Κοινότητα - Πύλη - Περιοδικό Φοιτητών Πανεπιστημίου Αιγαίου -- Πρωτοβουλία MyAegean

του Αλέξανδρου Γερασίμου
Η Στήλη αυτή τη φορά παραμένει Αθήνα (αν και πολύ θα ήθελε να λειτουργήσει με τους ρυθμούς των ελληνικών νησιών) πάει στο «Τριανόν» (κρυφοκοιτάζοντας προς την πόλη της Δράμας), στο Εθνικό θέατρο, συντονίζεται στους 87.7 για να πάρει μια ανάσα και αφού ακούει και πάλι Ρόδες σκέφτεται πως έχει βραδιάσει και πρέπει να πάει στη Θεμιστοκλέους για τη συζήτηση με θέμα τη σχέση αριστεράς και πολιτισμού. Δεν προλαβαίνει -λόγω βροχής- την 24ωρη συναυλία ηλεκτρονικής μουσικής στο κέντρο της Αθήνας αλλά ο (έστω κι έτσι ελεύθερος) χρόνος της δεν πάει χαμένος. Υπάρχουν οι εκδόσεις ΚΨΜ και ο λόγος του Ντάριο Φο...

Η Ταινία...ή μάλλον οι ταινίες του 30ού Φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους Δράμας. Μετά την παρουσίαση του τον περασμένο μήνα (17-23/9) στο Δημοτικό Ωδείο και στο σινεμά «Ολυμπία» και παρά τις εμβόλιμες αλλαγές που προηγήθηκαν το Φεστιβάλ ήρθε και στην Αθήνα όπου φιλοξενήθηκε για μια βδομάδα περίπου στο «Τριανόν». Προβλήθηκαν όλες οι φετινές ταινίες καθώς και ταινίες από προηγούμενες εκδηλώσεις του γιατί το Φεστιβάλ ήρθε ...αποφασισμένο να γιορτάσει τα 30χρονα γενέθλια του. Έχοντας στις αποσκευές του 230 ταινίες από όλον το κόσμο και στο ...πλευρό του ένα καινούργιο τμήμα ψηφιακών ταινιών το οποίο φέρει τον τίτλο Digi 2007 (θα θέλαμε να έχουμε κάποιες πληροφορίες για αυτό,δυστυχώς δεν γνωρίζουμε πολλά) το Φεστιβάλ δεν έκανε την δυσάρεστη έκπληξη... Γιόρτασε τα 30 χρόνια της ύπαρξής του δίνοντας βήμα στους δημιουργούς των ταινιών μικρού μήκους. Εμείς τρέξαμε με σεβασμό... αλλά και με μπόλικο θράσος (για γνώση φυσικά, τι άλλο;) να παραβρεθούμε σε αυτό το σπουδαίο γεγονός. Η ώρα έναρξης άλλωστε ήταν πραγματικά πολύ καλή για την καθημερινότητα μας (5 μ.μ.), οι φίλοι που ήρθαν να με ενημερώσουν για το Φεστιβάλ αποδείχθηκαν για άλλη μια φορά γνώστες της ιστορίας των εγχώριων Φεστιβάλ (και καλή ...παρέα εννοείται) οπότε δεν το πολυσκεφθήκαμε. Είπαμε η τηλεόραση θα πρέπει να αλλάξει ριζικά κάποια πράγματα για να μας ξανακερδίσει. Ας είναι καλά τα Φεστιβάλ όπου τουλάχιστον βλέπεις να «χτίζονται» προσπάθειες...
Όσον αφορά στην πόλη της Δράμας (την γενέθλια πόλη του Φεστιβάλ) πολύ θα θέλαμε να παραβρεθούμε αλλά δυστυχώς οι υποχρεώσεις μας στην Αθήνα (την υδροκέφαλη που λένε και κάποιοι...) δεν μας το επέτρεψαν. Μάθαμε όμως ότι έγιναν μια σειρά από εκδηλώσεις εκεί, όπου μεταξύ άλλων έγιναν αφιερώματα στο ισπανικό σινεμά, παρουσιάσεις βιβλίων, φωτογραφικές εκθέσεις κ.ά. ...Όσον αφορά στις ταινίες που ξεχωρίσαμε; Αξίζουν πολλά συγχαρητήρια σε όλους τους συντελεστές για το έργο τους και δεν θα θέλαμε να «αποκλείσουμε» καμία. Άλλωστε αυτοί είναι εκείνοι που διατηρούν ζωντανά τα χαρακτηριστικά του Φεστιβάλ και το «μπολιάζουν» με το δικό τους τρόπο. Και δεν έχει καμία σημασία το ποιος βραβεύεται και ποιος όχι σε τέτοια σημαντικές εκδηλώσεις προσφοράς στον πολιτισμό, αλλά το ποιος συμμετέχει. Εγώ χάρηκα που συμμετείχα ως ένας απλός θεατής...

