Κοινότητα - Πύλη - Περιοδικό Φοιτητών Πανεπιστημίου Αιγαίου -- Πρωτοβουλία MyAegean

no problem astrud.

Mη με παρεξηγείς όμως. Δεν είμαι υπέρ του μηδενισμού για κανέναν λόγο. Είμαι κατά της εξουσίας και σε όσους την ασκούν.

Δεν συμφωνώ μαζί σου astrud. Το ότι το διεθνές δικαστήριο απαρτίζεται απο δικαστές και άλλων εθνοτήτων πέρα απο αμερικάνους δεν αποδεικνύει τίποτα.

Αν υπήρχε όντως ένα αξιόπιστο διεθνές δικαστήριο, το οποίο θα μπορεί να πάρει μερικές αποφάσεις όταν υπάρχει αδικία, θα καταδίκαζε τους αμερικάνους, οι οποίοι ξεκίνησαν 2 πολέμους μέσα σε 5 χρόνια, με την μόνη αφορμή μια ΠΛΑΣΤΗ (είμαι σίγουρος ότι συμφωνούμε όλοι σε αυτό), επίθεση στους πολίτες της. Μία επίθεση η οποία κατηγορούσε τρομοκράτες οι οποίοι δεν υπήρχαν ποτέ, για να δικαιολογήσουν τους πολέμους τους. Οι αμερικανοί ηγέτες, και όλοι όσοι ξεκίνησαν αυτή την ιστορία, θα έπρεπε να κατηγορηθούν και να καταδικαστούν ως εγκληματίες πολέμου. Αντι αυτού, ο αμερικανικός λαός δεν είναι σωστά ενημερωμένος περι του θέματος και αποκαλούν τρελούς και συνομωσιολόγους όσους απλά αποζητούν την αλήθεια, η τρομοκρατία έχει γίνει μια διεθνής αόρατη απειλή η οποία μόνο "δικαιολογεί" τις αυξήσεις μέτρων ασφαλείας καταπατώντας σειρά ανθρωπίνων δικαιωμάτων... Και ο υπόλοιπος κόσμος όλος λίγο ξέρει την αλήθεια αλλά δεν γίνεται τίποτα.

Γιατί να εμπιστευτώ την διεθνή δικαιοσύνη όταν παίζεται μπροστά μας ένα εκπληκτικό θέατρο του παραλόγου και και εκείνη δεν κάνει απολύτως τίποτα;

Παράθεση: Δεν συμφωνώ μαζί σου astrud. Το ότι το διεθνές δικαστήριο απαρτίζεται απο δικαστές και άλλων εθνοτήτων πέρα απο αμερικάνους δεν αποδεικνύει τίποτα.

Ah ναι, δεν αποδεικνύει τίποτα? Δηλαδή την ίδια νομιμότητα έχει ένα Διεθνές Δικαστήριο για την εκδίκαση των υπευθύνων για εγκλήματα πολέμου, το οποίο απαρτίζεται από δικαστές πολλών εθνοτήτων, με ένα αντίστοιχο Δικαστήριο που απαρτίζεται από δικαστές μιας μόνο χώρας? Ε τότε το Διεθνές Δικαστήριο για την πρώην Γιουγκοσλαβία, το οποίο – επαναλαμβάνω – ιδρύθηκε με απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, θα έπρεπε να είναι το ίδιο πράγμα με το Ειδικό Δικαστήριο του Ιράκ (δηλαδή ένας εθνικός θεσμός και όχι διεθνής = που απαρτίζεται μόνο από Ιρακινούς δικαστές, και προφανώς δημιουργήθηκε για χάρη των Αμερικάνων και των Άγγλων). Και σε καμία περίπτωση τα διεθνή εγκλήματα του Ιράκ δεν έπρεπε να τιμωρηθούν από ένα εθνικό δικαστήριο.

