Κοινότητα - Πύλη - Περιοδικό Φοιτητών Πανεπιστημίου Αιγαίου -- Πρωτοβουλία MyAegean

του Αλέξανδρου Γερασίμου
H Στήλη αυτή την εβδομάδα τηρεί την υπόσχεση της και ταξιδεύει στο νησί της Κέρκυρας για να συντονιστεί στον Κύμα και στους 90.3 όπου συναντά εξαιρετικές ραδιοφωνικές παρουσίες,γυρίζει πίσω στην Αθήνα για να δει την καινούργια ταινία «Το Σκάφανδρο και η πεταλούδα», ακούει τη σύγχρονη μουσική πρόταση από τη ΛΥΡΑ, πηγαίνει στο «Μετρό» για να δει live το Δημήτρη Ζερβουδάκη και την παρέα του, στο θέατρο Προσκήνιο και γυρίζοντας στο σπίτι συναντά το Δημήτρη Μητσοτάκη στις γειτονιές του Πειραιά και της Αθήνας...

Η εξαιρετική ταινία «Le Scaphandre et le Papillion» η οποία κέρδισε το βραβείο σκηνοθεσίας στις φετινές Κάννες. Βγήκε μόλις την Πέμπτη στις κινηματογραφικές αίθουσες. Πρόκειται για το εκπληκτική -ομολογουμένως- αυτοβιογραφία του Bauby σε σκηνοθεσία του πρώην εικαστικού Julian Schnabel. Μια συγκλονιστική ιστορία του Jean-Dominique Bauby, αρχισυντάκτη του γαλλικού Elle ο οποίος ακινητοποιείται πλήρως μετά από εγκεφαλικό επεισόδιο. Το αποτέλεσμα είναι να παγιδευτεί μέσα στο ίδιο του το μυαλό και έχοντας ουσιαστικά μόνο το αριστερό του βλέφαρο (τον μοναδικό εν ζωή μύα του σώματος του) φυλακίζεται σε μια ζωή περισσότερο αντισυμβατική... Προσπαθώντας να φέρει στη μνήμη του μερικές εικόνες λίγο πριν τραυματιστεί ο εγκέφαλος του ο Bauby μαθαίνει να υπαγορεύει όλα όσα θα ήθελε να ζει (και δεν έχει τη δυνατότητα) καταφέρνοντας να δημιουργήσει ένα ιδιαίτερο και «μπερδεμένο» λογοτέχνημα γύρω από την ίδια του τη ζωή... και το ολοκληρώνει λίγο πριν πεθάνει στα 45 του παράλυτος αφήνοντας πίσω του ένα πλούσιο αλλά και μελαγχολικό παρελθόν. Να τη δείτε οπωσδήποτε...

Σκηνοθεσία: Julian Schnabel
Σενάριο: Jean-Dominique Bauby, Ronald Harwood
Πρωταγωνιστούν: Mathieu Amalric, Emmanuelle Seigner, Marie-Josee Croze

