Κοινότητα - Πύλη - Περιοδικό Φοιτητών Πανεπιστημίου Αιγαίου -- Πρωτοβουλία MyAegean

σ'ονειρευτηκα και γιναν ολα μια στιγμη
σ'ονειρευτηκα μια νυχτα με ατελειωτη σιωπη
και γιναν ολα μια γιορτη

νομιζα πως ησουνα εδω
μπορουσα να σε ξαναδω
να σε αγγιζω, να σου μιλω

σ'ονειρευτηκα, με την θλιψη αγκαλια
σ'ονειρευτηκα,μια κρυα και ατελειωτη βραδυα
γινανε ολα μαγικα

γιναν τα αστερια μια φωτια
χαθηκε με μιας η μοναξια
μα ολα αλλαξαν ξαφνικα

σ'ονειρευτηκα, να μου γελας για μια στιγμη
σ'ονειρευτηκα να σπας τη μερα τη χλωμη

γυρισα πισω στα παλια
που ολα ητανε καλα
και πηρε χρωμα η σιωπη
μα ολα γυρισαν στην αρχη

σ'ονειρευτηκα, πανω σε συνεφα μαβια
σ'ονειρευτηκα, με δυο καταλευκα φτερα

να τρεμοπαιζεις την αυγη
να ζητας μια αλλαγη
καπου καλυτερα να πας
κατι νεο να λαχταρας

σ'ονειρευτηκα, μα ηταν ονειρο γλυκο
σ'ονειρευτικα, γιατι ισως να θελω να σε δω

μου εχεις λειψει τελικα
ενα σου γελιο, μια ματια
που δινει λαμψη στη σιωπη
και στους νεκρους μια αλλαγη

ισως το κοσμο τους ζητας
για αυτο πισω δεν γυρνας
και ειναι πολυ αργα γι αυτο

σ'ονειρευτηκα....

Είναι ένα από τα πιο συγκινητικά ποιήματα που έχω διαβάσει ποτέ μου!

Πολύ μελαγχολικό, αλλά μου αρέσει, πάρα πολύ!

Συνέχισε έτσι fraoulitsa!

δυσκολο που ειναι να ζεις
δυσκολο που ειναι να αναπνεεις
δυσκολο που ειναι να δεις
ακομη πιο δυσκολο να υπομενεις

υποφερεις και δεν το ξερει κανεις
υποφερεις και κανεναν δεν ενδιαφερεις
υποφερεις και μονος σου μενεις
πληγες μετρας και μονος σωπαινεις

ζεις και νιωθεις δυστυχης
ξεχνας οτι η ζωη δεν εχει παραστασεις
παρα μια μοναδικη
ζεις για να παιξεις οσο καλυτερα μπορεις
χωρις ευκαιριες χωρις οασεις
η ζωη ειναι μοναδικη

μες την ερημο που εισαι εξοριστος
να εισαι μονος αναμεσα σε χιλιαδες
τι περιμενεις εναν φοινικα λιγο νερο να βρεις?
θα βλεπεις απο μακρια πως ειναι οι αλλοι νομαδες....

Ωπ και ποιήτρια η φραουλίτσα.

Gratz .

ο παραδεισος ανοιξε τις αγκαλες του
να υποδεχθει εναν αγγελο που το χε σκασει
κκαι ειχε επισκεφτει τη γη για μια βραδυα
και παλι πισω με γιορτες και με τραγουδια επανερχεται
το θρονο που εχασε να παρει ξανα

κακια ο θεος καμια δεν του κρατα
το παιδι του γυρισε πισω σε κεινον ξανα
ομορφυνε τη γη
και εφυγε απο κει
τη ζωη τη χαρα και την ομορφια ως δωρα εχει φυλαξει
ενα νεο ηλιοβασιλεμα ηρθε για να χαραξει

η ανατολη αλλαξε χρωμα προς τιμη του
η ανοιξη ομορφυνε μηπως και φτασει την ομορφια τη δικη του
ο χειμωνας παγωσε να τιμωρησει τους ανθρωπους
που τον αφησαν να φυγει
τους βασανιζει και πανω στα σπιτια τους
παγο και χαλαζι ριχνει

εχω κρυφα ταλεντα μην με ματιασουν! ειναι στη μνημη του φιλου μου ηρακλη που πεθανε πριν 2 χρονια με την μηχανη του....

Κρίμα το παιδί...

Ζει μέσα από το ταλέντο σου

ζει μεσα στη καρδια μου...

δεν ειναι που δεν μπορω να κοιμηθω
δεν ειναι που νιωθω αδεια οταν σηκωθω

ειναι που συνεχως μια λεξη σου ζητω
ειναι που απο σενα δεν μπορω να λυτρωθω

δεν ειναι που το κεφι μου εχω χασει
δεν ειναι που ολα τα εχω ξεχασει

ειναι το οτι νιωθω μια αγαπη δυνατη
ειναι μια φλογα μεσα στη ψυχη
ειναι ενα ευχαριστω που κρεμεται στα χειλη...
αλλα εσυ δεν το ακους
μενει εκει...

δεν ειναι το οτι πιο μονη δεν ενιωσα ποτε
δεν ειναι το οτι κανεναν δεν περιμενα ποτε

ειναι το οτι ποτε δεν θα με δεις
ειναι ποτε καλα δεν θα με μαθεις
αλλα εγω ειμαι εδω κι ας μην με βλεπεις
εδω σου μιλαω με λεξεις
εδω μες το ποιημα αυτο
να εχω στην ακρη των χειλιων ενα ευχαριστω....