Κοινότητα - Πύλη - Περιοδικό Φοιτητών Πανεπιστημίου Αιγαίου -- Πρωτοβουλία MyAegean

γράφει ο Αλέξανδρος Γερασίμου
Το ταξίδι αυτής της στήλης από τα πρώτα κείμενα μέχρι αυτά εδώ που απαρτίζουν το «Calling out of context 20» ήταν καλό. Με πολλά μποφόρ πολλές φορές αλλά και με ήρεμα νερά κάποιες άλλες. Χωρίς πολλές απώλειες, καθόλου εκπτώσεις, με πείσμα, τρέλα, επιμονή και αποφασιστικότητα φτάσαμε εδώ που φτάσαμε. Δεν στοχεύουμε σε μελλοντικούς συμβιβασμούς αλλά ούτε είμαστε και οι φωτεινοί παντογνώστες (μακριά από εμάς τέτοιοι χαριεντισμοί). Συνεχίζουμε...

Η συναισθηματική, διαφορετική και βαθιά κοινωνική ταινία «Caramel» της Λιβανέζας Nadine Labaki.

Πρόκειται για μια παραγωγή που λαμβάνει χώρα στο κέντρο της Βηρυτού με αρκετές δόσεις γλυκόπικρου χιούμορ που χωρίς να πέφτει σε παγίδες καταφέρνει να βγάλει με ουσιαστικό τρόπο στην επιφάνεια πάρα πολλά ετερόκλητα θέματα με τα οποία καταπιάνεται.

Η ταινία αυτή (που είναι αποτέλεσμα σύμπραξης γαλλικής και λιβανέζικής παραγωγής) έχει ως κύριο θέμα τις ζωές πέντε γυναικών οι οποίες δουλεύουν σε ένα κομμωτήριο. Οι ζωές των γυναικών αυτών κινούνται σε διαφορετικές τροχιές και αντιμετωπίζουν -πάλι- διαφορετικά ...προβλήματα στη διαδρομή τους. Η Λαγιάλ βγαίνει με ένα παντρεμένο και δεν ξέρει αν θα πρέπει να βάλει τέλος σε αυτή τη σχέση. Η Νισρίν ετοιμάζεται να παντρευτεί με μουσουλμανικό γάμο αλλά σκέφτεται οτι δεν είναι ...παρθένα και το θέμα κολλάει εκεί. Η Ρίμα είναι ομοφυλόφιλη και ανησυχεί μήπως δεν την αποδεχτούν μιας και θα ήθελε πολύ να είναι...άντρας. Η Τζαμάλ έχει πρόβλημα με την ηλικία της και η Ρόουζ που είναι μοδίστρα στο ραφείο που βρίσκεται δίπλα από το κομμωτήριο έχοντας περάσει τη ζωή της φροντίζοντας τη μεγάλη της αδελφή τώρα περνάει υπαρξιακή κρίση καθώς ερωτεύεται για πρώτη φορά. Θα καταφέρουν μέσα στο κομμωτήριο να βρουν τις απαντήσεις στα ερωτήματα που θέτουν η μια στην άλλη; Ή, για να το πούμε (να το γράψουμε έστω...) πιο σωστά, να βρουν λύση στα μυστικά που εκμυστηρεύονται μέσα στον εργασιακό χώρο της Λαγιάλ;

Η Nadine Labaki για τον αραβικό κόσμο είναι μια καταξιωμένη ηθοποιός και σκηνοθέτις, κυρίως από μουσικά βιντεοκλίπ. Γεννήθηκε στο Babdet του Λιβάνου και ξεκίνησε την καριέρα της στις αρχές της δεκαετίας του 90. Από τότε έχει σκηνοθετήσει πολλά βιντεοκλίπ, κάνει διαφημιστικά για την Coca Cola και έχει δοκιμάσει τις δυνάμες της και ως ηθοποιός.