Η θαυμάσια θεατρική παράσταση: «Πορτοκάλι, Λεμόνι, Αυγό, Καναρίνι» που παρουσιάζεται αυτές τις ημέρες στο θέατρο Προσκήνιο από την εταιρία θεάτρου «Εκφραση 7:36 ΑΜ».
Πρόκειται για το ομώνυμο βραβευμένο έργο της Rinne Groffe το οποίο «έρχεται» για πρώτη φορά στην Ελλάδα και στην Ευρώπη σε σκηνοθεσία Σωτήρη Καραμεσίνη και μετάφραση Αντώνη Πέρη. Είναι ένα έργο το οποίο πραγματοποιείται σε τέσσερις πράξεις.
Η πρώτη πράξη είναι το Πορτοκάλι όπου συναντάμε τον Γκρέητ, έναν ταχυδακτυλουργό που έχει σταματήσει να δίνει παραστάσεις και την Τρίκι μία σερβιτόρα η οποία παρασύρεται από τη γοητεία της μαγείας. Η Τρίκι ζητάει από τον Γκρέητ να τη βάλει στον μαγικό του κόσμο αλλά εκείνος αρνείται.Υπάρχει όμως και η Ενριέτα η οποία τους παρακολουθεί. Το φάντασμα της πρώτης βοηθού-ερωμένης του παππού του Γκρέητ...
Η δεύτερη πράξη είναι το Λεμόνι όπου κάνει την εμφάνιση της η Ιντια, η πρώην βοηθός του Γκρέητ η οποία δίνει τις δικές της παραστάσεις ως μάγος. Συναντάει τυχαία τον Γκρέητ και την Τρίκι στην οποία αποκαλύπτει ότι ο Γκρέητ σταμάτησε τις παραστάσεις του αμέσως μετά τον τραυματισμό της στην σπονδυλική της στήλη. Της δείχνει μάλιστα και την πληγή που της άφησε το κόλπο της ωραίας κοιμωμένης. Με το ίδιο κόλπο είχε σκοτωθεί και η Ενριέτα...
Η τρίτη πράξη είναι το Αυγό στην οποία ανακαλύπτουμε ότι η πραγματικότητα δεν είναι τόσο τυχαία όπως μας την παρουσίασαν πριν γιατί αυτή η συνάντηση ίσως τελικά να ήταν σχεδιασμένη από την Τρίκι... φυσικά με αντάλλαγμα το μυστικό με το οποία κάνει ο Γκρέητ το κόλπο της Ωραίας Κοιμωμένης…
Η τέταρτη και τελευταία πράξη είναι το Καναρίνι όπου κανείς δεν ομολογεί τίποτα. Ο μόνος που μπορεί να σώσει την Τρίκι από το κόλπο της ωραίας κοιμώμένης (καθώς αναγκάζεται τελικά να το υποστεί και η ίδια) είναι ο Γκρέητ. Θα μιλήσει όμως ο Μάγος η θα επαναληφθεί η παλιά ιστορία με τον παππού του (που δεν μίλησε με ειλικρίνεια) και την Ενριέτα;
Πρόκειται για ένα από τα πιο αξιόλογα έργα των τελευταίων ετών που παρουσιάζονται για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Στα συν και η πολύ καλή διανομή των ρόλων καθώς και το δυνατό καστ των ηθοποιών της παράστασης. Επίσης στην παράσταση θα δείτε και ένα πλήθος από ταχυδακτυλουργικά τρικ τα οποία καλούνται να φέρουν εις πέρας οι ηθοποιοί. Σε ορισμένα μάλιστα σημεία απαιτείται και η συμμετοχή του κοινού... Ακόμα δεν πήγατε;

Παίζουν: Κρατερός Κατσούλης, Βίκυ Μαραγκάκη, Οδύσσεια Μπουγά, Ντορίνα Θεοχαρίδου.
Σκηνοθεσία-Σκηνογραφία-Μουσική επιμέλεια: Σωτήρης Καραμεσίνης.
Μετάφραση: Αντώνης Περρής
Κοστούμια: Αριστέα Γράβου
Φωτισμοί: Σάκης Μπιρμπίλης

