Κοινότητα - Πύλη - Περιοδικό Φοιτητών Πανεπιστημίου Αιγαίου -- Πρωτοβουλία MyAegean

Η μοναξιά έχει άμεση σχέση με την ύπαρξη.Υπάρχω άρα διαμορφώνω τον κόσμο σύμφωνα με τα θέλω μου,μπορώ να επηρεασω τον κόσμο με όποιον τρόπο επιθυμώ.Το να ζείς με τον εαυτό σου σημαινει ελευθερία.
Η μοναξιά δεν θα έπρεπε να συνδέεται με λέξεις όπως απελπισία ή εγκαταλειψη αλλά με έννοιες όπως δημιουργία,θάρρος,περηφάνεια.Για να δημιουργήσεις πρέπει να απομονωθείς.Οταν καταξιωθείς μέσα από τις σπουδές ή την δουλειά σου τότε γίνεσαι ακόμη πιο μοναχικός.
Αυτή η ελευθερία λοιπόν έχει και το τίμημα της.Οταν γινομαστε μοναχικοί περιορίζουμε τις δραστηριότητες που απαιτούν ομαδικότητα.Δύσκολα θα περιοριστούμε σε μία ομαδα γιατί δύσκολα θα κάνουμε υποχωρήσεις.Είναι γιατί δεν μπορούμε ν αποσπαστούμε απ την ύπαρξή μας,είμαστε υπεύθυνοι για εμάς και άρα ανελευθεροι συνάμα.
Πάντα όμως διατηρούμε μια γλυκειά αναμνηση.Είναι εκείνοι οι ανθρωποι που βρέθηκαν πολύ κοντά στην μοναξιά μας και καποια στιγμη καταφέραμε να μοιραστούμε στιγμές μαζί τους.Αλλα μετά κάτι γίνεται και μένουμε πάλι απελπιστικά μόνοι.
Σκεφτήκατε ποτέ ότι η μοναξιά μας μπορεί να μην έχει ιδιαιτερη σχέση με τον φόβο για απόρριψη ή απογοητευση αλλά ότι οφείλετε σε αυτό το θλιμμένο ον αδιαφορίας που κρύβουμε μέσα μας;

η μοναξια ειναι συνηθες φαινομενο στις μερες μας.... δυστυχως ολοι λιγο ως πολυ μονοι μας ειμαστε σε μια σχεση στην οικογενεια μας στις παρεες μας....
ο καθενας σιγουρα θα χει νιωσει μονος ακομα και αν εχει πολλους γυρω του ακομη και αγαπημενους του. η να εχει ατομα και να μην θελει να κανει παρεα μαζι τους... ειναι αστειο που ειμαστε μονοι αναμεσα σε οσα εκατομυρια κοσμο....
αλλα ο καθενας δρα μονος και πρεπει να μαθει να ειναι ανεξαρτητος για να επιβιωσει!!!!!

Η ζωή fraoulitsa δεν είναι επιβίωση! αλλιώς θα ήμασταν σαν τα υπόλοιπα πλάσματα του πλανήτη!

Η μοναξιά υπάρχει όταν το επιτρέπουμε εμείς οι ίδιοι.

Δεν μπορεί κάποιος να είναι ανεξάρτητος από τους άλλους και να δρα μόνος του γιατί έτσι θα ζούσαμε σε σπίτια που απέχουν χιλιόμετρα το ένα από το άλλο και χωρίς κάποιο μέσο επικοινωνίας, τηλέφωνο ή οτιδήποτε άλλο.

Ζούμε σε κοινωνίες γιατί αυτό μας κάνει βοηθάει σε πολλά πράγματα. Κανείς δεν μπορεί να κάνει κάτι που δεν θα επηρεάσει κάποιον άλλον. Κανείς δεν μπορεί να κάνει κάτι που να μην έχει συνεισφέρει κάποιος άλλος. Από απλά πράγματα τα ρούχα που φοράμε ή το φαγητό που τρώμε μέχρι πιο σύνθετα πράγματα όπως η εκπαίδευση μας.

Η διαδικασία ένταξης σε μια κοινωνία... από τα λίγα που ξέρω... ονομάζεται κοινωνικοποίηση, η οποία ξεκινάει από τα βρεφικά μας χρόνια.

Το ερώτημα είναι πώς, ενώ αναπτυσσόμαστε σε μια κοινωνία, τελικά καταλήγουμε να νιώθουμε μόνοι?

