπως τον ερμηνεύει ο Χιθ Λέτζερ στον τελευταίο του -πριν πεθάνει- ολοκληρωμένο ρόλο, είναι ένα ανατριχιαστικό, απρόβλεπτο πλάσμα, οι πράξεις του οποίου απλώς δεν μπορούν να εξηγηθούν. Γι' αυτό και δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν. Ο Τζόκερ δεν ζητάει κάτι τετριμμένο, όπως χρήματα. Αυτό που θέλει είναι να προκαλέσει το απόλυτο χάος και να αποδείξει ότι οι πάντες μπορούν να επηρεαστούν από το κακό και να ξεχάσουν την ηθική. Με το γκροτέσκο πασαλειμμένο του μακιγιάζ, ο Τζόκερ του Λέτζερ υποβάλλει σε δοκιμασία ολόκληρη την Γκόθαμ Σίτι και μαζί της τον Μπάτμαν, τον αστυνόμο Γκόρντον, τον φιλόδοξο εισαγγελέα Χάρβεϊ Ντεντ και την πρώην αγαπημένη του Μπρους Γουέιν/Μπάτμαν. Ο «Σκοτεινός ιππότης» είναι μια ταινία που εντυπωσιάζει όχι μόνο με τα εφέ και το θέαμα, αλλά και με την τόλμη που δείχνει στην κατεύθυνση που παίρνει. Η έμφαση στα δραματικά στοιχεία, σε συνδυασμό με τη ρεαλιστική εικόνα που δίνουν τα γυρίσματα στο Σικάγο, κάνουν την ταινία να διαφέρει, αλλά μπορεί να αφήσει άναυδους όσους περιμένουν να δουν μια τυπική ταινία δράσης. Σε τεχνικό επίπεδο και σε ό, τι αφορά τις ερμηνείες όλου του καστ, οι επιδόσεις είναι υποδειγματικές. Ξεχωρίζει ο Χιθ Λέτζερ και όχι μόνο εξαιτίας της πρόσθετης δημοσιότητας λόγω του θανάτου του. Ο Τζόκερ του είναι ένας αξέχαστος «κακός» του σύγχρονου σινεμά.

Αναδημοσίευση: http://trans.kathimerini.gr

Πολύς ντόρος γύρω από το όνομα του Λέτζερ, ίσως γι'αυτό έχει γίνει τόσο γνωστή η ταινία. Παρ'όλα αυτά, φαίνεται ότι αξίζει, και αν και δεν είμαι φαν του Μπάτμαν, θα πάω να τη δω. Φαίνεται διαφορετική, πιο "σοβαρή" από τις προηγούμενες κινηματογραφικές μεταφορές του ανθρώπου-νυχτερίδα

Επίσημο site
Trailer

Το "Batman begins" όντως έδωσε μια εντελώς διαφορετική ματιά στην ταινία δράσης και θα έλεγα ως προσωπική άποψη πως κέρδισε πολύ λόγω της μεγάλης στροφής στην "εσωτερική δράση" αν μου επίτρέπεται μια τέτοια έκφραση... Ψυχολογικές ίντρικες και πόλεμος με αξίες, φοβίες, σκέψεις, διλήμματα, αμφιβολίες, ένας "ανθρώπινος" batman... μια κάπως διαφορετική ματιά στον υπερήρωα των παιδικών μας χρόνων...

Αν κρίνουμε από αυτή την επιτυχία, θα΄θελα από περιέργεια και μόνο, να δω πού μπορεί να φτάσει η δημιουργικότητα του σύγχρονου σινεμά, όσον αφορά σε αυτήν την κατηγορία ταινιών.

Πολύ σύντομα μάλλον θα έχω την χαρά να δω την ταινιούλα και να μοιραστώ μια κριτική-σχολιασμό μαζί σας!

stay tuned!

To official trailer της ταινίας (Forza το έκανα embed ) ...