Θέατρο Προσκήνιο
Καπνοκοπτηρίου & Στουρνάρη
Τηλ : 210 8252242

Η πολύ καλή δουλειά της Δήμητρας Μαστορίδου η οποία φέρει τον τίτλο «Καινούργιο Σπίτι». Κυκλοφόρησε πριν από λίγο καιρό από τη ΛΥΡΑ (Σε παραγωγή του «Μικρού Ήρωα») και πρόκειται για ένα πολύ καλό ντεμπούτο (δεν είναι και λίγο αυτό, το να υπάρχουν ελπιδοφόρα ξεκινήματα νέων τραγουδοποιών στην ελληνική δισκογραφία) το οποίο -ευτυχώς δηλαδή- παίζεται ήδη από αρκετά ραδιόφωνα, τουλάχιστον από αυτά που αναμεταδίδουν καλή ελληνική μουσική και όχι ...γαβγάδικα!! Τραγουδοποιών είπαμε; Μάλιστα γιατί περί μιας εξαιρετικής τραγουδοποιού πρόκειται καθώς η ίδια έχει σηκώσει το βάρος τόσο στη σύνθεση όσο και στο στίχο των περισσοτέρων τραγουδιών του δίσκου. Τα 12 αυτά τραγούδια που περιέχει η συγκεκριμένη δουλειά, 12 μικρές ιστορίες (καθημερινές η όχι) κινούνται σε καλαίσθητους και προσεγμένους ποπ ροκ δρόμους χωρίς να λείπουν και κάποιες πολύ ωραίες (και φρέσκιες κυρίως, όχι αναμασήματα) μπαλάντες. Πολύ καλή και η συμμετοχή της Τζώρτζια Κεφαλά των Μπλε στο «Ανοιξη θα μπει».
Τη Δήμητρα Μαστορίδου την γνωρίσαμε στο πρώτο (μετά από μια μεγάλη σιωπή αρκετών χρόνων) Φεστιβάλ τραγουδιού Θεσσαλονίκης που πραγματοποιήθηκε το 2005. Μας συστήθηκε με την στιχουργική της ιδιότητα γράφοντας τα λόγια στο «Τραγούδια παλιά» σε μουσική και ερμηνεία Τάσου Χαρανιά. Μας προτείνει τα δώδεκα καινούργια ...δωμάτια του καινούργιου της σπιτιού (άλλωστε ο δίσκος βγήκε με αφορμή ένα πραγματικό στεγαστικό δάνειο). Μας προτείνει 3-4 από τα καλύτερα τραγούδια των τελευταίων ετών στο ελληνικό τραγούδι όπως είναι το «σαν παιδί», «ετών 30», «εκείνο το τραγούδι σου»...
Γνωρίζουμε καλά ότι σε κάθε στήλη δίνουμε βάρος σε σύγχρονες φωνές περισσότερο χαρακτηρίζοντας τις ουσιαστικές και «αναζωογονητικές» για το παρόν (αλλά και το μέλλον) του σύγχρονου πολιτισμού. Η Δήμητρα Μαστορίδου των 30 ετών και με αφηγηματικά αριστοτεχνήματα της κατέχει ήδη μια θέση στις καλές φωνές που ξέρεις ότι δεν θα σε προδώσουν και δεν θα ενδώσουν στην ευκολία. Πειράζει που είναι πολλές αυτές οι φωνές σε σημείο που κινδυνεύουμε οι ίδιοι να χαρακτηριστούμε γραφικοί όταν τις αναφέρουμε μέσα από αυτή εδώ τη στήλη; Παίρνουμε το ρίσκο και ελπίζουμε να λειτουργήσει θετικά όλο αυτό όπως θετικά λειτουργούν με τη συμπεριφορά τους οι περισσότεροι 25άρηδες και 30άρηδες τραγουδοποιοί...