Η μοναξια δεν ειναι καθαρα θεμα επιλογης.

Σε καποια φαση της ζωης μας ολοι θελουμε να ειμαστε εστω και για λιγο μονοι για καποιο λογο.

Ισως η ασχολιες μας να μην μας αφηνουν χρονο για κοινωνικοποιηση.

Υπαρχουν ατομα τα οποια απλα δεν μπορουν να ειναι κοινωνικα.

Αχαχαχαχα ε λοιπόν αυτό που βλέπετε λίγο πιο πάνω είναι το πρώτο μου post που έκανα ποτέ στo my aegean!Kαι ήταν και μεγάλο για αυτό και είπα μακάρι το επόμενο μου ποστ να είναι μικρότερο.

Που το ξεθάψατε αυτό το thread?!!?

Αι σιχτίρ.Συγκινήθηκα.

sometimes i feel like i don't have a partner..
sometimes i feel like my only friend is the city i live in, the city of angels, lonely as i am together we cry...

Η μοναξία ο'μοιάζει με δίκοπο μαχαίρι..Από τη μία είναι απαραίτητη,πιστεύω,όταν την χρησιμοποιείς συνειδητά για να γνωρίσεις τον πραγματικό σου εαυτό ,ή όταν αφουγκράζεσαι τον περίγυρω κόσμο.Το να συνειδητοποιήσεις ποια είναι η θέση σου..είναι κάτι το οποίο βρίσκω πολύ φυσιολογικό.Προσωπικά αρκετές φορές χρειάζομαι να αποστασιοποιηθώ από όλους κ όλα ...να βρω τον χώρο μου,την "ησυχία" μου(και φαντάζομαι όλοι έχουν αυτήν την ανάγκη,λίγο πολύ).Κάπως out of the blue,αλλά οι μοναχοί δεν επιδιώκουν την μοναξιά,υπό τη έννοια της αναζήτησης του μυστηρίου της ύπαρξης -ένα είδος ενδοσκόπησης ?(στοχεύοντας ετσι ίσως μια πνευματική επικοινωνία με τον Θεό-τεσπά δεν θέλω να θίξω τπτ-)

Από την άλλη η 'νοσήρη' μοναχικότητα απλά δεν ωφελεί κανένα μας..κάθε άλλο νομίζω, οδηγεί στην αντικοινωνικότητα των άτομων,στην παράνοια κα στην σταδιακή διάλυση της κοινωνίας .Για σκέψου πχ να κλείνεσαι σε 'μυστικά εργαστήρια' και σχεδιάζεις την καταστροφή του κόσμου -έχει κ αυτό την πλάκα του δεν λέω,αλλά αφού στο τέλος νικάνε πάντα οι κάλοι..( badass)

-Επανερχομαι γτ εξόκειλα..η 'νοσηρή' μοναξιά εύκολα μπορεί να σε παγιδέψει στα τριπάκια της.Ακούω τύπους/τύπισσες στο δρόμο να λένε πράγματα του στυλ"καλά περνώ κ μοναχός,χαλαρά.." ή "δεν έχω ανάγκη κανέναν εγώ"..Λάθος κατάλαβες φίλε,μην σου πω ότι ενδόμυχα ίσως κ να φοβασαι πως κανένας δεν έχει ανάγκη εσένα..(tragic truth sometimes).
Αύτο π βλέπω ότι λείπει υπέρμετρα σήμερα στην κοινώνια ε-τού-τη είναι ενδιαφέρον για τον συνάνθρωπό μας.Δεν μπόρω να καταλάβω αυτούς που αδιαφορούν πλήρως για τους άλλους(γιατί περί αδιαφορίας-αναισθησίας πρόκειται πραγματικά) κ νομίζουν πως έτσι εξυπηρετούν με τον καλύτερο τροπο τον εαυτό τους..Μα καλά ΜΟΝΟΣ ΣΟΥ ΜΠΟΡΕΙΣ?!

Έχεις θέσει στη συζήτηση πολύ ενδιαφέροντα points θαρρώ!!

