ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ο ιστότοπος βρίσκεται σε λειτουργία μόνο για ανάγνωση. Το περιεχόμενο αποτελεί αρχειοθετημένο αντίγραφο αυτού το οποίο και εμπλουτίζεται για λόγους διάσωσης και διατήρησης αρχείου.
γράφει ο Αλέξανδρος Γερασίμου
Η Στήλη για αυτή την εβδομάδα πηγαίνει στο θέατρο Κάππα, συντονίζεται στους 94,5 και στο Ράδιο Θεσσαλονίκη, ακούει τον πρώτο δίσκο των «Δραμαμίνη», διαβάζει το πρώτο διήγημα της Χρύσας Φάντη και παρακολουθεί με προσοχή ένα από τα πιο σοβαρά σύγχρονα περιοδικά την Γαλέρα (για τις ακυβέρνητες πολιτείες...)
Η ξεχωριστή, ενδιαφέρουσα και ακραία όσον αφορά τα συναισθήματα της θεατρική παράσταση «Η Τρικυμία» του Σαίξπηρ από το Εθνικό Θέατρο.
Ξεκίνησε στις 8 Φεβρουαρίου και απέσπασε πολύ καλά σχόλια και αναγνώριση από το θεατρικό κοινό.
Πρόκειται για μια παράσταση που η ιστορία της φαντάζει αρκετά παράξενη καθώς διαδραματίζεται σε ένα νησί όπου έχουν βρει καταφύγιο οι ναυαγοί μιας άγριας τρικυμίας. Οι ναυαγοί εκεί βρίσκονται αντιμέτωποι με μα σειρά περίεργων καταστάσεων και συνθηκών. Έχουν να αντιμετωπίσουν τον Πρόσπερο, τον κατακτητή του νησιού που βρίσκουν καταφύγιο, τον βοηθό του Αριελ αλλά και τον υποτακτικό του Καλιμπάν.
Το έργο αυτό (η παράσταση αυτή είναι βασισμένη στο έργο «Τρικυμία» του Σαίξπηρ - ένα από τα καλύτερα έργα του, ίσως το τελευταίο του) «παίζει» έντονα με τα συναισθήματα τις διαθέσεις, το άγνωστο που μπορεί να επακολουθήσει έπειτα από μια σειρά αλυσιδωτών απρόσμενων γεγονότων, την πραγματικότητα και το ψέμα, την δυνατότητα που μπορεί να προσφέρει μια τέτοια ιστορία που εγείρει και βαθιά φιλοσοφικά ερωτήματα.
Το έργο αυτό που αν και αρκετά παλιό παραμένει σύγχρονο χάρη στην σκηνοθεσία του Νίκου Χατζόπουλου που μετέτρεψε την σκηνή του θεάτρου σε ερημικό νησί-κτήμα του Πρόσπερο και ανέδειξε μέσα από αυτό όλη την αλήθεια και την δυναμική του έργου, στις πολύ καλές ερμηνείες όλων των ηθοποιών στους οποίους έγινε η διανομή των ρόλων αλλά και σε όλους τους συντελεστές της παράστασης που ο καθένας με τον δικό του τρόπο «άγγιξε» εύστοχα με σημερινούς όρους αυτό το παλιό έργο (η πρώτη παράσταση πραγματοποιήθηκε το 1611).
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ - ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Νίκος Χατζόπουλος
ΣΚΗΝΙΚΑ - ΚΟΣΤΟΥΜΙΑ: Λιλή Πεζανού
ΜΟΥΣΙΚΗ : Θοδωρής Αμπαζής
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΚΙΝΗΣΗΣ: Αγγελική Στελλάτου, Παναγιώτης Αργυρόπουλος
ΦΩΤΙΣΜΟΙ: Λευτέρης Παυλόπουλος
ΠΑΙΖΟΥΝ: Γιάννης Βόγλης, Γιάννης Βογιατζής, Γιώργος Γλάστρας, Θανάσης Δήμου, Κωστής Καλλιβρετάκης, Δέσποινα Κούρτη, Αγαπητός Μανδαλιός, Παναγιώτης Παναγόπουλος, Θεμιστοκλής Πάνου, Παντελής Παπαδόπουλος, Περικλής Καρακωνσταντόγλου, Κοσμάς Φουντούκης, Γιάννος Περλέγκας, Γιούλη Τάσιου, Σοφία Τσινάρη, Δημήτρης Μυλωνάς.