Όσον αφορά τα εγκλήματα στη πρώην Γιουγκοσλαβία έχω ήδη εξηγήσει ότι έγιναν κάποιες προσπάθειες στο Δικαστήριο της Χάγης. Στον Εισαγγελέα υποβλήθηκαν πάρα πολλές καταγγελίες για παραβιάσεις Διεθνούς Δικαίου από τα στρατεύματα του ΝΑΤΟ. Αλλά οι Αμερικάνοι δεν έχουν τιμωρηθεί ποτέ, ούτε για τα εγκλήματα του Vietnam που ήταν πολύ χειρότερα. Τώρα σοβαρά περιμένουμε να δικαστούν για τη Γιουγκοσλαβία?

‘Oσον αφορά το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο της Χάγης, για να μπορέσουν να δικαστούν εκεί οι Αμερικάνοι θα έπρεπε οι ΗΠΑ (δηλαδή το κράτος υπηκοότητας του δράστη) να αποδεχτούν τη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου. Αν οι ΗΠΑ όμως δεν αναγνωρίζουν το Δικαστήριο πως είναι δυνατόν να δικαστούν εκεί ως εγκληματίες πολέμου οι Αμερικάνοι?

Αντί να λέμε ότι το Διεθνές Δίκαιο είναι άδικο, η ότι η διπλωματία και η διεθνής δικαιοσύνη δεν κάνουν τίποτα, γιατί δεν καταλαβαίνουμε ότι αν δεν υπήρχαν ούτε αυτά τώρα ίσως θα είχαμε πολλούς περισσότερους πολέμους από αυτούς που έχουμε. Θα ήθελα πολύ να μάθω ποια θα μπορούσε να είναι η εναλλακτική λύση για όλα αυτά τα διεθνή προβλήματα.
Είμαι κουρασμένη τώρα. Σας αφήνω γιατί έχω την εντύπωση ότι ο, τι και να λέω δεν πρόκειται να κερδίσω τίποτα η να με καταλάβει κανείς.

Είμαι πεπεισμένος πως οι περισσότεροι έχουν καταλάβει τι θέλει να πει η Astrud. Πολύ απλά όμως επειδή είμαστε νέοι και δε ζούμε για να συντηρήσουμε μια κατάσταση που πάνε να μας κληρονομήσουν, αντιδρούμε και δε δεχόμαστε κάποιες τάξεις πραγμάτων...Όσο εδραιωμένες και "καλές" κι αν είναι αυτές!

Δεν μπορούμε να ζούμε με το μη χείρον βέλτιστο, γιατί πολύ απλά αν ζούσαμε κατά αυτή την αρχή, τότε όλα θα μας φαίνονταν όμορφα και καταπληκτικά συγκρινόμενα με τα χειρότερα.

Το τι πρέπει να κάνουμε για να αλλάξουν τα πράγματα προς το καλύτερο το ξέρει ο καθένας μας ξεχωριστά. Είμαστε όλοι πολιτικά όντα και ο,τι κάνουμε συμβάλλει στο πολιτικό και ιστορικό γίγνεσθαι. Το να μην έχεις μια λύση για ένα πρόβλημα δε σημαίνει οτι πρέπει να συνταχθείς μαζί του κιόλας.

Το κακό είναι κακό, δε γίνεται καλό συγκρινόμενο με το χειρότερο...

Μήπως όμως να λέγαμε και κάτι για τους ολυμπιακούς αγώνες; Έχει κάπως ξεφύγει η κουβέντα από το αρχικό τόπικ...

Κοίτα astrud είχα καταλάβει ότι η όλη συζήτηση σε κουράζει γιατί αναγκάζεσαι να αναλύεις κάποια πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα για τον κλάδο σου, και για αυτό είχα αποφύγει να συνεχίσω την κουβέντα παρόλο που δεν είχα μείνει εντελώς ικανοποιημένος από τις απαντήσεις που είχες δώσει. Βλέπω επίσης ότι δε βλέπεις νόημα να παραμείνεις σε αυτή τη κουβέντα αλλά θα προσπαθήσω να σου δώσω 2 επιχηρήματα για να το κάνεις έστω κ για λίγο ακόμα:

1) Μέσα από τη συζήτηση αυτή εμείς έχουμε μάθει αρκετά πράγματα για το πως λειτουργούν κάποια πράγματα σε διεθνές επίπεδο κ σε ένα μεγάλο βαθμό το οφείλουμε σε σενα διότι έχεις κρατήσει ένα επιστημονικά άρτιο επίπεδο στην κουβέντα. Αυτός είναι κ ο βαθύτερος στόχος μιας κουβέντας σε ένα φόρουμ διεπιστημονικού περιεχομένου -ενός διεπιστημονικού πανεπιστημίου.