Μεταξύ άλλων (που ίσως να επιστρέψω σε επόμενο postάκι), στάθηκα στο εξής χωρίο που μου τράβηξε το ενδιαφέρον:

PaTRokleuS έγραψε: Αύτο π βλέπω ότι λείπει υπέρμετρα σήμερα στην κοινώνια ε-τού-τη είναι ενδιαφέρον για τον συνάνθρωπο μας.Δεν μπόρω να καταλάβω αυτούς αδιαφορούν πλήρως για τους άλλους(γιατί περί αδιαφορίας-αναισθησίας πρόκειται πραγματικά) κ νομίζουν πως έτσι εξυπηρετούν με τον καλύτερο τροπο τον εαυτό τους..Μα καλά ΜΟΝΟΣ ΣΟΥ ΜΠΟΡΕΙΣ?!

Στην ουσία δίνεται εδώ μια εξτρά πλευρά της "μοναξιάς", τολμώ να πω.. Ο εμπλουτισμός ίσως του όρου "μοναξιά" με την ίσως κοντινή έννοια "αποξένωση", από το διπλανό μας, τους γύρω μας, τις πράξεις ή εκφάνσεις της καθημερινότητας, κοντινής ή πιο μακρινής μας, ίσως "επιστρέφει" ως ένα βαθμό έπειτα στον ίδιο μας τον εαυτό... Το να είναι κάποιος "παρτάκιας" (κι εδώ του προσδίδω την αρνητική χροιά της λέξης), και κατ'επέκταση "αναίσθητος" δείχνει εν τέλει περισσότερο "ασυμφωνία" με τον ίδιο του τον εαυτό παρά "γ*ματοσύνη", αν μου επιτρέπετε την έκφραση...

Πολλές φορές (και όλα τελικά είναι εντελώς υποκειμενικά και φυσικά για τον καθένα υπάρχει ένα διαφορετικό σύστημα αντίληψης και αξιών, προφανώς) βλέπεις από μικρές λεπτομέρειες τις εκφάνσεις της συμπεριφοράς του άλλου... Αλλά, -για να μην σας κουράσω και να δώσω πάτημα για επιπλέον συζήτηση- ο άνθρωπος "λειτουργικά" αν το δεις από κοινωνιολογικής-ευρύτερης σκοπιάς, είναι κατά βάση κοινωνικό όν. Δεν μπορεί να "σταθεί" μόνος του δίχως την συσχέτιση με άλλους ανθρώπους, ακόμη και αν αξιοποιεί την γνώση ή αγαθά άλλων...

Για να το συνδυάσω με τους μοναχούς που είπε κι ο φίλτατος PaTRokleuS, ακόμη κι εκείνοι θαρρώ πως επιλέγουν να "αποκόψουν" κάποιες συγκεκριμένες διόδους διάδρασης με τον ευρύτερο κόσμο, δεν παύουν όμως να "κουβαλάνε" συμπεριφορές, γνώση, εργαλεία & τεχνικές, γλώσσα, πολιτισμό και άλλα στοιχεία από την εκάστοτε χρονική και γεωγραφική ίσως συγκυρία όπου και βρίσκονται (το "context" όπως ίσως αλλιώς μπορούμε να το πούμε)....



Το point μου εδώ πάντως μπαίνει περί του "εμπλουτισμού" της έννοιας "μοναξιάς" πέρα από το αμιγώς συναισθηματικό κομμάτι (ή ερωτικό) που μπορεί να πηγαίνει πρωτίστως ο νους...

Thanx PaTRokleuS για το ερέθισμα που μας έδωσες για συζήτηση!!!

εγώ πολλές φορές παρατηρώ ότι μπορεί να είσαι με μεγάλη παρέα ή και όχι και να νίωθεις μόνος! οπότε πιστεύω πως σε μέγαλο βαθμό η μοναξιάείναι και επιλογή του καθενός μας! είναι που όμως πολλοί άωθρωποι φοβούνται συχνά να δείξουν τον πραγματικό τους εαυτό....φταίει κι αυτό! σας έχεις συμβεί ποτέ να σας χαιδέψουν στο χέρι φιλικά και να νιώσετε παράξενα? σαν μια περίεργη οικειότητα...είναι αποτέλεσμα της μοναξιάς που βιώνουμε! pocahontas ξέρω ακριβώς πως νιώθεις αλλά δυστυχώς είναι η λεγόμενη "νέα τάξη πραγμάτων''. Αυτό μας μάρανε!

Η μοναξια εχει τα καλα τηs αλλα και τα κακα τηs..οταν χανεται ο ερωταs απο την ζωη μασ ερχεται η καταθληψη να μασ πολιορκηση,,,,,