Η «Caramel» (που προβλήθηκε στο Δεκαπενθήμερο των σκηνοθετών στις Κάννες και είναι κάτοχος του βραβείου κοινού στο φεστιβάλ Σαν Σεμπαστιάν), δεν πέφτει σε ...ολισθήματα καθώς δεν πρόκειται για μια συνηθισμένη σαπουνόπερα. Πρόκειται για ένα έργο που είναι απλό (αλλά καθόλου απλοϊκό), ευχάριστο αλλά και σύνθετο στη συνολική του μορφή μιας και αγγίζει από σεξουαλικά μέχρι θρησκευτικά θέματα, αναφορές στη δύση και το Ισλάμ... που αναδεικνύονται με την έξοχη σκηνοθεσία -αλλά και σενάριο- της Νadine Labaki η οποία κρατά και τον πρωταγωνιστικό ρόλο... και όλα αυτά να ξετυλίγονται μέσα σε μια κοινωνία που πατάει από τη μια στη δύση και από την άλλη στο Ισλάμ (με τις όποιες συνέπειες φυσικά)...

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ & ΣΕΝΑΡΙΟ: Ναντίν Λαμπακί
ΠΑΡΑΓΩΓΗ: Αν Ντομινίκ Τουσέν, Ραφαέλ Μπερντούγκο
ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Ναντίν Λαμπακί, Γιασμίν Ελμασρί, Τζοάνα Μουκαρζέλ, Ζιζέλ Αουάντ, Αζίζα Σεμαάχ, Σιχάμ Χαντάντ
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: Ιβ Σεναουί
ΣΚΗΝΙΚΑ: Σίνθια Ζαχάρ
ΜΟΝΤΑΖ: Λορ Γκαρντέτ
ΜΟΥΣΙΚΗ: Καλέντ Μουζανάρ

Η θαυμάσια, συνεπής, τολμηρή και ανανεωτική εκπομπή της Μαρίας Πανοσιάν «Το λάθος είναι το σωστό»

Στο «Κόκκινο 105.5» κάθε Παρασκευή 10.00-12.00 το βράδυ και κάθε Σάββατο 12.00-02.00 (το βράδυ πάλι...).

Μια από τις πιο ελεύθερες εκπομπές του ελληνικού ραδιοφώνου σε ένα σταθμό που έτσι και αλλιώς χαρακτηρίζεται από αυτήν ακριβώς την ελευθερία που πρέπει να διέπει ένα σύγχρονο και υπεύθυνο μέσο. Μόνο που η Μαρία Πανοσιάν εδώ υποσκελίζει κάθε συμβιβασμένη τωρινή έκφραση και σπάει τα σημερινά ραδιοφωνικά ταμπού. Μακριά από ακατάσχετες φλυαρίες και ανούσιες παρεμβάσεις (ξέρετε από αυτές που κάνουν οι εκφωνητές πριν και μετά τα τραγούδια), με πολλά ή λίγα λόγια άλλά σίγουρα με πολλή (και καλή...) μουσική, η συγκεκριμένη εκπομπή διατηρεί όλα εκείνα τα ισχυρά χαρακτηριστικά του ραδιοφώνου που σήμερα τείνουν να εξαφανιστούν. Μπλέκοντας παλιές και καινούργιες μελωδίες και διαφορετικά είδη μουσικής με ευχάριστη διάθεση σε συμπαρασύρει σε ένα όμορφο ταξίδι που δεν ξέρεις ποιος θα είναι ο προορισμός του. Αν και όπως λένε κάποιοι, σημασία δεν έχει ο προορισμός αλλά το ίδιο το ταξίδι...