σε όσους δεν αρκεί το youtube και το θέλουν σε καλύτερη ανάλυση μπορούν να το απολαύσουν εδώ:

http://www.atasteforthetheatrical.com/deathtrap/default.htm

και σε όσους αρέσει το μυστήριο μπορούν να εξερευνήσουν το παρακάτω site αφιερωμένο στην σκοτεινή πλευρά της νέας ταινίας...

http://www.whysoserious.com/

Hello again!

Κατάφερα πρόσφατα να το δω κι εγώ το Dark Knignt.
Σύντομα θα κάνουμε κι ένα review της ταινίας! (να βρω λίγο χρόνο να γράψω ένα αρθράκι, όποιος θέλει να συν-αρθρογράψει μαζί, ας στείλει ΠΜ!)
Όπως και πολλοί ακόμη, είμαι κι εγώ ένας από αυτούς που θα ήθελαν να το ξαναδούν!

Ισχυρή δράση, εκπληκτικό σενάριο, υπέροχες ερμηνείες (όλοι οι ρόλοι θα έλεγα είχαν ισόποσα μοιρασμένο "βάρος" κι ο καθένας έκλεβε την παράσταση ανάλογα με την πλοκή), έμμεσα νοήματα και σχολιασμοί περί της σύγχρονης κοινωνίας και των ανθρωπίνων ρόλων-σχέσεων, εσωτερικές (κι εξωτερικές) συγκρούσεις, γρήγορες σκηνές και δράση... λίγα από τα καλά στοιχεία που νομίζω με κέρδισαν...

Καθώς έψαχνα μερικά πραγματάκια παραπάνω για την ταινία, 'έπεσα' πάνω σε μια κριτική που σχεδόν με βρίσκει σύμφωνο σε όσα παραθέτει!
Την περνώ κι εδώ, καθώς νομίζω πως είναι από τις πιο δυνατές, πλήρεις και ενδιαφέρουσες που έχω βρει!