2) Πιστεύω ότι και εσύ κερδίζεις, υποστηρίζοντας τις απόψεις σου, έστω και σε ένα κοινό που δε μπορεί να εκτιμήσει την επιστημονική αρτιότητα των θέσεών σου, γιατί σε κάποιο επίπεδο αυτό είναι πιο δύσκολο [το να επικοινωνήσεις μια θέση σε ένα πιο αμόρφωτο κοινό-ικανότητα που θα σου χρειαστεί σίγουρα στο μέλλον], και έχεις επιπλέον την πρόκληση της γλώσσας.

Λοιπόν αν τα παραπάνω σου κάνουν, έχω την εξής ερώτηση για να προχωρήσει η κουβέντα:

Φαίνεται και από τα δικά σου ποστ, ότι το ΔΔ έχει όρια, δε μπορεί να εφαρμοστεί παντού, ούτε σε όλους, ούτε πάντα. Τα αποτελέσματά του είναι εμφανή, ΟΤΑΝ αυτό εφαρμόζεται, αλλά αυτός ο κανόνας έχει πολλές εξαιρέσεις. Νομίζω ότι είναι λάθος να λέμε ότι το ΔΔ είναι άδικο [εγώ το είπα για ποιητικούς λόγους - το παίρνω πίσω] αλλά πιστεύω ότι είναι σε μεγάλο βαθμό μη εφαρμοσμένο και μη εφαρμόσιμο. Αυτά το καθιστούν μερική/ανεπαρκή λύση. Και ρωτώ: Πιστεύεις ότι αυτή είναι η καλύτερη λύση που έχουμε για τα διεθνή προβλήματα;

Μια εναλλακτική λύση δε σημαίνει ταυτόχρονα την κατάργηση της προηγούμενης, και ίσως έτσι να έρθουμε και σε consensus, αν δεχτείς και εσύ ότι ο προσωπικός αγώνας του καθενός [σε επίπεδο κατάργησης προκαταλήψεων, μίσους μεταξύ εθνών, απόρριψης κάθε είδους βίας, σεβασμός του άλλου, του περιβάλλοντος κτλ] έρχεται να συμπληρώσει τον διπλωματικό αγώνα και να δώσει μια πιο ολοκληρωμένη λύση. Και ότι τα πράγματα δεν πάνε κατ' ευχήν γιατί και στα δύο επίπεδα χωλαίνουμε.

Επίσης μιας κ ο argonaut ήθελε επιστροφη στο θέμα: Έμαθα κάτι φοβερό από ένα φίλο που μόλις γύρισε από την Κίνα: Αν βάλεις στο google στην Κίνα "Tibetan issue" 1ον σου βγάζει μόνο 2 (δύο!!!!!!) results. Κάτι παίζει με φίλτρα αλλά δε ξέρω ακριβώς 2ον σου κόβουν το internet για ένα 8ωρο. Καλή φάση!

Anemos κατ’αρχάς σ’ευχαριστώ για το post σου. Εκτίμησα πολύ τα επιχειρήματά σου και γι’αυτό αποφάσισα να παραμείνω με χαρά στη κουβέντα.

