Κοινότητα - Πύλη - Περιοδικό Φοιτητών Πανεπιστημίου Αιγαίου -- Πρωτοβουλία MyAegean

Γράφει ο Αλέξανδρος Γερασίμου
Το πιο σημαντικό πράγμα σε μια τηλεόραση είναι εκείνο το κουμπάκι που διαθέτει για να μπορούμε να τη κλείνουμε κιόλας... μετά ανοίγεται μπροστά μας ένας άλλος κόσμος πιο αληθινός με πολλά ίσως λάθη αλλά και με πολλές «αντοχές». Ο καθένας από εμάς είναι φτιαγμένος για κάτι, το θέμα είναι να μπορέσει να το διακρίνει αυτό... φτάνει βέβαια να πει και μερικά όχι σε πράγματα που τον ενοχλούν για να πάει παρακάτω...

Το κινηματογραφικό φεστιβάλ «Ecofilms» που έλαβε χώρα στη Ρόδο από τις 24 έως τις 29 Ιουνίου.

Ένα από τα πιο πλούσια, δημιουργικά, και καθόλου συμβατικά φεστιβάλ που πραγματοποιούνται στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια.

Το γεγονός ότι το φεστιβάλ πραγματοποιείται στη Ρόδο ενισχύει ακόμη περισσότερο την ούτως ή άλλως καλή εικόνα του φεστιβάλ και το καθιστά ως ένα από τα πιο αξιόπιστα, δυνατά και αξιοποιημένα «χαρτιά» του ελληνικού πολιτισμού της νησιώτικης περιφέρειας. Καλλιτεχνική Διευθύντρια του φεστιβάλ και ένας από τους ανθρώπους που το «τρέχουν» οργανωτικά είναι η Λουκία Ρικάκη. Άρα τρέχει και η ίδια, άρα τρέχουν και άλλοι μαζί της, άρα τρέχουμε και εμείς, άρα κάτι καλό βγαίνει από αυτό το λαχάνιασμα... Φανταστείτε ότι είμαστε σε ένα διάδρομο με προοπτική και έλλογες αντιδράσεις... Καλό όντως όλο αυτό το τοπίο εγρήγορσης και πολιτιστικής σημασίας; Έτσι έδειξε...

Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου & Εικαστικών Τεχνών «Ecofilms» - όπως είναι το πλήρες όνομα του - άνοιξε τις πύλες του την Τρίτη 24 Ιουνίου στο θερινό κινηματογράφο «Ρόδον» στις 9 μ.μ με την προβολή της ταινίας ντοκιμαντέρ «Υπόσχεση στους νεκρούς : το ταξίδι της εξορίας του Ντόρφμαν» παρουσία του βραβευμένου με Emmy Καναδού σκηνοθέτη Πήτερ Ρέυμοντ. Μια ταινία που είναι μια αναζήτηση σε σημαντικές λέξεις που κρύβουν μια βαθύτερη ουσία: μνήμη, εξορία και δημοκρατία απασχολούν και προβληματίζουν τον συγγραφέα και ακαδημαϊκό Αριελ Ντόρφμαν ο οποίος θήτευσε στην κυβέρνηση του σοσιαλιστή προέδρου Σαλβαντόρ Αλιέντε μέχρι την δολοφονία και την ανατροπή του τελευταίου το 1973.

Ο Αριελ Ντόρφμαν ήταν από τους λίγους που επέζησαν από τον στενό κύκλο του Αλιέντε και μάλιστα του είπαν ότι του χάρισαν τη ζωή γιατί «κάποιος έπρεπε να διηγηθεί την ιστορία». Η ιστορία αυτή μέσα από τα ματιά του Ντόρφμαν περνάει από τις ΗΠΑ, την Αργεντινή και τη Χιλή ώστε να μας ταξιδέψει ιστορικά στη μεταδιδακτορική Χιλή και να αναδείξει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τα κοινωνικά και πολιτικά θέματα που λειτούργησαν στην χώρα της Χιλής. Άλλωστε ο ίδιος ο σκηνοθέτης -που έχει βραβευτεί για πολλές ταινίες και ντοκιμαντέρ και που έχει γυρίσει ταινίες στην Νικαράγουα, Αιθιοπία και Ινδίες μεταξύ άλλων- χαρακτηρίζεται από το μεγάλο πάθος του για τα κοινωνικά δικαιώματα. Οπότε, η επιλογή της ταινίας για το άνοιγμα του φεστιβάλ το λιγότερο που μπορεί να χαρακτηριστεί είναι ενδιαφέρουσα...

