Κοινότητα - Πύλη - Περιοδικό Φοιτητών Πανεπιστημίου Αιγαίου -- Πρωτοβουλία MyAegean

Γράφει ο Αλέξανδρος Γερασίμου
Υπάρχουν διάφορα θέματα με τα οποία μπορείς να καταπιαστείς μέσα στην διάρκεια της ημέρας. Ανάλογα με το τι ψάχνεις. Υπάρχουν όμως και πράγματα τα οποία δύσκολα μπορείς να τα αγνοήσεις, να κάνεις πως δεν υπάρχουν... γιατί βγαίνουν από ανθρώπους που περπατάνε δίπλα μας, μιλάνε την ίδια γλώσσα με εμάς, μιλάνε για εμάς. Αυτό δεν έχει να κάνει με τον πολιτισμό της τέχνης αλλά με τον πολιτισμό που «χρειάζεται» για να μιλάμε ο ένας στον άλλο... όχι απαραίτητα με λόγια...

Η αγγλόφωνη ταινία των David Moreau, Xavier Palud «The Eye».

Μια ακόμη ταινία-θρίλερ που βρήκε το δρόμο της προς τις ελληνικές αίθουσες βασισμένη σε όλα εκείνα τα στοιχεία που συνοδεύουν τέτοιου είδους χολιγουντιανές παραγωγές.

Το «the eye» δεν είναι ακριβώς «μια απ' τα ίδια». Μπορεί σε αρκετά σημεία του να υποκύπτει σε τετριμμένες εμπορικές πρακτικές, αλλά σε γενικές γραμμές μας παραδίδει μια ατμόσφαιρα που κάνει τη ταινία πιο ενδιαφέρουσα αναδεικνύοντας έτσι και την υπόθεση της. Το στόρι του «the eye» είναι ότι μια τυφλή, νεαρή βιολίστρια ξαναβρίσκει το φως της έπειτα από εγχείρηση μεταμόσχευσης κερατοειδούς. Μόνο που μετά την εγχείρηση αρχίζει και βλέπει περισσότερα από όσα πρέπει. Από φαντάσματα μέχρι καταστροφές στο άμεσο μέλλον. Οραματίζεται πρόσωπα μη υπαρκτά και γεγονότα που πρόκειται να συμβούν, κάτι που δεν μπορούν να αντιληφθούν οι υπόλοιποι.

Αν προσπεράσει κανείς την εύκολη συνταγή που μας προτείνει εδώ το σκηνοθετικό δίδυμο (αν και πολλοί στέκονται σε αυτή ίσως όχι άδικα) και εστιάσει την προσοχή του στις καλές ερμηνείες των πρωταγωνιστών τότε σίγουρα δεν θα μετανιώσει που είδε αυτή την ταινία. Οι ερμηνείες αυτές παίρνουν ένα σενάριο που δείχνει χαμένο από χέρι (ελέω της μανιέρας που λέγαμε και του προσδίδουν μια ανέλπιστη ποιότητα). Αυτός είναι και ο κύριος λόγος που γράφουμε για αυτή την ταινία (αν και πήγαμε να τη δούμε κυριολεκτικά την ...τελευταία στιγμή). Αν συνυπολογίσουμε και τις προσπάθειες των σκηνοθετών που σε αρκετές σκηνές εξασφαλίζουν το ενδιαφέρον του θεατή συνολικά μπορούμε να πούμε ότι το όλο concept δεν σε απογοητεύει και σταδιακά σε κερδίζει. Ακούγεται όμως παράταιρο το γεγονός ότι οι Γάλλοι σκηνοθέτες David Moreau, Xavier Palud δεν δικαιολογούν σε καμιά περίπτωση εδώ το εξαιρετικό ατμοσφαιρικό έργο «εκείνοι» που έχουν στο ενεργητικό τους...

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: David Moreau, Xavier Palud
ΣΕΝΑΡΙΟ: Sebastian Gutierrez
ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΟΥΝ: Jessica Alba, Alessandro Nivola, Parker Posey, Rade Serbedzija

Ο ισχυρά πνευματικός, συνειδητοποιημένος, οργανωτικός και συγκροτημένος σταθμός της Πάτρας «Ράδιο Γάμμα».

Πρόκειται για τον πιο παλιό επαγγελματικό σταθμό που λειτούργησε στην πρωτεύουσα της Αχαΐας και εκπέμπει στους 94 μεγάκυκλους.