Θα ήθελα να εξηγήσω δύο πράγματα μόνο πριν επιστρέψω στο θέμα του thread.
Κατ’αρχάς, όταν εγώ συμμετέχω σε μια πολιτική συζήτηση σε αυτό το φόρουμ, προσπαθώ να μη σας κουράσω με ‘τεχνικές’ λεπτομέρειες, γιατί ξέρω ότι τα Αιγαιάκια δεν έχουν το ίδιο background με μένα που σπουδάζω 6 χρόνια Διεθνείς Σχέσεις. Σε περίπτωση να μη τα καταφέρω, και γίνω ξενέρωτη πρέπει να μου το πείτε. Δεν το κάνω επίτηδες, απλώς αγαπάω τόσο πολύ αυτά τα πράγματα, που πραγματικά χάνω τον έλεγχο, και δεν καταλαβαίνω όταν το παρακάνω.
Δεύτερον, για να κάτσω να γράψω ολόκληρες σελίδες στα Ελληνικά πάνω σε δύσκολα θέματα όπως αυτά που συζητάμε εδώ (πράγμα το οποίο με γεμίζει και με ευχαριστεί βέβαια, αλλά μου τρώει και λίγο χρόνο γιατί χρειάζομαι διάφορα Ελληνοιταλικά λεξικά για να το κάνω ), σημαίνει ότι πραγματικά με ενδιαφέρει η επικοινωνία με το My και θα ήθελα και εγώ να κερδίσω κάτι. Και ο σκοπός μου δεν είναι να μάθω καινούργια πράγματα για το αντικείμενο μου, αλλά να μεταδίδω τις λίγες γνώσεις που έχω και να βοηθήσω τον διάλογο.
Με κουράζουν όμως δύο πράγματα:
1. Το ότι αναγκάζομαι να εξηγήσω κάποια πράγματα που θα έπρεπε να είναι αυτονόητα όχι μόνο για τον κλάδο μου αλλά για τον κάθε άνθρωπο, και ειδικά για έναν φοιτητή. Όλοι μας πιστεύω ότι θα έπρεπε να καταλάβουμε ότι χωρίς την λογική δεν θα αλλάξουμε ποτέ τον κόσμο. Όλοι θα έπρεπε να ξέρουμε ότι οι επαναστάτες ο, τι κάνανε ΔΕΝ το κάνανε ούτε από τρέλα, ούτε από συναισθηματικούς λόγους, αλλά ότι ξέρανε πολύ καλά τι θέλανε. Αρκεί να έχεις διαβάσει λίγη Ιστορία στο λύκειο. Επίσης, είναι προφανές ότι η ολυμπιακή εκεχειρία δεν ισχύει σήμερα, και δεν ξέρω αν είχε και νόημα να το συζητήσουμε.
2. Προσωπικά μου αρέσει όταν κάποιος δεν συμφωνεί μαζί μου. Πιστεύω ότι ο έξυπνος άνθρωπος είναι αυτός που αναγνωρίζει τα λάθη του και ξέρει να αλλάξει γνώμη. Γι’ αυτό θεωρώ τον διάλογο μεταξύ μας πολύ σημαντικό και αναγκαίο. Για να με κάνεις όμως να αλλάξω γνώμη, πρέπει να μου δείξεις ότι κάνω λάθος με επιχειρήματα. Γιατί όταν εγώ μιλάω για πολέμους και εσύ μου λες ότι δεν πιστεύεις στη διπλωματία, αλλά πιστεύεις στο να αλλάξεις τους ανθρώπους γύρω σου…λυπάμαι αλλά αυτό δεν είναι επιχείρημα. Και, με όλο τον σεβασμό, αλλά φοβάμαι ότι αν εγώ πω κάτι τέτοιο εδώ, παίζει να γελάσει όλη η Φλωρεντία μαζί μου.
Καταλαβαίνεις γιατί κουράζομαι.

Παράθεση: Φαίνεται και από τα δικά σου ποστ, ότι το ΔΔ έχει όρια, δε μπορεί να εφαρμοστεί παντού, ούτε σε όλους, ούτε πάντα. Τα αποτελέσματά του είναι εμφανή, ΟΤΑΝ αυτό εφαρμόζεται, αλλά αυτός ο κανόνας έχει πολλές εξαιρέσεις.

Πάρα πολύ σωστό!!!

Παράθεση: Νομίζω ότι είναι λάθος να λέμε ότι το ΔΔ είναι άδικο [εγώ το είπα για ποιητικούς λόγους - το παίρνω πίσω] αλλά πιστεύω ότι είναι σε μεγάλο βαθμό μη εφαρμοσμένο και μη εφαρμόσιμο.