ΗΜΕΡΕΣ ΚΑΙ ΩΡΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ
Τετάρτη 6μ.μ.
Πέμπτη, Παρασκευή Σάββατο 9μ.μ.
Κυριακή 7μ.μ.
ΤΙΜΗ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟΥ
Τετάρτη: 18 ευρώ
Πέμπτη: 15 ευρώ
Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή: 22 ευρώ
Φοιτητικό: 12 ευρώ
ΘΕΑΤΡΟ ΚΑΠΠΑ
Κυψέλης 2, Κυψέλη
Τηλ: 210 8831068, 210 5288100
Ο ανοιχτός, δυναμικός, παρεμβατικός και δρομικός ραδιοφωνικός σταθμός της θεσσαλονίκης «Ράδιο Θεσσαλονίκη».
Πρόκειται ένα από τα πιο παλιά ραδιόφωνα της συμπρωτεύουσας και σίγουρα το πιο αντισυμβατικό, καταγγελτικό, καθόλου επιφανειακό, ισχυρό με θέση και άποψη μέσο της πόλης.
Το «Ράδιο Θεσσαλονίκη» ξεκίνησε να λειτουργεί το 1986 με πρωτοβουλία τριών ερασιτεχνών (που σαφώς λειτουργούν πιο επαγγελματικά από πολλούς «επαγγελματίες» του είδους) με αρκετά χρόνια στην «παρανομία». Οι Λευτέρης Μαρόγλου, Γιώργος Σερίδης και Στέφανος Διαμαντόπουλος έστησαν και εξέλιξαν αυτό τον συλλογικό σταθμό που αγκαλιάστηκε από όλους τους θεσσαλονικείς. Από την ίδρυση της ελεύθερης ραδιοφωνίας μέχρι σήμερα δεν έκανε ούτε μια «έκπτωση» από τα πιστεύω του, τις αρχές του, τον τρόπο λειτουργίας του. Άλλωστε η μουσική (όσο καλή και να είναι...) σε ένα ραδιόφωνο τι θα ήταν χωρίς τον λόγο, την δύναμη της έκφρασης, την μάχη της καθημερινής παρέμβασης πίσω από τα μικρόφωνα; Η απάντηση είναι νομίζω απλή...
Ο συγκεκριμένος σταθμός αυτά τα (κάτι παραπάνω από 20..) χρόνια κυνήγησε, έχασε αλλά και κέρδισε πάρα πολλά. Αυτά που έχασε είναι σαφώς λιγότερα και δεν έχουν πια καμιά σημασία μπροστά σε αυτά που κέρδισε. Κέρδισε το δικαίωμα του να προσφέρονται ανθρωπιστικές βοήθειες, αιμοδοσίες, εκδηλώσεις, αγώνες για το περιβάλλον, ευαισθητοποίηση για το πράσινο, οικολογική αφύπνιση και καθημερινές πρωτοβουλίες γύρω από θέματα που μολύνουν γενικότερα το επίπεδο μας, την αξιοπρέπεια μας, το κοινωνικό και πολιτικό μας σύστημα.
