Κοινότητα - Πύλη - Περιοδικό Φοιτητών Πανεπιστημίου Αιγαίου -- Πρωτοβουλία MyAegean

Είναι μια παλιά και πονεμένη ιστορία για τον τόπο μας γενικά. Μερικές φορές μοιάζει ο τόπος να μη έχει έναν άξονα κεντρικής πολιτικής, μα να φυλλαρίζει σαν βάρκα στο δυνατό βοριά. Και γιατί τα πράγματα στον τομέα της Παιδείας να είναι διαφορετικά? Κάτι τέτοιες στιγμές θυμάμαι το Ξυλούρη σε εκείνο το άσμα που λέει:

"Aυτό τον κόσμο τον καλό

τον χιλιομπαλωμένο

Bρε ράβε, ξήλωνε, ράβε, ξήλωνε

δουλειά, δουλειά, δουλειά να μην σου λείπει

δουλειά, δουλειά, δουλειά να μην σου λείπει"

Tου Kωστα Λεονταριδη





Τα της Παιδείας πράγματα απασχολούν άμεσα ή έμμεσα περί τα τέσσερα εκατομμύρια άτομα. Τόσα είναι αν συναθροίσουμε εκπαιδευτικούς όλων των βαθμίδων, μαθητές, φοιτητές και σπουδαστές και βεβαίως τους γονείς που καταθέτουν πολλά χρήματα και άγχος.

Πονεμένη ιστορία (και) η Παιδεία στον τόπο μας, δεκαετίες τώρα. Μόνιμες διαφωνίες και συγκρούσεις, ανατροπές, ένα ράβε - ξήλωνε που αφορούσε κυρίως στον τρόπο εισαγωγής στα πανεπιστήμια. Από το 1964 έως σήμερα έντεκα (ναι 11) διαφορετικά συστήματα έχουν γράψει ιστορία: Από τα 10 μαθήματα με τους διαφορετικούς συντελεστές ανά σχολή, στις γενικές εισιτήριες με κύκλους σχολών, οι πανελλαδικές, ακολούθησαν οι δέσμες, ήρθε η «μεταρρύθμιση» Αρσένη. Μαθητές και γονείς έκαναν λόγο για εξοντωτικές απαιτήσεις, φυλλορρόησαν τα μέτρα Αρσένη από συνεχείς «αντιμεταρρυθμίσεις» που ξεκίνησαν από το επόμενο ΠΑΣΟΚ.

Ευτελίστηκε τόσο η διαδικασία, που τον τίτλο του φοιτητή κέρδισαν δεκάδες χιλιάδες υποψήφιοι με βαθμό εισαγωγής 3, 4, 5... Ετσι, θεσπίστηκε από εφέτος φραγμός, όριο εισαγωγής (10) ενώ η κ. Μαριέττα Γιαννάκου έχει προαναγγείλει άλλη μια αλλαγή στις εξετάσεις – «πάντως δεν θα αιφνιδιάσουμε, θα υπάρξει διάλογος και ενημέρωση».

Είναι εμφανές ότι όλες οι κυβερνήσεις αντιμετώπισαν τον χώρο της Παιδείας ως πεδίο ασκήσεων, συμβιβασμών και υποχωρήσεων. Κοινός τόπος; Οι πομπώδεις ανακοινώσεις με κορωνίδα εκείνο το αλησμόνητο «βάθεμα και πλάτεμα της γνώσης». Και το κακό παράγινε. Από το σλόγκαν «κάθε πόλη και γήπεδο, κάθε χωριό και γυμναστήριο», περάσαμε τα τελευταία χρόνια άκριτα και παράλογα στο «κάθε δήμος και πανεπιστημιακό τμήμα». Μην ξεχνάμε ότι τα ΤΕΙ έχουν «ανωτατοποιηθεί», κι αυτό το σκηνικό παραπέμπει σε ακριτική στρατιωτική μονάδα που σημαιοστολίζεται και αστράφτει κάθε φορά που την επισκέπτεται ο στρατηγός. Διασπορά τμημάτων ΤΕΙ παντού, ώστε όλες οι τοπικές κοινωνίες να μείνουν ευχαριστημένες. Θα μας έρθουν σπουδαστές, θα νοικιάσουμε δωμάτια, θα τους ταΐζουμε, στα μπαράκια το βράδυ δεν θα πέφτει καρφίτσα. Οικονομικό δεκανίκι στην τίμια πλην φτωχή επαρχία εις το όνομα της Παιδείας. Μια πρακτική εμβαλωματική, με μπόλικη ψηφοθηρική πονηριά. Τα στοιχεία που φιλοξένησε η «Κ» στο χθεσινό φύλλο (ρεπορτάζ του πολύ καλού συναδέλφου Απόστολου Λακασά) αποτύπωσαν το εύρος της φαρσοκωμωδίας που διαδραματίζεται με συνέργεια πολλών.