Ο εξαιρετικός σταθμός «Κύμα Ράδιο 90.3» ο οποίος κατοικοεδρεύει στο όμορφο νησί της Κέρκυρας.
Μεταδίδει κυρίως ελληνική μουσική και πρόκειται για έναν από τους καλύτερους σταθμούς της χώρας. Έχοντας στο δυναμικό του ανθρώπους με γνώσεις γύρω από το ελληνικό τραγούδι και όχι ακατάσχετη φλυαρία που δεν βγάζει πουθενά, δίνει πολλές ελπίδες για ένα καλύτερο αύριο στο τοπίο των FM. Προσωπικά τον ακούω καθημερινά μέσω διαδικτύου αφού οι εκπομπές του μας κρατάνε την καλύτερη συντροφιά στις καθημερινές μας δραστηριότητες. Με ...πλεονέκτημα ότι οι άνθρωποι του ζουν αρκετά χιλιόμετρα μακριά από την Αθήνα (όσο πιο μακριά τόσο το καλύτερο...) αν μη τι άλλο παράγει πολιτισμό, ιδέες και αγάπη για το μέσο στο οποίο εργάζονται (σε αντίθεση με τους βιασμούς που πραγματοποιούνται τα τελευταία χρόνια στους περισσότερους Ρ/Σ). Ακούγοντάς τον καθημερινά δεν μπορεί να ξεκολλήσει από το μυαλό μας μια απορία η οποία έχει «γαντζωθεί» για τα καλά: Πώς γίνεται οι άνθρωποι (δημοσιογράφοι, μουσικοκριτικοί, παραγωγοί ραδιοφώνου) οι οποίοι -υποτίθεται όμως- πρεσβεύουν ένα άλλο ήθος, και μας έχουν ζαλίσει (χρόνια τώρα) για το «έντεχνο» και την «άλλη πλευρά» του τραγουδιού δεν έχουν γράψει ούτε μια γραμμή, δεν έχουν πει ούτε μια λέξη για την προσπάθεια (και το αποτέλεσμα έτσι όπως αποτυπώνεται στην κοινωνία) που γίνεται στο συγκεκριμένο σταθμό. Τις ευκαιρίες τις είχανε (και τις έχουνε, και το ξέρουνε καλά αυτό) άλλοι καθημερινά μέσω εκπομπών και άλλοι μηνιαίως μέσω μουσικών περιοδικών. Μήπως τρέφονται αυτάρεσκα (και αυθαίρετα) από τη ματαιοδοξία τους και απλά επιβιώνουν και επιβεβαιώνουν έτσι την ύπαρξη τους;
Πίσω από τα μικρόφωνα του Κύμα 90.3 θα βρείτε τους: Γιώργο Ράδο (εξαιρετικές οι μουσικές επιλογές του στις 2 το μεσημέρι καθημερινά), Αντζελα Ρέγγη (πολύ καλή η εκπομπή της «οι μουσικές των άλλων» κάθε Πέμπτη στις 10 το βράδυ όπου ο καλεσμένος της εκπομπής διαλέγει τα τραγούδια που του αρέσουν και μαζί με την Αντζελα σε συμπαρασύρουν σε ραδιοφωνικά ...κύματα), Σπύρο Αρματά, Νίκο Κατσαρό, Έκτορα Μερκούρη (από τους καλύτερους γνώστες εν Ελλάδι στη funk, reggae & soul μουσική), Χρύσα Βαϊνανίδη, Μυρτώ Θεοδώρου, Μαρία Ανδρέου. Ακούστε τους όλους... Πως; Αν δεν σας φέρει ο δρόμος προς την Κέρκυρα συντονιστείτε ...ή μάλλον πληκτρολογήστε kymaradio.gr (Πολύ προσεγμένο και καλαίσθητο το site του σταθμού). Καλές (και εποικοδομητικές) ακροάσεις...

Το εξαιρετικό (και τόσο αληθινό στη γραφή του) πεζογράφημα του Δημήτρη Μητσοτάκη με τίτλο «Καυτή Σούπα».
Κυκλοφόρησε πριν από λίγες μέρες απο τις εκδόσεις «Ελληνικά Γράμματα». Πρόκειται για μια εξαιρετική κυκλοφορία με ροκάδικη διάθεση, με έντονο το αφηγηματικό στοιχείο χωρίς φθηνούς συμβιβασμούς και ωραιοποιημένες εκφράσεις από αυτές που σου χαϊδεύουν τα αυτιά...
Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ούτε πως είναι μίζερο, ούτε πως έχει τάσεις ..παρελθοντολογισμού. Έχει μια δική του αλήθεια, μερικές σκόρπιες ιστορίες που περιφέρονται από δω και κει για να καταλήξουν (αν καταλήξουν) σε μια ενιαία. Έχει όμως και το φανταστικό στοιχείο αλλά και χιούμορ γεμάτο δύναμη και αποφασιστικότητα (και που δεν αφήνει τίποτα να πέσει κάτω). Πώς να αντισταθείς στο έντονο γράψιμο του;
Ο Δημήτρης Μητσοτάκης δημιούργησε στις αρχές της περασμένης δεκαετίας το γνωστό (και πολύ καλό από εκείνα που άντεξαν μόλις έσκασε το παραμύθι με το ελληνικό ροκ) συγκρότημα «Ενδελέχεια» οι οποίοι συνεχίζουν μέχρι και σήμερα. Ικανότατος ντράμερ, συνθέτης αλλά και στιχουργός με εξαιρετικά δείγματα γραφής αποτελεί θα λέγαμε την «ψυχή» του γκρουπ. Έχει δώσει στίχους κατά καιρούς και σε άλλους καλλιτέχνες (εξαιρετικοί οι στίχοι στο «χαράζει το όνειρο» που έγραψε στον πρώτο δίσκο της Ανδριάννας Μπάμπαλη πριν από τέσσερα χρόνια και δικό μου ραδιοφωνικό «κόλλημα»), ασχολήθηκε με το ρεμπέτικο, παρουσιάζοντας στην Ελλάδα και στο εξωτερικό συναυλίες με θέμα την ιστορία του (από τις πιο ενδιαφέρουσες μελέτες γύρω από το ρεμπέτικο που έχουν καταγραφεί ποτέ και από τις πιο σημαντικές σε συναυλιακό επίπεδο), από το 1994 διδάσκει μουσική σε ομάδες του ΚΕ.ΘΕ.Α. και διευθύνει το μουσικό εργαστήρι του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθήνας. Δεν μπορώ να φανταστώ καλύτερη εκκίνηση για τον Δημήτρη Μητσοτάκη (είναι το πρώτο του βιβλίο). Από τα καλύτερα πεζογραφήματα. Να το διαβάσετε.