Η Θεατρική ομάδα... ούτε εδώ υπάρχει σαν τίτλος, μόνο σαν υπόσταση (αυτό μας ενδιαφέρει άλλωστε οι τίτλοι είναι για τα χαρτιά η για να συνεννοούμαστε μεταξύ μας). Εδώ έχουμε 14 εξαίρετους ηθοποιούς που τα δίνουν ...όλα στο έργο του Βασίλη Μαυρογεωργίου «Η ωραιότερη ιστορία του κόσμου» που έκανε πρεμιέρα στις 20 Οκτωβρίου στο Παιδικό στέκι του Εθνικού Θεάτρου στη σκηνή «Κατίνα Παξινού». Ο Βασίλης Μαυρογεωργίου, μόλις 28 χρόνων κέρδισε από την πρώτη στιγμή την προσοχή μας αφού παίζει, γράφει και σκηνοθετεί εξίσου καλά. Απόφοιτος της σχολής Ορνεράκη, όπως και αυτή της Νέλλης Καρρά έχει συμμετοχή σε παραστάσεις όπως «Με το ίδιο μέτρο», «Μέρες που θα έρθεις» κ.α. Επίσης, μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζει και η ...κινητικότητα των συγγραφικών πονημάτων του όπως «Το Βέλος που δεν πληγώνει», «Φ» (το τελευταίο μαζί με τον Αργύρη Ξάφη) καθώς και η ικανότητα του στη σκηνοθεσία έργων όπως η «Τζελσομίνα» ή το «Μόνο την Αλήθεια».
Στο τελευταίο του έργο πάντως δεν ...παίζει. Άλλωστε στη συγκεκριμένη δουλειά προσφέρει τις υπηρεσίες του από άλλο πόστο δίνοντας μια φρεσκάδα στο Παιδικό στέκι της Κρατικής σκηνής. Δεν είναι και λίγο...
Μια παράσταση λοιπόν για τα παιδιά (η μήπως οι μεγάλοι έχουν μεγαλύτερη ανάγκη από τέτοιες παραστάσεις;) και με τις τόσες αναφορές που κάναμε ξεχάσαμε και τους υπόλοιπους συντελεστές του έργου... Τα σκηνικά και τα κοστούμια είναι της Μαργαρίτας Χατζηιωάννου,η μουσική του Κώστα Γάκη, οι χορογραφίες της Αγγελικής Στελλάτου, η ξιφασκία του Θάνου Δερμάτη και οι φωτισμοί του Γιώργου Φακούρα. Όσον αφορά στους 14 ηθοποιούς της παράστασης; Αυτοί είναι οι: Ορφέας Ζαφειρόπουλος, Στέργιος Νένες, Μαίρη Σαουσοπούλου, Στράτος Χρήστου, Γεωργία Γεωργόνη, Πάρις Λύκος, Θανάσης Χαλκιάς, Νάντια Παπαθεοδώρου, Σωτήρης Τζεβελέκος, Ηλέκτρα Γεννατά, Νατάσσα Μαρματάκη, Βάσια Χρήστου, Θοδωρής Πετρόπουλος, Γιώργος Γιαννακάκος. Να πάτε...