Ενας σταθμός με αντιστάσεις, καθόλου εικονικός, με πλατιά και μεγάλη συμμετοχή από όλους τους ανθρώπους που είναι ενταγμένοι στο δυναμικό του για πράγματα που θα έπρεπε να είναι αυτονόητα: για σωστή ενημέρωση και ψυχαγωγία, για ένα πρόγραμμα που δεν αντιγράφει και δεν ακολουθεί τα πετυχημένα χνάρια άλλων σταθμών που είναι κερδοφόροι (σε οικονομικό και όχι σε πνευματικό και ενεργητικά παραγωγικό επίπεδο), για μια άλλη προσέγγιση στο χώρο των σημερινών μέσων μαζικής ενημέρωσης. Το «αντιγράφει» που γράψαμε παραπάνω είναι χωρίς ουσιαστικά αν θέλουμε να βλέπουμε τα πράγματα όπως είναι... και δυστυχώς η αλήθεια είναι πως οι περισσότεροι ραδιοφωνικοί σταθμοί που σήμερα ευδοκιμούν οικονομικά επιδίδονται σε μια κούρσα αντιγραφής μεταξύ τους. Στην καλύτερη των περιπτώσεων να έχουν εξασφαλίσει σε πρώτη μετάδοση την καινούργια επερχόμενη κυκλοφορία ενός τραγουδιού... Αυτά για να ξεχάσουν κάποιοι πως το ραδιόφωνο θα ξαναγίνει όπως ήταν. Οσο περιορίζονται σε αυτές τις πρακτικές τόσο το ραδιόφωνο θα αργοπεθαίνει. Απλά τώρα συντονιζόμαστε στην ανάσα του, μια ανάσα προβληματική με συμπτώματα βαριάς ασθένειας...

Ενας ακόμη λόγος όμως που διατηρείται ζωντανό και κερδίζει πύρρειες νίκες -μέχρι να χάσει φυσικά τη μάχη- είναι και ο μαχητικός σταθμός «Ράδιο Γάμμα» που ακούμε τελευταία συχνά μέσω διαδικτύου και τον ανακαλύψαμε πριν από μερικά χρόνια σε μια από τις εξορμήσεις μας στην Πάτρα. Μια εξαίρεση που τυγχάνει όμως μεγάλης συμμετοχής από ακροατές. Ένα μέσο που αναπτύχθηκε διαφορετικά όλα αυτά τα χρόνια που κατέχει τη θέση του στα fm της πόλης και που μας «υποχρεώνει» να συμπεριφερθούμε θετικά απέναντι του. Το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε για ένα αξιόπιστο και σωστά συγκροτημένο ραδιόφωνο. Το να «συναντηθείτε» μαζί του μέσω της ιστοσελίδας του είναι μάλλον μια κίνηση σύνδεσης με την πραγματική ειδησεογραφική ενημέρωση και με την πολιτιστική κουλτούρα... θα τα ανακαλύψετε σιγά-σιγά, αυτά θέλουν το χρόνο τους αρκεί να τον διαθέσουμε οι ίδιοι στον εαυτό μας. Ελπίζουμε αυτά που ακούσαμε εμείς να είναι λίγα μπροστά σε αυτά που θα ακούσετε εσείς...

www.radiogamma.gr

Ο πειραματικός, ελπιδοφόρος και γεμάτος αυτοσχεδιασμούς δίσκος του Μπάμπη Παπαδόπουλου «Σκηνές από ένα ταξίδι».

Πρόκειται για τον πρώτο προσωπικό δίσκο του παλιού κιθαρίστα των Τρυπών και κυκλοφορεί από την Puzzlemuzic.

Εδώ έχουμε να κάνουμε με έναν δίσκο με έντεκα ορχηστρικά θέματα το ένα καλύτερο από το άλλο, με μια γραφή που μουσικά νιώθεις ότι δεν μπορεί να πάει παραπέρα -τα κομμάτια είναι τόσο καλοδουλεμένα που σε καθηλώνουν από την πρώτη στιγμή για πολλές ακροάσεις και καλύπτουν και τους πιο απαιτητικούς ακροατές- και με μια λιτότητα που «γεννά» πολλά συναισθήματα. Με διάθεση άκρως δημιουργική και καλλιτεχνική, με ψυχή, με ψάξιμο, με μια κιθάρα που φλερτάρει με πολλές ιδέες του Μπάμπη Παπαδόπουλου, με λούπες και samples να προσδίδουν μια ιδιαιτερότητα στον δίσκο και να τον γεμίζουν ηχητικά -όσο χρειάζεται- το «σκηνές από ένα ταξίδι» έρχεται να προστεθεί στις καλές δουλειές που έχουν ξεπηδήσει απότομα τα τελευταία χρόνια -και χωρίς καμία προειδοποίηση- και προσφέρουν νέες δυνατές στιγμές στην ελληνική δισκογραφία.