Ουπς... Ξεφύγαμε!!. Ηθελημένα βέβαια μιας και λόγω των υποχρεώσεων μας στην πρωτεύουσα (σε τι άραγε;) παρευρεθήκαμε μόνο την πρώτη ημέρα στο φεστιβάλ. Όσον αφορά στην εναρκτήρια ημέρα του «Ecofilms», περιλάμβανε αρκετές προβολές από διάφορες χώρες του κόσμου: «Φωλιά πουλιών» (Μαλαισία), «fly me» (Ελλάδα), «Κάτω από το κτίριο» (Ισπανία), Το παρακάναμε (Ολλανδία), «Ο Φύλακας του νερού» (Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα), «Μύθοι για σένα» (Ινδία), κ.α. Τα υπόλοιπα που συνέβησαν τις άλλες ημέρες του φεστιβάλ στην πραγματικότητα δεν θα τα μάθουμε ποτέ...οπότε δίνουμε ραντεβού του χρόνου στη Ρόδο για να μείνουμε και περισσότερες ημέρες. To φεστιβάλ και φέτος καταπιάστηκε και ανέπτυξε θέματα για την κοινωνία, την οικολογία, την τέχνη, την πολιτική. Τι θα συμβεί του χρόνου στο 9ο φεστιβάλ ; Δεν ξέρω...

www.ecofilms.gr

Ο ενημερωτικός, καθοριστικός και απαραίτητος για την παρουσία των μέσων μαζικής ενημέρωσης (ναι, των ΜΜΕ) ραδιοφωνικός σταθμός «Alpha 98,9».

Πρόκειται για έναν από τους πιο σοβαρούς, έγκυρους με «βαρύ» και ακαδημαϊκό προφίλ Ρ/Σ της Αττικής τουλάχιστον όσον αφορά στην δημοσιογραφική του ζώνη. Ακόμα και αυτό για τα δικά μας φτωχά δεδομένα στο χώρο της ενημέρωσης (δεν συζητάμε για την τηλεόραση αυτή την αφήνουμε τελείως απέξω...), φαντάζει αρκετό και αποτελεί ένα χαρακτηριστικό δείγμα της αντίφασης στην οποία έχουμε εισέλθει ολοκληρωτικά σαν λαός.

Ποια είναι αυτή η αντίφαση θα μου πείτε: Δεν είναι μια αλλά είναι πολλές και λογικό είναι να αγγίζουν και τον εργασιακό χώρο των ΜΜΕ. Δεν μιλάμε φυσικά για την πολιτική και τα παπαγαλάκια της, ούτε για την αριστεροσύνη ή δεξιοσύνη που πουλάνε κάποιοι για να γίνουν αρεστοί στα ακροατήριά τους. Αναφερόμαστε στην έλλειψη μόρφωσης, στο χαμηλό βιοτικό -άρα και βιώσιμο- επίπεδο, στην απουσία σωστού και οργανωμένου συστήματος. Δεν λέμε ότι αύριο με το που θα ξυπνήσουμε να φτάσουμε σε μοντέλα χωρών όπως είναι η Σουηδία (εκεί μάλλον πρέπει ...να πλήττουν καθώς το ασφαλιστικό τους σύστημα είναι για... γέλια -που να συγκριθεί με αυτό της Ελλάδας- , ούτε ότι αύριο το απόγευμα θα μιλάμε για σοβαρές μουσικές -ποιοι ξέρουν άραγε ένα από τα σπουδαιότερα συγκροτήματα αυτή τη στιγμή της Κρήτης τα «Παλάινα Σεφέρια» ;- ή για το γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια οι Έλληνες πάσχουν από κατάθλιψη; Αυτοί που δεν πάσχουν από κατάθλιψη και τρέχουν στις παραλίες της Αττικής τα Σαββατοκύριακα ξέρουν πόσες από αυτές είναι κατάλληλες ή όχι; Αυτοί που το έψαξαν το θέμα δηλαδή τι είναι πιο έξυπνοι; Πιο λογικοί μάλλον...