Παράθεση: The Dark Knight (2008) Batman εναντίον Joker, σημειώσατε... Χ. Διαγράφοντας από τη μνήμη μας το παλαιομοδίτικα κιτσάτο παρελθόν του Batman της δεκαετίας του '60 και πιάνοντας τις νέες του κινηματογραφικές περιπέτειες, από το 1989 μέχρι σήμερα, μπορούμε να ψυχογραφήσουμε τις κινήσεις και τις βλέψεις ενός στούντιο απέναντι σ' ένα τόσο προσοδοφόρο και "εύκολο" (χάρη στις αναγνωρίσιμες καταβολές του κόμικ) franchise. Στην ουσία, η φιλμογραφία του caped crusader είναι μια ιστορία απόλυτα αμαρτωλή: mega blockbuster και εκτίναξη του Tim Burton στα ύψη με το πρώτο φιλμ, διαπόμπευση του σκηνοθέτη ύστερα από το "νοσηρό" sequel (Ο Μπάτμαν Επιστρέφει (1992)) γιατί ενόχλησε τα συμβεβλημένα συμφέροντα του merchandising, στροφή προς ένα πολύχρωμα καταναλωτικό και ξεδιάντροπα gay σύμπαν υπό την καθοδήγηση του Joel Schumacher, έως το γύρισμα μιας νέας - επιτέλους, σκοτεινής ξανά - σελίδας με τον Christopher Nolan, το 2005. Σαν πρώτη επαφή με τον ήρωα του Bob Kane, το Batman Begins δεν ήταν μια καλή... αρχή. Προσωπική άποψη. Στάθηκε, όμως, σα μια σανίδα σωτηρίας από το λούνα παρκ που είχε προηγηθεί, γι' αυτό και οι fans το αγκάλιασαν τόσο θερμά, τολμώντας να το αποκαλούν ως το καλύτερο της "σειράς"! Σημεία των καιρών, από μια γενιά θεατών που μπορεί και να είχαν βρέξει το κάθισμά τους ή να μη θυμούνται τίποτε από την εμπειρία του '92. Σεναριακά αποπροσανατολισμένο, κούφιο εσωτερικά και ξένο σαν είδος για τον Christopher Nolan, το Batman Begins υπήρξε ένα καλό φροντιστήριο γι' αυτό που θα ακολουθούσε. Τα αδέλφια Nolan (μαζί με τον σεναριογράφο Jonathan), άλλωστε, μας έχουν αποδείξει πόσο αποδοτικά μπορούν να είναι όταν αγαπούν το "μάθημά" τους... Έτσι, ο Σκοτεινός Ιππότης τους μοιάζει περισσότερο με μια ταινία των Nolan παρά με μεταφορά ενός χαρακτήρα κόμικ στην οθόνη. Για την ακρίβεια, μονάχα η μακιγιαρισμένη, παραμορφωμένη φιγούρα του Joker μας παραπέμπει στη χάρτινη, αρχική πηγή, αν και προβάλλει τόσο θαυμαστά ρεαλιστική στη μεγάλη οθόνη. Η λέξη "ρεαλιστικό" είναι ένα από τα κλειδιά εδώ. Η Gotham του Nolan (και του διευθυντή φωτογραφίας Wally Pfister) έχει δανειστεί locations του Σικάγο δίχως ουσιαστικές επεμβάσεις της καλλιτεχνικής διεύθυνσης, αφαιρώντας από την πόλη μονάχα το... ανθρώπινο στοιχείο (η κύρια σεκάνς όπου πειθόμαστε για την ύπαρξη κατοίκων, είναι όταν εκείνοι την εκκενώνουν!). Η βία και η δράση δίνουν το παρόν πληθωρικά αλλά και με αληθοφάνεια, ενώ ο ίδιος ο Bruce Wayne δε διστάζει να εμφανίσει ένα πλέον τρωτό, θνητό πρόσωπο που μπορεί μεν να πετάει χάρη στα διάφορα "φανταστικά" gadgets του, όμως, οι προσγειώσεις του καταλήγουν να είναι έως και επώδυνα "ανώμαλες" (κάτω από τη στολή του Batman, αρκετές φορές, μας παρουσιάζεται ένα σώμα γεμάτο ράμματα και μώλωπες!). Προς τι το φλερτ με την πραγματικότητα; Ίσως επειδή ο Σκοτεινός Ιππότης θέλει να ταιριάξει περισσότερο με τον αληθινό κόσμο σαν αλληγορικός μύθος μιας σύγχρονης κοινωνίας σε σήψη, παρά με την ανεγκέφαλη κατηγοριοποίηση ακόμη μιας ταινίας - κόμικ που θα μασήσεις μαζί με το ποπ-κορν σου χωρίς δεύτερη σκέψη. Τούτος ο Batman είναι ένας μακρινός συγγενής του V for Vendetta (2005), ένας ύμνος στον πεσιμισμό του σήμερα, με πραγματικό ήρωα όχι τον προστάτη του ανθρώπινου είδους, αλλά τη δαιμονική μορφή του Joker, ο οποίος έχει τα φόντα να μετατραπεί σε απόλυτο σύμβολο μιας αυριανής "no future" γενιάς (πόσο ειρωνικό ακούγεται