Ακριβώς το ΔΔ πολλές φορές είναι μη εφαρμοσμένο από κάποια μεγάλα κράτη, όπως η Ρωσία, η Τουρκία, η Κίνα, και οι ΠΗΑ.
Όσο για το αν είναι εφαρμόσιμο η όχι, δεν ξέρω αν οι σκέψεις μου είναι σωστές, αλλά εγώ πιστεύω ότι το Δίκαιο, και η ύπαρξη ορισμένων κανόνων γενικά προϋποθέτει ότι αυτοί οι κανόνες θα είναι ρεαλιστικά εφαρμόσιμοι, γιατί αλλιώς δεν θα είχαν και λόγο να υπάρχουν. Γι αυτό οι νόμοι θα έπρεπε να είναι όσο περισσότερο γίνεται ‘ελαστικοί’, δηλαδή να μη είναι υπερβολικά αυστηροί, ώστε να μπορέσουν να τους σεβαστούν όλοι, και οι δυνατοί και οι αδύναμοι.
Από τη άλλη υπάρχουν νόμοι που έχουν μια ‘συμβολική’ έννοια, και γι αυτό δεν είναι δεσμευτικοί, όπως εξήγησα για την εκεχειρία.
Και εν μέρει τα ίδια τα Διεθνή Ποινικά Δικαστήρια πιστεύω ότι έχουν ένα συμβολικό νόημα. Προσωπικά θαυμάζω τη δουλειά που κάνουν οι νομικοί της Χάγης, γιατί είναι άνθρωποι που προσπαθούν να αντισταθούν σε μεγάλες δυνάμεις, παλεύουν για τη δικαιοσύνη, παρόλο που πολλές φορές ξέρουν από τη αρχή ότι θα χάσουν. Ένας Εισαγγελέας σε ένα Διεθνές Δικαστήριο, ας πούμε, ο οποίος εξετάζει τις καταγγελίες που αφορούν τους αξιωματικούς του ΝΑΤΟ, ξέρει πολύ καλά ότι οι πιθανότητες να κερδίσει και να τους δικάσει είναι ελάχιστες, αλλά παρόλα αυτά προχωράει και επιμένει. Αυτό δίνει ένα πολύ σημαντικό μήνυμα, γιατί δυστυχώς ζούμε σε μια εποχή της ατιμωρησίας, και είναι απαραίτητο να στηρίζουμε και να εκτιμούμε τέτοιες προσπάθειες, έστω και αν είναι συμβολικές. Η διεθνής δικαιοσύνη δεν μπορεί να είναι πάντα αποτελεσματική, αλλά σίγουρα δείχνει την απαίτηση ότι όσοι διαπράττουν διεθνή εγκλήματα, πρέπει να τιμωρούνται. Και πολλές φορές αυτό γίνεται και στη πράξη.

Κλείνοντας, θεωρώ ότι ο προσωπικός αγώνας του καθενός σίγουρα είναι σημαντικό, γιατί όσο αυξάνεται ο σεβασμός του άλλου σε μια κοινωνία, τόσο μειώνεται το ρίσκο να ξεκινήσει ένας πόλεμος. Αλλά, επειδή όπως είπα είναι οι ηγέτες που παίρνουν κάποιες αποφάσεις και όχι ο λαός, η λύση για τα διεθνή προβλήματα πρέπει να είναι ΚΑΙ ο σεβασμός του ΔΔ. Το δύσκολο είναι όμως να εφαρμοστεί το Δίκαιο από τις μεγάλες δυνάμεις, οι οποίες δεν είναι καθόλου διατεθειμένες να θυσιάσουν τα εθνικά τους συμφέροντα για το καλό της Διεθνούς Κοινωνίας. Πως μπορεί να λυθεί αυτό? Ίσως, όπως είπα και πριν, με τη ‘ελαστικότητα’ του ΔΔ, ώστε να υπάρχουν περισσότερες πιθανότητες να γίνει το Δίκαιο εφαρμόσιμο από όλα τα κράτη, ακόμα και από τα superpowers.
Συμφωνήσαμε?