Τώρα θα μου πείτε κάνω παρουσίαση για ραδιοφωνικό σταθμό ή γράφω στο χαρτί τις σκέψεις της ημέρας; Μάλλον το δεύτερο αλλά το προτιμώ. Όταν μιλάμε για ενημέρωση μιλάμε για ενημέρωση. Δεν μπορεί κάθε μήνα να έχουμε ένα συγκεκριμένο θέμα στις ειδήσεις και τα υπόλοιπα να σερβίρονται για επιδόρπιο, δεν μπορεί αυτές οι ειδήσεις με τη σειρά τους να μεταφέρονται άκομψα και στο ραδιόφωνο καθιστώντας μας όμηρους μπαγιάτικων και λανθασμένων πολλές φορές πληροφοριών. Επειδή σε αυτή τη χώρα όλα μπορούν να γίνουν -είμαστε στη χώρα των πιθανοτήτων όπως πολύ σωστά μου είπε ένας φίλος προχθές- τίποτα δεν μας προκαλεί εντύπωση. Έχουμε πάθει κάτι σαν ανοσία, μένουμε απαθείς σε όλες τις εξελίξεις που διαδέχονται με κινηματογραφική ταχύτητα η μια την άλλη. Φαντάζει λογικό μιας και παίζεται εδώ και πάρα πολλά χρόνια το ίδιο καλοστημένο έργο με κομπάρσους όλους εμάς... Πλάκα δεν έχει ;

Τίποτα δεν έχει πλάκα... για αυτό συντονιζόμαστε ακόμα στα fm μπας και πετύχουμε στα σοβαρά καμιά αδέσποτη και σωστή είδηση. Ενας από τους λίγους ραδιοφωνικούς σταθμούς που σου μεταφέρουν ασφαλή την είδηση -σε ένα μεγάλο βαθμό- και που έχουν καταφέρει τα χρόνια ν της λειτουργίας τους να σε κερδίσουν είναι και ο «Alpha 98,9». Στημένος με έναν τέτοιο τρόπο ώστε και να διαμορφώνει ακροατήρια αλλά και να σέβεται τον λόγο για τον οποίο πρέπει να εκφράζεται και να λειτουργεί μέσω των ραδιοφωνικών κυμάτων ο συγκεκριμένος σταθμός αποδεικνύει πως το στοίχημα για την αλλαγή του γερασμένου σκηνικού των Αθηναϊκών Ρ/Σ ίσως και να μην είναι και τόσο χαμένο... Ο χρόνος θα το δείξει, πάντως στους 98,9 να συντονιστείτε έχουν απομείνει εκεί πίσω από τα μικρόφωνα - τα πρωινά τουλάχιστον μετά δε ξέρω τι γίνεται- συμπεριφορές με ουσία και νόημα...

www.alpharadio.gr

Ο φευγάτος, ταξιδιάρικος, γοητευτικός και παράδοξος -για την πρόχειρη εμπορευματοποιημένη λογική που επικρατεί στην ελληνική δισκογραφία- δίσκος του Σωτήρη Δεμπόνου «Far West : tribal dances».

Κυκλοφόρησε το 2007 από την Hitch Hyke, με τον Σωτήρη Δεμπόνο να υπογράφει όλα τα κομμάτια και καλλιτεχνικά ήταν ένας από τους 5-6 καλύτερους ελληνικούς δίσκους της περασμένης χρονιάς. Ούτε εμπορικά, ούτε ραδιοφωνικά, μόνο καλλιτεχνικά που είναι και το πιο σημαντικό και αυτό που μένει στο τέλος όταν ακούς με προσοχή ένα άλμπουμ. Είναι η δεύτερη δουλειά του η οποία ήρθε από το πουθενά και μας υπενθύμισε ότι για να δημιουργήσεις μουσική πρέπει να την εξερευνήσεις πρώτα... λειτουργεί σαν δύναμη απελευθέρωσης… τουλάχιστον αυτό ένιωσα εγώ ακούγοντας τις συνθέσεις.