Τα παραπάνω βέβαια σε μια άλλη χώρα θα ήταν λίγο πολύ αναμενόμενα. Οταν συνεργάζεσαι με Θανάση Παπακωνσταντίνου και έχεις αφήσει έντονο το στίγμα σου στον ήχο των Λαϊκεδέλικα, όταν έχεις δουλέψει με τον Σωκράτη Μάλαμα (ποιος μπορεί να ξέχάσει το «άδειο δωμάτιο», όσοι το έχουν ακούσει ξέρουν ότι ξεφεύγει μουσικά και έχει βάλει και εκεί το χεράκι του ο Μπάμπης Παπαδόπουλος), με τον Γιάννη Αγγελάκα κ.α. το λιγότερο που μπορείς να περιμένεις είναι ο δίσκος που βγάζεις στο εμπόριο να έχει μια σεβαστή απήχηση. Εδώ όμως αυτό μοιάζει με μακρινό όνειρο καθώς τα στέκια και οι άνθρωποι που υποστηρίζουν τέτοιες προσπάθειες (ραδιόφωνο, μουσικά έντυπα κ.α.) δεν τυγχάνουν και της ανάλογης υποστήριξης... δεν γκρινιάζουμε -αν και δεν μας ευχαριστεί κιόλας κάτι τέτοιο το να μην αναγνωρίζονται σημαντικές εργασίες- κρατάμε το «Σκηνές από ένα ταξίδι» να μας συντροφεύει στα δικά μας ταξίδια, το θαυμάσιο «.Au revoir» με το οποίο κλείνει η ...σόλο διάθεση του δημιουργού (εδώ παίζουν βιολί ο Φώτης Σιώτας και ο Μιχάλης Βρεττός) και φυσικά την παρουσίαση του δίσκου στο Μικρό Μουσικό Θέατρο στα τέλη του περασμένου Μαρτίου...

www.myspace.com/babispapadopoulos
www.puzzlemuzic.gr

Το μαχητικό. βιωματικό, σημαντικό και αναγκαίο βιβλίο της Αλεξάνδρας Αθηναίου «Και βέβαια δεν σας αφορά».

Πρόκειται για την αυτοβιογραφία μιας καταξιωμένης οροθετικής και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Οξύ».

Ενα βιβλίο αναγκαίο όπως γράψαμε και παραπάνω για πολλούς λόγους μα πάνω απ' όλα για την γνωστοποίηση μιας εμπειρίας τραυματικής που αφήνει πίσω της πολλά σημάδια που δύσκολα φεύγουν με το πέρασμα του χρόνου. Μια γραφή ανεπιτήδευτη, με ειλικρίνεια, κατάθεση ψυχής χωρίς συμβιβασμούς και ωραιοποιημένες εκφράσεις, χωρίς εύκολα σχόλια και αναλύσεις, με ιδιαιτερότητες, καυστικό χιούμορ και τόλμη για ένα θέμα που λίγοι τολμούν να φέρουν στην επιφάνεια. Αν δεν το ζήσεις και δεν το έχεις περάσει δεν μπορείς να ξέρεις ούτε για άρρωστα μωρά, ούτε για την κατάσταση στον οποία βρίσκεται ο ασθενής...

«Η Αλεξάνδρα Αθηναίου είναι μια λαμπερή γυναίκα 40 ετών. Εχει ολοκληρώσει ανώτατες σπουδές, εργάζεται και θεωρείται επιτυχημένη στον κλάδο της. Είναι οροθετική για τουλάχιστον 15 χρόνια και παρακολουθείται σε μονάδα ειδικών λοιμώξεων χωρίς να παίρνει αντιρετροϊκά φάρμακα. Εχει μη ανιχνεύσιμο ιικό φορτίο και περισσότερα από 400 CD4 τα 15 χρόνια που ζει με τον ιό, τον οποίο πιθανότατα «πήρε» από τον σύντροφο και πατέρα του παιδιού της, το οποίο και έχασε όταν εκείνο ήταν 2 ετών. Διαχειρίστηκε την οροθετικότητα της με υγιή τρόπο και αφηγείται με ειλικρίνεια την ιστορία της, ελπίζοντας να αφυπνιστούν οι υγιείς ακούγοντας για πρώτη φορά τη γυναικεία φωνή των οροθετικών, ώστε να μειωθεί η άγνοια και ο τρόμος».