Πίσω από τα μικρόφωνα του πρώτου επαγγελματικού σταθμού της Θεσσαλονίκης θα βρείτε, θα ακούσετε και θα συντονιστείτε ραδιοφωνικά καθ’όλη την διάρκεια της βδομάδας με τους: Κώστα Βαραγιάννη, Ακη Σακισλόγλου, Στέφανο Διαμαντόπουλο, Αρη Παπιδάκη, Μιχάλη Στρατάκη, Δημήτρη Αλεξίου, Μαρία Πασχαλίδου, Μιχάλη Φωτιάδη, Κλαούντια Εγγερς, Παντελή Αμπατζή, Ζάχο Πανίδη, Σωτήρη Κυριακίδη, Λάζαρο Κιλιγγαρίδη, Γιώργο Κρυστάλλη, Βασίλη Σπανουδάκη, Γρηγόρη Αναστασιάδη, Θεοδώρα Καρακιουλάχ, Μάρθα Αλεξίου. Το τι μουσικές επιλέγουν οι παραπάνω καλό είναι να το ανακαλύψετε μόνοι σας - δεν προδίδουμε εύκολα ραδιοφωνικά μυστικά, αφήστε που αν τα ξέραμε και εμείς όλα τι γεύση θα έμενε στο τέλος; - . Αλλά αυτό που αξίζει να κρατήσουμε περισσότερο είναι ο λόγος τους που φωνάζει παρών και η ατομική (και χωρίς ατομισμό) διάθεση του καθενός να λειτουργήσει κάπως διαφορετικά... Άλλωστε η μουσική (όσο καλή και να είναι...) σε ένα ραδιόφωνο τι θα ήταν χωρίς τον λόγο, τη δύναμη της έκφρασης, τη μάχη της καθημερινής παρέμβασης πίσω από τα μικρόφωνα;
Για περισσότερα ακούσματα, συντονιστείτε στο www.radiothessaloniki.gr
Ο πολύ καλός πρώτος δίσκος του συγκροτήματος «Δραμαμίνη», «ταξίδι πλάι στο παράθυρο» που κυκλοφόρησε πέρυσι από την Legend.
![Dramamini CD [music]](images/articles/Dramamini1_m.jpg)
Πρόκειται για μια δουλειά ακουστική περισσότερο με έκφραση, προσωπικότητα και ταυτότητα που αλλάζει το σημερινό τοπίο της ελληνικής δισκογραφίας προσδίδοντας της καλύτερα και βελτιωμένα χαρακτηριστικά.
Συνολικά ακούγοντας τον δίσκο μας έρχονται στο μυαλό οι δυο δίσκοι του συγκροτήματος «τα φώτα που σβήνουν» αλλά αυτό σε πρώτο επίπεδο... γιατί μπορεί να μας αρέσει να συγκρίνουμε το ένα συγκρότημα με το άλλο όμως η κάθε δουλειά πρέπει να αξιολογείται διαφορετικά με βάση τις συνθήκες, την πορεία του γκρουπ κτλ. Εδώ έχουμε το πρώτο δείγμα από τη δουλειά τριών παιδιών από τη Δράμα που αν μη τι άλλο μας δείχνουν ότι η νέα γενιά δεν είναι χαμένη, απούσα και ανίκανη και στείρα από δημιουργία, έμπνευση και διάθεση. Ένα πρώτο δείγμα θαυμάσιας δουλειάς με δεκατέσσερα κομμάτια με εξαιρετική συνοχή μεταξύ τους και πολύ καλή ενορχήστρωση και παραγωγή.
Η αλήθεια είναι ότι το «ταξίδι πλάι στο παράθυρο» εκτός από το μουσικό μέρος και το δέσιμο της μπάντας (που παίζουν πολύ πιο ώριμα από πολλά κακόγουστα συγκροτήματα που παίζονται σήμερα στο ραδιόφωνο, όσοι βρίσκονται μέσα στα ραδιοφωνικά πράγματα καταλαβαίνουν ή κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν) ξεχωρίζει και για τη στιχουργική του. Τα παιδιά εδώ παραδίδουν μαθήματα ...στιχουργικής δωρεάν, μιας και τα λόγια των τραγουδιών βρίσκονται σε υψηλό επίπεδο γραφής αφήνοντας μια γλυκόπικρη γεύση στο τέλος...