Ο Σωτήρης Δεμπόνος εδώ πράγματι δημιουργεί μουσική, δουλεύει πάνω στη μουσική, νιώθει τη μουσική, ακούει μουσική, προτείνει μουσική. Δεν έβγαλε αυτή τη δουλειά για να επιστρέψει έτσι ασυναίσθητα στο προσκήνιο ούτε χαριεντίζεται με την ψαγμένη μειοψηφία επειδή κατάφερε να προσδώσει στοιχεία στο δίσκο που σπάνια βλέπουμε στην ελληνική δισκογραφία (τα τελευταία χρόνια τουλάχιστον). Με ένα δίμπρατσο μαντολινοκίθαρο, μια πεταλιέρα, ένα laptop, πολλά γκάζια και μπόλικη διάθεση κατέγραψε αυτόν τον πλούσιο ηχητικό καμβά που αποτυπώθηκε σε αυτό το cd. Με έντονο το επτανησιακό στοιχείο ο κεφαλλονίτης μουσικός, γύρισε τους δρόμους του νησιού του όπου κατέγραψε ήχους, συναισθήματα, εντυπώσεις. Τα επεξεργάστηκε για αρκετό καιρό -ο δίσκος έμεινε εκτός δισκογραφίας για περίπου τέσσερα χρόνια- και έφτιαξε ένα fusion δίσκο για τα ελληνικά δεδομένα όπου συνυπάρχουν οι προσωπικές του ιστορίες, τα jazzy περάσματα οι επτανησιακές καντάδες και τα samples για να κορυφώσουν αυτό μοναχικό ταξίδι. Προσθέστε και την πολύ καλή παραγωγή του δίσκου (εδώ έβαλε το χεράκι του και ο επίσης κεφαλλονίτης συμπαραγωγός και φίλος του Αντώνης Λιβιεράτος).

Λοιπόν δεν έχουμε να πούμε κάτι παραπάνω. Μια καλή δουλειά είναι μια καλή δουλειά όπως και να το δει κανείς. Η συγκεκριμένη δουλειά πολύ απλά δείχνει ότι εν έτει 2008 οι προσωπικές απόψεις μουσικών με βαθιές γνώσεις -και δεν αναφέρομαι μόνο στη μουσική αλλά και στην παιδεία γενικότερα- όπως ο Σωτήρης Δεμπόνος βρίσκουν έδαφος. Ισως όχι όσο θα έπρεπε αλλά βρίσκουν (τι να κάνουμε που έχουν γίνει ένα με την καθημερινότητα μας αυτές οι μικροαστικές συμπεριφορές, ίσως φταίει που ήμασταν και θα είμαστε στο μυαλό για πάντα ραγιάδες). Κλείνοντας δεν θα μιλήσω με μουσικούς όρους -δεν υπάρχει λόγος άλλωστε- μόνο θα ξαναβάλω να ακούσω το cd για να προσέξω λίγο περισσότερο το υπέροχο «mavra matia» με τα φωνητικά της Σαββίνας Γιαννάτου και τον «Κούταβο» ξανά και ξανά -με κέρδισε από το πρώτο άκουσμα-... Ακούγοντας το θα χαζεύω το λιτό αλλά μυστηριώδες εξώφυλλο του δίσκου...

www.debonos.gr
www.myspace.com/farwestdances
e-mail: hithchyke@hitchhyke.gr
hitch hyke music itd., kosma balanou 5, 11636, Athens 11710, Greece
tel : 2109233472, fax : 2109241840

Το πολύ καλό μυθιστόρημα του Μιχάλη Μακρόπουλου «Η άδεια καρέκλα».

Πρόκειται για ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Καστανιώτη» το φθινόπωρο του 2007 (πειράζει που το αναφέρουμε στο καλοκαίρι του 2008; μπα, καθόλου, είναι η απάντηση).

Η «άδεια καρέκλα» έχει έντονες αναφορές σε πολλά πρόσωπα και καταστάσεις οι οποίες έχουν αλλά κυρίως δεν έχουν σχέση μεταξύ τους. Οπως γράφει και στο πίσω μέρος του βιβλίου, η «άδεια καρέκλα» αποκαθηλώνει το «αστικό όνειρο» αγκαλιάζοντας με ανθρωπιά τους άσημους κομπάρσους του. Αρα μπήκατε στο νόημα της αστικής (ή μικροαστικής...) ζωής, της ωραιοποιημένης αλλά στην πραγματικότητα σάπιας και ανούσιας μεγαλούπολης και...και ...