«Το λάθος είναι το σωστό» περιέχει αρκετά... σωστά και όχι λάθη. Εξάλλου και τα λάθη μας σωστά μπορεί να αποδειχθούν όπως και οι κακές στιγμές στη ζωή μας μπορεί να είναι καλές αρκεί να τις αντιμετωπίζουμε με χιούμορ και βγούμε πιο δυνατοί μέσα από αυτές. Με αρκετή έμπνευση και την -καλώς εννοούμενη- τρέλα που πρέπει να έχουμε όλοι μας η (κάτι παραπάνω από σωστή) εκπομπή της Μαρίας Πανοσιάν κάθε βδομάδα κερδίζει όλοένα και περισσότερους πόντους στις ...καρδιές μας (σε δύσκολές και απαιτητικές ραδιοφωνικές ώρες όπως είναι οι βραδυνές και μάλιστα αυτές τις δυο μέρες που ντε και καλά πρέπει να βγεις οπωσδήποτε έξω, λες και είναι απαγορευτικό κάποιος να βγει για ένα ποτό μια καθημερινή ας πούμε...).

Τι θα ακούσετε; Από τραγούδια με γαλλικό στίχο, electronica, rock μέχρι συνθέσεις από τη σύγχρονη ελληνική σκηνή... και όλα αυτά χωρίς να είναι όλοι αυτοί που μας προτείνει απαραίτητα γνωστοί (είναι το καινούργιο φλασάκι που έχουμε φάει τα τελευταία χρόνια ότι τον καλλιτέχνη που ακούμε από μια εκπομπή πρέπει να τον ...ξέρουμε κιόλας). Το ραδιόφωνο δεν είναι ένα μέσο αναμετάδοσης των σουξέ -όχι πως δεν έχουν και αυτά τη σημασία τους- αλλά ένας χώρος από τον οποίο προβάλλονται -και να προτείνονται φυσικά- δουλειές με γνώμονα την αισθητική και όχι την ...δημοτικότητα των καλλιτεχνών. Όσον αφορά στις μουσικές επιλογές της εκπομπής καλύτερα να τις ανακαλύψετε μόνοι σας, είναι πιο ρεαλιστικό αυτό. Εξάλλου η Μαρία Πανοσιάν είναι από τους λίγους παραγωγούς που διατηρούν ακόμα το στοιχείο της -ευχάριστης- έκπληξης στις εκπομπές τους (οπότε ότι και να σας πούμε εμείς χαμένο θα πάει...). Η εκτίμησή μας για την Μαρία τόσο ως παραγωγό ραδιοφώνου, όσο και ως μέλος της μπάντας των «Ελελεύ» είναι δεδομένη και απεριόριστη. Δικαιολογημένα λοιπόν δεν βγαίνουμε για εκείνο το ποτάκι που λέγαμε τα βράδια της Παρασκευής και του Σαββάτου...

www.left.gr
onair@stokokkino.gr
www.myspace.com/mariapanosian

O διαφορετικός, καλλιτεχνικά γόνιμος, αναγεννητικός και προσοδοφόρος για την ελληνική electronica δίσκος του Nikko Patrelaki «echo» που κυκλοφόρησε το περασμένο φθινόπωρο από την «Smallhouse-klikrecords»

Από τις θριαμβευτικές κυκλοφορίες -όσον αφορά το αποτέλεσμα τους- των τελευταίων ετών για μια σκηνή που δείχνει ότι όχι μόνο αντέχει αλλά με τα τόσα καλά άλμπουμ που ξεπηδούν τελευταία περνάει και την καλύτερη φάση της...και αυτό αποτυπώνεται παντού: στις δισκογραφικές (βλέπε... Klik records, poeta negra μεταξύ άλλων), στις live εμφανίσεις, στις συνεργασίες μεταξύ των δημιουργών, στα εγχώρια φεστιβάλ, στα μπαράκια όπου παίζονται ολοένα και περισσότερο δουλειές από αυτό το χώρο, στα ραδιόφωνα, στην ίδια την καθημερινότητα μας...