Η Συναυλία του Δημήτρη Ζερβουδάκη το περασμένο Σάββατο στο «Μετρό». Εμφανίζεται εκεί κάθε Παρασκευή και Σάββατο. Από τις καλύτερες συναυλίες που έχουμε δει. Ο Δημήτρης Ζερβουδάκης από τους 3-4 σημαντικότερους τραγουδοποιούς της τελευταίας εικοσαετίας ξεκίνησε μαζί με την Μαρία Φωτίου (όταν ήταν ακόμα φοιτητής νομικής) σχηματίζοντας το γκρουπ Νέοι Επιβάτες (παίρνοντας την ονομασία της περιοχής της Θεσσαλονίκης). Η πορεία που ακολούθησε ήταν αξιόλογη και για μας παραμένει ένας γνήσιος «μάστορας» (και γνώστης) της ελληνικής μουσικής. Αφήστε που έχει γράψει και μερικά από τα καλύτερα λαϊκά τραγούδια στην ελληνική δισκογραφία...
Χαμηλών τόνων ο ίδιος δεν εμφανίζεται με την ίδια ευκολία όπως άλλοι ομότεχνοι του άλλα μόνο όταν πρέπει. Έχοντας ένα εξαιρετικό σύνολο εργασιών όλα αυτά τα χρόνια εμφανίστηκε μαζί με την Αλεξία Χρυσομάλλη, μία νεαρή τραγουδίστρια με πολύ καλές φωνητικές δυνατότητες και πολύ καλή σκηνική παρουσία. Άλλωστε μας την είχε συστήσει ο ίδιος στον τελευταίο του δίσκο «Στα χαμηλά και στα ψηλά». Εκείνη τη βραδιά ο Ζερβουδάκης τα ...είπε όλα. «Βαριά ποτά, βαριά τσιγάρα», «Θεωρία και πράξη», «Αποκλεισμένος στη Σαλονίκη», «Γράμμα σε έναν ποιητή», «τα ανείπωτα» μπολιασμένα με τις μικρές προσωπικές του ιστορίες... και μετά από τέσσερις ώρες (μπορεί και παραπάνω) μας καληνύχτησε τραγουδώντας μας το «μην τον ρωτάς τον ουρανό» του Μάνου Χατζιδάκι και το «εν κατακλείδι» του Παύλου Σιδηρόπουλου... Ψέματα, δεν μας καληνύχτισε εκεί. Έμεινε και πάλι στη σκηνή για να ακούσουμε για δεύτερη φορά τα «χαμηλά και τα ψηλά» και τα «ανείπωτα». Εγώ το χάρηκα λιγάκι περισσότερο καθώς ο τελευταίος του δίσκος είναι και ο αγαπημένος μου... Αγαπητέ Δημήτρη χαιρόμαστε που μοιράζεσαι μαζί μας τα τραγούδια σου που κατέχουν ήδη μια ξεχωριστή θέση στο σύνολο της ελληνικής δισκογραφίας. Οι μεγαλύτεροι μου αναφέρουν ότι πρόλαβαν τα λαϊκά του Άκη Πάνου και οι παλιότεροι θυμούνται τα ρεμπέτικα του Βαμβακάρη. Εγώ έχω να λέω ότι άκουσα τα τραγούδια του Δημήτρη Ζερβουδάκη...

Ακούμε, αγαπάμε και προτείνουμε...

Η στήλη "Calling Out Of Context", ταξιδεύει τις μουσικές της διαδρομές με όμορφη συντροφιά...