Η τελευταία δουλειά του συγκροτήματος Ρόδες που φέρει τον τίτλο «Silent Disco». Πρόκειται για το δεύτερο άλμπουμ της παρέας του Νικήτα Κλιντ που επιστρέφουν δισκογραφικά έπειτα από το καθιερωμένο στη συνείδηση (ακροατών αλλά και ραδιοφωνικών παραγωγών) «στη γιορτή της φαντασίας». Και επιστρέφουν θετικά αλλά με ένα «μειονέκτημα». Εδώ δεν θα βρείτε ούτε το αντίστοιχο «Φοβάμαι» ούτε το «λόγια,λόγια» (δεν υπάρχει και λόγος άλλωστε). Θα βρείτε όμως μια άξια καλλιτεχνική συνέχεια, ένα δεύτερο ουσιαστικό βήμα του σχήματος που ...τάραξε με την είσοδο του τα νερά της ελληνικής σκηνής. Βέβαια οι γνώμες για αυτή την δουλειά είναι ...ποικίλες, αφήστε που όταν βγήκε πριν από λίγους μήνες ο δίσκος άκουγα δεξιά και αριστερά κακές κριτικές... Περίμενα να περάσει λίγος καιρός, άκουσα προσεκτικά και τα 18 κομμάτια και δεν ξέρω γιατί θα πρέπει να βρω λόγους για να μην υποστηρίξω αυτό το άλμπουμ... Αντίθετα, ακούγοντας κομμάτια σαν το «καταθλιπτικά» ή το «μιλάμε πολυεθνικά» βρίσκω πολλούς λόγους για να υποστηρίξω ότι τελικά τζάμπα γκρινιάζουμε ότι δεν κυκλοφορούν πια στην Ελλάδα καλές παραγωγές... Θα τους βρείτε την Πέμπτη 15 Νοεμβρίου στο Club Kύτταρο.

Η πολύ καλή εκπομπή της Ειρήνης Στεφοπούλου στον "Εν Λευκώ 87.7".
Καθημερινά 4-6 το απόγευμα (ότι πρέπει για να διαμορφώσουμε μέσα στο μυαλό μας ένα σάουντρακ με μουσικές από την παλέτα της Ειρήνης, ή μήπως διαμορφώνουμε σκέψη, χαρακτήρα και συνείδηση-για σκεφτείτε το...). Σε ένα σταθμό που ούτως η άλλως ξεχωρίζει χρόνια για τις πολύ καλές του -ξένες κυρίως- μουσικές επιλογές (πράγμα όχι εύκολο στις μέρες μας) αλλά και για την συνέπεια που τον διακρίνει (αυτό και αν δεν είναι εύκολο στις μέρες μας). Λοιπόν η εκπομπή της Ειρήνης Στεφοπούλου είναι από τις καλύτερες επί ...αθηναϊκού εδάφους. Μια εκπομπή από τη μία πλευρά τόσο βαθιά εσωτερική από την άλλη όμως με μια διάθεση να σε «συμπαρασύρει» σε ένα δημιουργικό δίωρο «ταξίδι» όπου τον τελικό προορισμό τον ξέρει μόνο εκείνη... Με πάρα πολλές γνώσεις που δεν ...σταματάνε πουθενά, μουσικές που καλύπτουν την Jazz, την σύγχρονη World music αλλά και... τα υπόλοιπα θα τα ανακαλύψετε μόνοι σας... Άλλωστε το Ραδιόφωνο είναι μαγεία έτσι δεν λένε; Η Ειρήνη αυτό κάνει: Ραδιόφωνο. Μας ξεκλειδώνει καθημερινά μερικά από τα μικρά (μουσικά) μυστικά της. Προσωπικά είναι από τους ανθρώπους (χωρίς να την γνωρίζω) που με «έπεισαν» να ασχοληθώ με το Ραδιόφωνο. Αλλά και σαν ακροατής πώς να μην κολλήσω τα απογεύματα στην εκπομπή της όταν ακούω το «Tu N'Aurais Jamais Du» από Maurice el Médioni ή το «Go to Mexico» της Cassandra Wilson; Απλά ακούστε την...

