Κοινότητα - Πύλη - Περιοδικό Φοιτητών Πανεπιστημίου Αιγαίου -- Πρωτοβουλία MyAegean

Γράφει η Ματίνα Κοροντζή :

Ξυπνάω και κοιμάμαι κάθε μέρα με μια διαρκή ανησυχία: να φέρω τη ζωή μου λίγο παρακάτω. Σε κάτι καλύτερο, κάτι σταθερότερο, μια καλή δουλειά που να την απολαμβάνω και να με ανταμείβει. Να σπούδαζα παραπάνω, να έκανα αιτήσεις εργασίας παραπάνω, να δούλευα σε ό,τι έκανα και δεν με αντάμειβε, παραπάνω. Να έβλεπα τους γονείς μου παραπάνω, να πέρναγα περισσότερες ώρες με τους φίλους μου, να είχα πάντα δίπλα μου τον φίλο μου να με στηρίζει. Έχοντας ήδη αφήσει τους πρώτους στην Αθήνα, κι έχοντας ακολουθήσει τον δεύτερο στην Κωνσταντινούπολη με τα ανώτερα των ψυχικών μου κινήτρων, ετοιμάζομαι και πάλι για μια νέα αναχώρηση προς τρίτο προορισμό σε αναζήτηση μιας λύσης στο ενοχλητικό εμπόδιο της σταδιοδρομίας. Πώς βρίσκει κανείς το μαγικό μονοπάτι της ευτυχίας όταν πρέπει να πατήσει από όλα αυτά τα γλιστερά, τρικλίζοντα σκαλοπάτια. Με όλες τις προσδοκίες που μου έχουν χώσει στο κεφάλι, ενα ατελείωτο άγχος μου κόβει την ανάσα στον ύπνο μου και με απομακρύνει από τις ημερήσιες χαρές της ζωής όπου και όποτε. Για να κάνω τη ζωή μου καλύτερη, ποτέ τίποτα δεν φαίνεται να είναι αρκετό...

Και ξαφνικά, βρίσκομαι στην μέση ενός πολέμου. Και στην αρχή δεν καταλαβαίνω από πού μου ήρθε. Περιπλανιέμαι για να αφουγκραστώ την κατάσταση, τι λέει και τι κάνει ο διπλανός μου. Μαζεύονται σε ομάδες, για να νιώθουν πιο δυνατοί. Τρέχουν να ξεφύγουν από τα αέρια που τους πετιόνται από παντού, κι εύχονται ότι ο άνεμος θα φυσήξει αντίθετα για να το γλυτώσουν αυτή τη φορά. Και αρχίζουν να φωνάζουν. Συνθήματα συλλογικά και πολλές φορές, για δες, και διαχρονικά. «Ώμο με ώμο απέναντι στο φασισμό». Κοιτάω πίσω μου και βλέπω δύο τύπους να μοιράζουν με βιαστικές κινήσεις μάσκες μέσα από μια κούτα. Μετά από λίγο κι άλλες κούτες φτάνουν από αλλού, με σάντουιτς και νερά. Αυτοί οι άνθρωποι που τους έλεγες μέχρι χτες υπνωτισμένους είτε από τους ρυθμούς του ανερχόμενου εδώ υπερκαταναλωτισμού είτε εξουθενωμένους από την καθημερινή πάλη για επιβίωση είναι σήμερα εδώ και μοιράζουν στους συμπολίτες τους μέχρι και μπακλαβά. Τι άλλο χρειάζεται να δω για να αντιληφθώ το μεγαλείο αυτής πραγματικότητας; Τίποτα!