Δεν ξέρω τι θα έπρεπε να γράψω για αυτές τις ιστορίες. Αν δεν τις διαβάσετε δεν θα μπορέσετε να καταλάβετε ούτε τη σημασία τους ούτε την διαδρομή τους. Πολλές από αυτές ίσως και να τις συναντάμε καθημερινά στο δρόμο μας, να ξετυλίγονται μπροστά μας και εμείς να μην παίρνουμε χαμπάρι ή να κάνουμε πως δεν τρέχει τίποτα, πολλές από αυτές μπορεί και να είναι φανταστικές χωρίς κάποιο κρυμμένο νόημα.Ιστορίες είναι άλλωστε.Ο καθένας μπορεί να διακρίνει αυτά τα οποία θέλει να πάρει από αυτές τις ιστορίες. Αυτά που θέλει να κερδίσει για να αφήσει πίσω του τα χαμένα. Δεν πρόκειται για ένα τυπικό δείγμα μπεστ-σέλερ τουναντίον δεν έχει καμία σχέση με αυτά τα κουραστικά και άνευρα μυθιστορήματα που διαβάζουν αρκετοί -να μην τους χαρακτηρίσω...-. Βιβλίο δεν είναι μόνο τα καθαρά κοινωνικά ή πολιτικά και βαθυστόχαστα πονήματα αλλά και αυτά εδώ τα παράξενα εκφραστικά διηγήματα που αντικατοπτρίζουν πλήρως πολλές φορές την ίδια την κοινωνία μέσα στην οποία ζούμε. Μια κοινωνία με τα καλά και τα κακά της ίδιας της καθημερινότητας, με τα σημαντικά και ασήμαντα της ίδιας μας της ζωής.

Ο Μιχάλης Μακρόπουλος γεννήθηκε το 1965 στην Αθήνα. Σπούδασε βιολογία και ύστερα άρχισε να γράφει και να μεταφράζει βιβλία. Μεταξύ άλλων έχει μεταφράσει Ερνεστ Χέμινγουει, Τρούμαν Καπότε, Σωλ Μπέλοου, Ρέυ Μπράντμπερυ. Εχουν εκδοθεί έξι βιβλία του για ενηλίκους και ένα για παιδιά.

www.kastaniotis.com
e-mail: info@kastaniotis.com

Το εναλλακτικό μουσικό περιοδικό «Freeze magazine» που έφτασε αισίως τα 61 τεύχη (τουλάχιστον μέχρι την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές) και συνεχίζει ακάθεκτο.

Ενα από τα πιο σοβαρά, δομημένα με ισχυρό λόγο και έντονη μουσική γνώση περιοδικά της -φτωχής κατά τα άλλα- χώρας μας και που χωρίς τυμπανοκρουσίες και καλοπιάσματα καταφέρνει να έχει έναν διακριτό ρόλο στην ενημέρωση του μουσικόφιλου κοινού.

Η αλήθεια είναι πως χρειαζόμασταν όλοι μας ένα τέτοιο περιοδικό εγχείρημα. Για πολλούς και προφανείς λόγους αλλά και για άλλους κρυμμένους που μόνο ο προσωπικός κώδικας του καθένα από εμάς μπορεί να τους αναζητήσει. Το «Freeze» είναι κυρίως ένα έντυπο ειδικευμένο στην ηλεκτρονική μουσική -όχι μόνο φυσικά την μουσική δεν τη φυλακίζεις ποτέ σε κουτάκια-... Αν συνυπολογίσουμε και το γεγονός ότι και η εγχώρια ηλεκτρονική σκηνή περνάει τα τελευταία χρόνια μια παρατεταμένη περίοδο άνθισης αν μη τι άλλο τέτοια περιοδικά όχι μόνο χρειάζονται για να τη στηρίξουν αλλά επιβάλλεται να υπάρχουν για τη γενικότερη εγρήγορση του πολιτιστικού μας τοπίου. Το τοπίο αυτό για να μπορέσει να προσφέρει, πρέπει και να πάρει. Είναι μια σχέση αμφίδρομη, μια σχέση που αν δεν την προσέξεις θα καταλήξει γρήγορα να γίνει παρελθόν...και για να πάρει θα πρέπει να έχουμε κάτι να του δώσουμε. Έχουμε;