Διαγκωνισμός δήμων για το ποιος θα καρπωθεί ένα καινούργιο πανεπιστημιακό τμήμα, συνήθως κομμένο και ραμμένο στα μέτρα της μικρής κοινωνίας. Σπρώχνουν οι δημοτικοί άρχοντες, σπρώχνουν οι βουλευτές του νομού, στέλνουν υπομνήματα τοπικοί φορείς και σύλλογοι και σε λίγο έχουμε εγκαίνια. Την ίδια ώρα που κεντρικά πανεπιστήμια αντιμετώπιζαν ζωτικά προβλήματα λειτουργίας –π.χ. δεν πλήρωναν λογαριασμούς και η ΔΕΗ απειλούσε να κόψει το ρεύμα– την ίδια ώρα σε επίδειξη νεοελληνικής τρέλας σε κουκκίδες του χάρτη ιδρύονταν νέα τμήματα... Το αθηνοκεντρικό κράτος σκύβει πάνω από τα προβλήματα της άλλης Ελλάδας, χτίζει σχολές και έδρανα, προσλαμβάνει πανεπιστημιακούς δασκάλους και μοιράζει πτυχία. Και ο κατάλογος με τις πόλεις που πιέζουν για το δικό τους πανεπιστήμιο συνεχώς μεγαλώνει• μην ξεχνάμε ότι σε λίγους μήνες στήνονται κάλπες σε δήμους και νομαρχίες. Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσεται και ο άγριος ανταγωνισμός ανάμεσα σε πόλεις, το αντίθετο της ευγενούς άμιλλας, έρχονται στην επιφάνεια παραδοσιακοί ανταγωνισμοί και καθιερωμένες εμφυλιοπολεμικές μικρότητες, ανέκδοτα και κακίες. Για παράδειγμα: Γιατί στο Ναύπλιο και όχι στο Αργος; Τι λείπει από τους Μολάους,τη Ναύπακτο, την Πτολεμαΐδα, την Κυλλήνη, το Μαντούδι και δεν μπορούν να επενδύσουν και αυτές οι ελληνουπόλεις το μέλλον τους σε μια σχολή;

Ολα τα τελευταία χρόνια εις το όνομα της ποσότητας –να μη μείνει τόπος δυσαρεστημένος, αίτημα ανικανοποίητο–υποβαθμίστηκαν η ποιότητα, η έρευνα, η βελτίωση υποδομών, εργαστηρίων. Υπήρχαν όμως χρήματα για να ιδρυθούν και να λειτουργούν κούτσα κούτσα δεκάδες περιφερειακά τμήματα ΤΕΙ με κάποιες απίστευτες ειδικότητες που εξασφαλίζουν θέση στην ανεργία, πτυχία χωρίς αναγνώριση στην αγορά. Μπα, τίποτα: οι υπουργοί επέμεναν με το μυστρί στο χέρι. Είναι ενδεικτική η αγωνία των δημάρχων όλης της χώρας: Αν τώρα, με το βαθμολογικό όριο σημειωθεί μεγάλη περικοπή των «εισερχομένων» σπουδαστών, η οικονομική ζημιά θα είναι τεράστια, μικροπόλεις θα μαραζώσουν... Από τη μία αυτό. Από την άλλη στο υπουργείο Παιδείας γνωρίζουν καλά την ύπαρξη πάμπολλων τμημάτων με μηδαμινό ακαδημαϊκό λόγο, με διακοσμητική υπόσταση. Η Ιστορία σέβεται τους πολιτικούς που διορθώνουν τα κακώς κείμενα, όχι αυτούς που τα παραδίδουν, όπως τα βρήκαν, στους επόμενους...



πηγή: καθημερινή:26