Τώρα φωνάζω κι εγώ τα ίδια συνθήματα, τόσο δυνατά που νιώθω μια θέρμη στη μέση του στήθους μου. Βλέπω τους πρώτους στη γραμμή να κυνηγάνε τα δοχεία δακρυγόνων που πετιόνται προς το μέρος μας, να τα πιάνουν με γάντια ή χέρια γυμνά και να τα εκσφενδονίζουν πίσω στα πόδια της αστυνομίας. Είμαι θαμπωμένη από το θάρρος και την επιμονή τους, δεν είχα καμία ιδέα ότι αυτά τα πρόσωπα που έβλεπα καθημερινά στους δρόμους το είχαν μέσα τους να κάνουν κάτι τέτοιο. Ο ρυθμός τους είναι μαγευτικός. Μεταφέρουν μεταλλικές επιφάνειες από τη δίπλα οικοδομή, κάποιο εμπορικό χτιζόταν κι εκεί, και τις στήνουν σε τείχος για να προστατευτούν από τα χτυπήματα της αστυνομίας. Με μοναδικά όπλα λεμόνια για τα μάτια και μια μάσκα να αναπνέουν, πρέπει να βρουν έναν άλλο τρόπο να προστατεύσουν την ακεραιότητα τους. Δε κοιτάς να φύγεις, όχι τώρα που σε έχουν προσβάλει έτσι σωματικά και πνευματικά, θα κάνεις ό,τι μπορείς για να δείξεις την αντίσταση σου. Τώρα κι εγώ γίνομαι μέρος αυτής της δυναμικής. Φωνάζω στο πλήθος να μένουν ήρεμοι, να μην τρέχουν σε φυγή σε κάθε καινούριο χτύπημα. Σε κάποιο σημείο, δύο τύποι δοκιμάζουν να σπάσουν τη τζαμαρία μιας τράπεζας. Και λες, το περίμενες, η κατάσταση θα έβγαινε εκτός ελέγχου για να καταλήξει στο χάος. Τα έχεις ξαναδεί άλλωστε να συμβαίνουν και στην Αθήνα, σε κάθε μια από τις τόσες διαδηλώσεις που έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια. Αλλά σε αυτή τη γωνία, αυτή ακριβώς τη στιγμή, μια δεκαριά άτομα τρέχουν να τους προλάβουν, τους φωνάζουν και τους εμποδίζουν, σαν να εξαρτιέται η ζωή τους από την αποφυγή αυτών ακριβώς των άκρων. Και έχω μείνει άναυδη.

Νιώθω κάτι πρωτόγνωρο να εκτυλίσσεται μπροστά μου, όλοι αυτοί οι άνθρωποι, με τόσο διαφορετικές πολιτικές αλλά και πολιτιστικές πεποιθήσεις, είναι τώρα εδώ και αγωνίζονται μαζί. Οι διαφορές τους έχουν λυθεί από τη στιγμή που εκτοξεύθηκαν τα πρώτα δακρυγόνα στο πάρκο. Όχι επειδή θίχτηκαν οι οικολογικές τους ευαισθησίες, αυτό είναι κυρίως η αφορμή, αλλά πολύ περισσότερο εξαιτίας της απάνθρωπης μεταχείρισης ανθρώπου από άνθρωπο. Αυτός ο αυταρχικός χειρισμός ήταν αρκετός για να τους πετάξει με φόρα έξω από τη δίνη του συστήματος και να τους φέρει μαζί αλληλέγγυους στην διεκδίκηση μιας δικαιότερης και ελεύθερης κοινωνίας.

Οι τραυματίες πλέον αμέτρητοι, κόσμος τρέχει να βοηθήσει όπου μπορεί, μάλλον υπάρχουν και κάποιοι νεκροί, αλλά και πάλι δεν μπορείς να ξέρεις πόσοι. Τα κανάλια δεν μεταφέρουν καμία πληροφορία για το μέγεθος της κατάστασης, κι αν μεταφέρουν πολλές φορές είναι διαστρεβλωμένες. Κάθομαι και σκέφτομαι πως, αυτό το σύστημα δεν είναι δυνατό να διακατέχεται από καμία ανθρωπιστική αξία, όταν δε λυγίζει καν στην ύπαρξη νεκρών, αλλά αντιθέτως προτιμά να την αποσιωπεί. Ο λαός, διαμαρτυρόμενος, απέναντι σε αυτό το καθεστώς που επιλέγει να επιλύσει τα προβλήματα του με έναν τόσο εξοργιστικά μισαλλόδοξο και δικτατορικό τρόπο, με απολύτως ξεκάθαρο μυαλό για τα αγνά τους κίνητρα, φαίνεται να παλεύει ενωμένος για όσα δεν πάλευε για πολλά χρόνια, και πρώτα απ' όλα το απλό και για άλλους αυτονόητο δικαίωμα να αποφασίζουν για την ίδια τους τη ζωή.

Αυτή την εξέγερση θέλω να τη ζήσω, να την αναλύσω και να την κατανοήσω, γιατί θέλω να την κάνω κτήμα μου. Να κάνω κτήμα αυτή την πάλη για έκφραση, την πάλη που αποδεικνύει ότι τελικά δεν είμαστε σκυλιά με αλυσίδες, φίμωτρα και κλασική εξάρτηση, αλλά είμαστε ακόμα άνθρωποι, με το προνόμιο της επιλογής, και στέκουμε πάντα απέναντι σε ανθρώπους, με βασικό πυρήνα των ενεργειών μας κάθε μοναδικό λεπτό που περνάει, την αλληλεγγύη. Ίσως στο τέλος να καταφέρω να είμαι κι εγώ ελεύθερη.

Ματίνα Κοροντζή,
Κωνσταντινούπολη, 03/06/2013

________
Φωτογραφίες απο αυθεντικές λήψεις, © Hasan Kuyucu για τους σκοπούς του δημοσιεύματος