αυτό!), βοηθούμενος, μάλιστα, από την άτυχη μοίρα του Heath Ledger (στα χνάρια του James Dean... χωρίς αιτία). Όπως και ο κεντρικός ήρωας του V, ο Joker του Nolan είναι ένας μασκοφόρος εκδικητής της ανθρωπότητας που συστήνει την αναρχία και το χάος σαν μοναδική επιλογή επανάστασης απέναντι στο καπιταλιστικό πρότυπο ζωής. Ακόμη χειρότερα για μας, ο Joker δεν έχει ως παράλληλο σκοπό την αφύπνιση του είδους μας, αλλά ένα εξαθλιωμένο μοντέλο καταστροφής, όπου εξουσία σημαίνει, απλά, το να μένεις ζωντανός αφανίζοντας τα πάντα τριγύρω σου. Ο όλος σαρκασμός του φιλμ συνοψίζεται μέσα σε μια και μόνο φράση - μότο: "You either die a hero or you live long enough to see yourself become a villain"! Κι επειδή κανείς μας δε θέλει να πεθάνει σε τούτη τη ζωή, ότι επακολουθεί δεν είναι παρά η "κάτω βόλτα"... Για πρώτη φορά σε μια ταινία της "σειράς", πόσο μάλλον ακόμη πιο ειλικρινά σε σύγκριση με τις μπαρτονικές καρικατούρες του αριστουργηματικού Ο Μπάτμαν Επιστρέφει, όλοι οι χαρακτήρες κρατάνε ανοιχτά τα χαρτιά της τόσο διχασμένης ύπαρξής τους, όλοι τους κουβαλούν και τις δύο όψεις του νομίσματος, μέσα τους παλεύουν με συνειδήσεις που η πραγματικότητα έχει αλλοιώσει ή συνθλίψει και κανείς τους δεν είναι "άγιος", άρα και ικανός να μας σώσει. Κι αν αυτό που μας κρατά στη ζωή είναι μια δόση τρέλας παραπάνω, τότε πολλοί από τους θεατές θα ανακαλύψουν στο "χαλασμένο" πρόσωπο του Joker το πρότυπο ταύτισης που προωθεί περισσότερο ο Σκοτεινός Ιππότης. Θα τολμούσα, δε, να πω ότι από μόνη της η ερμηνεία του Ledger στο φιλμ αποτελεί ένα κοινωνικό μανιφέστο βίας, που όμοιό του είχαμε να δούμε από την εποχή του κιουμπρικού Clockwork Orange (1971)! Αποθεωτικά pop, απεγνωσμένα τρομαγμένο (όπως τα πάντα γύρω μας σήμερα), ανίκητο στο μυαλό (γιατί το έχει χάσει, ήδη...) και τόσο απροσδόκητα καταραμένο από τη ζωή την ίδια, το role model του Joker είναι πανέτοιμο για κατανάλωση από τα κύματα του hype μιμητισμού. Τολμηρό, δυσοίωνο, ναρκισσιστικά σκληρό, στυγερά απάνθρωπο στην ψυχή (παρά τις συμβάσεις του τελευταίου ημίωρου) το φιλμ του Christopher Nolan αποτελεί μάθημα κινηματογραφικής αφήγησης για το σύγχρονο σινεμά, αποτολμώντας ταυτόχρονα να προσφέρει, μέσω του σεναρίου, πολλαπλά επίπεδα ανάλυσης και εμβάθυνσης (κατόρθωμα το οποίο επαναλαμβάνουν αυτάρεσκα τα δύο αδέλφια, ύστερα από το εγκεφαλικό κομψοτέχνημα του The Prestige (2006)) για τους πιο απαιτητικούς θεατές, οι οποίοι μπορούν να το αγαπήσουν με... φόβο καρδιάς, στη ζωή ή ακόμη και στους πιο σκοτεινούς τους εφιάλτες. Για να επιστρέψω στα σοφά λόγια του Joker, "ότι δε σε σκοτώνει, σε κάνει πιο αλλόκοτο". Είναι αλήθεια. Κι αυτή είναι μια φράση τόσο δυνατή, που έχουν δικαίωμα να τη γεννούν και να τη χρησιμοποιούν μονάχα εκείνοι οι οποίοι έχουν αγαπήσει πραγματικά ή έχουν γνωρίσει τη σκοτεινή πλευρά της ζωής. Όσο παράξενο κι αν ακούγεται, τα σύνορα ανάμεσα σ' αυτά τα δύο δεν είναι και τόσο ευδιάκριτα...

Από το http://mftm.blogspot.com/2008/07/dark-knight-2008.html

Μεταξύ άλλων και βίντεο από το ξεκίνημα της ταινίας: http://mftm.blogspot.com/2008/07/dark-knight-2008-no-limits-prologue.html

Δεν υπάρχει καλύτερος Joker από τον Χιθ Λέτζερ και δεν θα υπάρξει ποτέ. Ρεσιτάλ ερμηνείας , απίστευτη έρευνα πάνω στον χαρακτήρα που υποδύεται , ένταση και εσωτερικότητα και τρομερό ψυχολογικό βάθος. Ίσως ο μόνος λόγος που αξίζει να δει κανείς την ταινία. Δεν κερδίζονται έτσι τα Όσκαρ !