Η απάντηση είναι πολύ απλή για αυτόν που γνωρίζει αλλά κυρίως για αυτόν που δεν γνωρίζει αλλά διψάει να μάθει. Η ηλεκτρονική μουσική στην Ελλάδα τουλάχιστον τα τελευταία 6-7 χρόνια σημειώνει σημαντική άνοδο σε επίπεδο παραγωγής, ανταπόκρισης και αποδοχής από το κοινό, μέσα από φεστιβάλ και συναυλίες, από τα δεκάδες συγκροτήματα και καλλιτέχνες που έχουν ξεπηδήσει τα τελευταία χρόνια -και δεν είναι και λίγοι, αυτοί που έχουν εντρυφήσει στο συγκεκριμένο είδος καταλαβαίνουν-, από τα δεκάδες και εκατοντάδες τραγούδια που ακούμε στις σελίδες του myspace και το πιο όμορφο είναι ότι ίσως να μην κυκλοφορήσουν και ποτέ επίσημα αλλά μέσω του πατροπαράδοτου demo και... δεν ξέρω και εγώ τι άλλο. Όλα αυτά έχουν να κάνουν και με την αγορά ασφαλώς αλλά και με το υψηλό επίπεδο παραγωγών που ακούμε τα τελευταία χρόνια, τους τελευταίους μήνες, τις τελευταίες ημέρες.

Πολλά από τα παραπάνω θα έχετε την δυνατότητα να τα ακούσετε και να διαβάσετε για αυτά στο «Freeze» που κάνει μια πραγματικά καλή δουλειά σε αυτό το κομμάτι... αλλά και σε πολλά άλλα καθώς στις σελίδες του περιοδικού θα βρείτε πολλές αναφορές σε καλλιτέχνες, γκρουπ, σε εναλλακτικά ραδιόφωνα της επαρχίας που έχουν πράγματα να σου πούν, σε νέες ψαγμένες κυκλοφορίες cd και βινυλίου -εδώ είμαστε, οι μυημένοι djs θα τρίβουν τα χέρια τους με τις πανέμορφες κυκλοφορίες που προτείνουν οι συνεργάτες του περιοδικού- ...και όλα αυτά κινούμενοι εναλλακτικά και όχι μίζερα -από την ιταλική λέξη miseria βγαίνει ετυμολογικά που σημαίνει δυστυχία άρα καμιά σχέση με το περιοδικό-... Τέλος, κλείνοντας την αναφορά μας -μεγάλη είναι η αλήθεια- για το «Freeze» να πούμε ότι κάθε μήνα μαζί με το περιοδικό θα έχετε την ευκαιρία να ακούσετε καλή drum ‘n’ bass, techno. electronica, ambient, deep house και πολλά πολλά άλλα... Ονόματα που ακούσαμε όλα αυτά τα χρόνια μέσω του περιοδικού; Kukan’s Dub Journey, V-Sag, Third Eye, Hesious Dome, Ornament, Leon Bolier κ.α. Τα υπόλοιπα θα τα ανακαλύψετε -και εμείς μαζί- στην πορεία...

Freeze magazine
Εκδότης – Διευθυντής : Χάρης Παπαδημητρίου freeze@otenet.gr
Αρχισυντάκτης : Χρυσοβαλάντη Σαρόγλου
Μόνιμοι Συνεργάτες : Pale Penguin, Mr. Loof, Spinnet, Δήμητρα Παπαδοπούλου, Screaming Tear, Lord of Chaos, Σίλια Μαμάη, Χρήστος Δουκάκης, Groovebeast, Borja.Ap/D.J. Dudu, Thomas Nastos, Αλέξανδρος Θωμάς (Φωτογράφος), Ανδρέας Ζερμπίνος, Δημήτρης Σακκάς.
Ανταποκριτές Εξωτερικού : Shade of Grey, Massimo Terranove (Nova)
Το περιοδικό εκδίδεται και είναι ιδιοκτησία του: It record shop, Πατησίων 128 Τ.Κ 112 57 Αθήνα, τηλ : 2103616469
www.myspace.com/freezemgzn

Ακούμε ραδιόφωνο (λίγο)...

Διαβάζουμε κανένα περιοδικό (που και που)...