Πέρα από τύπους, νομικούς όρους και καταστατικά μην ξεχνάμε πως η Δικαιοσύνη είναι μια αξία την οποία ο άνθρωπος άρχισε να αντιλαμβάνεται κατά την ιστορική στιγμή που άρχισε και να φιλοσοφεί συστηματοποιημένα. Ως τομέας της φιλοσοφίας λοιπόν, αρχικά η έννοια της δικαιοσύνης κατείχε πολύ συγκεκριμένη θέση στο σύστημα αξιών των πρώτων πολιτισμένων κοινωνιών. Αργότερα με τη μετεξέλιξη των αγροτικών εν γένει οικονομιών σε εμπορικές, σε μεγάλο βαθμό η δικαιοσύνη ταυτίστηκε με τη νομική επιστήμη.

Προσωπικά δεν πιστεύω στην ταύτιση νομικής επιστήμης με τη δικαιοσύνη. Το οτι ως υποσύνολα μπορεί σε κάποια σημεία τους να τέμνονται και να έχουν "κοινό χώρο" αυτό κατ'εμέ δεν τα κάνει ταυτόσημες έννοιες.

Ερχόμενος στο θέμα μας και για να συνδέσω τα προηγούμενα με το αντικείμενο της ως τώρα συζήτησης, θα ήθελα να παρατηρήσω πως μιλάμε για το Διεθνές Δικαστήριο αλλά δεν ορίζουμε το προσωπικό σύστημα αξιών μας. Ναι είναι ένα διεθνώς αναγνωρισμένο όργανο όπως και ο ΟΗΕ άλλωστε, αλλά σε εμάς τους καθημερινούς ανθρώπους τι έχει να "πει"; Το ΝΑΤΟ επίσης είναι ένας οργανισμός στον οποίο συμμετέχει και η Ελλάδα ως μέλος, αλλά ΕΜΕΙΣ οι έλληνες συμφωνούμε με τις ενέργειές του;;

Διάβασα περί ισχυρών κρατών, αδύναμων κρατών, "ελαστικών νόμων". Καταλαβαίνω απόλυτα και συμμερίζομαι τα τεχνάσματα της σύγχρονης νομικής επιστήμης ΑΛΛΑ για εμένα που θέλω να λέγομαι σκεπτόμενος άνθρωπος με ελεύθερη σκέψη και αδούλωτο πνεύμα όλο αυτό το πανηγύρι και οι εκπτώσεις δεν αποτελούν Δικαιοσύνη...Μπορεί να αποτελούν άριστες νομικές ρήτρες, άρτια και άψογα επιτεύγματα της νομικής επιστήμης, όμως σε καμία περίπτωση δεν κρίνω οτι συνάδουν με το πνεύμα της Δικαιοσύνης όπως εδραιώθηκε με τις αρχές τους ανθρωπισμού και του Διαφωτισμού...

Τελειώνοντας από την κύρια θέση θα ήθελα να τονίσω πως ΝΑΙ πρέπει να σεβόμαστε το Διεθνές Δικαστήριο υπό την προϋπόθεση πως θέλουμε να ζούμε στην κοινωνία του σήμερα όπως κι αν έχει αυτή διαμορφωθεί. Θα ήταν παράλογο να θέλαμε να παίξουμε σκάκι αλλά να μη θέλουμε να κάνουμε τις κινήσεις που επιτρέπεται για τον ενδεδειγμένο πεσσό, αλλά ακόμα χειρότερα να μη σεβόμαστε την αξία του "βασιλιά"...

Προσωπικά, λοιπόν δε θα ήθελα να αμφισβητήσω την εγκυρότητα και τη λογική της Astrud μιας και κατέχει και τη γνώση αλλά και την ικανότητα να αναλύει τα πράγματα ως έχουν στο πλανητικό χωριό. Επίσης ουδέποτε θα παραβλέψω τις ανησυχίες, αλλά και την καθαρή και τίμια σκέψη του Zero_Tolerance...Θα θέσω ένα τελευταίο ερώτημα σε όλους εσάς όμως κι ο καθένας ας το απαντήσει στον εαυτό του:

Σε ποια κοινωνία και σε ποιόν κόσμο θα ήθελες να ζεις;