Το τέταρτο προσωπικό άλμπουμ του Nikko Patrelaki διακατέχεται από έναν δυναμισμό, μια πολύπλευρη διάθεση να προβληθούν πολλές και ανόμοιες ηχητικές απόψεις οι οποίες όμως σαν σύνολο λειτουργούν καταλυτικά για μια ενδιαφέρουσα ακρόαση. Άλλωστε το «echo» ηχογραφήθηκε τα τελευταία τρία χρόνια οπότε λογικό είναι να υπάρχουν διαφορετικές αλλά εξίσου ενδιαφέρουσες στιγμές. Περισσότεροι από 50 guest μουσικοί, live ηχογραφήσεις, guest vocalists και πανω απ’ όλα οι συνθέσεις του Νίκου που είναι γεμάτες με χρώματα συνθέτοντας ένα πανέμορφο ηχητικό καμβά. Μια εξαιρετική προσέγγιση στη σύγχρονη nu jazz electronica, μια υποδειγματική δουλειά που πατάει και στο χθες και στο σήμερα με μια θετική αύρα που απορρέει από την διάθεση του να ρίξει γέφυρες ...παντού: Σε όλη τη Μεσόγειο, στην Γαλλία και σε πολλές άλλες γειτονιές του κόσμου.

Τι θα βρείτε στο «echo»; και τι δεν θα βρείτε... Σαξόφωνα, έγχορδα, λαούτα, βιολί και πιάνο, τη συμφωνική ορχήστρα τη Ε.Ρ.Τ, τον Κωνσταντίνο Βήτα (που ερμηνεύει το «Shortcut» ένα ρομαντικό pop electro κομμάτι), τη Μιράντα Βερούλη (στο «Arco Iris») και μια συμμετοχή που ομολογώ πως δεν την περίμενα και η έκπληξη μου ήταν αρκετά μεγάλη -ευχάριστη φυσικά-. Τον Λουί Μποζόν, το βετεράνο της γαλλικής ραδιοφωνίας που ηχογράφησε τα φωνητικά του στο Παρίσι ενώ η μουσική ηχογραφήθηκε στην Αθήνα με τη συμφωνική ορχήστρα της Ε.Ρ.Τ. Πήρα φόρα και ...ξέχασα να αναφέρω το κομμάτι που ερμηνεύει ο Λουί Μποζόν. Είναι το «Voyage» με το οποίο ξεκινά και το άλμπουμ...

Ο Nikko Patrelakis τρία χρόνια μετά την τελευταία του δουλειά «Τime» μας χαρίζει εδώ γενναιόδωρα την καλύτερη στιγμή του στη δισκογραφία. Έπειτα από μια μεγάλη πορεία όλα αυτά τα χρόνια, με προσωπικά άλμπουμ, συλλογές, συνεργασίες, συναυλίες, μουσικές για διάφορα event, dj sets σε πάρτυ και μαγαζιά μας δείχνει εδώ το πόσο ανοιχτός είναι σε ρεύματα, τάσεις, σκέψεις και συνεργασίες. Όσον αφορά στην βιαστική κίνηση κάποιων να τον χαρακτηρίσουν εμπορικό λόγω των συνθέσεων του που ακούστηκαν στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας το 2004, θα απαντήσουμε χρησιμοποιώντας μια πολύ ωραία φράση που διαβάσαμε κάπου σε ένα blog: ότι δεν λαμβάνουν υπόψιν πως καταξιωμένοι μουσικοί του εξωτερικού δίνουν συνθέσεις τους για παρόμοιες διοργανώσεις όπως είναι οι Ολυμπιακοί Αγώνες... και κάτι προσωπικό: μακάρι όλοι αυτοί οι δήθεν κουλτουριάρηδες και ακατάδεχτοι να έδιναν στην ελληνική δισκογραφία τέτοιες σύγχρονες εργασίες σαν το «echo». Και ας έγραφαν συνθέσεις για τους Ολυμπιακούς αγώνες...

www.myspace.com/nikkopatrelakis

Το ...ταξιδιωτικό, γοητευτικό ως προς τη γραφή του λογοτεχνικό βιβλίο του Ηλία Ταμπουράκη «Ημερολόγια ταξιδιών σε φύλλα μπανανιάς».