Ποιοι λοιπόν αποτελούν αυτή την παρέα της «Δραμαμίνης» που μας χαρίζει δεκατέσσερα ερωτικά - γραμμένα σε ροκ δρόμους περισσότερο- κομμάτια; (μερικά τολμώ να πω ότι πρόκειται για τα καλύτερα ερωτικά τραγούδια στο σύνολο της ελληνικής δισκογραφίας). Γιάννης Μιχαηλίδης, Χάρης Μιχαηλίδης και Γιώργος Χατζηκωνσταντίνου είναι υπεύθυνοι για αυτό το αποτέλεσμα (σε παραγωγή Μανώλη Φάμελλου), οι μουσικοί που συμμετέχουν μεταξύ άλλων είναι ο Πάνος Τόλιος, ο Φώτης Σιώτας, Κώστας Μιχαλός, η εικονογράφηση στο καλαίσθητο artwork είναι του Γιάννη Μιχαηλίδη ενώ ο πίνακας στο εξώφυλλο (μια απρόσμενη για εμάς δυναμική εικαστική παρέμβαση) ανήκει στον ζωγράφο και μουσικό Γιώργο Μακρή. Ακούγοντας τις μουσικές και κοιτάζοντας από το παράθυρο του εξωφύλλου ονειρευόμαστε και εμείς να κάνουμε ταξίδια (σε ένα τρένο προς Πάτρα ας πούμε, η Ιωάννα κατάλαβε...) και να γράψουμε ονόματα πάνω στο γυαλί...
Περισσότερα: www.myspace.com/dramamini , www.dramamini.gr , www.famellos.gr
Το πολύ καλό πρώτο βιβλίο της Χρύσας Φάντη «Το δόντι του Λύκου» που κυκλοφόρησε το 2007 από τις εκδόσεις Πατάκη.
![To Donti Tou Lykou [book]](images/articles/To-Donti-Tou-Lykou_m.jpg)
Πρόκειται για μια μυστηριώδη, αινιγματική, ερωτική και παράξενη ως προς το περιεχόμενο της έκδοση.
Γράψαμε παραπάνω ως προς το περιεχόμενό της καθώς ως προς την δομή της μόνο άναρχη δεν είναι αυτή η πρώτη δουλειά της Χρύσας Φάντη που μας παραδίδει εδώ δεκατρία διηγήματα της. Δεκατρία διηγήματα γεμάτα έντονες καταστάσεις, φιλίες, μνήμες, σκέψεις σκόρπιες ή μη, γεγονότα ανεξάρτητα ή συνδεδεμένα μεταξύ τους, εμπειρίες χαμένες σε ένα λαβύρινθο που ο αναγνώστης προσπαθεί να βρει το νήμα των ιστοριών...
Τα διηγήματα αυτά σε προκαλούν από την πρώτη στιγμή να τα διαβάσεις ένα προς ένα καθώς οι εικόνες που δημιουργούνται άλλοτε ξεθωριάζουν και άλλοτε φαίνονται ολοκάθαρα παίζοντας με τη ψευδαίσθηση, το ανθρώπινο αισθητήριο και την ανατροπή που επιφέρουν τα γεγονότα. Σε συμπαρασύρουν σε μια διαρκή κατάσταση ...αναζήτησης καθώς διαβάζοντας την επόμενη σελίδα δεν ξέρεις τι θα ...ξημερώσει. Ίσως στο τέλος οι ιστορίες αυτές να συνδεθούν και μεταξύ τους ανάλογα με το πως θα τις «αποδεχθεί» ο καθένας.
Η Χρύσα Φάντη γεννήθηκε το 1957 στην Αθήνα. Σπούδασε παιδαγωγικά και Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ασχολήθηκε με τη δικηγορία, τη μετάφραση κειμένων από τα γαλλικά και τα αγγλικά και τη μελέτη θεμάτων που αφορούν στην παιδεία.
