του Αλέξανδρου Γερασίμου
Ραδιόφωνο... μια δυναμική επικοινωνία με αφηγηματικό περιεχόμενο, μια αλληλουχία ζωντανών εικόνων, ένας πίνακας με χρώματα της φαντασίας. Με λίγα λόγια μια απλή επαφή με την τέχνη. Και όταν λέμε τέχνη δεν εννοούμε απαραίτητα παραγωγές με στοιχεία ακαδημαϊσμού ή ψυχρής εγκεφαλικής προσέγγισης. Εννοούμε έργα που εξελίσσονται χωρίς να οριοθετούνται δημιουργικά και αισθητικά και χωρίς να ταξινομούνται κάτω από ετικέτες.
Αυτό είναι η θετική πλευρά αυτής της ιστορίας. Μιας ιστορίας με ζωτικό και συγκινησιακό περιεχόμενο. Το να είναι κανείς μπροστά στο μικρόφωνο και να έχει την ευχαρίστηση να συνδυάζει το λόγο με τη μουσική.
Η άλλη, η όχι και τόσο θετική πλευρά, είναι εκείνη που μας υπενθυμίζει ότι τα πράγματα δεν είναι πάντα έτσι. Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μια φίμωση των διευθυντών και των παραγωγών που δεν ακολουθούν και δεν υπηρετούν τρέχουσες σκοπιμότητες. Πεποίθησή μου είναι ότι μια εκπομπή πρέπει να τα έχει όλα. Όμορφες και όχι αναγκαστικά εμπορικές μελωδίες, δυνατό λόγο και κυρίως πολλή φαντασία. Δυστυχώς όμως αντί τα τραγούδια να αποτελούν πολιτιστικές ειδήσεις, καταλήγουν να είναι προϊόντα για γρήγορη και εύκολη χρήση που συχνά η ίδια η μελωδία των τραγουδιών αυτών τα καταδικάζει να έχουν ημερομηνία λήξης.
Κι όμως, αν κοιτάξει κανείς γύρω του θα παρατηρήσει ότι υπάρχουν αρκετές σημαντικές εκπομπές που ξεφεύγουν από τα τετριμμένα. Εκεί όπου ο καλλιτέχνης δεν ελπίζει σε κάποιο θαύμα για να ακουστεί η δουλειά του από το ραδιόφωνο. Το ζητούμενο είναι η διάρκεια...