Τα παραπάνω θα τα διαβάσετε στην εισαγωγή του βιβλίου. Αξίζει να διαβάσετε αυτήν την -σε ένα μεγάλο βαθμό- προσωπική αφήγηση της συγγραφέως που χωρίς να σε κουράζει με το λόγο της σε βάζει στη διαδικασία να σκεφτείς ένα θέμα που αν δεν τύχει να βρεθεί στο δρόμο σου δύσκολα θα ασχοληθείς... και όμως πρέπει να ασχοληθείς με το κουράγιο και το μεγαλείο ψυχής της Αλεξάνδρας Αθηναίου (συγχαρητήρια στις εκδόσεις «Οξύ» για την κυκλοφορία αν και ούτως η άλλως μας συνηθίζουν σε σημαντικές κυκλοφορίες). Οτι και να πούμε δε έχει μεγάλη σημασία. Διαβάστε το.

alexandra_athinaiou@yahoo.com
www.oxy.gr
info@oxy.gr

Το εναλλακτικό, συγκροτημένο, διαφορετικό και πλούσιο σε ιδέες και προτάσεις περιοδικό «Αντιλήψεις».

Κυκλοφορεί σε τριμηνιαία βάση και είναι ένα περιοδικό φωτογραφίας που ξεφεύγει όμως από τις συμβατικές αντιλήψεις γύρω από το φακό.

Τώρα εδώ τι να πρωτογράψουμε. Ας ξεκινήσουμε από το ότι δίνει βήμα σε πάρα πολλούς νέους φωτογράφους τόσο από την Ελλάδα όσο και από τον υπόλοιπο κόσμο (θα βρείτε φωτογραφίες από την Ελληνίδα Γεωργία Χατζηιωάννου μέχρι τον Βραζιλιάνο Rogerio Reis), μια σημαντική κίνηση για να έρθει το ευρύ κοινό σε επαφή με δουλειές ανθρώπων που υπό άλλες συνθήκες θα ήταν από δύσκολο έως ακατόρθωτο (αν και τέτοια έντυπα πέφτουν στα χέρια ανθρώπων που ασχολούνται επαγγελματικά ή ερασιτεχνικά -δεν έχει σημασία- με την τέχνη της φωτογραφίας). Το τελευταίο το αναφέρω γιατί και στις «Αντιλήψεις» θα βρείτε δουλειές και ερασιτεχνών και επαγγελματιών φωτογράφων. Αν και υπάρχουν δουλειές από μεροκαματιάρηδες ερασιτέχνες που μόνο ερασιτεχνικές δεν τις λες...

Θα μπορούσα να αναφερθώ σε πολλά για αυτό το περιοδικό αλλά δεν είμαι και ο πλέον κατάλληλος μιας και οι γνώσεις μου για την φωτογραφία είναι ελλιπείς (κάτι σεμινάρια στο παρελθόν δεν στάθηκαν αρκετά για να ασχοληθώ με αυτή την τέχνη). Παραμένω φυσικά μεγάλος θαυμαστής και γοητεύομαι συχνά από δουλειές φίλων φωτογράφων (για αυτό χρησιμοποιώ και πολλές φωτογραφίες στα κείμενα μου). Αυτός είναι και ο λόγος που προτείνω αυτό το πολύ σημαντικό έντυπο. Οσοι ασχολείστε με την φωτογραφία εννοείτε να το ψάξετε (και αν θέλετε διαδώστε το αξίζει πραγματικά τον κόπο, είναι κάτι ξεχωριστό) και να το διαβάσετε. Οσο για μένα, ήδη έχω τα περισσότερα τεύχη και χαίρομαι που μου τα έφερε ένας φίλος πριν από λίγο καιρό για να κοιτάξω την ύλη του. Το λιγότερο που μπορούσα να κάνω ήταν αυτή εδώ η παρουσίαση...

http://www.antilipseis.gr
Fax: 2299049244, E-mail: info@antilipseis.gr
Περιοδικό «Αντιλήψεις», Τ.Θ. 1613, Τ.Κ. 19003, ΠΟΡΤΟ ΡΑΦΤΗ

Ακούμε ραδιόφωνο (λίγο)...

Διαβάζουμε κανένα περιοδικό (που και που)...

..