Επί μια δεκαετία (1922-2002), έζησε διαδοχικά στο Κάιρο, τη Μόσχα, τη Δαμασκό και τη Λευκωσία της Κύπρου. Από το 1986 μέχρι και σήμερα εργάζεται στη δημόσια εκπαίδευση. Διηγήματα της έχουν δημοσιευτεί στα λογοτεχνικά περιοδικά «Πανδώρα» και «Πλανόδιον».
Δεν χρειάζεται να επισημάνουμε περισσότερα η πρόταση παραμένει ...πρόταση και η ύπαρξη ενός καλού βιβλίου πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα είναι από μόνο της αρκετή για να κεντρίσει το ενδιαφέρον μας (εκτός αν μας ενδιαφέρει η καθημερινή απώλεια σκέψης και ενέργειας μέσω των τηλεοπτικών τσίρκων που ανά δυο μήνες περίπου-χρόνια τώρα- εφευρίσκουν «θέματα» και «σκάνδαλα» προς συζήτηση).Μόνο να πούμε ότι αξίζουν πολλά συγχαρητήρια στη συγγραφέα (που σίγουρα πρέπει να συνεχίσει τη γραφή της - το γεγονός ότι γράφει για πρώτη φορά μας φάνηκε σαν ...φάρσα, ο λόγος της έτσι όπως αποτυπώθηκε στο χαρτί δεν προδίδει κάτι τέτοιο) που μας χάρισε ένα από τα καλύτερα σύγχρονα εκφραστικά διηγήματα καθώς και στις εκδόσεις Πατάκη για την πραγμάτωση και εν τέλει την κυκλοφορία του βιβλίου.Αξίζει φυσικά να το διαβάσετε (και να το ξαναδιαβάσετε). Εμείς ελπίζουμε το λυκόδοντο να συνεχίσει να ξεσκίζει φιλίες, έρωτες, μνήμες και εμπειρίες...
Το ανανεωτικό, διαφορετικό, χιουμοριστικό αλλά και καταγγελτικό περιοδικό «Γαλέρα».
Ό,τι καλύτερο διαθέτει τα τελευταία χρόνια μια άλλη πλευρά της Ελλάδας αυτή που επιμένει να μην κοιμάται, να μην δηλώνει απούσα, που στρέφει την πλάτη της στο νεοπλουτισμό και στις αυθαιρεσίες (παντός τύπου) κάποιων που επειδή κάθονται σε μια καρέκλα νομίζουν ότι μπορούν για πάντα με μικρομεγαλισμούς και βίαιο τρόπο να κουρσεύουν αξίες, τάσεις, ρεύματα και ιδέες.
Το συγκεκριμένο περιοδικό νομίζω ότι δεν χρειάζεται συστάσεις. Εκείνοι που αντέχουν να διεκδικούν χωρίς πλήξη το αυτονόητο, που θέλουν να κατακτήσουν την κινηματική κουλτούρα, την δημόσια έκφραση, την ουσιαστική αντιπαράθεση ιδεών, να περάσουν σε μια άλλη όχθη όπου θα υπάρχουν λιμνάζοντα νερά χωρίς καρχαρίες που έχουν την όψη ανθρώπων το έχουν διαβάσει και - ευτυχώς - πολλοί είναι αυτοί που το διαβάζουν κάθε μήνα. Θα μου πείτε: και τι θα γίνει αν το διαβάσουμε θα αλλάξει κάτι; Η απάντηση είναι σύνθετη αλλά ταυτόχρονα είναι και απλή. Στο χέρι μας είναι κάποια στιγμή (αν και για τις σημερινές δυνατότητες της χώρας φαντάζει μερικές στιγμές ουτοπικό) να μην υπάρχει απάντηση σε τέτοια ερωτήματα. Να μην υπάρχουν καν τέτοια ερωτήματα...