Καταλαβαίνω τον εκνευρισμό σου astrud... Θα σου φαίνεται αρκετά χαζός ο τρόπος που σκέφτομαι, δηλαδή να πιστεύω ότι το δίκαιο θα έπρεπε να είναι υπεράνω όλων, όσο και στο ιδιωτικό/δημόσιο όσο και για το διεθνές δίκαιο. Φυσικά, αυτό είναι ουτοπικό (άλλωστε, ποιός σκ**ά δικαστής θα μπορούσε να είναι υπεράνω όλων; Who watches the watchmen, που λέει και ο άτιμος ο Alan Moore). Πόσο μάλλον, στην περίπτωση του διεθνούς δικαίου, όταν οι ΗΠΑ΄, μεταξύ άλλων, δεν αναγνωρίζουν το ΔΔ της Χάγης. Πώς όμως μπορεί να λειτουργήσει κάτι τέτοιο όταν κάποιος δεν το αναγνωρίζει; Όταν είναι "υπεράνω" δικαιοσύνης;

Δεν θα συνεχίσω, γιατί εκτός απο το ότι θα σε εκνευρίσω κι άλλο ( ), δεν θα πω και τίποτα καινούργιο σε αυτή τη συζήτηση. Εσύ είσαι η αυθεντία εδώ γύρω και δεν ξέρω κατα πόσο μπορώ να φέρω επιχειρήματα σχετικά με το διεθνές δίκαιο. Είναι πράγματα τα οποία όντως δεν ξέρουμε για αυτό και θα συμφωνήσω ότι o θεσμός είναι πολύ καλύτερο απο το τίποτα: καλύτερα να υπάρχει ένα σύστημα το οποίο κάνει κάτι, έστω κι υπάρχουν θέματα εκτός των δυνάμεων του, παρά να μην υπάρχει καθόλου. Απλά ξέρεις. Αδικίες όπως αυτή που ανέφερα στο προηγούμενο ποστ μου, θα ήθελα κάποιος να μπορεί να τις σταματήσει. Κάποιος να είναι πάνω απο τις υπερδυνάμεις! Ποιός καλύτερος για την δουλειά απο το Διεθνές Δίκαιο (με κεφαλαία;!);Απαντώντας στον Dali_Doc, θα ήθελα να ζω σε μια κοινωνία όπου αυτό δεν θα θεωρούταν ουτοπικό, χαζό και παιδικό. Όμως, ποιός θα αλλάξει τον κόσμο αν όχι εμείς;

Έλα Cubilone δεν σκέφτηκα ποτέ ότι ο τρόπος σκέψης σου είναι χαζός, και δεν είμαι εκνευρισμένη…απλώς με είχε πάρει λίγο από κάτω.
Καταλαβαίνω ότι γενικά έχετε ένα ‘συναισθηματικό’ τρόπο αντιμετώπισης ορισμένων προβλημάτων που αφορούν τη δικαιοσύνη και τη πολιτική. Ίσως εγώ να τα βλέπω λίγο πιο ψυχρά.

Καταλαβαίνω τις ανησυχίες σου Dali_doc, και θεωρώ πολύ σωστές τις σκέψεις σου. Θα σου φανεί πολύ άδικο αυτό, αλλά δυστυχώς τη Ντόρα δεν τη νοιάζει καθόλου αν οι Έλληνες πολίτες, οι καθημερινοί άνθρωποι, δεν συμφωνούν με τις ενέργειες του ΝΑΤΟ. Τι λέμε τώρα…αφού πέρσι το καλοκαίρι που καιγόταν η μισή Ελλάδα και ο κόσμος πέθαινε από τις πυρκαγιές, η γυναίκα ήταν στη Μύκονο και έκανε μπανάκια!!
Το θέμα είναι ότι το σύστημα “αξιών” των πολιτικών μας πολλές φορές δεν συμβαδίζεται καθόλου με το προσωπικό σύστημα αξιών μας.