Κυκλοφόρησε το 2007 από τις εκδόσεις «Ροές». Ένα από τα πιο ανθρώπινα και συναρπαστικά στη ροή τους βιβλία που γράφτηκαν από Ελληνα για τα βιώματα του σε μια άλλη ήπειρο.

Το βιβλίο αυτό δεν είναι ένα καθαρά ταξιδιωτικό βιβλίο. Λειτουργεί βέβαια με το χαρακτήρα της αφήγησης μιας και καταγράφονται τα προσωπικά βιώματα ενός Ελληνα στην Λατινική Αμερική: Κόστα Ρίκα ...είναι η χώρα που θα επισκεφτούμε όταν το διαβάσουμε. Ινδιάνοι, Κοσταρικανοί, Δικηγόροι, στρατιώτες, το λιμάνι της Καραιβικής Πουέρτο Λιμόν, Σάντα Κλάρα, συνθέτουν το τέλειο σκηνικό για ...ανάγνωση. Με πάρα πολλές λεπτομέρειες και χρησιμοποιώντας αρκετές ξένες ορολογίες τις οποίες μας τις μεταφράζει στα ελληνικά, ο συγγραφέας μας βάζει σε μια διαδικασία ταξιδιού προς τις χώρες που επισκέπτεται. Χώρες με τελείως διαφορετικό τρόπο ζωής και εξέλιξης από τη δική μας.

Τα «ημερολόγια ταξιδιών σε φύλλα μπανανιάς» είναι γραμμένα υπό τη μορφή ημερολογιακών σημειώσεων όπως μας υπαγορεύει και ο τίτλος τους. Δεν είναι όμως μόνο αυτό, καθώς δεν πρόκειται για ένα τυπικό ταξιδιωτικό οδοιπορικό. Μέσα από την αληθινή ιστορία μιας οικογένειας της Κόστα Ρίκα, ξεδιπλώνονται ιστορικά γεγονότα της Λατινικής Αμερικής. Ένα πλέγμα προσωπικής αφήγησης και ιστορίας π.χ μια επίσκεψη στη Νικαράγουα μαζί με τις ιστορικές διαδρομές της περιοχής. Αντίφαση; Μάλλον επιτυχής προσέγγιση της αληθινής πορείας μιας χώρας με μεγάλη παράδοση σε όλα τα επίπεδα: Κοινωνικά, πολιτικά και κινηματικά.

Ο Ηλίας Ταμπουράκης γεννήθηκε το 1965 στην Αθήνα.Εργάστηκε στο Διδασκαλείο Ξένων Γλωσσών του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και δίδαξε στα Πολιτιστικά Σεμινάρια του Ομίλου UNESCO νομού Πειραιώς και Νήσων. Συνεργάζεται με το διπλωματικό σώμα ως μεταφραστής και γράφει άρθρα και βιβλία με πολιτιστικά θέματα. Ταξιδεύει εδώ και τριάντα χρόνια σε εξηντα οκτώ χώρες του κόσμου, φωτογραφίζοντας και συλλέγοντας μουσικά ακούσματα και παράξενα αντικείμενα. Το βιβλίο πλαισιώνουν φωτογραφίες από τα ταξίδια του συγγραφέα και ένα CD με 21 λάτιν τραγούδια. Βάλατε πολύ ψηλά τον πήχη κύριε Ταμπουράκη με αυτή τη σπάνια για την ελληνική λογοτεχνία κατάθεση σας. Η δυναμική αυτού του βιβλίου είναι αναγεννητική για τις ελληνικές εκδόσεις. Συμμετέχουμε σε αυτή με το δικό μας τρόπο... Όσο μπορούμε.

www.roes.gr

Το ζωντανό, πλούσιο σε ύλη και δυνατότητες, μουσικό περιοδικό «muzine»

Κυκλοφορεί σε διμηνιαία βάση και έχει μόλις 6 μήνες ζωής. Έχει βγάλει τρία τεύχη μέχρι στιγμής το ένα καλύτερο από το άλλο αλλά και μια γραφή που σε μαγεύει κυριολεκτικά.