Η σύγχρονη κοινωνία μας επιβάλλει να φλυαρούμε, δίχως θέσεις, απόψεις, δράσεις και εμπνεύσεις. Μας «απαγορεύει» να πιστέψουμε, να χαρούμε, να λειτουργήσουμε απελευθερωμένοι από συντηρητικές οπτικές γωνίες και λογικές. Μας «απαγορεύει» να διαβάζουμε περιοδικά σαν τη Γαλέρα που προάγει την κινηματική πολιτική έκφραση, επεκτείνει τον πολιτισμό, διαγράφει την παθητικότητα και δίνει χώρο στην καυστική κριτική η οποία αποκτά ουσία και νόημα καθώς γίνεται συγκεκριμένη και όχι άστοχη. Μας «απαγορεύει» να διαβάζουμε στήλες σαν το «τρίκυκλο» (που υπογράφουν οι Αλέκος Λύτρας, Μυρτώ Μπολώτα, Αντώνης Χατζής) και να δίνουμε βάση σε επίκαιρες γελοιογραφίες όπως αυτές του Πέτρου Ζερβού. Νιώθουν ότι είμαστε χαμένοι στο δικό μας κόσμο όταν διαβάζουμε τέτοιες εναλλακτικές καταθέσεις, νιώθουν άβολα όταν τις προτιμάμε από τα καθεστωτικά και «συνηθισμένα» μέσα ενημέρωσης.
Εμείς όμως και για τα πιο επίκαιρα θέματα την Γαλέρα θα προτιμήσουμε. Όταν περνάει ένας μήνας και για την υπόθεση Ζαχόπουλου φωνάζουν στημένα στα δελτία ειδήσεων (μα καλά τώρα θα μάθουμε τα εκδοτικά συμφέροντα και κυκλώματα ;) και το αποτέλεσμα είναι μηδέν, όταν μας προσφέρουν κατεψυγμένες ειδήσεις, όταν διαλύουν κάθε έννοια και καταπατούν την ελληνική γλώσσα (επαναλαμβάνοντας αυτό το «αφήστε με να ολοκληρώσω εγώ δεν σας διέκοψα» και άλλα τέτοια που εξελίσσουν την γλώσσα) και ξαφνικά χαριεντίζονται μεταξύ τους ή με τη ματαιοδοξία τους τότε η εξελισσόμενη ύφεση της κοινωνίας μας συνολικά παίρνει μια άγρια μορφή ενός θηρίου έτοιμου να μας κατασπαράξει...
Για όλα τα παραπάνω προτιμάμε αξιόλογους και αξιοπρεπείς τρόπους ενημέρωσης. Που δεν συντηρούν καθεστωτικούς κύκλους αλλά ανοίγουν άλλους καινούργιους. Που στο κάτω-κάτω υπερασπίζονται το δικαίωμα της έκφρασης, της σωστής δόμησης του λόγου, της μεγαλύτερης αυτοπεποίθησης του δικού μας ζωτικού κοινωνικού ιστού. Διαβάστε όλες τις στήλες της Γαλέρας, δεν ξεχωρίζουμε κάποια, όλες έχουν τη σημασία τους.
www.galera.gr
Εξαιρετικά εύστοχο το σκίτσο του εξωφύλλου του Θανάση Πέτρου όπως και το κείμενο του Γιώργου Μασσαβέτα «εγκλωβισμένοι σε ένα ροζ φλασάκι» με τον Ζαχόπουλο και στα δυο να δίνει το «παρών». Μόνο που στο εξώφυλλο είναι μέσα σε μια σούπα. Τον προτιμώ έτσι είναι καλύτερα από το φλασάκι...
![Δραμαμίνη Dramamini [music CD]](images/articles/Dramamini-CD-covers_m.jpg)
Αναφορά στον αρχικό δημιουργό - (Attribution) 
Διανομή του παράγωγου έργου με τους ίδιους όρους της αρχικής άδειας - (Share Alike) 
By 