Το «Εναντίων των αθυρόστομων γελωτοποιών» του Ντάριο Φο. Πρόκειται για τα αυθεντικά σκίτσα και την ομιλία στην απονομή του βραβείου Νόμπελ το 1997. Από τις εκδόσεις ΚΨΜ (Καψιμί για να μην αφήνουμε κενά...) σε εισαγωγή του Πάνου Τότσικα, μετάφραση Γιολάντας Τσιαμπόκαλου (ή αλλιώς Sadahzinia, αξιόλογη μουσικός, γνωστή από το συγκρότημα των Active Member, όσο και από την δική της προσωπική πορεία) και επιμέλεια κειμένου από τη Βάσω Μπαχούρου.
Ας τα πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Η εισαγωγή του Πάνου Τότσικα μας δίνει μια σαφή εικόνα των «αριστερών» και «ανατρεπτικών» Νόμπελ, η Sadahzinia από την πλευρά της μετέφρασε τα σκίτσα και την ομιλία από τα ιταλικά και ο Ντάριο Φο εκτός από την ...ομιλία του (η γλώσσα κόκαλα δεν έχει και κόκαλα τσακίζει) όπου ουσιαστικά ήταν μια Θεατρική παράσταση με καλαμπούρια, παντομίμα και αφήγηση έδωσε και τα σκίτσα του (25 τον αριθμό) τα οποία συνοδεύουν και «χρωματίζουν» τον λόγο του.
Με τις εκδόσεις ΚΨΜ θα ασχοληθούμε μελλοντικά με μεγάλη προσοχή καθώς όπως μας διαβεβαιώνουν μέσω της ανακοίνωσης τους πρόκειται για αναγνώσεις υψηλού ρίσκου. Αξίζει να τις προσέξουμε καθώς «κυοφορείται» μια σημαντική προσπάθεια έκδοσης σημαντικών βιβλίων στη χώρα μας. Χαιρόμαστε για αυτό γιατί το πρόβλημα δεν είναι οι εκδόσεις (κυκλοφορούν πάρα πολλές ετησίως στη χώρα μας,άλλωστε και σαν αγοραστικό κοινό συγκεντρώνουμε από τα πιο υψηλά ποσοστά στην Ευρώπη) αλλά οι καλές εκδόσεις. Εμείς σε αυτές θα επιμείνουμε. Όσον αφορά τις περαιτέρω λεπτομέρειες του συγκεκριμένου βιβλίου,συγχωρήστε μου το ότι δεν μπορώ να τις δώσω. Θα είναι σαν να «προδίδω» τα μυστικά του Ντάριο Φο. Το «εναντίον των αθυρόστομων γελωτοποιών» έχει μια γοητεία που αξίζει να την ανακαλύψει ο καθένας μόνος του...

Ο γόνιμος και δημιουργικός διάλογος στο «Nosostros» την Πέμπτη 18 Οκτωβρίου. Το θέμα «Πολιτισμός και αριστερά. Κριτική αποτίμηση του ρόλου και της σχέσης της με τον Πολιτισμό». Συμμετείχαν -μεταξύ άλλων- και οι Νάνος Βαλαωρίτης, Ευτύχης Μπιτσάκης, Κώστας Κρεμμύδας... Πέρα από το γεγονός της επισήμανσης ότι το «Nosostros» αποτελεί ένα χωνευτήρι πολιτισμών, ιδεών και σημαντικών πολιτιστικών πρωτοβουλιών (και αυτό το έχει κερδίσει εμπράκτως, δεν το λέω απλά για να γεμίσω τη στήλη μου) έχουμε και ένα ερώτημα: Πώς γίνεται ενώ λαμβάνουν χώρα τέτοιες συναντήσεις να μην γίνονται γνωστές στο ευρύ κοινό και τα θέματα τους να κερδίζουν το ενδιαφέρον μιας -ίσως σημαντικής, αλλά όχι αρκετής- μερίδας του κόσμου; Είναι μήπως για τους «κουλτουριάρηδες» που λένε κάποιοι; Δεύτερο ερώτημα: Πόσο «κουλτουριάρης» πρέπει να είναι κάποιος για να συμμετέχει σε τέτοιες συζητήσεις;