Πάντα πίστευα πως ένα τέτοιο εγχείρημα για τα δεδομένα της Ελλάδας και για τις εγχώριες περιοδικές εκδόσεις έμοιαζει με άπιαστο όνειρο. Με ευσεβή πόθο. Και όμως, την ίδια στιγμή που άλλα περιοδικά κρατιούνται με νύχια και με δόντια στην αγορά (τα έχουμε ξαναπεί αυτά άλλωστε...) το «muzine» με μια εντελώς ακομπλεξάριστη διάθεση, έρχεται να αλλάξει ριζικά την φθίνουσα συμπεριφορά των περιοδικών εκδόσεων. Εκεί που είχα εναποθέσει τις ελπίδες μου για τα μουσικά περιοδικά στο ...διαδίκτυο τσουπ ...εμφανίζεται το εκ Πάτρας ορμώμενο μουσικό έντυπο να αλλάξει τους ...συσχετισμούς (για να δανειστούμε μια από τις 5-6 χιλιωειπωμένες πολιτικές -και χωρίς πολιτισμό- φράσεις).

Ναι δεν κάνουμε λάθος σε αυτό, το «muzine» εκδίδεται στην πρωτεύουσα της Αχαίας -από τις εκδόσεις «Χαραμάδα» κάτι που το κάνει ακόμα πιο ενδιαφέρον.Χωρίς μίζερη συμπεριφορά και τετριμένα σχόλια, με ανοιχτή και παρείστικη διάθεση, με κύρια αγάπη για τη μουσική χωρίς χρονολογικούς ...περιορισμούς στις παρουσιάσεις των δίσκων (κάτι που μας βρίσκει απόλυτα σύμφωνους), χωρίς διάθεση να κερδίσει τις εντυπώσεις κάνοντας παρτάκια, event και όλα αυτά τα ψεύτικα παραμύθια που μπορεί να αρέσουν στους περισσότερους νεοέλληνες αποτελεί σήμερα μια από τις πιο αξιόπιστες πηγές πληροφόρησης για την ελληνική και ξένη δισκογραφία.

Θα μπορούσαμε και εδώ να αφιερώσουμε τόνους από ...μελάνι -πλάκα κάνω- για να παρουσιάσουμε όλα τα θετικά στοιχεία του «muzine» που φέρνει ένα νέο αέρα και μια πραγματικά διαφοροποιημένη γραφή για τα μουσικά γεγονότα.Αυτό άλλωστε φαίνεται από παντού (όσοι το έχουν διαβάσει καταλαβαίνουν). Από το καλαίσθητο εξώφυλλο όπου κάθε φορά το επιμελείται και ένας νέος γραφίστας (το ίδιο το περιοδικό άλλωστε απευθύνει κάλεσμα για την επιμέλεια των εξωφύλλων του), τα 2 CD που το συνοδεύουν (οι μουσικές επιλογές εδώ παίρνουν ...άριστα), μέχρι τα δυνατά κείμενα που υπογράφουν αρκετοί συντάκτες του περιοδικού. Το πιο σημαντικό; Ότι τα μέλη του περιοδικού λειτουργούν σαν μια ομάδα, βγάζοντας ένα άριστο αποτέλεσμα μακριά από εγωκεντρικές συμπεριφορές και ότι η κάθε στήλη κρύβει την δική της αλήθεια και προσωπικότητα. Είπαμε όμως πάρα πολλά, καλύτερα να το αποκτήσετε (στην πολύ καλή τιμή των 7,50 e) …ε και να το διαβάσετε!!!

Εκδόσεις Χαραμάδα
Ρήγα Φεραίου 168, Πάτρα
www.haramada.com
info@haramada.com
Τηλ : 2610342886 / 697 8415843
www.muzine.gr
www.myspace.com/muzine

Ακούμε ραδιόφωνο (λίγο)...

Διαβάζουμε κανένα περιοδικό (που και που)...

..