Συμφωνούμε ότι οι περισσότεροι πολιτικοί είναι από τους χειρότερους συμφεροντολόγους, ψεύτες και κλέφτες μέσα σε μια κοινωνία. Και είναι απόλυτα κατανοητό ότι οι Έλληνες αντιμετωπίζουν κάποια προβλήματα με το συναίσθημα, αλλά για να είμαι ειλικρινής δεν νομίζω ότι η πλειοψηφία των πολιτικών στη Ελλάδα θα σκέφτεται ποτέ συναισθηματικά για τους πολίτες τους. Γι’αυτό πιστεύω ότι κάποια προβλήματα θα έπρεπε να τα αντιμετωπίσουμε με ψυχραιμία, όσο δύσκολο και να μας φαίνεται αυτό.

Θα σας πω μια ιστορία. Το 1998 στη Βόρεια Ιταλία ένα αεροσκάφος των US Marines έκοψε το καλώδιο ενός τελεφερίκ. Αυτό το ατύχημα έγινε γνωστό με το όνομα “σγαφή του Cermis”. Θα πω μόνο ότι αυτοί οι Marines δικάστηκαν για τη δολοφονία 20 ανθρώπων σε Στρατιωτικό Δικαστήριο στη Αμερική (όχι στη Ιταλία), και κρίθηκαν ΑΘΩΟΙ.
Το ίδιο έγινε και με τον μυστικό πράκτορα Nicola Calipari που σκωτώθηκε από έναν Αμερικάνο στρατιώτη στο Ιράκ.

Καταλαβαίνετε ότι η εφαρμογή της νομικής αρχής, για τη οποία η δικαιοσύνη πρέπει να είναι super partes, δηλαδή υπεράνω όλων, δεν είναι καθόλου απλή.

Κλείνοντας, για να βγάλω και ένα συμπέρασμα από τη όλη κουβέντα, πιστεύω ότι, παρόλο που τα πράγματα είναι τόσο δραματικά και απογοητευτικά, δεν πρέπει να πάψουμε να εμπιστεύομαι το Δίκαιο, τη διπλωματία, και τη πολιτική, όσο βρώμικα και να μας φαίνονται, διότι υπάρχει και μια μειονότητα νομικών, διπλωμάτων και πολιτικών, που ΔΕΝ είναι διεφθαρμένη. Προσωπικά σε αυτούς στηρίζω τις ελπίδες μου, γιατί οι περισσότεροι Ιταλοί γύρω μου δεν πρόκειται να αλλάξουν ποτέ – αφού ψηφίσανε τόσες φορές για πρωθυπουργό ένα απαράδεχτο πρόσωπο, παρόλο που μας έχει δείξει με τον κάθε τρόπο, και εξακολουθεί να μας δείχνει, όλο του τον χειρότερο μαφιόζικο και εγκληματικό χαρακτήρα. Είχαμε μια chance για αλλαγή με τις εκλογές, τη πετάξαμε, τώρα μας αξίζει να χάσουμε και τη Alitalia. Μόνο που η βλακεία των πολλών τη πληρώνουν οι λίγοι, οι χιλιάδες εργάτες και οι πιλότοι που θα χάσουν τη δουλειά τους και δεν θα ξέρουν πως να ταΐσουν τα παιδιά τους με τα λίγα λεφτά που θα ‘χαρίσει’ το κράτος. Και η κυβέρνηση έχει και το θράσος να λέει ότι φταίνε τα συνδικάτα γι’αυτό. Ας πάνε να γα**** αυτοί και όλοι οι ψηφοφόροι τους. Τέτοια ηλιθιότητα δεν διορθώνεται με τίποτα. Δεν υπάρχει θεραπεία, ούτε προοπτική για αλλαγή. Ας ελπίζουμε λοιπόν στη εξυπνάδα των ολίγων.



O θάνατος της πολιτικής.

P.S. Cubilone, τι είμαι εγώ? Αυθεντία? Σ’ ευχαριστώ, αλλά ελπίζω πάντως να μην το εννοείς σοβαρά …δεν είμαι τόοοοοσο επιστημονική, και δεν κατέχω τόση γνώση και ικανότητα…αυτά που γράφω θα μπορούσε να σας τα πει ο οποιοσδήποτε Έλληνας φοιτητής Πολιτικών Επιστημών (ελπίζω δηλαδή). Είναι πολύ βασικά νομίζω.